Het HondenForum

Ik geloof niet dat ik met één van beiden "meer" heb dan met de ander, maar de band met ze is wel anders.
Marouck maakt vooral heel veel gevoelens in me los. Van plezier tot grote irritaties.
Ik kan enorm genieten als ik zie hoeveel lol zij heeft in het leven, maar ik erger me ook groen en geel aan haar mega-drukke hypergedrag en haar geblaf.
Biène is vooral heerlijk om mee te trainen. Ze werkt graag, wil het graag goed doen. Maar ze kan ook heel lastig zijn in haar gedrag, komt snel in verzet en durft dan haar tanden te gebruiken, dat vind ik minder. :sst:
Beide zijn wel heel erg gericht op mij en knuffelen heel graag. Marouck kan me soms helemaal "vererend" aankijken, Biène kan zich als een kat tegen me aan schurken.

Nika was mijn allessie, met haar kon ik lezen en schrijven en de band met haar was nog sterker als die met Marouck en Biène.

Ik heb wel een voorkeur en dat is Vanna...mijn vrouw overigens Dongo, ze heeft helemaal niks met Vanna...

Dongo hebben we als eerste gekregen, is dus mijn eerste eigen hond en dat maakt hem wel speciaal...
Vanna is echter mijn eerste eigen Duitse Herder en aangezien dat echt mijn "droom" was is zij heeeeeeel speciaal voor mij...Zij had al meteen mijn hart gestolen bij de fokker, ze was de enige van het nest die steeds naar mij kwam en dat doet ze nu nog steeds...Ze is heel erg aanhankelijk naar mij en wilt dus ook continue bij me zijn...

Ze zijn allebei speciaal, maar met Beau heb ik een band die ik denk ik met geen andere hond ooit zou krijgen. Zonder woorden begrijpen wij elkaar en voelen elkaars stemmingen feilloos aan. En Jeda is mijn meisje, soms zo ontzettend blond in haar doen en laten dat het mij vertederd maar ook kan irriteren. Het gekke is dat als ik een weekend alleen met Jeda bent zij mij beter begrijpt dan als Beau erbij is, ze begrijpt dan echt wat ik bedoel en luistert dan perfect.

Voorkeur niet, wel een band die heel anders is. Ik had een voorkeur voor Moos, en de band die ik nu met Vera heb komt daar wel heel dicht bij in de buurt, heel bijzonder vind ik dat. Maar uiteraard is het ook weer anders, omdat het gewoon hele andere honden zijn.
Met Vera kan ik echt 'praten'. Heel duidelijk communiceren, en ze begrijpt vaak al wat ik bedoel met een heel zacht uitgesproken "Veer, doe maar niet" of "Veer, kom eens deze kant" etc.
En met Vera kan ik ook dollen, beetje grapjes uithalen onderling. Ze kan dan ook echt zo kwajongensachtig kijken "ha ha, doen wij samen gek he baas ".

Saartje is meer mijn pupje, ondanks dat ze dus 3.5 jaar ouder is dan Vera Maar Saar is een vrij afhankelijk hondje, en kan zo heerlijk pupperig blij zijn. Naar mij en naar Vera.
En Saar is gewoon van zichzelf zo'n ontzettend braaf ding. Ik kan met haar niet zo 'praten' als met Vera, maar dat hoeft dan ook eigenlijk weer niet omdat Saar bijna altijd als vanzelf al alles goed doet. Ze volgt me altijd, negeert vrijwel alles (behalve mij en Vera en heeeele bekenden), en ik hoef haar dagenlang vaak niet eens te roepen. Saar is er toch wel, altijd in de buurt.

Oef, moeilijk.

Ik geloof niet dat ik een voorkeur heb.

Ze zijn alletwee enorm verschillend.
Met Kaya kan ik lezen en schrijven, die heeft soms bijna menselijke ogen en doet zo haar best alles te begrijpen en goed te zijn, dat het soms zelfs ook even irriteert die 'adoratie'. Maar het maakt haar tegelijkertijd ook geweldig en bijzonder.

Puch is introvert en eigenwijs. Een moeilijk opvoedbaar geval maar juist daardoor ook weer geweldig leuk. Ook dat heeft namelijk zijn charme om je zo te moeten inspannen voor een hond om een team te worden.
Daarbij is hij ook nog eens ontzettend lief en aanhankelijk (in huis wel te verstaan).

