Hetzelfde ras

[Jaap*]

Ik vind die verdeling overigens niet per definitie verkeerd. Het zijn eigenlijk bijna twee verschillende rassen geworden, show en werklijn. En ze zitten dan ook bij heel verschillende eigenaren. Wil je de werklijn Aus op de showlijn laten lijken, dan moet je inboeten op snelheid gezien de forse bouw van showlijnen. Andersom denk ik dat showlijn mensen niet gelukkig worden met een werklijn karakter. Voor ieder wat wils lijkt me.

Dan meet je dat af aan de huidige standaard. En in hoeverre is die standaard nog getrouw?
En als je dat niet belangrijk vind, wat is dan nog het bestaansrecht van een rashond?
Waarom moeten honden zoveel driften hebben dat ze nog maar met moeite in te zetten zijn voor hun oorspronkelijke doel?
Waarom moeten honden met lang haar verworden tot een wandelende plumeau?
Ik kan met de beste wil van de wereld niet begrijpen waarom er twee versies zouden moeten bestaan. Als een bepaald ras te belastend voor je zou zijn is dat ras niet geschikt voor je. Dan vind ik niet dat je dan maar een versie moet gaan maken die beter bij je past. Want dan kun je het begrip rashond net zo goed schrappen.

[laura86]

Op zich vind ik de verdeling niet verkeerd. Zolang het kan binnen het ras en inteelt en gezondheidsproblemen niet de kop opsteken. Er zijn altijd mensen die meer voor het ene of het andere type vallen.

Maar wat ik me wel afvraag, is waarom de show- en werklijnen zo verschillen. Veel hondenrassen zijn toch gefokt voor bepaald werk. Waarom zijn de honden die gefokt zijn om te werken dan niet zo geschikt om te showen? Eigenlijk is dat iets raars, vind ik. Een ras moet toch het uiterlijk hebben waarmee hij het werk waarvoor hij bedoelt is goed aankan?

[Zoek stok!]

Ik vind die verdeling overigens niet per definitie verkeerd. Het zijn eigenlijk bijna twee verschillende rassen geworden, show en werklijn. En ze zitten dan ook bij heel verschillende eigenaren. Wil je de werklijn Aus op de showlijn laten lijken, dan moet je inboeten op snelheid gezien de forse bouw van showlijnen. Andersom denk ik dat showlijn mensen niet gelukkig worden met een werklijn karakter. Voor ieder wat wils lijkt me.

Dan meet je dat af aan de huidige standaard. En in hoeverre is die standaard nog getrouw?
En als je dat niet belangrijk vind, wat is dan nog het bestaansrecht van een rashond?
Waarom moeten honden zoveel driften hebben dat ze nog maar met moeite in te zetten zijn voor hun oorspronkelijke doel?
Waarom moeten honden met lang haar verworden tot een wandelende plumeau?
Ik kan met de beste wil van de wereld niet begrijpen waarom er twee versies zouden moeten bestaan. Als een bepaald ras te belastend voor je zou zijn is dat ras niet geschikt voor je. Dan vind ik niet dat je dan maar een versie moet gaan maken die beter bij je past. Want dan kun je het begrip rashond net zo goed schrappen.

De werklijn Aussies zijn wat dat betreft een verkeerd voorbeeld, want die zijn juist uitermate goed in te zetten voor hun oorspronkelijke doel. Dat gebeurt ook nog heel veel. Maar in de dagelijkse praktijk in een woonwijk zal het voor het gemiddelde gezin niet handig zijn zo'n hond te houden. Wel op een ranch waar ze met de koeien en paarden bezig zijn en de ruimte hebben. Izzie zou je daar zo neer kunnen zetten en ze zou haar werk prima doen.

De showlijn Aussie is geen wandelende plumeau, maar heeft wel een overdreven uiterlijk gekregen. Ze kunnen prima aan hondensporten doen, maar de scherpe kantjes zijn er vanaf vind ik.

