Het HondenForum

Met nuchter bloedprikken was deze 64, hij mocht niet lager zijn zei de dierenarts, 60 was de minimale waarde wat ie mocht zijn zeg maar. Ze kreeg toen al een licht blauwe gekleurde tong. Ze slaapt zo veel, wandelen kan ze niet meer, na 5 minuten is ze moe, terwijl ze eigenlijk een hele aktieve hond is. Altijd rennen, vliegen en springen.

Er is een hartecho gemaakt en zo'n ecg? liep mee, was niets afwijkend.

Ik heb zelf contact gehad met Oisterwijk, vandaag krijg ik de uitslagen van haar schildklier en de insuline waardes, als hier niets uitkomt ga ik naar Dr. Overduin.
Ik moet weten wat er aan de hand is, en als er wel wat uitkomt ga ik ook naar haar toe, ze staat goed aangeschreven heb ik gelezen op het I-net.

Ik vind die blauwe tong en ademstilstand zo vreemd.
Past dat wel bij hypoglycemie?

Overduin is inderdaad een fijne interniste. Ze is heel rustig.
Ik liep er ook met Megan.
Toch..., als ik het over mocht doen, zou ik voor Mandigers kiezen. Die vind ik wat vooruitstrevender .

Bij een hypo krijgen de hersenen te weinig zuurstof, dus waarschijnlijk hangt het daar mee samen, haar tandvlees is dan echt wit.

Op zich is die vermoeidheid ook wel te verklaren bij hypoglycaemie.
Tenminste, als ik een hypo (of meerdere) heb gehad kan ik daar ook echt uitgeput van raken naderhand.

Ik hoop dat je nog wat wijzer gaat worden uit de laatste bloeduitslagen.
Sterkte ermee, het lijkt me heel vervelend om niet exact te weten wat Dolina mankeert.

Wat angstig, wat een zorgen
Heel veel sterkte, hoop dat ze iets vinden wat goed te behandelen is

Ja het is heel angstig, ik wil mijn oude Dootje weer terug
Die gezellige, actieve en vrolijke hond die altijd in is voor wat actie.

Het komt ook allemaal zo snel op elkaar, eerst Tonnie waar we afscheid van moesten nemen, dan 3 weken later onze kat die dood is gereden dan Tosca die nierinsufficiënte heeft maar gelukkig reageert op een streng vleesdieet en blaas- en niercompositum van de groene os reageert en dan Do er nog achter aan.

De fokplannen met Do die nu echt wel kapot zijn ...

MoniqueDM schreef:Ik vind die blauwe tong en ademstilstand zo vreemd.
Past dat wel bij hypoglycemie?

Overduin is inderdaad een fijne interniste. Ze is heel rustig.
Ik liep er ook met Megan.
Toch..., als ik het over mocht doen, zou ik voor Mandigers kiezen. Die vind ik wat vooruitstrevender .

Ze kunnen er zelfs aan overlijden of ook in coma geraken. Bij mijn kat is het verkeerd gegaan en er inderdaad aan overleden.

We hebben dit weekend een bloedsuikermonitoring gedaan, en eigenlijk zien we geen onderwaardes. Soms wel wat aan de lage kant maar niet zorgelijk laag. Als ze wat beweging heeft gehad is deze wat hoger wat normaal is. Lijkt mij tenminste, beweging->energie nodig.

Ik ga nu denken dat er "mechanisch" iets niet goed zit in haar keelbereik, en dat dat na het braken de luchtpijp heeft afgesloten. Ze heeft altijd al, vanaf pup aan af, een lichte "snurkende" ademhaling gehad. Ze heeft soms ook een krachtige hoest, bv na het eten van wat rijst of na haar vachtverzorging.
Morgen maar weer met mijn dierenarts overleggen.

