Het HondenForum

Moos schreef:

Pak-de-bal schreef:
nee , want niet bij iedreen is het zo gegaan, en dat is allemaal door een reden, van geen spieren meer hebben of zo.
jij leest kennerlijk alleen maar wat jòu ook is overkomen en de rest niet

Zeg eh, zou het iets respectvoller kunnen tegenover mensen die in dit topic neer hebben gezet hoe het inslapen bij hun hond verlopen is?
Soms gaat het rustig en pijnloos en soms, helaas..., niet.
Lijkt me niet dat daar over te discussieren valt.

Pak-de-bal schreef:

malinois schreef:

Pak-de-bal schreef:nee , zo gaat het helemaal niet

nee joh ik verzin het ter plekke voor de lol... hou je smoel toch eens even met zulke dingen waar je totaal geen verstand van hebt... JIJ hebt het nog nooit meegemaakt, JIJ hebt het van horen zeggen... WIJ hebben het allemaal meegemaakt dus wie heeft er nu (HELAAS) ervaring mee.....

toevallig verzin ik het OOK NIET ter plekke ..

wanneer komt nou eens de tijd, dat ik ook eens serieus wordt genomen door oa jou?

ik heb het van 1 vriendin en 1 kennsi van het wandlen gehoord hoe het bij hun honden ging, allebei thuis

ik word er zo moe van

pdb, ik heb hier thuis 4 honden laten inslapen, waarvan 4 gezonde honden die gewoon nog hun sprieren hadden. ze waren nog erg krachtig, dat is ws ook een reden dat ze ertegen gevochten hebben. er was 1 oude hond bij, deur, en die had inderdaad weinig spieren meer. maar dat maakte dus niet uit. verder heb ik jaren terug ook nog een jonge hond bij de da moeten laten inslapen met bloedkanker, hij kon niets meer bewegen behalve zijn staart, maar ook hij wilde niet gaan en heeft 3 spuiten in zijn hart moeten krijgen. dus dit hoor je nu van iemand die kun je wel zeggen ervaringsdeskundige is, uit de eerste hand. zeg nu dus niet meer ZO GAAT HET HELEMAAL NIET want daar weet jij geen bal van en daar wordt ik erg boos en verdrietig van, zoveel vooringenomenheid. helaas heb ik het nog nooit mogen meemaken dat het vredig ging, en mijn honden zijn ingeslapen door 4 verschillende dierenartsen. daar ligt het dus ook niet aan, voor je daar over begint. want daar wordt ik erg moe van.

bij canyon ging het gelukkig ook rustig en vredig.de eerste spuit om rustig te worden kreeg ze in haar rug,ze is daarna zelf nog naar haar mand gelopen om een veilig plekje te zoeken waar ze daarna de laatste spuit kreeg. ik denk dat canyon zelf al verder heen was als dan ze aangaf want het was heel vlot dat ze haar laatste adem uit blies

bij ricky ging het niet op deze manier en die heeft ook goed gegild en z'n plas laten lopen,wat vond ik dat erg.het ging door merg en been,hoop dat nooit meer zo mee te maken maar helaas weet je dat niet van te voren.

Mijn ervaring is dat toen we twee jaar geleden Zenda moesten laten inslapen alles rustig is verlopen. Eerst een spuitje dat ze ging slapen. En daarna de dodelijke injectie. Alles was rustig en vredig. Alleen toen ze de slaap injectie kreeg. Keek ze naar mijn dochter zo van : krijg ik nog een knuffel van jou? Me dochter gaf een knuffel en later kreeg ze de dodelijke injectie. Het is allemaal heel rustig gegaan. Geen nare ervaring hier (gelukkig niet).

als ik dit soort verhalen lees, dan hoop ik maar dat ie gewoon op een keer dood neervalt,
is ook niet prettig, maar meemaken wat ik hier hoor zou heel slecht voor mijn gemoedsrust zijn

Helaas ook 2 honden moeten laten inslapen. De eerste keer was dit ook via een prik in het hart. Ik heb er nog slapeloze nachten van want de DA heeft diverse malen moeten prikken.

Nu kies ik ervoor (als je al van kiezen kan spreken ) om de hond via een infuus de laatste prik te laten geven. Dit is de vorige keer gebeurt en ik vind het veel rustiger verlopen.