Tsja, kun je het begrip rashond dan schrappen. Ik heb niet zo heel veel met rassen hoor, dus ik ben de verkeerde om daar iets over te zeggen. Wat ik wil, is dat ik een pup krijg waarvan ik van tevoren een beetje weet wat de kenmerken zijn. Daarvoor moet ik de afstamming weten en ik wil uiteraard de gezondheid weten.

[Zoek stok!]

Maar wat ik me wel afvraag, is waarom de show- en werklijnen zo verschillen. Veel hondenrassen zijn toch gefokt voor bepaald werk. Waarom zijn de honden die gefokt zijn om te werken dan niet zo geschikt om te showen? Eigenlijk is dat iets raars, vind ik. Een ras moet toch het uiterlijk hebben waarmee hij het werk waarvoor hij bedoelt is goed aankan?

Ze zijn minder geschikt om te showen omdat uiterlijk van ondergeschikt belang is. Ze moeten aan een aantal eisen voldoen en that's it qua uiterlijk. Voor de rest wordt naar gezondheid, karakter, aanleg en drive gekeken. Ik wil overigens een werklijnhond die er nog wel een beetje uitziet naar wat ik mooi vind

[Jaap*]

Ik doel ook niet specifiek op de aussie, maar in het algemeen
Maar als iemand een aussie, zoals die bedoeld is, niet kan geven wat hij nodig heeft is het geen hond voor diegene.
Dát hoort toch gewoon de conclusie te zijn? Dan moet je toch geen andere hond gaan maken die alleen maar lijkt op een aussie en die vervolgens ook aussie gaan noemen?
Dat is wat ik bedoel.

[Zoek stok!]

Ik doel ook niet specifiek op de aussie, maar in het algemeen
Maar als iemand een aussie, zoals die bedoeld is, niet kan geven wat hij nodig heeft is het geen hond voor diegene.
Dát hoort toch gewoon de conclusie te zijn? Dan moet je toch geen andere hond gaan maken die alleen maar lijkt op een aussie en die vervolgens ook aussie gaan noemen?
Dat is wat ik bedoel.

Ja daar zit wel wat in. Ik weet dat je niet specifiek op het ras doelde, maar ik weet daar toevallig net even wat meer van af.

In welke rassen heb je die scheiding eigenlijk allemaal?

Mechelaar, BC, Aussie, Duitse Herder, Labrador, Golden Retriever...en verder?

[Rami]

Ik vind die verdeling overigens niet per definitie verkeerd. Het zijn eigenlijk bijna twee verschillende rassen geworden, show en werklijn. En ze zitten dan ook bij heel verschillende eigenaren. Wil je de werklijn Aus op de showlijn laten lijken, dan moet je inboeten op snelheid gezien de forse bouw van showlijnen. Andersom denk ik dat showlijn mensen niet gelukkig worden met een werklijn karakter. Voor ieder wat wils lijkt me.

dus dan zou je elk ras moeten gaan ontdubbelen? zou het niet veel simpeler zijn om de werklijnen niet te extreem te fokken (wat ze vroeger voor het normale werk ook nooit waren) en mensen die zelfs dat karakter niet aankunnen moeten maar naar een ander ras uitkijken?

Over ontdubbelen (en dubbelen) gesproken: zijn de honden van 'vroeger', dus voordat de verschillen er zo duidelijk in gefokt waren, niet min of meer 'dual-purpose'? Honden die je bijvoorbeeld wel fijn mee op jacht kunt nemen maar bij huis en haard rustig en vriendelijk zijn én ook nog eens melden als er vreemden aan de poort staan?

[Zoek stok!]

Over ontdubbelen (en dubbelen) gesproken: zijn de honden van 'vroeger', dus voordat de verschillen er zo duidelijk in gefokt waren, niet min of meer 'dual-purpose'? Honden die je bijvoorbeeld wel fijn mee op jacht kunt nemen maar bij huis en haard rustig en vriendelijk zijn én ook nog eens melden als er vreemden aan de poort staan?

