Het HondenForum

daan! schreef:ik denk dat wat je ook beslist goed is, je kent je eigen kinderen en jezelf het allerbest. Ik kan alleen vertellen hoe het hier ging.
Toen wij onze hond hier thuis hebben laten inslapen, was onze 'huisvriendin' hier, met de kinderen. Zo vertrouwd, en ze was hier al omdat wij met de hond bezig waren, en op en neer reden naar de kliniek
Ik vond het niet nodig dat de kindjes daadwerkelijk bij het inslapen waren, niet eens zozeer omdat ik dat te schadelijk of te heftig voor hun vond, maar het was mijn hond, en ik wilde op dat moment samen zijn met mijn hond, haar in mijn armen laten gaan, zonder me druk te hoeven maken over verdrietige kinderen.
Toen ze dood was, hebben we nog met het hele gezin en de rest van de roedel uitvoerig afscheid genomen.
Maar bij de laatste ademtocht, dan wil ik echt alle aandacht voor het dier.
Mijn kinderen zijn nu weer wat ouder, misschien zou ik nu een andere keus maken.

Toen onze Tijgerpoes in werd geslapen waren mijn kinders inmiddels tieners, en daar wilden ze ook absoluut bij. En dat was ook prima, want met oudere kinderen heb je steun aan elkaar. Maar met jonge kinderen is inderdaad een heel ander verhaal. Je wilt op zo'n moment niet ook nog eens de verantwoordelijkheid hebben voor die kinderen. Dat dier verdient 100% aandacht.

Gezien de titel zou ik eerst het kind doen en dan de hond.
Doe je eerst de hond waar het kind bij is dan zou dat nogal traumatisch kunnen zijn voor haar om te weten dat zij aan de beurt is.
Maar goed even moeilijk hoor.
Ligt er ook een beetje aan wat je wilt overhouden als je spijt krijgt na de eerste.??

Wij hebben de kinderen er niet bij laten zijn. Afgelopen juni moesten we onze Rottweiler in laten slapen.
We hebben de kinderen (2 jongens van 5 jaar) al van te voren verteld dat ze heel erg ziek was, zo ziek dat ze niet meer beter kon worden. De dag zelf heb ik ze gewoon naar school gebracht en vertelt dat wanneer ze thuis zouden komen dat Ayla toen dood zou zijn. En dat dat beter was, want dan had ze geen pijn meer.
We hebben de dag ervoor met de hele familie afscheid genomen van haar en de kinderen hebben de ochtend zelf ook nog gedag gezegd met een knuffel erbij.

Ik vond het veel fijner dat ze er niet bij waren, want zowel ik als mijn man stortten helemaal in toen ze eenmaal weg was. En ik denk dat het voor kinderen veel erger is om je ouders zo te zien dan te zien dat hun dier dood gaat.
Net als al gezegd is, dood snappen ze niet goed. Weg is weg voor hun. Dat ze geen pijn meer heeft en bij overleden familieleden is (waar ze zelf mee kwamen) is voor hun veel mooier en belangrijker om te begrijpen dan "dood" zelf.

De hond is vanmorgen ingeslapen om half 11. Gisterenmiddag en avond hebben de ouders het kind alles verteld, eerst veel verdriet, maar ze begreep het ook wel. Ze heeft een tekening gemaakt, maar die was voor mama, want die was zo verdrietig (zo lief!). Naar bed toe gaan was ook even lastig maar de ouders hebben een foto van de hond op haar bureautje op haar kamertje gezet en toen was het goed. Vanmorgen ook wel weer verdrietig met naar school gaan maar op school ging het verder goed. Toen ze thuiskwam was de hond dood, maar nog wel gewoon thuis. Nog ff uitgebreid geknuffeld en afscheid genomen. De moeder is daarna de hond naar de crematorium gaan brengen en het meisje had een verjaardagsfestje dus goede afleiding.

Iedereen bedankt voor alle goede tips, de ouders hebben daar zeker heel veel aan gehad.

Budkes schreef:
Oh, ok. Ik heb met al mijn honden, katten en overige dieren tranen met tuiten gehuild als ze in mijn armen insliepen.
En ze zijn allemaal heel rustig ingeslapen. Geen overtrokken hysterisch gedoe hoor, maar tranen vanaf het moment dat de DA de voordeur binnenkwam. Ik heb nooit gemerkt dat mijn dieren, die ik toch allemaal van haver tot gort kende zich daar slechter door hebben gevoeld, ze zijn, zoals ik al zei, allemaal heel rustig en vredig ingeslapen.

