Het HondenForum

Toen ik 10 jaar terug in scheiding lag en met mijn twee honden de laatste maanden nog in dat huis vertoefde werd mijn grote schat
bepke ziek, na eindeloos geloop naar de Da zag ik wel dat ze het niet zou redden.
Die dag ging mijn beste vriendin trouwen en daar kon ik niet onderuit maar ik was opgelucht dat ik weer naar huis kon.
Ik lag op bed wat te lezen omdat ik niet durfde te slapen ik kon haar zien vanuit het bed, opeens zie ik dat ze uit haar mandje wil komen zo ziek als ze was.
Ik ging bij haar zitten en ze legde haar hoofdje op mijn schoot ze keek me eens aan en ik zei meiske het is goed ga maar toen sliep ze in tegen me aan.
Vier maanden later zakte ineens mijn sintje in elkaar en kon niet meer op of neer ook haar plas liet ze lopen, nadat de Da geconstateerd had dat ze niet meer te opereren was heb ik haar in laten slapen en weer stierf een hond in mijn armen.
Zo verloor ik er twee in 4 maanden en dat deed pijn zoveel pijn dat ik nooit geen hond meer wilde, De ene was bijna 14 jaar bij me geweest en de andere bijna 12 jaar.

Na een paar maanden kreeg ik een woning toegewezen en de stilte in huis was zo oorverdovend dat ik toch weer voor een hondje ging kijken.
Dat was puk die inmiddels ook al bijna 10 jaar bij me is, maar heel vaak als ik lees over andere die net hun hondje hebben moeten afgeven komt je eigen verdriet weer naar boven en zit je soms zonder woorden omdat er gewoon niks is wat je kunt zeggen tegen iemand die zo'n verdriet heeft wat de pijn een beetje weg kan nemen.

Ik ben opgegroeid met honden dus inmiddels hebben we al van een aantal afscheid moesten nemen. In augustus vorig jaar kregen wij (mijn vriendin en ik) onze eerste 'eigen' hond, een Duits Herder teefje Breston.

Breston is helaas maar 7,5 maand geworden. Toen hebben we de o zo moeilijk beslissing moeten nemen om haar in te laten slapen. Bres had hele zware HD en arthrose op beide heupen en had geen enkele kans op een pijnloos, hondwaardig leven.

En wat doet dat dan pijn zeg.... Je verstand zegt dat het beter is, maar je mist je meisje zo ontzettend. Ik heb het verdriet vooral maar binnen gelaten en gejankt en gepraat. We zijn nu 7 maanden verder (18 februari 2009 is ze ingeslapen) en inmiddels zitten we met onze nieuwe herder ook even in de lappenmand (ED, LPC). Het komt dan toch weer allemaal dichtbij merk ik wel.

De herinnering aan Breston doet regelmatig nog pijn. Ik mis haar nog steeds. Toch vind ik dit gevoel niet erg. Het betekent namelijk wel dat ik het geluk heb gehad dat ik zoveel om haar heb kunnen geven en dat zij mij zoveel liefde heeft gegeven dat ik haar kan missen!

Marlie schreef:Ik ben opgegroeid met honden dus inmiddels hebben we al van een aantal afscheid moesten nemen. In augustus vorig jaar kregen wij (mijn vriendin en ik) onze eerste 'eigen' hond, een Duits Herder teefje Breston.

Breston is helaas maar 7,5 maand geworden. Toen hebben we de o zo moeilijk beslissing moeten nemen om haar in te laten slapen. Bres had hele zware HD en arthrose op beide heupen en had geen enkele kans op een pijnloos, hondwaardig leven.

En wat doet dat dan pijn zeg.... Je verstand zegt dat het beter is, maar je mist je meisje zo ontzettend. Ik heb het verdriet vooral maar binnen gelaten en gejankt en gepraat. We zijn nu 7 maanden verder (18 februari 2009 is ze ingeslapen) en inmiddels zitten we met onze nieuwe herder ook even in de lappenmand (ED, LPC). Het komt dan toch weer allemaal dichtbij merk ik wel.

De herinnering aan Breston doet regelmatig nog pijn. Ik mis haar nog steeds. Toch vind ik dit gevoel niet erg. Het betekent namelijk wel dat ik het geluk heb gehad dat ik zoveel om haar heb kunnen geven en dat zij mij zoveel liefde heeft gegeven dat ik haar kan missen!

Wat een pech zeg! 2 ongezonde honden achter elkaar.

Youp schreef:Wat een pech zeg! 2 ongezonde honden achter elkaar.