Volgens mij zijn de werklijn Goldens bijv. nog steeds prima huishonden naast goede jachthond. Wat ik er van zie dan. Maar het gemiddelde gezin met kinderen wil geen Golden die mee gaat jagen

[Rami]

Over ontdubbelen (en dubbelen) gesproken: zijn de honden van 'vroeger', dus voordat de verschillen er zo duidelijk in gefokt waren, niet min of meer 'dual-purpose'? Honden die je bijvoorbeeld wel fijn mee op jacht kunt nemen maar bij huis en haard rustig en vriendelijk zijn én ook nog eens melden als er vreemden aan de poort staan?

Volgens mij zijn de werklijn Goldens bijv. nog steeds prima huishonden naast goede jachthond. Wat ik er van zie dan. Maar het gemiddelde gezin met kinderen wil geen Golden die mee gaat jagen

Vervang jagen voor lange wandel/fiets/steptochten met op een spannende plek (langs het water!) speur- en zoek spelletjes.
Ik bedoel ik 'jaag' ook niet, maar onze honden trekken er wel echt heel graag met ons op uit. Daar hebben ze ook behoefte aan. Maar ze hebben ook behoefte aan s'avonds voor de houtkachel liggen en huis en haard bewaken doen ze ook graag. Bastaardhonden (hoewel Bill meer te herleiden is dan Silka) zijn misschien wel echt 'dual-purpose'.

[estelle]

Ik vind die verdeling overigens niet per definitie verkeerd. Het zijn eigenlijk bijna twee verschillende rassen geworden, show en werklijn. En ze zitten dan ook bij heel verschillende eigenaren. Wil je de werklijn Aus op de showlijn laten lijken, dan moet je inboeten op snelheid gezien de forse bouw van showlijnen. Andersom denk ik dat showlijn mensen niet gelukkig worden met een werklijn karakter. Voor ieder wat wils lijkt me.

Zo is het met de duitseherder natuurlijk ook.
Mensen die een leuke huishond herder zoeken kiezen over het algemeen voor de kynologische lijnen en willen graag een herder ala commissaris Rex. Mensen die een hond willen om te werken kiezen voor een werklijnherder.
Tsja eerlijk is eerlijk ik vind het prima hoor. Er zijn fokkers die aan combinatiefok doen maar die honden misschien gewoon net de scherpte, net de driften e.d. om goed te werken en op show kunnen ze dan vaak ook niet mee omdat ze daar dan weer niet mooi genoeg voor zijn. Afentoe lukt er eens eentje.

Ik denk dat je die 2 ook nooit weer samen gaat krijgen. Fokkers van werklijnen gaan steeds meer fokken op hardere honden, nog meer driften e.d. Wat van mij trouwens ook niet hoeft, zou voor mij wel weer wat minder mogen zijn.
En de showfokkers fokken steeds belachelijkere honden die amper meer fatsoenlijk kunnen galopperen e.d.
Dus waar die 2 dan ooit samen moeten komen is mij een raadsel.

[Angelique.]

Ik doel ook niet specifiek op de aussie, maar in het algemeen
Maar als iemand een aussie, zoals die bedoeld is, niet kan geven wat hij nodig heeft is het geen hond voor diegene.
Dát hoort toch gewoon de conclusie te zijn? Dan moet je toch geen andere hond gaan maken die alleen maar lijkt op een aussie en die vervolgens ook aussie gaan noemen?
Dat is wat ik bedoel.

Ja daar zit wel wat in. Ik weet dat je niet specifiek op het ras doelde, maar ik weet daar toevallig net even wat meer van af.

In welke rassen heb je die scheiding eigenlijk allemaal?

Mechelaar, BC, Aussie, Duitse Herder, Labrador, Golden Retriever...en verder?

Husky, erg extreem zelfs.

[Angelique.]

en dit zijn nog niet eens de echte extremen...

