Het HondenForum

Pak-de-bal schreef:

MoniqueDM schreef:Tijdens de post-ictale fase (herstelfase) na zo'n toeval is de hond voor lange tijd gedesorriënteerd, tijdelijk blind, schrikachtig en loopt vervolgens een hele nacht te ijsberen om maar niet te hoeven slapen...,

dan heeft hij er toch wèl "last" van er na , of zie ik dit verkeerd?

Natuurlijk heeft hij erna last van een toeval, maar daarom heet die fase ook een post-ictale fase, dus herstelfase. Dit is nou eenmaal iets dat bij iedere hond met epilepsie voorkomt, "het hoort erbij" om het zo maar te zeggen.
In de post-ictale fase krijgt de hond weer de mogelijkheid om te herstellen (mits er geen volgende toevallen komen) en tot zichzelf te komen. Deze fase kan enkele minuten duren, maar ook enkele dagen. Dat is bij iedere hond verschillend.

Rea schreef:
Mag ik dan heel ellendig nieuws vertellen dat Teun z'n zus binnekort met een nestje puppen zal liggen
Kan d'r wel om janken maar je kunt er niets mee of tegen.
Hoezo erfelijk

Vreselijk Rea, wat moet jij je machteloos voelen.
Maar je kan er helaas niets tegen doen, alleen maar adviseren en eventueel confronteren .

MoniqueDM schreef:

Pak-de-bal schreef:

MoniqueDM schreef:Tijdens de post-ictale fase (herstelfase) na zo'n toeval is de hond voor lange tijd gedesorriënteerd, tijdelijk blind, schrikachtig en loopt vervolgens een hele nacht te ijsberen om maar niet te hoeven slapen...,

dan heeft hij er toch wèl "last" van er na , of zie ik dit verkeerd?

Natuurlijk heeft hij erna last van een toeval, maar daarom heet die fase ook een post-ictale fase, dus herstelfase. Dit is nou eenmaal iets dat bij iedere hond met epilepsie voorkomt, "het hoort erbij" om het zo maar te zeggen.
In de post-ictale fase krijgt de hond weer de mogelijkheid om te herstellen (mits er geen volgende toevallen komen) en tot zichzelf te komen. Deze fase kan enkele minuten duren, maar ook enkele dagen. Dat is bij iedere hond verschillend.

is het niet zo, dat als de epileptische aanvallen erfelijk zijn, dat ze anders op medicijen reageren?
Ik vind het zo vreemd , dat de medicijnen niet echt helpen om geen aanvallen meer te krijgen,
ik had altijd gedacht ( en die indruk kreeg ik ook van mijn da), dat ze dan geen aanvallen meer zouden krijgen.

misschien is daar een verschil tussen ( erfelijk of niet)?

Pak-de-bal schreef:is het niet zo, dat als de epileptische aanvallen erfelijk zijn, dat ze anders op medicijen reageren?
Ik vind het zo vreemd , dat de medicijnen niet echt helpen om geen aanvallen meer te krijgen,
ik had altijd gedacht ( en die indruk kreeg ik ook van mijn da), dat ze dan geen aanvallen meer zouden krijgen.

misschien is daar een verschil tussen ( erfelijk of niet)?

Er zijn twee soorten epilepsie (eigenlijk 3, maar het gaat te ver om daar op in te gaan):

- primaire of idiopatische epilepsie, dit is de erfelijke vorm die zich openbaart bij honden tussen de één en vijf jaar;
- secundaire epilepsie, deze vormt openbaart zich bij hele jonge honden of bij honden vanaf een jaar of vijf. Bij secundaire epilepsie is er een onderliggende oorzaak aanwezig die epileptiforme toevallen als gevolg heeft.

Honden met secundaire epilepsie zullen vaak nauwelijks tot niet op anti-epileptica reageren. Gevolg is dat er steeds verhogingen plaatsvinden om de toevallen tegen te gaan, maar de aard en frequentie van de toevallen veranderen niet. Logisch..., want je bent een gevolg van wat anders aan het bestrijden, niet de oorzaak.

Honden met primaire epilepsie kunnen goed op anti-epileptica reageren, maar moeten daarvoor wel juist zijn ingesteld op medicatie. Dat vergt precisie en vaak controle van de bloedspiegels.

Hoeveel anti-epileptica je er ook bij beide vormen instopt, een hond zal nooit toevalsvrij worden. Daarvoor zijn de juiste medicijnen nog niet uitgevonden.
Het metabolisme van een mens zit heel anders in elkaar dan het metabolisme van een hond. Een hond breekt medicatie veel sneller af en daarom moet een hond anti-epileptica krijgen toegediend met een hele lange halfwaardetijd. Er zijn maar enkele middelen op de markt die een lange halfwaardetijd hebben en daarom is de behandeling van epilepsie bij honden zo beperkt.

MoniqueDM schreef:

Pak-de-bal schreef:is het niet zo, dat als de epileptische aanvallen erfelijk zijn, dat ze anders op medicijen reageren?
Ik vind het zo vreemd , dat de medicijnen niet echt helpen om geen aanvallen meer te krijgen,
ik had altijd gedacht ( en die indruk kreeg ik ook van mijn da), dat ze dan geen aanvallen meer zouden krijgen.

misschien is daar een verschil tussen ( erfelijk of niet)?

Er zijn twee soorten epilepsie (eigenlijk 3, maar het gaat te ver om daar op in te gaan):

- primaire of idiopatische epilepsie, dit is de erfelijke vorm die zich openbaart bij honden tussen de één en vijf jaar;
- secundaire epilepsie, deze vormt openbaart zich bij hele jonge honden of bij honden vanaf een jaar of vijf. Bij secundaire epilepsie is er een onderliggende oorzaak aanwezig die epileptiforme toevallen als gevolg heeft.

Honden met secundaire epilepsie zullen vaak nauwelijks tot niet op anti-epileptica reageren. Gevolg is dat er steeds verhogingen plaatsvinden om de toevallen tegen te gaan, maar de aard en frequentie van de toevallen veranderen niet. Logisch..., want je bent een gevolg van wat anders aan het bestrijden, niet de oorzaak.

Honden met primaire epilepsie kunnen goed op anti-epileptica reageren, maar moeten daarvoor wel juist zijn ingesteld op medicatie. Dat vergt preciesie en vaak controle van de bloedspiegels.