Ik liet mijn kinderen altijd afscheid nemen van de dieren, als ze zelf wilden bij leven, en altijd als ze dood waren, dwz. de dieren bleven thuis tot de kinderen ook thuis waren. Een dood dier is niet eng en dat vinden mijn kinderen ook. Als ze erover wilden praten dan kon dat, maar ik heb ze altijd zelf de keuze gelaten. Bij het inslapen zelf zijn ze nooit geweest. Ik heb dan echt genoeg aan mezelf en idd het kan natuurlijk voorkomen dat niet alles vlekkeloos verloopt. Verder zien ze wel mijn enorme verdriet en huil ik net zo hard in hun bijzijn alswel als ik alleen ben, dat maakt me niet uit. Verdriet hoort bij het leven en dat mogen ze best zien, net zo als de dood bij het leven hoort. Maar ik liet de keus wel altijd aan de kinderen, maak er verder geen spektakel omheen. De hond gaat dood, ik heb veel verdriet en dat mogen ze zien, of ze mogen het uit de weg gaan, dat is hun keus. Geen psycholgisch gedoe er omheen, het hoort er gewoon bij.

Ik niet. Ik hield me in. Ik stortte daarna pas in. Als ik alleen was met echt niemand erbij.

Fijn dat de ouders er nog iets aan hebben gehad Danielle. Er staan hier totaal verschillende ervaringen beschreven maar uiteindelijk moet je kijken naar de hond, de mens, het kind. Iedereen is daar anders in en dat weten alleen die mensen zelf. Dat kunnen we vanaf hier niet beoordelen, dus weten we ook niet wat het beste is.

bouvierpoedel schreef:Gezien de titel zou ik eerst het kind doen en dan de hond.
Doe je eerst de hond waar het kind bij is dan zou dat nogal traumatisch kunnen zijn voor haar om te weten dat zij aan de beurt is.
Maar goed even moeilijk hoor.
Ligt er ook een beetje aan wat je wilt overhouden als je spijt krijgt na de eerste.??

Fijn dat de ouders iets aan de tips op het forum hebben gehad Danielle. Er staan hier verschillende ervaringen beschreven. Maar elke mens is anders, elk kind, elke hond. En alleen zelf kunnen ze beoordelen wat het beste voor hen werkt. Wij kunnen dat vanaf een computerscherm niet zien.

Ik ben ook blij dat alles goed is verlopen

Sterkte voor je vriendin en familie, Danielle

Ik was 12 toen mijn kat iets had waardoor hij werd ingeslapen.
Mijn ouders hadden mij gezegd dat de DA hem had meegenomen om beter te maken, later hoorde ik van mijn oudere zus dat hij dood was.Ik heb mijn ouders dat nooit vergeven en ben zelf altijd heel eerlijk geweest tegen de kinderen.
Mijn dochters kozen er altijd voor geen dood dier te zien. Mijn zoon is nu 17 en heeft al veel grafjes gegraven. Het scheelt wel dat hij op het platteland is opgegroeid denk ik, dode muizen en vogels zijn dagelijkse kost geweest.

Sterkte ginds aan de mensen die de hond moeten missen.

Jip schreef:Fijn dat alles zo goed is gegaan......Rust zacht Borre .....denk ik?

klopt

Fijn dat het rustig verlopen is. Sterkte voor je vriendin en haar gezin.

Ik heb het zelf allebei een keer meegemaakt, een keer dat ik geen afscheid heb genomen toen onze hond ingeslapen werdt, en een keer dat ik na de dood (niet inslapen) wel nog afscheid kon nemen, toen was ik al wel stukje ouder, had het fijner gevonden andersom. Ik denk dus dat het een goede keuze is geweest om je dochter wel afscheid te hebben laten nemen, geen vragen open gelaten. nog veel sterkte voor jullie dochter met de verwerking begrijpbaar en goed dat ze het er even moeilijk mee heeft.

Fijn dat het zo rustig is verlopen...

Ik ben er altijd bijgeweest, al vanaf dat ik echt heel jong was. Denk 4 jaar met Bianca van mijn oma, toen 11/12 met Candy, een jaar of 18 met oppashondje Basje en nog een paar keer met honden toen ik stage liep in het asiel.. Ook wel met konijnen en cavia's.