[M@scha]

Ik doel ook niet specifiek op de aussie, maar in het algemeen
Maar als iemand een aussie, zoals die bedoeld is, niet kan geven wat hij nodig heeft is het geen hond voor diegene.
Dát hoort toch gewoon de conclusie te zijn? Dan moet je toch geen andere hond gaan maken die alleen maar lijkt op een aussie en die vervolgens ook aussie gaan noemen?
Dat is wat ik bedoel.

Ja daar zit wel wat in. Ik weet dat je niet specifiek op het ras doelde, maar ik weet daar toevallig net even wat meer van af.

In welke rassen heb je die scheiding eigenlijk allemaal?

Mechelaar, BC, Aussie, Duitse Herder, Labrador, Golden Retriever...en verder?

met de aantekening dat het bij de staff vooral nog om uiterlijk gaat. en maar goed ook want van mij hoeft de staff zijn oorspronkelijke taak niet meer uit te voeren hoor!

ik vind trouwens allebei de hondjes mooi hieronder. maar je ziet wel verschil in de staffordshire bull terrier show en werk/atletisch type

[duitse herder]

Maar welke honden doen nog daadwerkelijk waar ze gefokt voor zijn? Zijn die honden nog wel nodig? Kijk naar alle jachthonden. Een enkeling wordt echt voor werk ingezet, nog een paar voor plezier om te werken en de rest wordt niet voor oorspronkelijke taak gebruikt, namelijk de jacht. Mensen kiezen wel voor andere takken van sport (behendigheid etc) maar daar moet je toch op een andere manier honden voor fokken dan voor jacht.
Zelfde met vele herdershonden. Welke hond loopt nou nog daadwerkelijk langs de schapen? Bijna geen enkele...
Zoals bij de Duitse Herdershond. Hun oorspronkelijke taak was het hoeden en beschermen van de kudde. Wie nou in het leven geroepen heeft dat ze allemaal IPO/VH/SchH moeten doen vraag ik mij nog steeds af Want oorspronkelijk zijn ze daar niet voor gefokt. Dan kan je wel zeggen dat de werkhonden beter zijn omdat zij kunnen werken, maar kunnen zij nog langs de schapen lopen? Want DAT is oorspronkelijke taak, niet de africhting.

[Marion.]

Over ontdubbelen (en dubbelen) gesproken: zijn de honden van 'vroeger', dus voordat de verschillen er zo duidelijk in gefokt waren, niet min of meer 'dual-purpose'? Honden die je bijvoorbeeld wel fijn mee op jacht kunt nemen maar bij huis en haard rustig en vriendelijk zijn én ook nog eens melden als er vreemden aan de poort staan?

Er is zelfs een Golden fokker wiens kennel Dual Purpose heet

[Jaap*]

Ik roep wel eens vaker dat er al heel lang geen bestaansrecht meer is voor de meeste hondenrassen

[M@scha]

Ik roep wel eens vaker dat er al heel lang geen bestaansrecht meer is voor de meeste hondenrassen

is animo, interesse en voorkeur in/voor een ras geen bestaansrecht dan?

[Gos]

Over ontdubbelen (en dubbelen) gesproken: zijn de honden van 'vroeger', dus voordat de verschillen er zo duidelijk in gefokt waren, niet min of meer 'dual-purpose'? Honden die je bijvoorbeeld wel fijn mee op jacht kunt nemen maar bij huis en haard rustig en vriendelijk zijn én ook nog eens melden als er vreemden aan de poort staan?

Laten we eerlijk wezen, "vroeger" had de gebruikshond een heel andere plaats in onze samenleving dan nu. Veel honden kwamen helemaal niet in huis, en lief tegen iedereen doen en zich alles moeten laten welgevallen was ook niet iets wat van hen verwacht werd. Men keek er gewoon heel anders tegenaan.