Hoeveel anti-epileptica je er ook bij beide vormen instopt, een hond zal nooit toevalsvrij worden. Daarvoor zijn de juiste medicijnen nog niet uitgevonden.
Het metabolisme van een mens zit heel anders in elkaar dan het metabolisme van een hond. Een hond breekt medicatie veel sneller af en daarom moet een hond anti-epileptica krijgen toegediend met een hele lange halfwaardetijd. Er zijn maar enkele middelen op de markt die een lange halfwaardetijd hebben en daarom is de behandeling van epilepsie bij honden zo beperkt.

bedankt voor de uitleg, weer wat geleerd

MoniqueDM schreef:

Pak-de-bal schreef:

MoniqueDM schreef:Tijdens de post-ictale fase (herstelfase) na zo'n toeval is de hond voor lange tijd gedesorriënteerd, tijdelijk blind, schrikachtig en loopt vervolgens een hele nacht te ijsberen om maar niet te hoeven slapen...,

dan heeft hij er toch wèl "last" van er na , of zie ik dit verkeerd?

Natuurlijk heeft hij erna last van een toeval, maar daarom heet die fase ook een post-ictale fase, dus herstelfase. Dit is nou eenmaal iets dat bij iedere hond met epilepsie voorkomt, "het hoort erbij" om het zo maar te zeggen.
In de post-ictale fase krijgt de hond weer de mogelijkheid om te herstellen (mits er geen volgende toevallen komen) en tot zichzelf te komen. Deze fase kan enkele minuten duren, maar ook enkele dagen. Dat is bij iedere hond verschillend.

Bij Dante duurt die fase ongeveer vijf tot tien minuten. De laatste fase van de Grand-mal aanval is bewusteloosheid, als hij ontwaakt is hij gedesoriënteerd, heel angstig (bijv. van mij en de katten :N: ). De eerste keer was hij zelfs angstig-agressief naar mij (agressie naar mensen is de 'ver van mijn bed show' voor Dante). Ik blijf dan maar heel rustig praten naar hem, zonder al te dichtbij te komen (maakt hem alleen maar angstiger). Dan 'ontwaakt' hij daaruit en is uitzinnig blij. Springt tegen mij op, likt iedereen (inclusief de katten die daar helemaal niets van moeten hebben). Ik moet me dan echt schrap zetten want hij zou me zo tegen de grond springen Echt buiten zinnen van vreugde is hij dan (heel opgelucht lijkt het wel). Hij is dan meestal drijfnat van de urine, dus alles zit onder, ik ook.. Dat vind ik altijd heel naar, want hij móet dan gedouchd worden, kan ik echt niet omheen..
Dan heeft hij vreselijke dorst en honger en moet ik snel met hem uit, want hij moet dan (ondanks het legen van zijn blaas) heel erg plassen. Hij blijft nog een uurtje of zo erg springerig en hyper, maar daarna gaat hij meestal slapen en na een paar uurtjes is hij weer helemaal normaal..

Om nog even terug te komen op de medicatie. Hierbij nog even een verhaal hoe het allemaal is gegaan:

Faolin kreeg zijn 1e aanval in maart 2005 (nu dus bijna 3 jaar geleden). Na 8 weken kreeg hij een 2e en vanaf dat moment ging het sneller bergafwaarts. Toen zijn we dus ook met medicatie begonnen. Eerst natuurlijk door de medische molen om d.m.v. bloedonderzoeken uit te vinden of er wellicht een andere oorzaak was voor de aanvallen. Hier kwam niets uit en omdat Faolin net 3 was, werd daar dus de term "Primaire" epilepsie aangehangen. Dus ook op de medicijnen. We zijn begonnen met Fenobarbital. De tussentijd werd weer wat langer dus goede hoop dat het met Fb enigzins te controleren was.

Maar helaas, na een half jaar werd het toch weer slechter. Inmiddels bij Lisette Overduin geweest (dé specialist op het gebied van epilepsie bij honden) en zij heeft toen aangedragen om naast de Fb Kaliumbromide te geven. Dat ging ook weer een hele tijd goed. Maar zoals zo vaak met medicijnen wennen de honden eraan en moet de dosering dus steeds verhoogd worden. Dit had uiteindelijk als resultaat dat de schildklier van Faolin zijn werk niet meer zo goed deed met als gevolg dat Faolin niets meer wilde. Niet meer eten, niet meer spelen, niet meer naar buiten. Dat was de 1e keer dat ik echt op het punt stond om hem in te laten slapen. Ik kon natuurlijk wel Fortyron gaan geven, maar omdat de schildklier problemen puur een bijwerking waren van de Fb vond ik dat niet echt een oplossing. Hij kreeg al zoveel troep binnen en dan ook nog eens Forthyron. Nee dus. Voor mij was de enige optie inslapen.

Alleen had ik nog één medicijn niet geprobeerd en dat was Epitard. Ik heb toen een hele moeilijke keuze moeten maken, want de Epitard werkt natuurlijk niet meteen, dus ik wist dat we nog een zware periode door moesten. Maar omdat Faolin nog zo jong was, toch maar gedaan. Door de Epitard kwam Faolin weer helemaal tot leven. Hij had weer overal zin in !! Alleen één nadeel: door de Epitard kwamen de aanvallen wel weer wat vaker. Het was eerst 1 keer in de 3 weken en nu dus 1 keer in de 1 à 2 weken. Maar omdat ik kwaliteit van leven nog belangrijker vind dan de lengte ervan, heb ik dus voor de Epitard gekozen.

Ik weet dat Faolin geen 10 wordt. Zeer waarschijnlijk haalt hij zijn 7e verjaardag niet eens, want als het nu nog erger wordt, houdt het voor mij wel op. Laat dat duidelijk zijn. Maar ik ben al blij dat we deze maanden in ieder geval weer te pakken hebben. Anders was hij er al niet meer geweest en nu heeft hij toch nog plezier gehad. Dat neemt niemand ons meer af en daar doe ik het voor !