En van horen zeggen ach je moet het helaas eerst zelf meegemaakt hebben om er een goed oordeel over te kunnen hebben vind ik.

Gatver wat vreselijke verhalen!
Ik hoop toch echt mocht het ooit zover komen dat het rustig en vredig zal gaan.. wat een horror verhalen :N:

S@ndr@ schreef:als ik dit soort verhalen lees, dan hoop ik maar dat ie gewoon op een keer dood neervalt,
is ook niet prettig, maar meemaken wat ik hier hoor zou heel slecht voor mijn gemoedsrust zijn

En ik ben nu toch ook wel een beetje 'blij' dat mijn allerliefste meisje nauwelijks heeft hoeven lijden en dat deze ellende mij en haar bespaard is gebleven. Al was het veel te vroeg

Wat een vreselijke ervaringen, toch goed dat dit is te lezen, mocht het zover komen dan zal ik denk ik ook kiezen voor een infuus...

S@ndr@ schreef:als ik dit soort verhalen lees, dan hoop ik maar dat ie gewoon op een keer dood neervalt,
is ook niet prettig, maar meemaken wat ik hier hoor zou heel slecht voor mijn gemoedsrust zijn

Ik krijg er inderdaad echt rillingen van, helemaal omdat ik nu met Roy misschien hier wel heel snel tegenaan ga lopen

Bij onze hond was de prik in de spier even pijnlijk, maar daarna is ze heel rustig weggezakt, geen horrorverhaal. Ze was ook heel ziek en verzwakt. Ik begrijp verder niets van de manier van euthanasie bij honden. Bij een (gas)narcose breng je ze toch ook volledig onder zeil en voelen ze niets meer? Dan zijn die horrorverhalen ook niet nodig verder.

Bij mensen zouden ze het zo niet proberen

Anne

starfleet schreef:Bij onze hond was de prik in de spier even pijnlijk, maar daarna is ze heel rustig weggezakt, geen horrorverhaal. Ze was ook heel ziek en verzwakt. Ik begrijp verder niets van de manier van euthanasie bij honden. Bij een (gas)narcose breng je ze toch ook volledig onder zeil en voelen ze niets meer? Dan zijn die horrorverhalen ook niet nodig verder.

Bij mensen zouden ze het zo niet proberen

Anne

Inderdaad zijn ze hier bij de narcoses (vijf keer in totaal) na een lief klein prikje snel in slaap gesukkeld... vreemd toch, is toch hetzelfde. Of zijn er honden die bij het slaapprikje voor een narcose ook veel narigheid en pijn erbij krijgen

Brr, krijg nog rillingen als ik eraan terugdenk

Kim was erg ziek, het hart was verschrikkelijk slecht, zei de inval-DA. Wij hadden 3 nachten en dagen bij haar gewaakt, ze kon niet meer liggen van de pijn, liep alleen maar rondjes, zette haar neus in hoekjes en liep dus 'op één plaats', kwam niet verder. DA is bij ons thuis gekomen.
Twijfel sloeg toe; Kim sloeg aan bij de bel. Nee, was toch het beste. Eerste prik. Kim schreeuwde. Keek ons aan met verwilderde, paniekerige ogen. Wij helemaal over de zeik, wilde het niet meer. Kim zakte weg, haar adem werd moeilijk, het klonk alsof ze stikte. Prik in het hart. Het o- zo slechte hartje bleef doorkloppen. Klopte door, totdat de dokter de 3e(!!) hart-injectie gaf.
Mede hierdoor was het echt traumatisch. Het is nu bijna 3 jaar geleden, maar ik heb er noig nachtmerries van. Twijfels; was het te vroeg? We zijn nu zover dat we weten dat ze op was, maar waarom dan die opleving, waarom was ze opeens alert na de hele dag niet aanspreekbaar te zijn geweest, ze wilde niet... Maar dat soort gevoelens heeft iedereen wel, denk ik.

Als het met Dana zover is (hopelijk over een jaar of 20 :s), dan hoop ik dat ze zelf gaat.

