Het HondenForum

Nanna schreef:

bouvierpoedel schreef:Dat vind ik heel vreemd Rose .
Dat je eerder huilt om een hond dan om je eigen soort.
Wel meer mensen zeggen dat.
Leg eens uit hoe dat komt.
Want dat begrijp ik echt niet.

Ik ben Roos niet, maar ik denk vanwege het feit dat een hond eigenlijk weerloos is. Hij is overgeleverd aan de grillen van de mens en ik denk dat dat meer raakt.
Zo kan ik ook altijd slechter tegen kinderleed dan volwassenenleed.

Hiermee sla je precies de spijker op zijn kop Nanna, zo denk ik er ook over

Door mijn ervaringen door het leven heen vind ik de mensheid in het algemeen ook wat tegenvallen (heb wel wat uitzonderingen ) en er zijn niet veel mensen die mij even veel waard zijn als mijn honden.
Moeilijk om te begrijpen misschien, maar zo voel ik het.

Klinkt mischien raar ofzo

Maar als ik weer eens een topic lees, van dat iemand geliefde hond is heen gegaan .. Tsja, dan moet ik eerlijk toegeven dat ik ook wel eens een traantje weg pink

Begrijp ik wel gedeeltelijk.
Maar je deelt toch hier ook emotie met mensen waarvan je waarschijnlijk het gros niet kent.
Maar je schreef het zo zwart /wit.
Meer met honden dan met mensen.
Nu laat je weten ook met mensen op te hebben .
Dus eigenlijk meer de zwakkere.

Ben niet zo'n snotteraar hoor aangaande mensen of dieren die ik niet ken hier op het forum.
Kan het wel vreselijk vinden.
Thuis en eigen is anders .

rose schreef:Bij een topic als dat word ik laaiend, ook op mijzelf omdat ik te nieuwsgierig ben en het ben gaan lezen

En oh wat kan ik meehuilen als er iets ergs gebeurt met een hondje op een forum, gisteren was ik ook erg verdrietig om Nicky van Doggy, ik trek mij dat echt aan
En het gekke is dat ik dat met mensen niet vaak heb, hebben jullie dat ook of sta ik daar alleen in?

nee daar sta je denk ik zeker niet alleen in. ik heb dat ook. een hond snapt gewoon niet waarom hij pijn heeft en zo ongelukkig is. ik kan daar echt naar van worden. volwassenenleed is natuurlijk ook erg, maar dit raakt mij echt een stuk minder. misschien ook wel goed, want het zou wel erg veel worden om overal zo naar van te worden

Oh ja hoor als ik dat zo lees van honden die zijn heengegaan of andere elleende moet ik echt af en toe een traantje wegpinken. Van z'n topic als teckeltroubles kan ik alleen maar boos worden

ik kan zeker huilen om sommige berichten.

ik gevallen van honden die zijn overleden, zeker de honden die op nare en onverwachte wijze gegaan zijn, daar kan ik zeker tranen om laten, wellicht niet altijd om de hond zelf, maar wel om het verdriet wat de eigenaar heeft, dat verdriet ken ik en dat is heel naar, misschien dat het ook deels, mijn eigen gemis en verdriet is, wat dan weer naar boven komt.

sommige dingen blijven langer hangen, neem ik meer met me mee, en dat is dan afhankelijk van wie, hoe of wat.

rose schreef:

Nanna schreef:

bouvierpoedel schreef:Dat vind ik heel vreemd Rose .
Dat je eerder huilt om een hond dan om je eigen soort.
Wel meer mensen zeggen dat.
Leg eens uit hoe dat komt.
Want dat begrijp ik echt niet.

Ik ben Roos niet, maar ik denk vanwege het feit dat een hond eigenlijk weerloos is. Hij is overgeleverd aan de grillen van de mens en ik denk dat dat meer raakt.
Zo kan ik ook altijd slechter tegen kinderleed dan volwassenenleed.

Hiermee sla je precies de spijker op zijn kop Nanna, zo denk ik er ook over

Door mijn ervaringen door het leven heen vind ik de mensheid in het algemeen ook wat tegenvallen (heb wel wat uitzonderingen ) en er zijn niet veel mensen die mij even veel waard zijn als mijn honden.
Moeilijk om te begrijpen misschien, maar zo voel ik het.

Ik denk dat ik dat ook wel heel goed begrijp. Ik kan zeker wel meevoelen met mensen en vind sommige dingen ook echt vreselijk maar leed bij dieren komt bij mij veel harder binnen. Daar kan ik wakker van liggen. Niet iedereen begrijpt dat. Mijn hond is momenteel ernstig ziek en ik was bezig met een opdracht voor een kennis van ons. Ik heb hem bericht gegeven dat ik even niet verder kan met de opdracht omdat mijn hond niet lang meer bij ons zal zijn en ik mijn hoofd nu nergens naar heb staan. Zijn reactie was dat er ergere dingen in het leven zijn.. dat het verliezen van een mens veel erger is.
Dit soort van onbegrip..verschrikkelijk. Ten eerste hou het lekker voor je als je het niet begrijpt. Wat kan ik nu met zo'n uitspraak? Dit is nu mijn verdriet en ik begrijp dan niet dat het vergeleken moet worden met iets dat in zijn ogen erger is.
Als zijn moeder overlijdt dan zeg ik ook niet; joh, je kind verliezen..dat is pas erg!