Vanmorgen na het eten en het korte uitlaatrondje was het meer mis, thuis was ze onrustig, liep met opgetrokken buik en licht trillende achterpoten.
Ik heb gelijk wat druivensuiker gegeven en wat te eten met weer druivensuiker en ze werd rustiger, ze was daarna heel erg moe en ze slaapt veel nu.
Ik had haar bloedsuiker gemeten en deze was laag. Na een uur weer gemeten en deze was iets hoger maar nog steeds te laag. Net weer gemeten en die is nu 78mg/dL.
Ze oogt nu ook wat beter, is wel moe maar dat is niet gek als hij zo laag was.
Heb de dierenarts gebeld, en de resultaten verteld.
Normaal is tussen de 80-100 mg/dL en Do zit hier onder, het laagste is 64 mg/dL en het hoogste 87 mg/dL, en dit was na spelen in de tuin, dus dat had hoger moeten zijn.
De dierenarts zegt dat deze waardes te laag zijn, ze heeft dus continue een laag bloedsuiker, helaas moeten we wachten op de uitslag van de insulinewaardes.

Als die te hoog is moeten we denken een insulinoom

In ieder geval klinkt het niet goed dat is zeker

Eerst even afwachten wat er uit nader onderzoek komt

Uitslag van het insulineonderzoek verwachten we of morgen of woensdag pas, het duurt allemaal zo lang in die stomme labs.
Wat opvalt is dat ze naar mijn inzien pijn heeft in de voorste buik/borstkas gedeelte, tijdens die aanval kon ze niet gaan liggen wel zitten, en nu gaat ze wat verkrampt liggen, poten opgetrokken en dan heel voorzichtig.

Heb je nog nieuws?

Update;

De test van de insuline is binnen, die was normaal. Helaas was haar bloedsuiker op dat moment eigenlijk niet laag genoeg. Deze had 50 mg/dL moeten zijn en deze was 65 mg/dL.
Vanmorgen hebben we de test gedaan op de ziekte van Morbus Addison, en de dierenarts dacht dan alleen aan 1 onderfunctie van de Glukokortikoide, dat zou haar lage bloedsuiker verklaren, ook de moeheid en de buikpijn die ze heeft.
Morgen de uitslag, als dat het geval is kan ze hopelijk goed ingesteld worden met medicijnen en normaal oud worden.

Succes!!
Ik hoop dat deze test wat gaat opleveren en dat ze goed kan worden ingesteld.

Uitslag van de test is binnen, het is geen Addison.
De dierenarts snapt er niets van, en wij ook niet meer.

Wel had ze net bij haar ontlasting flink wat slijm, staat nu in een bakje beneden in de koelkast. Wordt vervolgd .. haar bloedsuikers zijn nog steeds aan de lage kant.
Het is echt heel vaag allemaal.

Melanie 74 schreef:Uitslag van de test is binnen, het is geen Addison.
De dierenarts snapt er niets van, en wij ook niet meer.

Wel had ze net bij haar ontlasting flink wat slijm, staat nu in een bakje beneden in de koelkast. Wordt vervolgd .. haar bloedsuikers zijn nog steeds aan de lage kant.
Het is echt heel vaag allemaal.

wat klote zeg, nopg steeds geen duidelijkheid

Vandaag had ze een redelijk goede dag, wel veel geslapen maar geen tekenen van een hypo.
Woensdag hebben we een afspraak in de Universiteitskliniek van Gießen en komen we bij een internist terecht.

Langzaam blijven alleen maar haar hormonen over

Ik ben ook benieuwd.
Wat zou er dan met die hormonen zijn waardoor ze deze verschijnselen heeft?

Ik heb geen idee, maar het is gekomen sinds ze loops is geworden en gedekt is geweest.

Had net de uitslag van de ontlasting, ze had spoelworm en haakwormeitjes erin zitten, twee weken terug is ze ontwormt ..

Melanie 74 schreef:Ik heb geen idee, maar het is gekomen sinds ze loops is geworden en gedekt is geweest.

Had net de uitslag van de ontlasting, ze had spoelworm en haakwormeitjes erin zitten, twee weken terug is ze ontwormt ..

Nog maar een keer goed ontwormen dan

Ik denk niet dat haar reacties door te veel aan wormen komen.
Maar waar ontworm je mee?

Milbemax heeft ze gehad, en we zijn weer terug. Ook hier wisten ze het niet, wel konden ze zeggen dat haar bloedsuikers eigenlijk normaal zijn.Dus dat is weer een zorg minder.
Ze gaven drie mogelijke redenen;

Hart, helaas was er geen 24uurs ecg apparaat beschikbaar.
Dat ze door het heftige braken een bepaalde zenuwbaan zo overprikkelt dat die de adem laat stokken.
Hormonenchaos in combinatie met de vele stress die ze heeft gehad en een evt virus.