Inge O schreef:ik begin me hier toch serieus vragen te stellen over het product van de eerste inspuiting, ik snap er steeds minder van .

iemand een idee welk product daarvoor bij hun hond gebruikt werd?

Ik heb even heel hard terug zitten denken, en toen Saar gecastreerd werd kreeg ze ook eerst een prikje en mocht toen bij mij op schoot in slaap vallen voordat ze een infuus kreeg e.d (tenminste, ik neem aan dat ze dat kreeg). Volgens mij was dat ook zo'n prik in de spier, en Saar schrok daar toen ook van. Ik zou denken dat dat dus hetzelfde product was, wat weet ik alleen niet.
Ze schrok niet zo erg als Moos toen hij werd ingeslapen...maar ik kan me bij hem nog wel voorstellen dat als de neuroloog al zei dat met het blote oog zijn spieren, maanden eerder, er al beroerd uitzagen, dat dat niet fijn is als je dan daarin geprikt wordt?

Ik schrik hier best van... Dat het, zo te lezen, zeer regelmatig voorkomt dat het niet allemaal zo pijnloos verloopt...

Inge O schreef:

Moos schreef:

Inge O schreef:ik begin me hier toch serieus vragen te stellen over het product van de eerste inspuiting, ik snap er steeds minder van .

iemand een idee welk product daarvoor bij hun hond gebruikt werd?

Ik heb even heel hard terug zitten denken, en toen Saar gecastreerd werd kreeg ze ook eerst een prikje en mocht toen bij mij op schoot in slaap vallen voordat ze een infuus kreeg e.d (tenminste, ik neem aan dat ze dat kreeg). Volgens mij was dat ook zo'n prik in de spier, en Saar schrok daar toen ook van. Ik zou denken dat dat dus hetzelfde product was, wat weet ik alleen niet.
Ze schrok niet zo erg als Moos toen hij werd ingeslapen...maar ik kan me bij hem nog wel voorstellen dat als de neuroloog al zei dat met het blote oog zijn spieren, maanden eerder, er al beroerd uitzagen, dat dat niet fijn is als je dan daarin geprikt wordt?

ja, ok, even schrikken en een pijngilletje, daar kan ik me iets bij voorstellen, maar ofwel ging het bij de honden uit een aantal verhalen hier een stuk verder, ofwel is het zo erg na blijven zinderen bij mensen omdat je op zo'n moment supergevoelig bent voor het kleinste beetje ellende dat je hond er nog bijkrijgt?

Zoals ik het lees heb ik meer het idee dat die spuiten in het hart (die Moos niet gehad heeft, die had een spuitje in zijn voorpootje) ellende veroozaken?
Of lees ik dat verkeerd?

Inge O schreef:

Moos schreef:

Inge O schreef:ik begin me hier toch serieus vragen te stellen over het product van de eerste inspuiting, ik snap er steeds minder van .

iemand een idee welk product daarvoor bij hun hond gebruikt werd?

Ik heb even heel hard terug zitten denken, en toen Saar gecastreerd werd kreeg ze ook eerst een prikje en mocht toen bij mij op schoot in slaap vallen voordat ze een infuus kreeg e.d (tenminste, ik neem aan dat ze dat kreeg). Volgens mij was dat ook zo'n prik in de spier, en Saar schrok daar toen ook van. Ik zou denken dat dat dus hetzelfde product was, wat weet ik alleen niet.
Ze schrok niet zo erg als Moos toen hij werd ingeslapen...maar ik kan me bij hem nog wel voorstellen dat als de neuroloog al zei dat met het blote oog zijn spieren, maanden eerder, er al beroerd uitzagen, dat dat niet fijn is als je dan daarin geprikt wordt?

ja, ok, even schrikken en een pijngilletje, daar kan ik me iets bij voorstellen, maar ofwel ging het bij de honden uit een aantal verhalen hier een stuk verder, ofwel is het zo erg na blijven zinderen bij mensen omdat je op zo'n moment supergevoelig bent voor het kleinste beetje ellende dat je hond er nog bijkrijgt?

nee ik had me er wel op voorbereid want het was me al een keer eerder verteld maar ze gilde echt letterlijk moord en brand.
Ik zal eens kijken of ik de rekening nog kan vinden... misschien dat daarop het produkt staat....