Daarnaast is de aard van het werk bij sommige rassen door allerlei ontwikkelingen ook langzaamaan veranderd. Als ik naar m'n eigen ras kijk bijvoorbeeld, dan is vanaf het "oorspronkelijke" herderswerk al een hele lange tijd terug een verschuiving geweest naar andere taken, waarbij het niet ongebruikelijk was om de hond voor meerdere taken in te zetten. Ook nu is de inzet nog afhankelijk van de setting waarin de honden zitten; er zijn bijvoorbeeld landen waar politiehonden voor zowel het "bijt"-werk als bijvoorbeeld zoekwerk zoals narcotica ingezet moeten kunnen worden terwijl in andere landen de hond juist single-purpose moet zijn. Maar je vindt het ras evengoed in reddingswerk.

In een ideale wereld zouden de verschillende type lijnen niet noemenswaardig uit elkaar moeten lopen; in de werkelijkheid is dat denk ik redelijk onvermijdelijk: als je moet werken met je hond, wil je in de eerste plaats dat hij zijn werk goed doet. Dat is op zich al moeilijk genoeg en leidt nu eenmaal tot ietwat andere selectiecriteria en vooral prioriteiten dan het gericht zijn op een fijne huisgenoot, waar je daarnaast nog eens leuke dingen mee wilt gaan doen. Dat maakt het een niet beter of slechter dan het ander, het is gewoon anders. Het maakt ook niet dat een puur werk-gefokte hond niet een hele fijne kameraad kan zijn, en ook niet dat een niet puur-werk-gefokte hond geen goede aanleg zou kunnen hebben voor bepaalde typen werk, natuurlijk. Maar het doel is anders.

Als ik naar de geschiedenis van m'n eigen ras kijk, dan was er ten tijden van het opstellen e.d. van de rasstandaard al sprake van verschillende typen, en daarvan is dan een soort ideaalbeeld gemaakt. Maar juist de stamvaders en moeders zelf zijn al zeker niet uit dezelfde mal gegoten, en dan laten we het hele verhaal van de toen voorkomende kleuren en wat er daarvan verworpen werd nog maar buiten beschouwing

Als het samenvoegen van werk- en showlijn zou betekenen dat het eindresultaat een slap aftreksel van beiden is, dan zou ik zeggen, laat maar lekker zitten. Ik zie daar dan echt het nut niet van in.

[Jaap*]

Ik roep wel eens vaker dat er al heel lang geen bestaansrecht meer is voor de meeste hondenrassen

is animo, interesse en voorkeur in/voor een ras geen bestaansrecht dan?

Voor mij wel hoor. Maar ik doel natuurlijk op het oorspronkelijke emplooi voor een hond, en het ontbreken daarvan tegenwoordig.
Een stoomlocomtief heeft voor veel mensen bestaansrecht omdat ze het mooi vinden, maar ze staan overwegend stil.
En in die zin hebben ze hun recht om te blijven bestaan alleen nog maar te danken aan het feit dat we er slecht afscheid van kunnen nemen

[duitse herder]

Ik roep wel eens vaker dat er al heel lang geen bestaansrecht meer is voor de meeste hondenrassen

De gezelschapshonden hebben het gelukkig dan goed voor elkaar, die doen nog hun oorspronkelijke taak

[Jaap*]

Ik roep wel eens vaker dat er al heel lang geen bestaansrecht meer is voor de meeste hondenrassen

De gezelschapshonden hebben het gelukkig dan goed voor elkaar, die doen nog hun oorspronkelijke taak

Hahaha Ja, als je niks doet doe je het ook nooit verkeerd denken ze
Die poedels hebben dit allang aan zien komen natuurlijk, slimme donders

[-Gaby-]

Zou het wel leuker vinden als er honden wonnen die zowel shows konden winnen als kunnen winnen in waar ze origineel voor gefokt zijn. Een combinatie van de twee.