Kaya is mijn speciale meisje, Puch is mijn verwende kleintje. Ze vertrouwen allebei op mij.
Nee, ik kan niet kiezen tussen deze twee

Of ik een voorkeur heb voor één van de honden, ben ik na een dag nadenken nog niet uit. Het zal dan wel niet denk ik. Ze zijn alle drie ook zo verschillend en hebben alle drie iets in zich wat dan de voorkeur zou krijgen.
Jurek onze eerste hond, heeft een heel moeilijk karakter naar zowel vreemde mensen en vreemde honden. Hij beperkt ons min of meer in sommige dingen. Aan de andere kant heeft hij voor veel dingen maar een half woord of een opgetrokken wenkbrauw nodig om te begrijpen wat er van hem verwacht wordt. Hij is de professor van de drie. Luistert hij niet en foeter je hem uit, dan kan hij bij wijze van spreken in je kruipen om het weer goed te maken. De band met hem is heel hecht maar we zijn vaak aan het werk met hem om dingen in goede banen te leiden.
Jelka onze tweede en herplaatser, heeft mij uitgekozen tot haar alles. Ze is mijn schaduw en als het effe kan in mijn buurt, ze mag ook heel vaak met me mee. Ze is heel bescheiden en makkelijk voor alles en iedereen. Ze is ook erg truttig en dat ergert me wel eens. Ze geniet van het leven bij ons en dat straalt ze ook uit.
Samica, onze jongste past het best bij me qua karakter. Ze is eigenwijs, enthousiast en vrolijk. Zij weet altijd een lach op ons gezicht te brengen. Ze is nu net een jaar dus nog niet volwassen, we kunnen alleen maar hopen dat het zo blijft.

De bijna perfecte hond zou begrijpen en luisteren als Jurek, gemoedelijk zijn als Jelka en het vrolijke en enthousiaste karakter van Sam hebben. Alle drie zijn ze voor ons heel zacht en lief.

Mooie verhalen om te lezen!

Het is eigenlijk wel een beetje een rot woord "voorkeur" alsof je één van je honden echt voor zou trekken....
Maar uit de reacties merk ik dat iedereen wel begrijpt wat ik bedoel
Voor mij is daarom het hebben van honden zo verslavend omdat iedere hond weer iets anders bij je los maakt, elke hond voegt weer iets bijzonders en unieks toe. Daar kunnen de meest vriendschappen met mensen voor mij niet tegenop

gr mariaa

Ik heb met allebei een hele andere band. Maar een voorkeur heb ik niet.
Al is het ook wel weer zo dat Raya echt mijn hond is.Hij trekt heel erg naar me toe en mijn vriend heeft dat weer met Shyra,dat is weer echt zijn hondje, die trekt weer heel erg naar hem toe.
Maar ik vind de band die ik met ieder apart bij elk weer heel bijzonder.
Heb ik eigenlijk altijd met al mijn honden gehad.

Groetjes Marianne

Ik heb wat dat betreft niet echt zo'n geweldige band, met geen van beide...

Yolah vind ik leuk, en andersom ook,maar daar blijft het bij. Ik voer haar, laat haar uit en speel met haar, ze luistert naar me, maar als Wim er is, ben ik vergeten... Het is echt wim z'n hond.

Abby was altijd heel erg op mij gericht, en ik daardoor ook op haar, maar sinds ik niet meer thuis woon, en haar alleen dagelijks kom uitlaten/wandelen, is er wel wat tussen ons veranderd. Het is nu meer mijn moeders hond, die mij gewoon heel aardig vindt. Ze is wel altijd erg enthousiast als ik haar kom halen, dat wel, maar de band zoals ie was toen ik nog thuis woonde, is er niet meer...

Nee, nu niet(meer).
In het begin wel, Lola had wel meer mijn voorkeur maar dat komt omdat ik haar van pup af aan heb en Jakko als herplaatser bij mij kwam.We moesten elkaar even leren kennen zeg maar.
Het heeft even geduurd maar nu zijn beide honden mij even lief.