Moos schreef:

Inge O schreef:

Moos schreef:

Inge O schreef:ik begin me hier toch serieus vragen te stellen over het product van de eerste inspuiting, ik snap er steeds minder van .

iemand een idee welk product daarvoor bij hun hond gebruikt werd?

Ik heb even heel hard terug zitten denken, en toen Saar gecastreerd werd kreeg ze ook eerst een prikje en mocht toen bij mij op schoot in slaap vallen voordat ze een infuus kreeg e.d (tenminste, ik neem aan dat ze dat kreeg). Volgens mij was dat ook zo'n prik in de spier, en Saar schrok daar toen ook van. Ik zou denken dat dat dus hetzelfde product was, wat weet ik alleen niet.
Ze schrok niet zo erg als Moos toen hij werd ingeslapen...maar ik kan me bij hem nog wel voorstellen dat als de neuroloog al zei dat met het blote oog zijn spieren, maanden eerder, er al beroerd uitzagen, dat dat niet fijn is als je dan daarin geprikt wordt?

ja, ok, even schrikken en een pijngilletje, daar kan ik me iets bij voorstellen, maar ofwel ging het bij de honden uit een aantal verhalen hier een stuk verder, ofwel is het zo erg na blijven zinderen bij mensen omdat je op zo'n moment supergevoelig bent voor het kleinste beetje ellende dat je hond er nog bijkrijgt?

Zoals ik het lees heb ik meer het idee dat die spuiten in het hart (die Moos niet gehad heeft, die had een spuitje in zijn voorpootje) ellende veroozaken?
Of lees ik dat verkeerd?

bij mijn hond niet iig. Het was de eerste spuit in de spier....

zelf wel eens een spuit in een spier gehad, ik vond het absoluut niet prettig.
Ben achteraf blij dat Presto gewoon een naaldje in zijn ader heeft gehad
Maar ik weet wel als k het weer bij de hand Heb(alsjeblieft niet) dat ik eerst informeer bij mijn eigen DA hoe, wie ,wat ,en waarom.

Bij mijn hond ging alles via de voorpoot; deze hoefde niet meer geschoren te worden omdat dit toevalligerwijs de avond ervoor al gedaan was ivm bloedonderzoek. Na de eerste spuit ging ze ergens anders liggen en al half versuft sleepte ze zich even later onder de eettafel waar de d.a. de laatste spuit uiteindelijk gegeven heeft (blauwe vloeistof geloof ik). Geloof 2 of 3 diepe zuchten en het was over ..........
Maar het lijkt mij ook verschrikkelijk als het niet zo "soepel" verloopt.

hier kregen ze eerst een prik , zelfde als ze krijgen voor een operatie. Als ze helemaal van de wereld zijn , krijgen ze de rode vloeistof in hun ader gespoten. Ik heb bij de eerste prik nooit iets van pijn kunnen merken , sommige lieverds lagen zelfs nog te kwispelen tot ze wegzakte

Hier gelukkig ook alleen maar goede ervaringen(moet er niet aan denken)
Altijd eerst verdovingsprik en daarna de bekende roze spuit.
Heb als beheerder van kinderboerderij al vaak dieren in moeten laten slapen en de een ging wat sneller dan de ander maar m.i. altijd pijnloos.

Sandra.

Ik werk als dierenartsassistente en heb nog bijna geen enkele euthanasie gezien die niet pijnloos was.

Bij ons wordt er zo goed als nooit rechtstreeks in het hart geprikt. Wij gebruiken Dolethal, eigenlijk een overdosis slaapmiddel. Dit wordt in de ader geïnjecteerd.

~Tine~ schreef:Ik werk als dierenartsassistente en heb nog bijna geen enkele euthanasie gezien die niet pijnloos was.

Bij ons wordt er zo goed als nooit rechtstreeks in het hart geprikt. Wij gebruiken Dolethal, eigenlijk een overdosis slaapmiddel. Dit wordt in de ader geïnjecteerd.

Ik vraag me af of je dan ook geen x-hoeveelheid tabletten verstopt in worst of zo zou kunnen geven. Duurt wat langer maar dan zou je het zelfs thuis kunnen doen

Anna*Poncho schreef:

~Tine~ schreef:Ik werk als dierenartsassistente en heb nog bijna geen enkele euthanasie gezien die niet pijnloos was.