Ik heb geen trauma's, snapte al heel vroeg dat beestjes dood gingen vroeg of laat en dat je daar zeker heel verdrietig om mag zijn! Ik heb het ook bij alle honden en andere beestjes nooit droog gehouden, tranen met tuiten..

Wat een vreemd antwoord.
Dat je beter je kind kan weg houden omdat je anders niet voldoende aandacht aan je hond kan besteden die dood gaat.
Persoonlijk vind ik dat je je kind geen geluk mag ontzeggen maar ook geen verdriet.
Mag je niet voor elkaar bepalen.
De dood hoord ook bij het leven.
En waarom mogen kinderen het verdriet van pa en ma niet zien/delen.
Hoe lang wil je je kind dan "beschermen" tegen verdriet/leed van de dood.?
Een jaar of 10, 15 ,20.??

wij hebben onze kinderen ook niet meegenomen toen de katten werden ingeslapen . Wel hebben ze afscheid kunnen nemen en we hebben ze begraven samen met de kinderen. Ze waren toen ook van die leeftijd. Ik heb er ook niet veel verhaal van gemaakt. Ze zijn dood, hebben geen pijn meer en hebben nu rust. Bewust gedaan omdat ik weet dat onze zoon volslagen in paniek zal raken als de DA met het spuitje komt en je hebt dan de kans ook nog dat hij hem aanvliegt. Toestanden kan je niet hebben als je een dier laat afmaken, dan brengt heel veel onrust voor het dier, dat moet niet.
Ligt gewoon aan je kinderen, hoe ze zijn. Afscheid nemen moet altijd.

ik vind het simpele ervan ook altijd zo moeilijk te bevatten, die spuit gaat erin en een minuut later is het dier dood zo gemakkelijk en zo moeilijk tegelijk, dat wou ik de kinderen dan weer niet laten meemaken, en inderdaad op dat moment kun je het beste de tijd besteden aan je huisdier en niet aan je kind, is het laatste wat je voor je dier kunt doen.

S@ndr@ schreef:ik vind het simpele ervan ook altijd zo moeilijk te bevatten, die spuit gaat erin en een minuut later is het dier dood zo gemakkelijk en zo moeilijk tegelijk, dat wou ik de kinderen dan weer niet laten meemaken, en inderdaad op dat moment kun je het beste de tijd besteden aan je huisdier en niet aan je kind, is het laatste wat je voor je dier kunt doen.

Denk dat het voornamelijk ook natuurlijk aan ligt hoe je je kind tot dusver hebt groot gebracht. En wat ze misschien al allemaal in hun korte leven hebben meegemaakt. Als een kind nooit iets heeft meegemaakt of waarvan de ouder alles heeft proberen te "verstoppen" kan ik me voorstellen dat zo'n kind zoiets best wel "heftig" vind. Als je je kind groot brengt en daarbij niet alleen maar het "mooie" gedeelte van het leven laat zien, maar ook laat weten dat er ook verdriet en oneerlijkheid e.d bestaat dat ze dergelijke dingen toch misschien beter kunnen "accepteren".

Met de honden die we(moeders dan) thuis in hebben moeten laten slapen. Geen drama of wat dan ook. Ja achteraf nadat de honden "weg" waren.

Ik vond het heel moeilijk om te beslissen wat ik zou doen toen mijn vader overleden was. Hij lag thuis opgebaard en moest ik ze er nu wel of moest ik ze er niet bij laten. Vele zeiden dat ik het niet moest doen, maar mijn gevoel zei van wel. Ook dat hoort bij het leven. En ik ben achteraf blij dat ik ze er bij betrokken heb. Ik heb er geen drama van gemaakt. Gezegd dat opa ziek was en dat opa nu een sterretje was.

Tis voor een ouder beter in te schatten of je je kind ergens wel of niet bij moet laten. Ik ben blij dat ik het wel gedaan heb, en ik zou willen dat mijn ouders dat destijds toen rakkie in werd geslapen daar ook voor gekozen hadde. Nu kwam ik uit school en was ze weg. Dat terwijl rakkie "mijn" hond was zeg maar. Ik deed er alles mee, circus spelen, dingen leren noem maar op, de enige van wie ze op het laatst nog at was van mij, en ineens was ze weg Zij hebben toen in mijn ogen "verkeerd" gekozen, maar zoals zij het zelf zeggen ze wilde niet langer meer wachten en rakkie niet langer met pijn laten liggen. Ik had graag gewild dat ze me dan "thuis" hadden gehouden.