Wat het inslapen betreft, iedereen is verschillend. Er zijn mensen die een hond al in laten slapen na 2 aanvallen. Gewoon omdat ze het misschien niet aankunnen of omdat ze het niet zien zitten. Of wellicht omdat ze geen zin hebben in al die heisa. Want een heisa is het zeker. Het beheerst namelijk je leven, aangezien je altijd en altijd rekening moet houden met een epileptische hond. Maar er zijn ook mensen die te lang door blijven gaan en misschien wel uit egoïsme een hond niet in willen laten slapen omdat ze de hond niet kwijt willen.
Ik probeer hier tussenin te blijven. Maar ik moet zeggen dat dat verdomde moelijk is. Misschien ga ik wel te lang door. Maar als ik hem in laat slapen ben ik daar misschien wel te vroeg mee. Je weet gewoon niet waar je goed aan doet. Voor een buitenstaander is het natuurlijk heel makkelijk om te zeggen "beter inslapen" of "natuurlijk niet in laten lapen. nog veel te vroeg". Maar als je dit zelf overkomt is het ineens een heel ander verhaal. Faolin is mijn alles. Het is mijn grootste vriend en zeker door deze ziekte is onze band verschrikkelijk sterk. Ik ben zijn steun en toeverlaat. Maar het is zo moeilijk om het juiste moment te kiezen. Echt, het is verschrikkelijk. Iedere keer weer zit ik in een tweestrijd. Iedere keer voel ik me machteloos. Maar als ik die ogen dan weer zie stralen na dat rot-cluster, dan weet ik dat het daarvoor doe...

Ik hoop dat ik mijn gevoel over heb kunnen brengen .

natuurlijk is het heel erg moelijk , maar je zou een grens van dagen kunnen instellen, als het minder dan bv .. wordt dan is het niet goed meer .
en goed observeren hóe je hond er zèlf onder lijdt.

wordt de herstel periode minder of hij herstelt zich steeds langzamer bv.

maar ik denk dat het "kijken naar " je eigen hond, of hij er nog "plezier" in heeft het belangrijkste is.

Anouschka schreef:

Hutsje schreef:waarom wordt deze hond niet ingeslapen?

Daar wil ik zelf wel even op reageren. Het filmpje dat hier te zien is betreft namelijk mijn hond.

Ik heb al heel vaak met het idee rondgelopen om hem in te laten slapen. Meerdere malen heb ik de knoop doorgehakt. De reden dat ik dat nog niet heb laten doen is de volgende: Faolin heeft het superzwaar als hij weer in een cluster zit en niet alleen hij, maar de mensen om hem heen ook. Dat lijkt me duidelijk. Maar als de cluster voorbij is, herstelt hij weer. Natuurlijk kan hij niet alles meer wat een gezonde hond wel kan, maar hij heeft nog wel lol. Hij speelt en heeft het naar zijn zin. Iedere 12 dagen heeft hij zware aanvallen, maar tussen die clusters in, is hij zeker 10 dagen goed. Moet ik hem dan in laten slapen? Moet ik met een kwispelende hond naar de DA? Want ik kan pas naar de DA als de aanvallen voorbij zijn. En dan loopt hij vrolijk mee. Dan kan ik niet over mijn hart verkrijgen. Natuurlijk heb ik ook een grens. Als de tijd van herstel steeds langer gaat duren en hij houdt geen dagen meer over waarin hij lol heeft. Tja, dan is de keuze niet zo moeilijk. Ook dan wil ik hem niet kwijt, maar ik weet natuurlijk ook wel dat ik niet egoïstisch mag zijn. En dat zal ik ook zeker niet zijn. Maar je moet begrijpen dat je als eigenaren steeds de grenzen blijft verleggen. En natuurlijk is er een grens waar je niet overheen mag. Daar ben ik me zeker van bewust. Maar als ik tussen de clusters door met hem aan het wandelen ben in het bos en zijn ogen stralen van plezier. Dan kán ik hem dat gewoon nog niet ontnemen. Ik ben 2 weken geleden met hem naar het strand geweest. Wat een lol !! Hieronder een foto van hem zoals hij tussen de clusters door is.


Kan jij hiermee naar de DA om hem in te laten slapen?? Hij is net 6. Ik kan het gewoon nog niet...

ja, ik zou hier de dierenarts voor thuis laten komen (ik breng nooit een hond weg om hem in te laten slapen). ik heb helaas de laatste jaren al 3 keer een kwispelende, ogenschijnlijk gezonde hond in de leeftijd van 21 maanden, 2 jaar en 3 jaar moeten laten inslapen dus ik weet waar ik over praat. juist misschien daardoor weet ik dat ik een hond met deze klachten wel zou laten gaan. voor mij zou elke 12 dagen veel te vaak zijn, zeker vanuit het oogpunt dat het nooit meer beter wordt. ik weet ook als geen ander dat dat de moeilijkste beslissingen zijn die je kunt en moet maken.
ik begrijp heel goed dat jij het niet kunt, en ik wil je dan ook heel veel sterkte wensen. dit moet heel zwaar en moeilijk voor je zijn, het afwegen, de twijfel en je hond elke 12 dagen zo te zien lijden.

Anouschka schreef:Om nog even terug te komen op de medicatie. Hierbij nog even een verhaal hoe het allemaal is gegaan:

Faolin kreeg zijn 1e aanval in maart 2005 (nu dus bijna 3 jaar geleden). Na 8 weken kreeg hij een 2e en vanaf dat moment ging het sneller bergafwaarts. Toen zijn we dus ook met medicatie begonnen. Eerst natuurlijk door de medische molen om d.m.v. bloedonderzoeken uit te vinden of er wellicht een andere oorzaak was voor de aanvallen. Hier kwam niets uit en omdat Faolin net 3 was, werd daar dus de term "Primaire" epilepsie aangehangen. Dus ook op de medicijnen. We zijn begonnen met Fenobarbital. De tussentijd werd weer wat langer dus goede hoop dat het met Fb enigzins te controleren was.

Maar helaas, na een half jaar werd het toch weer slechter. Inmiddels bij Lisette Overduin geweest (dé specialist op het gebied van epilepsie bij honden) en zij heeft toen aangedragen om naast de Fb Kaliumbromide te geven. Dat ging ook weer een hele tijd goed. Maar zoals zo vaak met medicijnen wennen de honden eraan en moet de dosering dus steeds verhoogd worden. Dit had uiteindelijk als resultaat dat de schildklier van Faolin zijn werk niet meer zo goed deed met als gevolg dat Faolin niets meer wilde. Niet meer eten, niet meer spelen, niet meer naar buiten. Dat was de 1e keer dat ik echt op het punt stond om hem in te laten slapen. Ik kon natuurlijk wel Fortyron gaan geven, maar omdat de schildklier problemen puur een bijwerking waren van de Fb vond ik dat niet echt een oplossing. Hij kreeg al zoveel troep binnen en dan ook nog eens Forthyron. Nee dus. Voor mij was de enige optie inslapen.