Toch wel fijn om te lezen dat iedereen over het algemeen wel een lichte voorkeur heeft Ik voel me soms schuldig dat ik diep in mijn hart Pippy de allerleukste vind, maar ook heel gek op Silky ben. Maar met Pippy voel ik meer verbondenheid, waarschijnlijk omdat we haar als pup hebben en Silky is nu bijna een jaar bij ons. Sil heeft natuurlijk als Griekse zwerfhond heel veel narigheid meegemaakt en daardoor is ze zoals ze is en gelukkig gaat het stapje voor stapje steeds beter. Om Pippy kan ik echt lachen, die kan bijna praten zo duidelijk kan ze aangeven wat ze wil, zooo schattig

Maar ik zou ze geen van beiden willen missen


groetjes, Ingrid

tommie is mijn eerste hond en dat maakt hem voor mij heel speciaal. hij heeft me door een hele eenzame tijd gesleept en daardoor heeft hij een speciaal plekje in mijn hart. Als hem wat overkomt dan word ik gek, ik kan niet zonder hem.
Ik moest in het begin erg aan Miah wennen, ik was net Femke verloren en Miah was zo ontzettend anders. Ik heb toen wel eens getwijfeld of ik er goed aan had gedaan. Maar nu. Ik ben helemaal gek op dat hondje. Ze is zo heerlijk, zo lief, zo gek, ik hou vreselijk veel van dat beestje. Ook van Tommie, maar op een andere manier. Hij is zelfstandiger. Miah en ik zijn meer een team. Het is ook leuker om met Miah te wandelen, te fietsen of wat dan ook. Ze vind het zo ontzettend leuk om samen wat te doen. Ze is mijn gekke pupseflups. Ja, ik heb erg veel geluk met mijn hondjes.

Met geen van beide heb ik wat ik met Cratos had en denk ook niet dat het ooit zal komen van hem heb ik zoveel geleerd en door hem ben ik ervan gaan genieten om buiten te zijn en geen angsten te hebben zolang hij maar bij me was en dat was hij ook altijd..
Maar Liz is echt mijn alles en zou haar voor geen goud kunnen missen..
Ivo mag ik uitlaten en eten geven en daarmee is het wel gedaan, wel trekt hij steeds meer naar mij toe..

Nee. Bram is alles voor mij. Maar hij heeft mij niet zo nodig. Voor Izzie ben ik alles en daardoor heb ik een heel innige band met haar. Maar de momenten dat Bram en ik samen iets doen en het lukt, dan is dat heel speciaal.

Nee ze zijn me allemaal op hun eigen manier en met hun eigen persoonlijkheidjes even dierbaar.

Nee. Ik heb er ook wel eens een topic over geopend (Sophie's Choice ofzo), maar ik kan echt niet kiezen.

Saar is gekomen op een heel beladen moment, en zij bleek de perfecte hond te zijn voor onze omstandigheden. Zij heeft ons heel snel het vertrouwen in het wezen hond teruggegeven, en betekent ontzettend veel voor mij. Ze zit verankerd in ieder celletje van mijn lijf, en we kunnen lezen en schrijven met elkaar. Als ik denk aan Saar dan krijg ik een ontzettend warm gevoel.

Denk ik aan Miep dan is vertedering het gevoel. Dat blijft echt eeuwig mijn pupje. Kan in totale verwondering naar een miertje kijken, alsof ze dat werkelijk nog nooit heeft gezien. Haar blije bekkie als ze 10 meter achter blijft en dan aan komt rennen van "ooooo, wacht op mij!". De trots in haar oogjes als ik zeg dat ze zo'n knap kind is.

Saar is onze meis, en Miep is ons wijffie.

Leuk om die verhalen te lezen.

Ik heb maar één hond dus ik heb geen voorkeur. Maar ik ben wel heel benieuwd of ik een voorkeur zou ontwikkelen, mocht ik er nog een hond bijkrijgen.

Jack is zegmaar het eerste hondje in mijn leven. en dus automatisch mijn eerste liefde
Ook al zoveel rot-situaties meegemaakt met hem! en hij was mijn steun op momenten dat ik alleen was tijdens mijn burnout.
Maar ook zijn bijna-dood ervaring en laatst zijn hevige hernia maken zo'n band eigenlijk sterker.
Hij is ook degene die depressief word zonder mij, duidelijk heel veel voorkeur heeft voor mij boven mijn man.