Hoi Sandra.
Hoe kun je nu je hond boven je kind stellen.??
Het kan toch samen gaan.
In het dagelijkse leven hebben ze toch ook alles samen gedeeld.
Tegerlijker tijd ontzeg je je kind iets essentieels wat zo erg bepalend is voor de rest van zijn leven.
Hoe zou je het vinden als jouw man beslist dat jij er maar niet bioj hoeft te zijn.
Zodat hij meer aandacht aan de hond kan geven .
Je kind leert ook nog iets over emotie's en delen met elkaar .
En op een normale manier afscheid nemen .
Sorry hoor maar vind dat zo gek om je kind dan buiten te sluiten..

bouvierpoedel schreef:Hoi Sandra.
Hoe kun je nu je hond boven je kind stellen.??
Het kan toch samen gaan.
In het dagelijkse leven hebben ze toch ook alles samen gedeeld.
Tegerlijker tijd ontzeg je je kind iets essentieels wat zo erg bepalend is voor de rest van zijn leven.
Hoe zou je het vinden als jouw man beslist dat jij er maar niet bioj hoeft te zijn.
Zodat hij meer aandacht aan de hond kan geven .
Je kind leert ook nog iets over emotie's en delen met elkaar .
En op een normale manier afscheid nemen .
Sorry hoor maar vind dat zo gek om je kind dan buiten te sluiten..

In die situatie gaat de hond ALTIJD voor. Ik ken ook mensen die hun kinderen boven hun hond stelden. Zij lieten de hond langer leven omdat het zoontje er nog niet aan toe was om de hond te euthanaseren. Dus moest de hond langer kreperen.

Het laatste moment van je leven dat je moet gaan sterven, als dat nog niet het moment mag zijn dat jouw belangen voorop mogen, dan is het toch wel triest gesteld met degenen die "van je houden".

iones schreef:

bouvierpoedel schreef:Hoi Sandra.
Hoe kun je nu je hond boven je kind stellen.??
Het kan toch samen gaan.
In het dagelijkse leven hebben ze toch ook alles samen gedeeld.
Tegerlijker tijd ontzeg je je kind iets essentieels wat zo erg bepalend is voor de rest van zijn leven.
Hoe zou je het vinden als jouw man beslist dat jij er maar niet bioj hoeft te zijn.
Zodat hij meer aandacht aan de hond kan geven .
Je kind leert ook nog iets over emotie's en delen met elkaar .
En op een normale manier afscheid nemen .
Sorry hoor maar vind dat zo gek om je kind dan buiten te sluiten..

In die situatie gaat de hond ALTIJD voor. Ik ken ook mensen die hun kinderen boven hun hond stelden. Zij lieten de hond langer leven omdat het zoontje er nog niet aan toe was om de hond te euthanaseren. Dus moest de hond langer kreperen.

Het laatste moment van je leven dat je moet gaan sterven, als dat nog niet het moment mag zijn dat jouw belangen voorop mogen, dan is het toch wel triest gesteld met degenen die "van je houden".

Dat vind ik ook. Ik zou mn kinderen er evt alleen bij laten zijn op jonge leeftijd als bijv mn moeder ofzo er bij is om de kinderen op dat moment 'te doen'

bouvierpoedel schreef:Hoi Sandra.
Hoe kun je nu je hond boven je kind stellen.??
Het kan toch samen gaan.
In het dagelijkse leven hebben ze toch ook alles samen gedeeld.
Tegerlijker tijd ontzeg je je kind iets essentieels wat zo erg bepalend is voor de rest van zijn leven.
Hoe zou je het vinden als jouw man beslist dat jij er maar niet bioj hoeft te zijn.
Zodat hij meer aandacht aan de hond kan geven .
Je kind leert ook nog iets over emotie's en delen met elkaar .
En op een normale manier afscheid nemen .
Sorry hoor maar vind dat zo gek om je kind dan buiten te sluiten..