Ja, heeft ook wel even wat frustratie en wat vragen opgeroepen, vooral omdat er qua stamboom niets mis mee is en we echt voorzichtig met beiden omgegaan zijn (hoewel Asha niet echt voorzichtig met zichzelf is), maar je moet het doen met de kaarten die gedeeld zijn en aan de ene kant is het ook maar goed. Zijn beiden werklijnen en ik weet niet of iemand die een dergelijke hond voor de africhting heeft, zoveel moeite zou doen op het moment dat ze op jonge leeftijd al ergens tegen aan lopen.

Moeilijk onderwerp, mooi om de verhalen te lezen. Zit gewoon met tranen in mijn ogen.

Wij hebben 1,5 jaar terug onze Westie moeten laten inslapen, op 13-jarige leeftijd. Dit hondje kreeg ik destijds van mijn ouders voor mijn verjaardag, dus had een speciale band met hem.
Op het moment van inslapen waren we met de hele familie erbij, en lag hij in mijn armen.

De tijd daarna voel je je leeg, en het is inderdaad zo herkenbaar dat je baalt dat de wereld gewoon doorgaat, terwijl jouw maatje er niet meer is. Je hele ritme is ook verstoord he. En al die ritueeltjes die je met je hondje hebt, vallen weg.
Dat is gewoon vreselijk klote de eerste tijd. Maar het is waar, tijd haalt de scherpe randen eraf. Ik denk nu alleen met ontzettend veel liefde terug aan de tijd met hem en kan me ook alleen maar de mooie momenten herinneren. Af en toe laten we thuis nog best een traan, maar het idee dat het allemaal goed is overheerst.
Wellicht is het anders bij een jonge hond, die nog geen kans heeft gehad om zo'n mooi leven te krijgen.

Heel veel sterke in ieder geval.

Moeilijk maar wel zinvol topic.
Ik heb 2 honden in moeten laten slapen.
De 1e op 17-jarige leeftijd, was moeilijk maar kon er wel vrde mee hebben.
De 2e op 4-jarige leeftijd, dat is nog steeds wel moeilijk.

Moeilijk. Ik ben opgegroeid met honden en heb van veel honden afscheid moeten nemen. Ouderdom-ziekte-ongeval etc. er is er 1 geweest waar ik heel erg ziek van ben geweest. Dat was onze bouvier Rakkie. Daar deed ik als kind alles mee. Ik leerde hem van alles. Domme beest deed alles voor een stukkie droog brood. Was op een gegeven moment een dag met school weg en ik wist wel dat Rakkie ziek was, maar dat het zo erg was dat ze er niet meer was toen ik thuiskwam. Dat vond ik verschrikkelijk. Dagen achtereen bij haar gezeten met brood gedompeld in water omdat ik de enige was van wie ze nog enigzins wat at (ze was al oud) en dan ineens thuiskomen dat ze ingeslapen is Dochter van Rakkie brachten ze ooit naar de DA ze sprong voor ze wegging nog 2 mtr hoog mijn moeder had ze verteld dat ze haar niet op mochten sluiten omdat ze daar niet tegenkon, en een paar uur later (11.30) wordt er gebeld dat ze overleden is.

Pitbull was ziek en daar liepen ze mee te tobben onderzoek hier, onderzoek daar. Bult op haar achterpoot zouden ze wel onderzoeken als ze wisten "wat" ze had. Jammer genoeg bleek die bult de veroorzaker te zijn. Zo kan ik nog wel even doorgaan. Van allen vond ik het heel erg, maar het overlijden van Rakkie heeft me toen nog wel het meeste aangegrepen. Ineens is je maatje weg. Met de laatste 2 van mijn moeder heb ik het ook moeilijk gehad maar toch weer anders. Bij de Staff met meer vrede. Die kon gewoon niet meer. Die hebben we thuis door de DA in laten slapen en ondanks dat ze nog jaren bij ons had moeten blijven was het moeilijk maar toch anders weer dan toen haar maatje (whesthighland) overleed. Denk dat het toch ook wel verschil maakt hoe en op welke leeftijd een hond gaat. Maar op welke manier en wat de reden er ook van is het is altijd klote.

We zijn bijna drie maanden verder na het verlies van onze hond en pfft het doet toch echt nog veel zeer.
Vermeed de eerste tijd alle plekken waar ik met de hond zo vaak en zo happy was maar zoek die nu juist op.
Wandel nu dus zonder hond naar het bos en kijk redelijk jalours naar iedereen die geen leeg lijntje heeft....
Heb volop geroepen dat ik nooit meer een hond wil omdat ik deze pijn niet meer wil maar blijkbaar kunnen we gewoon niet zonder en zijn dus weer op zoek.
Naast ons bed staat een foto en iedere avond aai ik even over d'r wang.
Een kussentje gevuld met haar haar ( bewaard van vele trimbeurten) siert de bank en knuffel daar soms even mee.
Inmiddels zijn vele herinneringen boven komen drijven en daar praten we graag over.
Weet wel zeker dat we haar voor altijd enorm blijven missen maar uiteindelijk kun je ermee omgaan.