Alleen had ik nog één medicijn niet geprobeerd en dat was Epitard. Ik heb toen een hele moeilijke keuze moeten maken, want de Epitard werkt natuurlijk niet meteen, dus ik wist dat we nog een zware periode door moesten. Maar omdat Faolin nog zo jong was, toch maar gedaan. Door de Epitard kwam Faolin weer helemaal tot leven. Hij had weer overal zin in !! Alleen één nadeel: door de Epitard kwamen de aanvallen wel weer wat vaker. Het was eerst 1 keer in de 3 weken en nu dus 1 keer in de 1 à 2 weken. Maar omdat ik kwaliteit van leven nog belangrijker vind dan de lengte ervan, heb ik dus voor de Epitard gekozen.

Ik weet dat Faolin geen 10 wordt. Zeer waarschijnlijk haalt hij zijn 7e verjaardag niet eens, want als het nu nog erger wordt, houdt het voor mij wel op. Laat dat duidelijk zijn. Maar ik ben al blij dat we deze maanden in ieder geval weer te pakken hebben. Anders was hij er al niet meer geweest en nu heeft hij toch nog plezier gehad. Dat neemt niemand ons meer af en daar doe ik het voor !

Wat het inslapen betreft, iedereen is verschillend. Er zijn mensen die een hond al in laten slapen na 2 aanvallen. Gewoon omdat ze het misschien niet aankunnen of omdat ze het niet zien zitten. Of wellicht omdat ze geen zin hebben in al die heisa. Want een heisa is het zeker. Het beheerst namelijk je leven, aangezien je altijd en altijd rekening moet houden met een epileptische hond. Maar er zijn ook mensen die te lang door blijven gaan en misschien wel uit egoïsme een hond niet in willen laten slapen omdat ze de hond niet kwijt willen.
Ik probeer hier tussenin te blijven. Maar ik moet zeggen dat dat verdomde moelijk is. Misschien ga ik wel te lang door. Maar als ik hem in laat slapen ben ik daar misschien wel te vroeg mee. Je weet gewoon niet waar je goed aan doet. Voor een buitenstaander is het natuurlijk heel makkelijk om te zeggen "beter inslapen" of "natuurlijk niet in laten lapen. nog veel te vroeg". Maar als je dit zelf overkomt is het ineens een heel ander verhaal. Faolin is mijn alles. Het is mijn grootste vriend en zeker door deze ziekte is onze band verschrikkelijk sterk. Ik ben zijn steun en toeverlaat. Maar het is zo moeilijk om het juiste moment te kiezen. Echt, het is verschrikkelijk. Iedere keer weer zit ik in een tweestrijd. Iedere keer voel ik me machteloos. Maar als ik die ogen dan weer zie stralen na dat rot-cluster, dan weet ik dat het daarvoor doe...

Ik hoop dat ik mijn gevoel over heb kunnen brengen .

Heel heel duidelijk! Mijn grote angst is dat het met Dante ooit ook nog eens zover komt. Ik steek echt mijn kop in het zand wat dat betreft (vandaar mijn afwezigheid op het epi-forum..). Rest mij nog een flinke voor Faolin en voor jou!

Bedankt voor jullie uitgebreide antwoorden Monique en Anouschka. Ik kan niet zeggen wat ik zou doen als ik in de schoenen stond van een hondenbaas met een hond met deze vorm van epilepsie, domweg omdat ik het nooit heb meegemaakt. Het lijkt me alleen echt afschuwelijk voor zowel de hondenbaas als de hond. Zeker in deze mate van epilepsie, de frequentie van de aanvallen, het feit dat het nooit meer beter zal gaan...
Ik wil dan ook Anouschka heel veel sterkte wensen. (En wat een schitterende hond is Faolin trouwens. Zonde, echt zonde dat hij zo ziek is).

Dank jullie wel !

Ik heb de tranen in mijn ogen door dit filmpje, heel herkenbaar. De Labrador van mijn vriend hebben we vorig jaar in mei op 2-jarige leeftijd ingeslapen omdat hij epilepsie had.
Zijn medicijnen werden op een gegeven moment steeds verhoogd, en hij had nog steeds erg veel aanvallen. Vergelijkbaar met die van het filmpje. Hij sliep 's nachts in de bench en elke ochtend had hij zijn bench weer ondergepiest. Je moest hem uit de bench halen en dan 5 minuten ondersteunen tot hij zijn evenwicht zelf kon bewaren (anders viel hij om). Wij hebben toen besloten hem in te laten slapen. 's Middags was hij een hele vrolijke hond en kon alles, maar 's nachts en 's ochtends kon hij niet gewoon meer hond zijn. Wij vonden dat geen hondwaardig bestaan meer. De dag voordat hij is ingeslapen hebben we nog met hem gewandeld en kon hij alles. Op weg naar de dierenarts dacht Sem ook dat hij gewoon lekker ging wandelen of trainen met mijn vriend. Dat is het moeilijke me epilepsie. Het lijkt op sommige momenten dat je hond alles nog kan, maar dat is maar schijn, want je hond is erg ziek.

Ik hoop nooit, maar dan ook nooit, meer een hond te hebben met epilepsie. Wij vonden het een hele moeilijke beslissing, maar zijn blij voor Sem dat we hem genomen hebben.

Hutsje schreef: ja, ik zou hier de dierenarts voor thuis laten komen (ik breng nooit een hond weg om hem in te laten slapen). ik heb helaas de laatste jaren al 3 keer een kwispelende, ogenschijnlijk gezonde hond in de leeftijd van 21 maanden, 2 jaar en 3 jaar moeten laten inslapen dus ik weet waar ik over praat. juist misschien daardoor weet ik dat ik een hond met deze klachten wel zou laten gaan. voor mij zou elke 12 dagen veel te vaak zijn, zeker vanuit het oogpunt dat het nooit meer beter wordt. ik weet ook als geen ander dat dat de moeilijkste beslissingen zijn die je kunt en moet maken.
ik begrijp heel goed dat jij het niet kunt, en ik wil je dan ook heel veel sterkte wensen. dit moet heel zwaar en moeilijk voor je zijn, het afwegen, de twijfel en je hond elke 12 dagen zo te zien lijden.