Ik heb mijn kinderen niet buiten gesloten ik heb het van tevoren met ze besproken , ik heb ze verteld wanneer en waar het zou gebeuren.
en daarna hebben we hem niet eerder begraven dan dat de kids hem nog hebben kunnen zien en afscheid hebben kunnen nemen
zelfs DuCain id nog bij hem gaan kijken en er bij weggelopen, hier was hij al ingeslapen, en zo hebben de kids ook afscheid kunnen nemen achteraf
.
alleen de dodelijke injectie zelf hebben ze niet meegekregen, want toen wou ik er zijn voor mijn hond, so shoot me
en achteraf maar goed ook want hij had er nogal een strijd van.
Edit en ik ook,

smoekie schreef:

S@ndr@ schreef:ik vind het simpele ervan ook altijd zo moeilijk te bevatten, die spuit gaat erin en een minuut later is het dier dood zo gemakkelijk en zo moeilijk tegelijk, dat wou ik de kinderen dan weer niet laten meemaken, en inderdaad op dat moment kun je het beste de tijd besteden aan je huisdier en niet aan je kind, is het laatste wat je voor je dier kunt doen.

Denk dat het voornamelijk ook natuurlijk aan ligt hoe je je kind tot dusver hebt groot gebracht. En wat ze misschien al allemaal in hun korte leven hebben meegemaakt. Als een kind nooit iets heeft meegemaakt of waarvan de ouder alles heeft proberen te "verstoppen" kan ik me voorstellen dat zo'n kind zoiets best wel "heftig" vind. Als je je kind groot brengt en daarbij niet alleen maar het "mooie" gedeelte van het leven laat zien, maar ook laat weten dat er ook verdriet en oneerlijkheid e.d bestaat dat ze dergelijke dingen toch misschien beter kunnen "accepteren".

Met de honden die we(moeders dan) thuis in hebben moeten laten slapen. Geen drama of wat dan ook. Ja achteraf nadat de honden "weg" waren.

Ik vond het heel moeilijk om te beslissen wat ik zou doen toen mijn vader overleden was. Hij lag thuis opgebaard en moest ik ze er nu wel of moest ik ze er niet bij laten. Vele zeiden dat ik het niet moest doen, maar mijn gevoel zei van wel. Ook dat hoort bij het leven. En ik ben achteraf blij dat ik ze er bij betrokken heb. Ik heb er geen drama van gemaakt. Gezegd dat opa ziek was en dat opa nu een sterretje was.

Tis voor een ouder beter in te schatten of je je kind ergens wel of niet bij moet laten. Ik ben blij dat ik het wel gedaan heb, en ik zou willen dat mijn ouders dat destijds toen rakkie in werd geslapen daar ook voor gekozen hadde. Nu kwam ik uit school en was ze weg. Dat terwijl rakkie "mijn" hond was zeg maar. Ik deed er alles mee, circus spelen, dingen leren noem maar op, de enige van wie ze op het laatst nog at was van mij, en ineens was ze weg Zij hebben toen in mijn ogen "verkeerd" gekozen, maar zoals zij het zelf zeggen ze wilde niet langer meer wachten en rakkie niet langer met pijn laten liggen. Ik had graag gewild dat ze me dan "thuis" hadden gehouden.

Toen de jongste op de kleuterschool zat, werd er een kindje in zijn klas ziek, die bleek een tumor aan het hart te hebben,dat heleproces van doktoren en niet meer beter worden hebben ze meegekregen.
dus ja hij was heus wel wat gewent, moet ik hem er dan maar in onderdompelen, van goh joh kun je toch wel tegen
slaat helemaal nergens op.
ik heb alles met ze besproken ze hebben hem nog gezien toen hij al dood was, alleen het moment zelf waren ze er neit bij, gelukkig, ik vond het al zo gigantisch moeilijk
en achteraf gezien ben ik er alleen maar heel blij om, dat ze dat neit gezien hebben, want het staat op mijn netvlies gebrand

S@ndr@ schreef:

smoekie schreef:

S@ndr@ schreef:ik vind het simpele ervan ook altijd zo moeilijk te bevatten, die spuit gaat erin en een minuut later is het dier dood zo gemakkelijk en zo moeilijk tegelijk, dat wou ik de kinderen dan weer niet laten meemaken, en inderdaad op dat moment kun je het beste de tijd besteden aan je huisdier en niet aan je kind, is het laatste wat je voor je dier kunt doen.