Ik moet zeggen dat ik mij vaker gelukkiger voel tussen mijn dieren dan tussen de mensen.
En ik ben een heel sociaal mens hoor..even voor de duidelijkheid Heb vrienden en kennissen en heb dat ook nodig maar mijn dieren staan op nummer 1 (okee, samen met mijn vriend dan..).

bouvierpoedel schreef:Begrijp ik wel gedeeltelijk.
Maar je deelt toch hier ook emotie met mensen waarvan je waarschijnlijk het gros niet kent.

Dat is misschien wel juist het fijne van een forum, juist omdat je mensen niet persoonlijk kent blijft er in de meeste gevallen een zekere afstand.
En hier kan ik wel weer praten over wat ik erg leuk vind, nl honden en deze "gekte" word in rl niet altijd gewaardeerd/begrepen.

kiddo schreef:Mijn hond is momenteel ernstig ziek en ik was bezig met een opdracht voor een kennis van ons. Ik heb hem bericht gegeven dat ik even niet verder kan met de opdracht omdat mijn hond niet lang meer bij ons zal zijn en ik mijn hoofd nu nergens naar heb staan. Zijn reactie was dat er ergere dingen in het leven zijn.. dat het verliezen van een mens veel erger is.
Dit soort van onbegrip..verschrikkelijk.

God, dat heb ik ook gehad. Bij het overlijden van beide honden (2006 en 2007) ben ik gewoon thuisgebleven van werk, kon niet anders, moest voor ze zorgen en moest steeds naar de dierenarts. Baas had daar erg weinig begrip voor en ik heb de dag na Kane's dood op zaterdag MOETEN werken (hij was vrijdag rond half vijf overleden). Ik was nog helemaal van streek, ben aangekomen, heb 5 minuten gebruld en ben weer weggegaan. Nutak overleed op een vrijdagochtend en ik MOEST donderdagavond werken. Ik was daar, er was voldoende ander personeel, dus ik was helemaal niet accuut nodig en ik had die avond bij mijn hond kunnen zijn (bij de dierenarts dan wel, want daar was ze) en dat vergeef ik mijn toenmalige chef nooit. Dit heb ik ook uitgelegd aan de personeelschef (iemand met wie ik erg goed kon) en ik zei dat de dood van beiden honden het ergste was wat me tot nu toe is overkomen in mijn leven en toen zei ze dat dat wel zou meevallen... Dan voel je je even heel alleen en onbegrepen. Vreselijk.

Wat ik dan ook heel erg vind, is dat je het toch minder gaat uiten, zeker naar mensen die geen honden hebben. Je mag toch verdriet hebben?

Jeetje Debbie, dat vind ik ook een vreselijk verhaal zeg. Zit je met zoveel verdriet en loop je tegen zoveel onbegrip aan.
Ja..wat je ook zegt..je wordt gewoon voorzichtig maar ik ook kwaad moet ik eerlijk zeggen.
Die kennis komt ook wel eens zomaar langs voor koffie en nu bedenk ik me telkens dat ik hem niet binnen laat. Ik denk dat als hij een verkeerde opmerking maakt, ik hem wel zou kunnen aanvliegen (nou ja..bij wijze van spreken dan). Geloof niet dat ik rustig blijf. Ik ben gewoon momenteel ook heel erg gevoelig uiteraard. Het sloopt je..
Kijk, hoe hij met zoiets zou omgaan moet hij zelf weten ( hij noemde zichzelf ooit een grote dierenvriend..?? nou die zou me wel beter begrijpen neem ik aan) maar ik wil in mijn waarde gelaten worden met mijn verdriet. Iedereen die me kent weet dat mijn dieren, en zeker deze hond heel erg belangrijk voor me is.

Marion. schreef: Als ik geen tranen wil, als ik geen emotie wil, dan zou ik ook van niets en niemand houden.

Zo denk ik er ook over inderdaad.
Ik huil vrij regelmatig als ik bepaalde topics lees hier op het forum, over honden die zijn overleden met name. Dat komt dan voornamelijk omdat je je zó goed het verdriet van de schrijver/schrijfster kunt voorstellen. Ik kan heel slecht tegen het verdriet van anderen, en dat hoeven echt geen mensen te zijn die ik persoonlijk ken. Ik voel gewoon heel snel met anderen mee en leef me in hun situatie en verdriet in. En dan komen de waterlanders vanzelf.

kiddo schreef:Kijk, hoe hij met zoiets zou omgaan moet hij zelf weten ( hij noemde zichzelf ooit een grote dierenvriend..?? nou die zou me wel beter begrijpen neem ik aan) maar ik wil in mijn waarde gelaten worden met mijn verdriet. Iedereen die me kent weet dat mijn dieren, en zeker deze hond heel erg belangrijk voor me is.

Precies!

Ik hou het ook niet droog, je word vaak zo terug gegooid op je eigen verdriet en voelt wat de ander voelt.