Pagina 2 van 2
Geplaatst: 08 nov 2008 10:25
door *Linda*
Vreselijk. Natuurlijk doet het nog zeer, je meisje. Sterkte hoor...
Geplaatst: 08 nov 2008 10:56
door Nono
Sterkte...
Geplaatst: 08 nov 2008 17:52
door MJ
Geplaatst: 08 nov 2008 22:00
door noekie
Sterkte...
Geplaatst: 09 nov 2008 00:31
door moosje
Sterkte meis
Geplaatst: 09 nov 2008 18:52
door tibetaantje
veel sterkte

Geplaatst: 09 nov 2008 22:45
door Caro.
Sterkte meis

Lieve Kel is één van de honden die ik ook nooit meer zal vergeten...
Je meisje waakt van boven over je

Geplaatst: 09 nov 2008 23:07
door chrico
Ik denk dat heel veel mensen hier heel goed aanvoelen wat je voelt
Sterkte meis
Geplaatst: 10 nov 2008 21:31
door Bief
Veel sterkte.
Geplaatst: 10 nov 2008 22:23
door mercedes2803
een knuffel van hier voor jullie

Geplaatst: 10 nov 2008 22:31
door Jeannet
ook van hier nog heel veel sterkte

Geplaatst: 11 nov 2008 14:40
door Yooki
Heel veel sterkte, ik weet wat je voelt.....mijn kanjer is deze maand ook een jaar bij de regenboogbrug.....

een jaar lijkt lang , maar het voelt als gisteren

Geplaatst: 12 nov 2008 09:54
door Demi
Dank jullie wel voor de lieve berichtjes. Heb een paar echte rotdagen achter de rug

Het is alweer een jaar geleden, maar het lijkt nog gisteren dat we in Utrecht waren met Kel....
Het blijft pijn doen en wordt ook echt niet minder..
Geplaatst: 12 nov 2008 12:20
door Caro.
Demi schreef:Dank jullie wel voor de lieve berichtjes. Heb een paar echte rotdagen achter de rug

Het is alweer een jaar geleden, maar het lijkt nog gisteren dat we in Utrecht waren met Kel....
Het blijft pijn doen en wordt ook echt niet minder..
Het voelt zo 'onafgemaakt' he als een vrij jonge hond overlijdt.
Tenminste, dat gevoel had (en heb) ik heel sterk met Moritz ook. Hij had nog moeten leven, we hadden nog zoveel samen moeten doen..... het ging net zo goed met hem.... hij had verdorie net een goed leven en begon bij te trekken.
En dan heb je er geen vrede mee, geen berusting, en mijn ervaring is inmiddels, dat het dan heel moeilijk is om de dood van je geliefde hondenmaatje te verwerken.
Ik weet het ook niet. Ik probeer zoveel mogelijk dat gevoel opzij te zetten en te denken aan alle leuke dingen van hem. Het gaat nog niet alleen met een lach, er komen steeds weer tranen bij..... maar inmiddels soms de tranen samen met een glimlach.