Denk dat het voornamelijk ook natuurlijk aan ligt hoe je je kind tot dusver hebt groot gebracht. En wat ze misschien al allemaal in hun korte leven hebben meegemaakt. Als een kind nooit iets heeft meegemaakt of waarvan de ouder alles heeft proberen te "verstoppen" kan ik me voorstellen dat zo'n kind zoiets best wel "heftig" vind. Als je je kind groot brengt en daarbij niet alleen maar het "mooie" gedeelte van het leven laat zien, maar ook laat weten dat er ook verdriet en oneerlijkheid e.d bestaat dat ze dergelijke dingen toch misschien beter kunnen "accepteren".

Met de honden die we(moeders dan) thuis in hebben moeten laten slapen. Geen drama of wat dan ook. Ja achteraf nadat de honden "weg" waren.

Ik vond het heel moeilijk om te beslissen wat ik zou doen toen mijn vader overleden was. Hij lag thuis opgebaard en moest ik ze er nu wel of moest ik ze er niet bij laten. Vele zeiden dat ik het niet moest doen, maar mijn gevoel zei van wel. Ook dat hoort bij het leven. En ik ben achteraf blij dat ik ze er bij betrokken heb. Ik heb er geen drama van gemaakt. Gezegd dat opa ziek was en dat opa nu een sterretje was.

Tis voor een ouder beter in te schatten of je je kind ergens wel of niet bij moet laten. Ik ben blij dat ik het wel gedaan heb, en ik zou willen dat mijn ouders dat destijds toen rakkie in werd geslapen daar ook voor gekozen hadde. Nu kwam ik uit school en was ze weg. Dat terwijl rakkie "mijn" hond was zeg maar. Ik deed er alles mee, circus spelen, dingen leren noem maar op, de enige van wie ze op het laatst nog at was van mij, en ineens was ze weg Zij hebben toen in mijn ogen "verkeerd" gekozen, maar zoals zij het zelf zeggen ze wilde niet langer meer wachten en rakkie niet langer met pijn laten liggen. Ik had graag gewild dat ze me dan "thuis" hadden gehouden.

Toen de jongste op de kleuterschool zat, werd er een kindje in zijn klas ziek, die bleek een tumor aan het hart te hebben,dat heleproces van doktoren en niet meer beter worden hebben ze meegekregen.
dus ja hij was heus wel wat gewent, moet ik hem er dan maar in onderdompelen, van goh joh kun je toch wel tegen
slaat helemaal nergens op.
ik heb alles met ze besproken ze hebben hem nog gezien toen hij al dood was, alleen het moment zelf waren ze er neit bij, gelukkig, ik vond het al zo gigantisch moeilijk
en achteraf gezien ben ik er alleen maar heel blij om, dat ze dat neit gezien hebben, want het staat op mijn netvlies gebrand

Ehm, ik “veroordeel” je nergens hoor. Jij kent je kind beter dan wie dan ook en dat geld uiteraard voor iedereen. Ik zeg alleen dat ik me wel kan voorstellen dat het ook met de opvoeding/ontwikkeling van een kind te maken kan hebben deze wel bij dergelijke dingen te betrekken of niet. Het ene kind zal het wel aan kunnen, en het andere kind niet. Doorgaans kunnen kinderen die “weinig” van zulk soort gebeurtenissen hebben meegemaakt er toch slechter tegen dan zij die het of zelf al eerder hebben meegemaakt of die dingen mee hebben gekregen van school-media of wat dan ook.

Net zo min als dat ik zeg dat je hem er maar in onder moet dompelen. Die keuze is aan jou, en nogmaals, nergens waar ik jou veroordeel. Jammer dat je je alleen “aangesproken” voelt en die schoen aantrekt. Nergens voor nodig S@n, zo is het zeker niet bedoelt in ieder geval.

Vroeger thuis kregen wij vaak een hond van vrienden van mijn ouders te logeren.Niet eigen dus,maar wat waren we allemaal gek op hem!
De laatste keer dat hij kwam was hij al erg ziek,en de afspraak was dat hij als het moest ingeslapen zou worden.En ja,hij werd zo ziek dat er geen redden meer aan was(nieren) en dus moest hij bij ons ingeslapen worden.
De dierenarts is 's avonds laat bij ons thuis gekomen en we waren er allemaal bij.Er werd niet veel poespas over gemaakt want hij was gewoon erg ziek.Achteraf bezien ben ik heel erg blij dat ik er bij mocht zijn (was toen hooguit 6 jaar of zo) omdat je het zo als kind zijnde ook kunt afsluiten.
De dood hoort ook bij het leven

