Zo onwetend waren we niet, denk ik, niet meer als (veel) mensen nu.
Ik ben 51 jaar, opgegroeid met een hond, volgens mijn herinnering een xSchapendoes, volgens mijn moeder en Tibetaanse Terrier
Teddy is 12 geworden en dood gegaan aan een baarmoederontsteking. Ze kreeg hondenbrokken van bonzo en soms rauw hart. We moesten als kinderen ook op onze beurt Teddy uitlaten(aan de lijn), maar de grote wandelingen deed mijn moeder. De hond luisterde perfect, trok dus blijkbaar ook niet. Ik weet zeker dat mijn ouders de hond niet sloegen, ook niet met een krant. Ze hadden er zelfs commentaar op dat een oom van mij dat wel deed met zijn spaniel. Teddy werd gecorrigeerd met een stevig " Nee"
Mijn vader heeft haar 1 keer wel geslagen: ze was ontsnapt en had op de dijk verschillende schapen dood gebeten. Mijn ouders hadden het in die tijd heel erg krap en moesten de drie schapen aan de boer vergoeden. In die tijd was zoiets eigenlijk het doodvonnis voor een hond,werd je meestal gedwongen de hond af te laten maken. Mijn vader heeft dat echter weten te voorkomen en hij heeft haar aan de lange lijn meegenomen naar de dijk en tussen de schapen door.En als ze maar naar een schaap
keek kreeg ze een mep.
Mijn moeder vertelde later dat mijn vader daarna zelf eerst zelf een borrel nodig had......
Teddy heeft inderdaad nooit meer achter andere dieren aangejaagd.
Maar afgezien van dat incident werd ze heel liefdevol behandeld en geprezen als ze kwam op bevel, of ging zitten op commando.
Ze heeft zelfs een keer geprobeerd ons te redden van een brand

Het was extreem koud en mijn ouders hadden de deuren naar boven open laten staan en de gaskachel hoog laten staan om de ergste kou uit huis te houden. Werden ze 's nachts gewekt door een driftige blaffende hond, die pas zijn snuit hield toen ze de hoog-oplaaiende kachel lager gezet hadden. Door de rode gloed van de kachel dacht het beestje dat er brand was.