Ik wil hier toch nog even op reageren Jessica.
Jou inmiddels beter kennende heb je je honden niet zomaar in laten slapen. Waarschijnlijk heb je te maken gehad met progressieve ziektes.
Dat is nou juist het verschil met epilepsie; epilepsie kan grillig verlopen, maar je kunt ook ineens de trigger ontdekken waardoor je hond weer toevalsvrij kan worden en zonder medicatie weer een goed leven kan hebben, zolang die trigger maar wordt uitgesloten.

Op het forum Epilepsie bij Honden is een Westie, de hond van onze forumdierenarts. Hij had a-typische epilepsie en soms wel 20 toevallen per uur, dagen achter elkaar. Nadat de trigger, allerlei soorten hondenvoer waaronder brok en misschien ook wel KVV onthouden werden, is dit hondje al jaren toevalsvrij en ook al enkele jaren vrij van medicatie. Zo moeilijk is dus epilepsie, je blijft hopen en ja..., vaak tegen beter weten in, dat geef ik onmiddelijk toe.

Maar wat je ook niet mag vergeten is dat de grens voor iedere eigenaar ergens anders ligt. Niemand is hetzelfde en de ene eigenaar van een hond met epilepsie kan nou eenmaal meer aan dan de andere.
Dat zijn toch allemaal factoren die een rol spelen bij een aandoening als epilepsie...., het nooit weten waar je aan toe bent..........

MoniqueDM schreef:

Hutsje schreef: ja, ik zou hier de dierenarts voor thuis laten komen (ik breng nooit een hond weg om hem in te laten slapen). ik heb helaas de laatste jaren al 3 keer een kwispelende, ogenschijnlijk gezonde hond in de leeftijd van 21 maanden, 2 jaar en 3 jaar moeten laten inslapen dus ik weet waar ik over praat. juist misschien daardoor weet ik dat ik een hond met deze klachten wel zou laten gaan. voor mij zou elke 12 dagen veel te vaak zijn, zeker vanuit het oogpunt dat het nooit meer beter wordt. ik weet ook als geen ander dat dat de moeilijkste beslissingen zijn die je kunt en moet maken.
ik begrijp heel goed dat jij het niet kunt, en ik wil je dan ook heel veel sterkte wensen. dit moet heel zwaar en moeilijk voor je zijn, het afwegen, de twijfel en je hond elke 12 dagen zo te zien lijden.

Ik wil hier toch nog even op reageren Jessica.
Jou inmiddels beter kennende heb je je honden niet zomaar in laten slapen. Waarschijnlijk heb je te maken gehad met progressieve ziektes.
Dat is nou juist het verschil met epilepsie; epilepsie kan grillig verlopen, maar je kunt ook ineens de trigger ontdekken waardoor je hond weer toevalsvrij kan worden en zonder medicatie weer een goed leven kan hebben, zolang die trigger maar wordt uitgesloten.

Op het forum Epilepsie bij Honden is een Westie, de hond van onze forumdierenarts. Hij had a-typische epilepsie en soms wel 20 toevallen per uur, dagen achter elkaar. Nadat de trigger, allerlei soorten hondenvoer waaronder brok en misschien ook wel KVV onthouden werden, is dit hondje al jaren toevalsvrij en ook al enkele jaren vrij van medicatie. Zo moeilijk is dus epilepsie, je blijft hopen en ja..., vaak tegen beter weten in, dat geef ik onmiddelijk toe.

Maar wat je ook niet mag vergeten is dat de grens voor iedere eigenaar ergens anders ligt. Niemand is hetzelfde en de ene eigenaar van een hond met epilepsie kan nou eenmaal meer aan dan de andere.
Dat zijn toch allemaal factoren die een rol spelen bij een aandoening als epilepsie...., het nooit weten waar je aan toe bent..........

dat snap ik helemaal, ook dat de grens bij iedereen anders ligt. maar mijn mening werd gevraagd, en die heb ik gegeven, zonder oordeel des persoons verder hoor! ik begrijp zeer zeker hoe moeilijk het is. de reden waarom mijn honoden ingeslapen worden doet er in wezen niet toe, ze vroeg mij of ik een vrolijk kwispelende hond kon wegbrengen. ja, dat kan ik dus. waar mee ik niet wil zeggen dat dat niet ongelofelijk moeilijk is, want dat is het wel. in twee gevallen betrof het geen progressie ziekte, trouwens.
als hier gesproken wordt over een MILDE aanval, dan wil ik dus niet weten wat een heftige aanval is en dat zou ik mijn hond dus willen besparen. ik ga ervanuit dat dit al geruime tijd aan de gang is. voor mij zou een jaar lang, elke 12 dagen zo'n (milde) aanval te veel zijn. maar dat is dus persoonlijk. en dat heeft dan niets te maken met de moeite die ik er zelf mee zou hebben, maar wel met het lijden van de hond.

Hutsje schreef: ze vroeg mij of ik een vrolijk kwispelende hond kon wegbrengen. ja, dat kan ik dus. waar mee ik niet wil zeggen dat dat niet ongelofelijk moeilijk is, want dat is het wel. in twee gevallen betrof het geen progressie ziekte, trouwens.
als hier gesproken wordt over een MILDE aanval, dan wil ik dus niet weten wat een heftige aanval is en dat zou ik mijn hond dus willen besparen. ik ga ervanuit dat dit al geruime tijd aan de gang is. voor mij zou een jaar lang, elke 12 dagen zo'n (milde) aanval te veel zijn. maar dat is dus persoonlijk. en dat heeft dan niets te maken met de moeite die ik er zelf mee zou hebben, maar wel met het lijden van de hond.

Daar weet ik alles van, want Megan stond, na volledig kapot te zijn van zeven toevallen, ook te kwispelen in de gang omdat ze meemocht naar de dierenarts . Dat dit haar laatste ritje zou worden heeft ze gelukkig niet geweten en nu ik dit zit te schrijven, biggelen de tranen weer over m'n wangen..............
Het had ook thuis gekund, maar dan had ik moeten wachten tot aan het einde van de middag en aangezien de toevallen steeds korter op elkaar kwamen, vond ik dat geen wenselijke situatie.