2e is Boo, FAN-TAS-TISCH karakter, en echt super sprekende oogjes! HEERLIJK dametje, en klikt helemaal met mij!
Ze is net zo hyper als Jack was, net zo opgewekt, maar dan zonder de dominante (reuen) trekken!
Heeerlijk ding! Ik zou voorkeur geven aan haar als ik zo op karakter mag kiezen, maar ik heb nog niets 'boeiends' met haar meegemaakt wat nou heel erg bind hihi.. Boo is dol op mij, mijn man en een vriendin van mij haha
HEERLIJK hoe ze in je nek duikt en hyper gaat kwispelen!

Mufasa is mijn heerlijke karakterloze knuffelbeertje.. die kreeg ik pas toen hij 6 jaar was, maar heeft zich helemaal aan mij vastgeklampt (bij het ophalen al, ik ging daar naar de wc, en hij bleef voor de wc-deur op mij wachten! en wilde niet meer overgepakt worden door zijn vorige baasje voor een afscheidsknuffel!!)
Ook Mufasa heeft een ontzetende voorkeur voor mij boven mijn man, en dat is heel vertederend.

Alice had ik heel eerlijk gezegd in het begin nieteens een klik mee!
Ik was verliefd op haar moeder, en wilde een dochter van die moeder (moeder zou bij mij komen wonen volgende week!! maar dit is van hun kant toch afgeblazen!)
Pas tijdens onze vakantie in Duitsland, toen ze door plassen aan het rennen was, en daarna met modder op mijn schoot kwam springen vloog er een vonkje over!
We moesten haar ook echt LEREN knuffelen! Ze werd nooit opgepakt of geknuffeld bij de fokkers, en was dit dus helemaal niet gewend
Nu hangt ze over je schouder als je haar oppakt! wel heel schattig, en zo kun je haar makkelijk aaien.
Alice houd van je... als je eten hebt.

laura86 schreef:Ik heb maar één hond dus ik heb geen voorkeur. Maar ik ben wel heel benieuwd of ik een voorkeur zou ontwikkelen, mocht ik er nog een hond bijkrijgen.

Dat is dus oprecht 1 van mijn grootste zorg geweest. Vond het ook oneerlijk tegenover de pup die zou komen, want hoe kon die ooit tippen aan de band die ik met Saar had? Maar al na dag 1 (of nee, na dag 3 denk ik, het moment dat Saar het goed vond dat pup ook op bed sliep en niet meer ging verkassen naar de logeerkamer) verdween dat als sneeuw voor de zon. Mijn hart is blijkbaar groot genoeg voor 2 honden, die daar ieder hun eigen plekje in innemen. En volgens mij is er nog plek voor tig honden

Beetle ken ik nu ruim 13 jaar, vanaf dag één haar beter leren kennen en in die ruim 13 jaar veel meegemaakt. Een jong hondje als Lumi kan dat niet zomaar inhalen. Een voorkeur kan ik het niet noemen, maar de band met Beetle is intenser. Geef mij Lumi maar als ik in een groep honden wandel in plaats van Beetle .
En Vincent, die moet ik nog leren kennen en hij mij. Hij lijkt wel sprekend in veel opzichten op zijn moeder Beetle :smile1:.

Ja, ik heb toch wel meer met Diesel. Hij heeft zo'n eigen karakter en we hebben hem vanaf pup.

Zahra is me ook heel dierbaar en is een heerlijke hond voor een ontspannen wandeling. Ik hoef met haar niet op te letten of er een andere hond aankomt en of dat een reu of teef is.

Ik heb een vraag voor de mensen die meer dan een hond hebben. Heb je (stiekum) een voorkeur voor een van je honden?

Eigenlijk wel, ook al zie ik ze beiden even erg graag... toch heb ik een lichte voorkeur voor m'n oudste hond.