Tommie heb ik moeten laten in slapen op 2 juni. Hij was ongeveer 15 jaar oud. Hij was op. Hij had waarschijnlijk een tumor aan de prostaat. Hij at niet meer en kon slecht poepen en plassen.
Ik was kapot toen ik hem in moest laten slapen. Maar ik wilde hem niet langer laten lijden. Hij was mij alles. Hij was mijn sociale hulphond. Met hem durfde ik in het openbaar vervoer. Met hem durfde ik naar de winkel en naar de stad. Zonder hem was ik heel angstig. Hij begreep mij ook echt. Als ik eens over de rooie was likte hij mijn tranen.
Een week later was ik zo depressief dat mijn vriend zei dat ik maar weer eens op internet moest kijken voor een hond. Nu heb ik Basco. Ik mis Tommie zo. Regelmatig noem ik Basco Tommie. Ik heb twee en een halve week zonder hond gezeten. Uit pure frustratie ging ik wandelen met Noortje, de kat.
Toen kwam opeens het besef dat het allemaal te snel was gegaan. En kreeg ik nog weer verdriet over Tommie. En twijfelde toen erg of ik wel goed had gedaan om Basco zo snel te adopteren. Ik kreeg lieve reacties op het forum.
Nu drie maanden later mis ik Tommie nog steeds. En realiseer ik me hoe lieve hond hij was.
Basco is ook een schat, maar kan niet alleen zijn.

Het is idd een lastig onderwerp. Djuke hebben wij 2 maanden geleden moeten laten inslapen. Ze is 3 jaar en 9 maanden geworden. Dat doet bij mij veel meer pijn dan als ze bijv 8 was geworden. Ik heb enorm veel verdriet gehad de eerste weken maar het is gewoon één ding wat je zeker weet met huidieren... erg grote kans dat je ze overleeft en dan hoort de dood er ook bij helaas

Denk aan de mooie dingen die je hebt gedeeld met je maatje en niet alleen aan het verdriet, een mooie tijd verdient mooie herinneringen!

Ons Sammeke is nu 2 dagen geleden overleden...

Het is gewoon verschrikkelijk... We hebben nog wel 2 honden, maar het is hier ook stil... (ik begin gewoon al terug te huilen nu ik dit schrijf)

We hebben al wel 2 andere honden verloren in het verleden, maar dat was anders. Zij waren oud en we wisten dat we al geluk hadden dat ze er zo lang mochten zijn. Begrijp me niet verkeerd, we hebben er ook verdriet om gehad.

Alleen nu met Sam is het zo moeilijk te aanvaarden, hij was nog niet zo oud, en hij kreeg dan die vreselijke ziekte leukemie. We hebben hem zien lijden, zien aftakelen op enkele weken tijd. Nog steeds hebben we moeite om dat te begrijpen.

Het ergste vind ik dan nog dat mijn twee andere honden hem zoeken. Ze hebben wel afscheid genomen, maar het is nog niet tot hen doorgedrongen dat hij echt niet meer terug komt.
Daarstraks toen ik de twee rakkers uit liet en terug in huis kwam stonden ze al aan de deur te kwispelen (omdat ze dachten dat Sam nu wel binnen zou zijn). Maar je had hun snoetjes moeten zien toen ze door hadden dat hij er echt niet was.
Dan breekt mijn hart en lopen de tranen over mijn gezicht omdat ik weet hoe hard ze hem missen.
Jasper en Falco zijn nu ook heel stilletjes in huis en eten gaat maar met lange tanden.

Aan een nieuwe pup denken we nu totaal niet, in tegenstelling tot onze vorige overleden honden. Dit verdriet is helemaal anders, dit gaat echt tijd vragen om te verwerken.

Je stuit wel op veel onbegrip van mensen die zeggen "'t is maar een hond, koop een nieuwe" maar Sam was niet zomaar een hond, Sam was een lid van ons gezin. We hebben zoveel liefde van hem gekregen, we hebben zoveel om hem gelachen en nu is dat alles weg. Ons gezin is ontwricht.