Ik zeg gewoon dat ik het onzin vind ,dat heeft niets te maken met me aangevallen voelen,( jij maakt het nu persoonlijk omdat ik het geen onzin mag vinden of zo)
het is namelijk niet zo, dat hoe vaker je met de dood te maken heb, dat je wel gaat afharden.
en zeker het dood maken op dat moment, lijkt me nu niet iets wat je kunt regisseren .
er gebeuren altijd onverwachte dingen
die een hele nare afdruk op het netvlies kunnen achterlaten , dat risico neem je meestal niet, als je nuchter nadenk.
en ja ALS je er echt wilt zijn voor je huisdier, zul je de kids even moeten parkeren, kunnen ze er later wel weer bij.
dus ja ik spreek wel uit persoonlijke ervaring, maar ik voel me echt niet persoonlijk aangesproken door jou post

bouvierpoedel schreef:Hoi Sandra.
Hoe kun je nu je hond boven je kind stellen.??
Het kan toch samen gaan.
In het dagelijkse leven hebben ze toch ook alles samen gedeeld.
Tegerlijker tijd ontzeg je je kind iets essentieels wat zo erg bepalend is voor de rest van zijn leven.
Hoe zou je het vinden als jouw man beslist dat jij er maar niet bioj hoeft te zijn.
Zodat hij meer aandacht aan de hond kan geven .
Je kind leert ook nog iets over emotie's en delen met elkaar .
En op een normale manier afscheid nemen .
Sorry hoor maar vind dat zo gek om je kind dan buiten te sluiten..

Ik vind het jammer dat je het zo persoonlijk maakt. Het is een hoogst persoonlijke keuze en één die aan de persoon zelf is. Overigens hoor ik mijn moeder nog achteraf verhalen hoe het mis ging met het laten inslapen van onze cocker Lexie. Over de gil die hij gaf en die haar nog bijgebleven is. Maak dat eerst eens zelf mee, en oordeel dan. Ik was in elk geval blij dat ik daar niet bij ben geweest.

Ik denk dat iedere ouder zijn/haar kind en zichzelf t beste kan inschatten over hoe te handelen. Maar het zijn de laatste momenten toch? Mijn kinderen zijn nu nog zo klein, ik zou ze nog even laten knuffelen (voor zover dat kan met de hond uiteraard), kusje, lievelingsspeeltjes aan hem/haar geven etc. Maar die laatste paar minuten zou ik ze (de kinderen) echt even aan mn moeder overlaten, stukje wandelen ofzo. Zodat je zelf even kan focussen op de hond. Daarna kan je de kinderen er weer bij betrekken, imo scherm je ze dan niet af van de dood of het verdriet

Wie zegt dat ik dat niet heb mee gemaakt
Ben de 50 gepasseert en heb ondertussen genoeg en zelfs meer mee gemaakt dan de gemiddelde mens.
Niet dat iik er altijd even blij mee ben geweest maar de meeste dingen horen wel bij het leven .
Dus zo zei het.

En dat je je kind er bij laat zijn wil niet zeggen dat je er niet voor je hond kunt zijn.
Je hond gaat dood en die weet dat niet ,maar je kind mag toch ook afscheid nemen van haar hond/huisgenoot .
Of heb je het alleenrecht op verdriet.
Maar goed het gaat helemaal niet over de hond of je kind blijkbaar.
Maar meer over jou zoals je zelf aangaf.

bouvierpoedel schreef:En dat je je kind er bij laat zijn wil niet zeggen dat je er niet voor je hond kunt zijn.
Je hond gaat dood en die weet dat niet ,maar je kind mag toch ook afscheid nemen van haar hond/huisgenoot .
Of heb je het alleenrecht op verdriet.
Maar goed het gaat helemaal niet over de hond of je kind blijkbaar.
Maar meer over jou zoals je zelf aangaf.

Een beetje kromme redenering. Wat heeft bij het inslapen aanwezig zijn te maken met afscheid nemen? Een kind hoeft niet bij het inslapen aanwezig te zijn om afscheid te kunnen nemen, dan kan voor en na ook.

christo schreef:Een beetje kromme redenering. Wat heeft bij het inslapen aanwezig zijn te maken met afscheid nemen?

Dat kan best veel zijn