Ik ook. Zo wordt de Catahoula gelukkig ook gefokt. Die doen nog allerlei wedstrijden en de prijzen die ze daarmee winnen hebben vaak meer invloed dan het uiterlijke plaatje. Zolang ze maar niet héél erg de rasstandaard overschrijden is het eigenlijk wel prima, de standaard is daarbij ook nog aardig breed. Alle kleuren zijn toegestaan, behalve meer dan 80% wit, i.v.m doofheid. De hond mag geen aangeboren lichamelijke mankementen hebben, maar als er een stuk van een tand is afgebroken doordat hij een trap heeft gekregen van een koe (ik zeg maar wat), dan wordt hij ook niet uitgesloten van shows.

Ik denk wel dat nu het eenmaal zo is, het moeilijk terug te draaien is. Ik hoop alleen dat de keuze aan fokdieren niet te beperkt wordt met al die verschillende opdelingen.

[Gos]

Maar ik doel natuurlijk op het oorspronkelijke emplooi voor een hond, en het ontbreken daarvan tegenwoordig.
Een stoomlocomtief heeft voor veel mensen bestaansrecht omdat ze het mooi vinden, maar ze staan overwegend stil.
En in die zin hebben ze hun recht om te blijven bestaan alleen nog maar te danken aan het feit dat we er slecht afscheid van kunnen nemen

Klopt wel, maar er zijn er ook waar nog wel emplooi voor is. Zoveel zelfs, dat er een heel circuit van honden zonder FCI- stamboom van is En soms komen daar ook gezellige honden met wat minder gas uit die in een bepaalde huiselijke setting ook wel hun draai kunnen vinden. Het is wel geen "ras", maar bestaansrecht is er zeker.

[Rami]

Over ontdubbelen (en dubbelen) gesproken: zijn de honden van 'vroeger', dus voordat de verschillen er zo duidelijk in gefokt waren, niet min of meer 'dual-purpose'? Honden die je bijvoorbeeld wel fijn mee op jacht kunt nemen maar bij huis en haard rustig en vriendelijk zijn én ook nog eens melden als er vreemden aan de poort staan?

Laten we eerlijk wezen, "vroeger" had de gebruikshond een heel andere plaats in onze samenleving dan nu. Veel honden kwamen helemaal niet in huis, en lief tegen iedereen doen en zich alles moeten laten welgevallen was ook niet iets wat van hen verwacht werd. Men keek er gewoon heel anders tegenaan.

Daarnaast is de aard van het werk bij sommige rassen door allerlei ontwikkelingen ook langzaamaan veranderd. Als ik naar m'n eigen ras kijk bijvoorbeeld, dan is vanaf het "oorspronkelijke" herderswerk al een hele lange tijd terug een verschuiving geweest naar andere taken, waarbij het niet ongebruikelijk was om de hond voor meerdere taken in te zetten. Ook nu is de inzet nog afhankelijk van de setting waarin de honden zitten; er zijn bijvoorbeeld landen waar politiehonden voor zowel het "bijt"-werk als bijvoorbeeld zoekwerk zoals narcotica ingezet moeten kunnen worden terwijl in andere landen de hond juist single-purpose moet zijn. Maar je vindt het ras evengoed in reddingswerk.

In een ideale wereld zouden de verschillende type lijnen niet noemenswaardig uit elkaar moeten lopen; in de werkelijkheid is dat denk ik redelijk onvermijdelijk: als je moet werken met je hond, wil je in de eerste plaats dat hij zijn werk goed doet. Dat is op zich al moeilijk genoeg en leidt nu eenmaal tot ietwat andere selectiecriteria en vooral prioriteiten dan het gericht zijn op een fijne huisgenoot, waar je daarnaast nog eens leuke dingen mee wilt gaan doen. Dat maakt het een niet beter of slechter dan het ander, het is gewoon anders. Het maakt ook niet dat een puur werk-gefokte hond niet een hele fijne kameraad kan zijn, en ook niet dat een niet puur-werk-gefokte hond geen goede aanleg zou kunnen hebben voor bepaalde typen werk, natuurlijk. Maar het doel is anders.

