yamie schreef:Eva-Joy schreef:ik vind het oneerlijk van sommigen om te zeggen: wat nou als je een terugval krijgt? ik bedoel, er kan ALTIJD iets gebeuren? ook met mij of met elk ander, is dat dan een reden om geen tweede hond te nemen?dan zou ze nooit een tweede hond kunnen hebben omdat ze een verleden heeft en misschien ooooit wel een terugval kan krijgen..
Al zou ik het zeker in jouw situatie niet doen!
puur omdat je net Yore hebt weggedaan om een aantal redenen, voornamelijk omdat jamey er ongelukkig van werd. En dan zou je volgend jaar alweer een nieuwe hond erbij hebben..of dat nou een BC is of een ander..dat is toch wel een beetje raar om eerlijk te zijn

maar blijf je erbij dat je het toch heel graag wilt: waarom probeer je niet een keer gewoon een paar maandjes uit? maand of 2 een reutje die al volwassen is en kijken hoe dat gaat, denk dat je op die manier pas echt een keuze kunt maken.
succes met je keuze!
niet waar... het lag aan Karin, niet aan Jamey, niet aan Yore, maar aan haar zelf, dat dat zo was? prima, so be it, maar dat afschuiven van het mislukken van iets, op iets anders? daar word ik een beetje gallisch van, is het niet Yore die "oh zo moeilijk was" is het nu weer Jamey die ongelukkig was, nee ! karin kon het niet, die kon het niet in juiste banen lijden.
en mijn mening? ik denk dat je het voorlopig nog steeds niet kan.
dus ga de komende jaren eerst je eigen leven op de rails zetten en geniet van jamey.
Eens. Ik vind ook dat Karin het op de honden heeft gelegd terwijl ik ook denk dat het niet aan de honden lag. Een hond is een hond en de hele combinatie inclusief het opvoeden van Yore viel gewoon heel erg vies tegen. Niks mis mee want dat kan gewoon gebeuren. Ik zou Yore ook weggedaan hebben in dit geval dus ook dat vind ik een prima beslissing geweest. Maar in mijn ogen is het dus niet eerlijk om echt te geloven dat een andere hond ook echt anders zal gaan. Een andere hond kan nl net zo makkelijk dezelfde verlatingsangst krijgen, zelfs lelijk gaan doen tegen andere honden of Jamey echt helemaal gek maken. En dan? Weer weg? Daar zit voor mij het probleem.
Ik vond het gedrag van Yore nl helemaal zo raar niet en dat gedrag kan elke jonge hond ontwikkelen. Het lag ook echt niet aan het feit dat hij reu was denk ik. Hij ging regelmatig uit logeren, zijn baasje was onzeker, zijn maatje zat niet echt op hem te wachten en er speelden zaken die een hondje niet kan begrijpen. Daar zat volgens mij de kern en ik denk niet dat dat nu 123 allemaal 180 graden omgedraaid is.
Ik wil helemaal niet lullig doen maar ik zie meteen weer het ene na het andere topic verschijnen doordrenkt van onzekerheid.
"Jamey hapt echt naar haar, wat nu?"
"Ze bromt als ze speelt en rent constant tegen Jamey op die helemaal gek wordt en niet meer eet nu"
"Ze is heel bang voor andere honden en snapt, help!"
Niks mis mee maar dat moet wel erkend worden en niet bij Yore neergelegd worden ter motivatie om de nieuwe hond weer vol goede moed te gaan kopen.
Dus Karin, niks ten nadele van jou, het hele verhaal Yore kon ik prima volgen tot de herplaatsing aan toe. Maar dit idee is niet goed. Dit kan ik dus niet volgen. Zeker nu ik lees dat je de moederhond niet eens een leuke hond vind als ik het goed begrijp