Vooral omdat het mijn eerste, echt MIJN eerste hond was... Ik was toen 17jaar ... en ondertussen ben ik er 31, heb ik hem nog altijd. Hij is een knuffelkont, een sul, m'n lieverd, m'n zalige lieveling, m'n softie... m'n geheimenbundel op 4 poten.
Hij gaat voor eeuwig en altijd de grootste kamer hebben in mijn hondenhart...

eerder zou ik direkt ja gezegd hebben,
Jo is mijn enige hond en daarnaast heb ik de meiden.
Maar ik moet zeggen dat nu ze allemaal zo rond de 3 jaar zijn
ik geen voorkeur meer heb.
O met alle 3 heb ik een compleet verschillende band,
Job is nog steeds mijn enige echt hond, mijn sparmaatje,
maar die meiden hebben me, met hun eigen charmes,
wel zo ingepakt dat ik geen van 3-en meer zou kunnen missen.
Allemaal op hun eigen manier zijn ze uniek en ik hou evenveel van hen.

Heb met beide honden een hele andere band. Met Sita kan ik heerlijk dollen. Beetje gek doen en ze doet gelijk mee. Daarnaast is ze ook heel aanhankelijk en wil graag dingen met je samen doen.

Taro is gek op knuffelen. Die wil het liefst de hele dag bij je op schoot zitten. Maar echt samen iets doen, dat is niet echt zijn ding. Alhoewel het wel begint te komen na twee jaar trainen. Maar door zijn stoïcijnse gedrag soms, vind ik het moeilijk om echt tot hem door te dringen.

Als ik dan moet kiezen, gaat mijn voorkeur uit naar Sita.

Ik heb 3 honden en mijn band met alle 3 is anders dan met de andere..
Tyson is oud, hem heb ik van pup af aan, heb hem overal en nergens mee naar toe gesleept.. hij is mijn maatje mijn vriendje, al is hij het laatste jaar wel erg verandert en is hij niet meer zoals hij was...
Samara ... Samara is mijn 1ste galgo uit spanje.. Samara is d ehond die heel diep in mijn hart zit..ze is ook d ehond waar ik het minste mee "kan"..Samara is hier voor haar ze is hier om tegenieten en om het leed een beetje teverzachten wat ze heeft meegemaakt..ik geniet van haar enw andel met haar..meer kan ik e rniet mee.. en dat is gewoon goed zo.
Bowie is de jongste van het stel een lekkere jonge wildebras met een heerlijk eigenwilletje... nu zeg ik heerlijk maar het heeft me bloed zweet en tranen gekost om zover tekomen met haar..we groeien elke dag naar elkaar toe en kunnen wat met elkaar...

Tyson is mijn allesie maar is in zijn "laatste" dagen
Samara ben ik mee verweven zeg maar
Bowie is de hond waar ik echt een band mee op kan bouwen...

Ik ook met alle drie mijn jacks even gek, ze zijn ook alle drie anders. Ik merk wel, dat wanneer je poosje met ze traint e.d, dat de band daardoor steviger wordt.

Ik hou van alletwee.
Maar met Spike heb ik wel iets specialer, ook toen Daisy nog leefde. Hij is als pup 2 keer geopereerd, ik zorgde voor hem hij had mij echt nodig. Hij was ook altijd de hond die naar me toe kwam als ik verdriet had toen m'n vader ernstig ziek was en overleed.
Daisy vond het altijd maar eng als ik huilde.

Terwijl ook zij haar eigen dingen had waar ik helemaal verliefd op kon worden. Haar lachebekkie als ze plezier had, dat ze altijd zo ontzettend blij was als ze wist dat je haar waardeerde. Altijd alles goed willen doen voor je.

Met Kelly heb ik iets heel anders, ook logisch. Dat is meer Leon z'n hond, die werkt ermee.
Kelly vind mij prachtig, leuk, gezellig. Maar is Leon in de buurt ziet ze mij meestal niet staan.
Maar een band heb ik zeker wél met haar.

Ondanks dat we Cazz nog maar 3 maanden hebben ben ik op allebei de honden even gek.
Ze hebben allebei wat ik zoek in een hond. Zeer aanhankelijk maar kunnen ook zelfstandig handelen.
Merk wel dat ik soms een beetje medelijden heb met Floortje omdat ik echt kan merken dat ze (snel) oud wordt. Zeker nu we een vergelijking hebben.
En soms erger ik me aan het gedrag van Cazz. Hij kan zich echt gedragen of we hem willen opeten...
Hij is nog steeds behoorlijk onzeker maar daar werken we aan.