Als ik naar de geschiedenis van m'n eigen ras kijk, dan was er ten tijden van het opstellen e.d. van de rasstandaard al sprake van verschillende typen, en daarvan is dan een soort ideaalbeeld gemaakt. Maar juist de stamvaders en moeders zelf zijn al zeker niet uit dezelfde mal gegoten, en dan laten we het hele verhaal van de toen voorkomende kleuren en wat er daarvan verworpen werd nog maar buiten beschouwing

Als het samenvoegen van werk- en showlijn zou betekenen dat het eindresultaat een slap aftreksel van beiden is, dan zou ik zeggen, laat maar lekker zitten. Ik zie daar dan echt het nut niet van in.

Maar dat het een slap aftreksel zal worden is toch geen vaststaand gegeven? Ik snap heus wel dat je niet terug kunt naar 'vroeger' en ook wel dat er - zoals Inge O - ook zegt, hondenrassen zijn (en waren) die echt alleen maar één doel dienen/diende, maar je doet honden die wel meerdere functies hebben (en dat altijd hadden) toch een beetje tekort door ze als slap aftreksel te betitelen. En dan denk ik vooral aan honden waar pas later in de geschiedenis van hun bestaan een show- en of werklijn is ontstaan, de Schotse collie bijvoorbeeld.

[duitse herder]

Ik roep wel eens vaker dat er al heel lang geen bestaansrecht meer is voor de meeste hondenrassen

De gezelschapshonden hebben het gelukkig dan goed voor elkaar, die doen nog hun oorspronkelijke taak

Hahaha Ja, als je niks doet doe je het ook nooit verkeerd denken ze
Die poedels hebben dit allang aan zien komen natuurlijk, slimme donders

Vandaar dat de poedel al jarenlang op nummer 1 staat qua slimste honden

[Gos]

Maar dat het een slap aftreksel zal worden is toch geen vaststaand gegeven? Ik snap heus wel dat je niet terug kunt naar 'vroeger' en ook wel dat er - zoals Inge O - ook zegt, hondenrassen zijn (en waren) die echt alleen maar één doel dienen/diende, maar je doet honden die wel meerdere functies hebben (en dat altijd hadden) toch een beetje tekort door ze als slap aftreksel te betitelen. En dan denk ik vooral aan honden waar pas later in de geschiedenis van hun bestaan een show- en of werklijn is ontstaan, de Schotse collie bijvoorbeeld.

Ik denk dat je er niet aan kunt ontkomen om concessies te doen. Aan beide kanten bedoel ik dan he. Omdat je doel wezenlijk anders is. En dan heb ik het niet over de extremen aan beide kanten. Maar om een doel en een doelgroep die anders is. Als ik een werkhonden wil fokken, dan zal ik de aanwezige driften in een hond van heel hoog belang achten. Zonder die driften gaat hij nl. nooit dat werk doen, zal hij niet dat beetje extra hebben om net wat langer door te gaan en bepaalde dingen zelfstandig te gaan doen. Daarmee ben je er natuurlijk nog niet, want je kunt aan elke hond nog een hoop verkloten, maar bepaalde dingen moeten er gewoon inzitten, anders kun je het er ook niet uithalen. Dus op die driften wil je niet graag concessies doen. Nou is de mechelse herder al geen single-purpose hond hoor, ze worden voor diverse takken van werk ingezet, maar die drive is onontbeerlijk. En zo zijn er nog wel meer dingen. Omgekeerd hebben die driften natuurlijk ook hun andere kant, en is het misschien in een gemiddeld gezin ook iets teveel van het goede. Fok je daarvoor, dan wil je dat misschien juist wat minder (ook heel begrijpelijk). En daar ga je al.....

Wie zegt trouwens dat werkhonden tegenwoordig niet multi-purpose zijn/kunnen zijn?

[estelle]

Dan kan je wel zeggen dat de werkhonden beter zijn omdat zij kunnen werken, maar kunnen zij nog langs de schapen lopen? Want DAT is oorspronkelijke taak, niet de africhting.