Epilepsie is zo moeilijk, zo oneerlijk, zo ongrijpbaar en vooral onvoorspelbaar........, eigenlijk weet je nooit wanneer je goed doet.......

MoniqueDM schreef: Epilepsie is zo moeilijk, zo oneerlijk, zo ongrijpbaar en vooral onvoorspelbaar........, eigenlijk weet je nooit wanneer je goed doet.......

Dat is het ook. Ik ben diep onder de indruk van het filmpje en jullie verhalen. Wat ontzettend triest allemaal en ik heb bewondering voor jullie hoe jullie er mee omgaan en zijn gegaan.
Ik heb zelf de Pekinees van mijn moeder (zo'n 15 jaar geleden) op 5-jarige leeftijd laten inslapen (mijn moeder kon het zelf niet opbrengen). Van af en toe een aanvalletje had hij op het laatst meerdere malen per dag een grote aanval. Medicijnen hiervoor waren er toen nauwelijks. Vreselijk vond ik dat om te zien.

Ik hoop dat Eternal door het filmpje en de verhalen tot de conclusie komt dat ze haar fokplannen beter kan laten varen.....

Jeetje zeg dit filmpje heeft wel even een indruk bij mij achtergelaten.
En je kan niks doen, dan alleen maar rustig tegen de hond praten. Wat een elllende zeg. Maar wat als dit op het strand gebeurt? De hond is behoorlijk moe na zo'n aanval. Merken jullie al van te voren dat de hond een aanval krijgt, of merk je het pas als de hond omvalt.
Ik ben er echt van ontdaan. Anouschka ik vind het knap van je hoe je ermee omgaat.

Zenda schreef:Maar wat als dit op het strand gebeurt? De hond is behoorlijk moe na zo'n aanval. Merken jullie al van te voren dat de hond een aanval krijgt, of merk je het pas als de hond omvalt.

Faolin heeft tegenwoordig eigenlijk alleen nog maar aanvallen vanuit zijn slaap. Het is tot nu toe 5 gebeurd dat hij een aanval buiten kreeg, waarvan de eerst 4 ook daadwerkelijk zijn eerste 4 aanvallen waren. Dus in het hele begin. Toevallig heeft hij dit jaar nog eens een aanval buiten gehad, maar dat was dus voor het eerst in ruim 2,5 jaar.

Een aanval zie ik soms van tevoren aankomen, maar heel vaak ook niet. Soms is Faolin een dag van tevoren al uit zijn doen. Dan is hij wat stiller dan normaal. Maar meestal zie ik het pas kort voor de aanval. Dan ligt hij bijvoorbeeld te slapen en dan doet hij zijn kop ineens omhoog en zijn kop begint dan te trillen. Dan weet ik dat het weer zover is. En inderdaad, nog geen 10 seconden later gaat hij dan tegen de vlakte.

Hutsje schreef:dat snap ik helemaal, ook dat de grens bij iedereen anders ligt. maar mijn mening werd gevraagd, en die heb ik gegeven, zonder oordeel des persoons verder hoor! ik begrijp zeer zeker hoe moeilijk het is. de reden waarom mijn honoden ingeslapen worden doet er in wezen niet toe, ze vroeg mij of ik een vrolijk kwispelende hond kon wegbrengen. ja, dat kan ik dus. waar mee ik niet wil zeggen dat dat niet ongelofelijk moeilijk is, want dat is het wel. in twee gevallen betrof het geen progressie ziekte, trouwens.
als hier gesproken wordt over een MILDE aanval, dan wil ik dus niet weten wat een heftige aanval is en dat zou ik mijn hond dus willen besparen. ik ga ervanuit dat dit al geruime tijd aan de gang is. voor mij zou een jaar lang, elke 12 dagen zo'n (milde) aanval te veel zijn. maar dat is dus persoonlijk. en dat heeft dan niets te maken met de moeite die ik er zelf mee zou hebben, maar wel met het lijden van de hond.

Ik wil heel duidelijk stellen dat ik echt wel een grens heb van wat, in mijn ogen, wel of niet kan. Maar als ik zie dat Faolin na die cluster weer herstelt tot een vrolijke hond die het naar zijn zin heeft, dan heeft hij voor mij nog steeds een leefbaar leven. Natuurlijk heb ik een grens gesteld. Als hij dit vaker dan eens in de week heeft, houdt het voor mij op. En dat voor een ander die grens eerder is behaald, dat is zijn/haar goed recht. En hoewel ik weet dat ik heel dicht bij die grens zit, ben ik daar voor mijn gevoel nog niet overheen !

Maar goed, het filmpje van Faolin staat hier niet om daar een discussie over te beginnen. Het is alleen maar ter verduidelijking wat een epileptische aanval precies inhoudt, omdat heel veel mensen daar niet echt een duidelijk beeld bij hebben. En dat is de reden dat ik het filmpje beschikbaar heb gesteld .

Pfff heftig hoor.
Wat vragen die in mij opkomen.
Is er voor honden ook zoiets als Stesolid wat je kunt geven tijdens de aanval?
Een client van mij heeft epilepsie. De werking van haar medicatie gaat zienderogen achteruit als er een ontsteking in haar lichaam zit.
Is dat met de medicatie voor honden ook zo?

Anouschka: Heel veel sterkte en kracht.

M@ri@nne schreef:Pfff heftig hoor.
Wat vragen die in mij opkomen.
Is er voor honden ook zoiets als Stesolid wat je kunt geven tijdens de aanval?

Ja, voor honden is er een Valiumprotocol beschikbaar.
Je begint met rectioles Stesolid 1 mg. per kilo lichaamsgewicht en voor honden die Phenobarbital krijgen geldt 2 mg. per kilo lichaamsgewicht. Voor een hond van 35 kilo betekent dit dus dat je 70 mg. Stesolid toe moet dienen.
In de rectioles zit vloeibare Diazepam (Stesolid) die rectaal wordt ingebracht direct tijdens of na de eerste toeval, op z'n laatst na de tweede toeval. In een later stadium heeft dit middel geen zin meer. Het werkt snel, met vijf minuten, maar helaas is het ook weer snel uitgewerkt, meestal met een half uur tot een uur. Na dat uur moet je iedere 4 uur orale Diazepam toedienen, net zolang totdat een cluster (meerdere toevallen in 24 uur) doorbroken is.