Naja, wijzer zijn we niet geworden hieruit. En om haar daar te laten zag ik niet zitten, die stress die erbij komt is echt ongezond voor haar.
We zullen er waarschijnlijk nooit achter komen, typisch is wel dat het nu beterder gaat met Do. Ik kan kijken of ik naar een homeopaat kan gaan om haar wat weer in balans te brengen. Ben wel geruster dat het geen ondersuiker is, en dat alles dus goed werkt.

Ik hoop dat er zich geen nare verschijnselen meer voor doen
Een hond achterlaten zou ik ook niet snel doen

Inmiddels zijn we een stukje wijzer geworden, haar suiker is in orde.
Ik was een paar daagjes bij mijn ouders en vlak voordat ik terug wilde gaan kwam Do weer met een blauwe tong en wit tandvlees binnen. Haar gelijk rustig gehouden en op naar de dierenkliniek van mijn ouders. Daar begon een nieuwe weg van onderzoeken, inclusief het maken van rontgenfoto's.
Een foto van haar rug, waar haar schouderbladen aan vast zitten zeg maar, was zelfs voor mij en mijn vader als leek te zien dat het niet goed zit daar! Te veel zwart en misschien een breuk(je). De kans is erg groot dat er ook zenuwen beschadigd zijn.
In juni is ze in volle vaart tegen de achterklep van de auto gesprongen... de kans is groot dat het toen gebeurd is en steeds meer dingen vallen op zijn plaats.
Niet van de grond kunnen drinken, ik had een voerstandaard en een emmertje met water en had een waterbak neergezet. Ook met het gaan liggen trekt ze steeds haar linkerpoot onder haar lichaam, wilde niet meer wandelen met de auto.

Vanmiddag krijgt ze een MRI in Best, we zitten nu dus al enkele weken bij mijn ouders in Nederland en begin toch wel naar huis verlangen. Naja, belangrijkste is dat Do beter wordt.

Ik hoop dat jullie zo op het goede spoor zitten en dat je haar kan helpen.

Niet leuk natuurlijk allemaal maar het is denk ik wel heel fijn als je eindelijk eens weet wat er aan de hand is. Kan er tenminste misschien ook wat aan gedaan worden.
Ben erg benieuwd naar de mri uitslag en wens je heel veel sterkte vanmiddag.

Tjee Melanie ik lees dit nu pas allemaal ...... ik hoop dat de MRI duidelijkheid zal geven en dat er dan een gerichte behandeling kan beginnen.
Sterkte!!!

Ik ben heel benieuwd of er iets uit de MRI komt wat de aanvallen van haar kan verklaren. Ligt het voor de hand dat dit ontstaat door de problemen/afwijkingen in haar rug bij de schouderbladen? Of zijn er 2 aparte dingen die spelen?

Achteraf maar goed denk ik, dat ze niet drachtig is geworden. Met problemen bij haar rug/schouderbladen zou een bevalling ook niet echt prettig voor haar geweest zijn denk ik zo.

MRI scan is gemaakt van haar hoofd en nek, geen afwijkingen.
De plek konden ze niet doen, zijn spoel was te klein of Do te groot

In ieder geval is nu duidelijk dat het alleen van die plek kan komen, als ze te veel springt en speelt bouwt ze te veel druk op en dat knelt dan haar zenuwen af ... ook het onwillekeurige zenuwstelsel. Dat zijn rare verschijnselen dan ...

De komende 3 maanden krijgt ze Traumeel en Glucosaminecomplex met lijnenrust, dus geen gespring en gespeel. Na drie maanden maken we nog een rontgenfoto om te zien of het beter is of hopelijk helemaal weg. Op het moment zie ik een licht stijgende lijn, ze heeft geen "aanvalletjes" gehad, ze gaat ook al wat beter liggen, dus niet zo krampachtig meer.

Verders is ze dus een kerngezonde hond, en als ze niet tegen de klep aan was gesprongen ... naja terug draaien kan je het niet.

Het is zuur, maar in ieder geval is er niets "erfelijks" wat een probleem is.
Dat scheelt toch weer