Bij ons wordt er zo goed als nooit rechtstreeks in het hart geprikt. Wij gebruiken Dolethal, eigenlijk een overdosis slaapmiddel. Dit wordt in de ader geïnjecteerd.

Ik vraag me af of je dan ook geen x-hoeveelheid tabletten verstopt in worst of zo zou kunnen geven. Duurt wat langer maar dan zou je het zelfs thuis kunnen doen

Ik denk dat het dan wel een hele tijd langer zou duren. Dan moet het middel nog eerst het hele spijsverteringskanaal overbruggen voor het uiteindelijk via de darmen in het bloed geraakt.

Het zou in principe wel kunnen denk ik. Alleen bestaat het volgens mij niet.
Maar zoals ik zei, bij ons is zo goed als elke euthanasie pijnloos... En wil ik het ook graag houden.

~Tine~ schreef: Maar zoals ik zei, bij ons is zo goed als elke euthanasie pijnloos... En wil ik het ook graag houden.

Ooo nu snap ik het, was een beetje ingewikkeld met tweemaal ontkenning dus ik dacht dat je bedoelde dat elke euthanasie pijnlijk was...

~Tine~ schreef:Ik werk als dierenartsassistente en heb nog bijna geen enkele euthanasie gezien die niet pijnloos was.

Bij ons wordt er zo goed als nooit rechtstreeks in het hart geprikt. Wij gebruiken Dolethal, eigenlijk een overdosis slaapmiddel. Dit wordt in de ader geïnjecteerd.

blijf jij daar bij staan kijken , wij hebben er nog nooit een ass bij gehad , zou het ook niet fijn vinden eerlijk gezegt .

~Tine~ schreef: Maar zoals ik zei, bij ons is zo goed als elke euthanasie pijnloos... En wil ik het ook graag houden.

En net zeg je dit wat is het nou

Ik werk als dierenartsassistente en heb nog bijna geen enkele euthanasie gezien die niet pijnloos was.

jip007 schreef:

~Tine~ schreef: Maar zoals ik zei, bij ons is zo goed als elke euthanasie pijnloos... En wil ik het ook graag houden.

En net zeg je dit wat is het nou

Ik werk als dierenartsassistente en heb nog bijna geen enkele euthanasie gezien die niet pijnloos was.

Ze bedoelt hetzelfde, staat (leest) alleen wat lastig met die dubbele ontkenning

jip007 schreef:

~Tine~ schreef:Ik werk als dierenartsassistente en heb nog bijna geen enkele euthanasie gezien die niet pijnloos was.

Bij ons wordt er zo goed als nooit rechtstreeks in het hart geprikt. Wij gebruiken Dolethal, eigenlijk een overdosis slaapmiddel. Dit wordt in de ader geïnjecteerd.

blijf jij daar bij staan kijken , wij hebben er nog nooit een ass bij gehad , zou het ook niet fijn vinden eerlijk gezegt .

Voor jullie is het heel normaal dat je erbij blijft tijdens de euthanasie. Maar niet iedereen wil dat en in dat geval blijf ik bij het dier om het vast te houden.
Sommige mensen willen er wel bij blijven, maar willen het dier niet zelfvasthouden. Het gebeurt veel vaker dan je denkt (dan ik dacht voor ik het werk deed).

Anders probeer ik me er zeker zoveel mogelijk buiten te houden. Nadat het dier ingeslapen is, mogen de eigenaars er ook nog zo lang bij blijven als ze willen terwijl de DA ook naar buiten gaat.

jip007 schreef:

~Tine~ schreef: Maar zoals ik zei, bij ons is zo goed als elke euthanasie pijnloos... En wil ik het ook graag houden.

En net zeg je dit wat is het nou

Ik werk als dierenartsassistente en heb nog bijna geen enkele euthanasie gezien die niet pijnloos was.

dat is hetzelfde
om dit inzichtelijk te maken: haal eens in
" geen enkele euthanasie gezien die niet pijnloos was." het woordje "niet" weg. Dan is de zin wat makkelijker te begrijpen, maar in de originele zin staat dan dus precies het tegenovergestelde.