Het probleem van Valium/Stesolid/Diazepam is dat veel honden er averrechts op reageren en helemaal hyper worden. Je moet de behandeling dan staken en bijvoorbeeld de Phenobarbital verhogen om een cluster te doorbreken.
Stesolid/Valium/Diazepam gaat ook geen toevallen tegen, maar kan ze couperen. Phenobarbital kan wel toevallen tegengaan.

M@ri@nne schreef:Een client van mij heeft epilepsie. De werking van haar medicatie gaat zienderogen achteruit als er een ontsteking in haar lichaam zit.
Is dat met de medicatie voor honden ook zo?

Ja, dat is precies hetzelfde. Ook bij diarree en overgeven moet je de medicatie in de gaten houden en desnoods wat extra's geven zodat de bloedspiegel van de medicatie niet onder de therapeutische waarde zakt.
Als een hond met epilepsie iets mankeert is het zaak om zo snel mogelijk een behandeling daartegen in te zetten.
Ook hier zitten weer mitsen en maren aan, want een hond met epilepsie mag niet zomaar alles krijgen toegediend wat je een gezonde hond kunt toedienen.

Moeilijk om te zien dit filmpje. Het brengt zoveel herinneringen terug

Dit is precies wat bij onze eerste hond gebeurde, wat langer, en onze hond had het niet eens in de 14 dagen heel vaak maar meer verspreid, dus soms zat er een dag tussen, soms enkele aanvallen per dag. Meestal vanuit rust maar ook geregeld buiten. 1 maal viel hij zelfs gewoon tijdens het spelen buiten tijdens het rennen zo om.

Wat mij opvalt in het filmpje is dat de eigenaar aan de hond zit tijdens de aanval. Ik kan me nog herinneren dat onze dierenarts dat ten zeerste afraadde. Haar reden daarvoor was dat de hond tijdens de aanval zo min mogelijk prikkels moest krijgen, omdat hij daardoor anders langer in een aanval kon blijven. Dus alleen aanraken als het echt nodig was omdat hij zich anders zou bezeren, dus bijvoorbeeld even wegschuiven bij een scherp voorwerp ofzo. Of als hij tegen een kastje aan lag te klapperen.
Ze raadde ons toen ook aan geluid te dimmen en indien mogelijk het iets donkerder te maken tijdens de aanval om dezelfde reden.
Ik wachtte dan altijd tot de hond echt weer contact zocht met de ogen met de omgeving voordat ik gerust ging stellen. De herstel fase na zo'n aanval duurde bij onze hond meestal tussen de 20 minuten en een uur. Heel onrustig rondlopen, zeer schrikachtig, duidelijk geen idee hebbend wat hem overkwam, inderdaad overal tegen aan botsend en erg veel drinken.

Op een gegeven moment merkte ik dat de hond tussen de aanvallen door ook veranderde, schrikachtiger werd, misschien vul ik het teveel in maar ik had wel eens het idee dat hij bang werd voor de aanvallen. Wij hadden een afspraak gemaakt met de dierenarts voor een grondig onderzoek en een verwijzing voor de specialist. Die ochtend voor het bezoek zag ik dat er een soort rillingen door de hond gingen, gewoon als hij zat, heel raar. Zo'n soort rilling alsof hij ergens aangeraakt werd en ik had er al geen goed gevoel bij. Toen zijn we naar de dierenarts gegaan en die vertelde ons dat ze contact had gehad met Utrecht en dat die adviseerde de hond in te laten slapen zonder verder onderzoek omdat het beeld erg duidelijk was voor hen. Ik mocht de hond nog mee nemen naar huis voor een tijdje zei ze als ik dat wilde. Ik vroeg nog hoelang, weken, maanden en of de hond er zelf last van had op dat moment. Ze gaf aan dat ik het uiterlijk een dag of 2 kon uitstellen en dat de hond er zelf last van had ook al toonde hij dat niet expliciet. Het was een boxer, Toen ik begreep dat ik hem beter op dat moment kon laten inslapen begon ik uiteraard te huilen en dan is het wel heel hard als de hond dan tegen je opspringt om je tranen weg te likken. We zijn nog een klein stukje gaan lopen buiten en toen hebben we hem laten inslapen. Als je hem had zien lopen, hij zag er zo happy en gezond uit. Juist als hij in een vreemde omgeving was pompte hij zichzelf enorm op.

Ja, vanwege herinneringen heel naar om te zien het filmpje, maar ik merk ook het vreemde in mezelf op dat ik niet zo onder de indruk ben van de aanval. En daar bedoel ik mee, de eerste maal dat onze hond een aanval kreeg was ik volledig in paniek en heb midden in de nacht de dierenarts gebeld. Maar het gekke is, als het vaker gebeurt wen je er aan, ik wel tenminste. Dan hadden we visite, de hond kreeg een aanval, wij reageerden niet en het bezoek zat dan helemaal verschrikt te kijken en was helemaal onder de indruk. Dan realiseerden we ons weer hoe raar het eigenlijk is.

Lang verhaal weer sorry. Heel veel sterkte en succes met de hond. Nogmaals, mijn punt van misschien beter laten inslapen was duidelijk toen de hond zijn gedrag ook tussen de aanvallen door ging veranderen, dat vond ik hond onwaardig. Als ik dat niet had gehad was ik nooit meegegaan in het advies van Utrecht.
Groetjes,
Marjan

Murphy schreef: Wat mij opvalt in het filmpje is dat de eigenaar aan de hond zit tijdens de aanval. Ik kan me nog herinneren dat onze dierenarts dat ten zeerste afraadde. Haar reden daarvoor was dat de hond tijdens de aanval zo min mogelijk prikkels moest krijgen, omdat hij daardoor anders langer in een aanval kon blijven. Dus alleen aanraken als het echt nodig was omdat hij zich anders zou bezeren, dus bijvoorbeeld even wegschuiven bij een scherp voorwerp ofzo. Of als hij tegen een kastje aan lag te klapperen.
Ze raadde ons toen ook aan geluid te dimmen en indien mogelijk het iets donkerder te maken tijdens de aanval om dezelfde reden.
Ik wachtte dan altijd tot de hond echt weer contact zocht met de ogen met de omgeving voordat ik gerust ging stellen. De herstel fase na zo'n aanval duurde bij onze hond meestal tussen de 20 minuten en een uur. Heel onrustig rondlopen, zeer schrikachtig, duidelijk geen idee hebbend wat hem overkwam, inderdaad overal tegen aan botsend en erg veel drinken.