Dat weet je toch ook niet als niemand dat meer doet met zijn herder?

Mij zul je niet horen zeggen dat de werklijnherders zoveel beter zijn dan de kynologen hoor. Wel dat de werklijnherders qua karakter voor mij een stuk dichter in de buurt komen bij hoe een herder bedoeld is als de kynologen.
En dan bedoel ik dus zelfverzekerd zijn, onbevangen, goedaardig, moed en hardheid e.d.

[Podenji]

ik vind dat elk ras in de showring er zo uit moet zien dat hij zijn oorspronkelijke taak nog zou kunnen vervullen.

dus showgreyhounds zullen er al gauw uitliggen e.d. extreme honden, en dat geldt overigens niet alleen voor de rassen waar een duidelijk verschil in show en werktype is maar voor elk ras. Een engelse bull zou er dus wss ook meteen uitliggen want zoals hij nu is zie ik hem niet zijn oorspronkelijke taak vervullen.

[duitse herder]

Dan kan je wel zeggen dat de werkhonden beter zijn omdat zij kunnen werken, maar kunnen zij nog langs de schapen lopen? Want DAT is oorspronkelijke taak, niet de africhting.

Dat weet je toch ook niet als niemand dat meer doet met zijn herder?

Mij zul je niet horen zeggen dat de werklijnherders zoveel beter zijn dan de kynologen hoor. Wel dat de werklijnherders qua karakter voor mij een stuk dichter in de buurt komen bij hoe een herder bedoeld is als de kynologen.
En dan bedoel ik dus zelfverzekerd zijn, onbevangen, goedaardig, moed en hardheid e.d.

Tja ik zie bij zowel werk als show honden dat het bij sommige daaraan ontbreekt.
Maar waarom wordt er zo vaak gezegd dat een werk dh een "echte" is? Terwijl die allang niet meer bij kuddes rondlopen maar wel in een mouw hangen Wat maakt het voor de africhting nou uit als ze schapen kunnen hoeden? Het zal een worst zijn, ze hoeven niet eens sociaal te zijn, immers maakt het weinig uit tijdens de africhting

[estelle]

Dan kan je wel zeggen dat de werkhonden beter zijn omdat zij kunnen werken, maar kunnen zij nog langs de schapen lopen? Want DAT is oorspronkelijke taak, niet de africhting.

Dat weet je toch ook niet als niemand dat meer doet met zijn herder?

Mij zul je niet horen zeggen dat de werklijnherders zoveel beter zijn dan de kynologen hoor. Wel dat de werklijnherders qua karakter voor mij een stuk dichter in de buurt komen bij hoe een herder bedoeld is als de kynologen.
En dan bedoel ik dus zelfverzekerd zijn, onbevangen, goedaardig, moed en hardheid e.d.

Tja ik zie bij zowel werk als show honden dat het bij sommige daaraan ontbreekt.
Maar waarom wordt er zo vaak gezegd dat een werk dh een "echte" is? Terwijl die allang niet meer bij kuddes rondlopen maar wel in een mouw hangen Wat maakt het voor de africhting nou uit als ze schapen kunnen hoeden? Het zal een worst zijn, ze hoeven niet eens sociaal te zijn, immers maakt het weinig uit tijdens de africhting

Daarom zeg ik ook dat er ook bij de werklijnherders aardig wat mis is. Honden met veels te hoge driften, agressie e.d.
Ik zeg alleen dat ik de karakters van de werklijnen over het algemeen stukken beter vind dan die van de kynologen.
Een echte duitseherder is voor mij een herder die zijn werk erg goed kan doen en daarnaast buiten het veld ook een fijne stabiele hond is.
Maar goed, ik weet ook dat veel africhters een hond een echte vinden als deze alleen maar zo hard mogelijk kan bijten, of zo hard mogelijk inkomt bij de afstand.