Mijn zusje zei me gisteren nog, wie gaat me nu begroeten als ik thuis kom van mijn werk (Sam was een Dalmatier en hij lachte altijd als mijn zus thuis kwam) wie gaat nu mijn eten opeten als ik teveel op mijn bord heb opgeschept? Wie gaat me troosten als ik verdrietig ben?

We voelen ons leeg, verdoofd in ons hoofd...

4 weken is nog wel vers idd. Wat anderen in je omgeving ook mogen zeggen, rouw heeft tijd nodig.
Ik kan me onze eerste hond vroegert thuis alleen nog in leven herinneren, ik was wss te jong in de ogen van mn ouders om met t verlies om te gaan (was toen denk ik een jonge kleuter).
De hond die er na kwam, ja toen die doodging.. Hij was al wel oud, al was t al een wonder dat ie zo oud was geworden (14) want hij zat een beetje raar in elkaar (zn romp was fors maar zn pootjes heel smal en klein). Het was de hond van mn vader, en die was 6 jaar ervoor overleden. Het was toch ook weer een stuk afscheid van mn vader, plus dat ik die dag wist dat ik zwanger was. Heel dubbel allemaal.
Was t huis al uit, maar hoe vaak ikniet op het laatste moment heb in geslikt tegenover mn moeder om te vragen waar de hond was...

Op mijn werk weet nu bijna iedereen dat Matje er niet meer is.
Het was zwaar om telkens weer het verhaal te vertellen maar aan de andere kant heeft het ook geholpen.
Maar ja iedereen wist ook wat ze voor mij betekende(en nog).
Matje was alles voor me. Mn maatje, mn schurkie. We waren 2 handen en 4 pootjes op een buik.
In haar laatste weken was het altijd weer een opluchting dat ze smorgens nog leefde.
Als ik nu naar bed ga dan zeg ik nog altijd weltrusten. En dan komen de tranen.
Ik mis dr vreselijk.
Ik mis ook de dingen die ik altijd deed met de hond. Knuffelen, wandelen, spelletjes, de vele gesprekken haha, het gedrag (Matje luisterde goed maar had af en toe een tros bananen in dr oren) en ja zelfs de modderpoten mis ik.

Vanmiddag heb ik kennis gemaakt met een fokker en haar Golden retrievers. Mijn hart ging weer open. De honden (a.s papa en mama) waren ontzettende kroelkippen.
Heerlijk....al die haren weer op mijn kleren. De fokker is een leuk mens. Ontspannen, eerlijk, recht voor zn raap etc etc. Adres gevonden via de rasvereniging.
15 oktober verwacht een teefje een nestje.
Half december mogen de pups naar hun nieuwe baasje.
De kans dat een pup voor mij bij zit is groot. Er zitten 8 pups in de buik en 8 mensen op de lijst.
Ik vond de honden bloedmooi en was er meteen helemaal weg van.
Ik duim heeeeeeeeeeeeeeeeel hard.

Ik duim heel hard met je mee!

Mijn grote liefde heb ik 1 okt moeten laten gaan.
Hij was de 4e hond, en ik heb helaas al 3 katten weg moeten brengen.
Maar dan heb ik het over een tijd bestek van bijna 30 jaar.
Van alle honden heb ik een behoorlijke opdonder gehad, en nu van Spike al helemaal.
maar 2 dagen later hebben we weer een pup in huis gehaald, omdat het wel mijn huis was maar niet mijn thuis.
Wat misten wij allemaal een hond.
Het verdriet om Spike is nog lang niet weg, maar die kleine haalt wel de scherpe kantje's een beetje weg

Eugenië schreef:We zijn bijna drie maanden verder na het verlies van onze hond en pfft het doet toch echt nog veel zeer.
Vermeed de eerste tijd alle plekken waar ik met de hond zo vaak en zo happy was maar zoek die nu juist op.
Wandel nu dus zonder hond naar het bos en kijk redelijk jalours naar iedereen die geen leeg lijntje heeft....
Heb volop geroepen dat ik nooit meer een hond wil omdat ik deze pijn niet meer wil maar blijkbaar kunnen we gewoon niet zonder en zijn dus weer op zoek.
Naast ons bed staat een foto en iedere avond aai ik even over d'r wang.
Een kussentje gevuld met haar haar ( bewaard van vele trimbeurten) siert de bank en knuffel daar soms even mee.
Inmiddels zijn vele herinneringen boven komen drijven en daar praten we graag over.
Weet wel zeker dat we haar voor altijd enorm blijven missen maar uiteindelijk kun je ermee omgaan.

Ergens zit een hond die net zo lief en leuk is te wachten en te hopen op zulke lieve bazen als jullie... effe flink doorzoeken joh.