Ik heb ook altijd geleerd om niet aan de hond te zitten tijdens de toeval zelf. Dat deed ik ook niet, alleen inderdaad als er gevaar dreigde. Zo heb ik haar een keer van een kokendhete radiator vandaan moeten trekken en een andere keer achter de blokhut vandaan. Dat is ook de reden dat ik haar nooit meer alleen liet.
Als ze weer bij haar positieven kwam, aaide ik haar wel en noemde zachtjes haar naam.
Bij ons ging ook altijd de tv uit, lamellen dicht, etc. om zo veel mogelijk prikkels weg te nemen.

Rami schreef:Zeker in deze mate van epilepsie, de frequentie van de aanvallen, het feit dat het nooit meer beter zal gaan...

Dat is precies de reden dat iemand anders nooit een beslissing kan en mag nemen voor een eigenaar van een hond met epilepsie. Voor buitenstaanders is het makkelijk te zeggen: "laat die hond toch inslapen" (en ik bedoel hiermee niet dat men dat hier zegt, maar het is een veel geuite "raad" aan de eigenaar van een epileptische hond, veelal gedaan door mensen die totaal geen ervaring hebben met, of afweten van epilepsie).
Echter, wat je zegt "feit dat het nooit meer beter zal gaan" kun je bij epilepsie niet zeggen. Er zijn ook honden die wèl beter gaan op medicijnen en gewoon rustig oud worden. Heel zelden zijn er honden die helemaal geen toevallen meer krijgen en die na zorgvldig afbouwen zelfs zonder medicijnen kunnen. Dat gebeurd niet vaak, maar het gebeurd.

Elke eigenaar staat anders tegenover de toevallen van zijn hond en bij elke eigenaar ligt de grens op een andere hoogte. De ene eigenaar kan meer hebben dan een ander en soms is dat misschien niet leuk, want dan weet je dat zo'n hond misschien best nog een goed leven kan hebben als er wat meer moeite gedaan wordt, maar als de eigenaar niet wil, of niet kan, dan houdt het op en is de beslissing om te euthanaseren de enige optie die overblijft. En wie zijn wij om te oordelen dat dat moment te vroeg of te laat is?
Alleen de eigenaar van die betreffende hond, die dagelijks met de hond leeft, kan daarover de juiste beslissing nemen.

Lynda schreef:

Rami schreef:Zeker in deze mate van epilepsie, de frequentie van de aanvallen, het feit dat het nooit meer beter zal gaan...

Dat is precies de reden dat iemand anders nooit een beslissing kan en mag nemen voor een eigenaar van een hond met epilepsie. Voor buitenstaanders is het makkelijk te zeggen: "laat die hond toch inslapen" (en ik bedoel hiermee niet dat men dat hier zegt, maar het is een veel geuite "raad" aan de eigenaar van een epileptische hond, veelal gedaan door mensen die totaal geen ervaring hebben met, of afweten van epilepsie).
Echter, wat je zegt "feit dat het nooit meer beter zal gaan" kun je bij epilepsie niet zeggen. Er zijn ook honden die wèl beter gaan op medicijnen en gewoon rustig oud worden. Heel zelden zijn er honden die helemaal geen toevallen meer krijgen en die na zorgvldig afbouwen zelfs zonder medicijnen kunnen. Dat gebeurd niet vaak, maar het gebeurd.

Elke eigenaar staat anders tegenover de toevallen van zijn hond en bij elke eigenaar ligt de grens op een andere hoogte. De ene eigenaar kan meer hebben dan een ander en soms is dat misschien niet leuk, want dan weet je dat zo'n hond misschien best nog een goed leven kan hebben als er wat meer moeite gedaan wordt, maar als de eigenaar niet wil, of niet kan, dan houdt het op en is de beslissing om te euthanaseren de enige optie die overblijft. En wie zijn wij om te oordelen dat dat moment te vroeg of te laat is?
Alleen de eigenaar van die betreffende hond, die dagelijks met de hond leeft, kan daarover de juiste beslissing nemen.

Dit bericht is zo goed verwoordt en zo de waarheid!
Complimenten Lynda, precies zoals ik het ook voel en recht uit het hart geschreven.

MoniqueDM schreef: Dit bericht is zo goed verwoordt en zo de waarheid!
Complimenten Lynda, precies zoals ik het ook voel en recht uit het hart geschreven.

Dat weet ik, Monique, en jij weet ook dat ik dat weet... zodra je beseft wie ik ben

Ik heb voor deze eigenaar meer dan respect.

Lynda schreef:

MoniqueDM schreef: Dit bericht is zo goed verwoordt en zo de waarheid!
Complimenten Lynda, precies zoals ik het ook voel en recht uit het hart geschreven.

Dat weet ik, Monique, en jij weet ook dat ik dat weet... zodra je beseft wie ik ben

Hihihi, hoi meis .
Ik zie het nu aan je avatar .
Leuk dat je hier ook bent Linda, welkom met je kanjer!

Wat goed van jullie om dit filmpje hier in de medische hoek te zetten Monique en Anouschka
Het geeft een heel duidelijke indruk van hoe epilepsie er uit kan zien bij een hond.
Uit ervaring weet ik maar al te goed hoe moeizaam je afweegt wat op een gegeven moment de juiste beslissing is voor de hond (en voor jezelf!!).
Ik heb respect voor elke beslissing die wordt genomen door de baas van een hond met epilepsie.
Niemand anders kan die beslissing voor je nemen, dat moet je zelf doen.
Meestal gaat het in dit soort gevallen om vrij jonge honden en dat maakt het nemen van een beslissing nog moeilijker. Juist omdat epilepsie zo enorm onvorspelbaar is.

Ik heb mijn eerste hond in laten slapen na een periode van twee weken, alleen al overdag 6 of meer aanvallen en tussendoor een hond die niet wist waar hij was en met zijn kop tegen de muur stond te janken.
Omdat bleek dat de medicatie geen enkele vermindering van aanvallen gaf was mijn hoop vervlogen en is hij ingeslapen toen hij ongeveer 4 jaar oud was. Hij had toen dus al meer dan twee jaar (eens in de twee tot drie maanden) epileptische aanvallen.
De ochtend van zijn overlijden mocht hij van mij het hele strand nog even omspitten