Moeilijk om te zien dit filmpje. Het brengt zoveel herinneringen terug
Dit is precies wat bij onze eerste hond gebeurde, wat langer, en onze hond had het niet eens in de 14 dagen heel vaak maar meer verspreid, dus soms zat er een dag tussen, soms enkele aanvallen per dag. Meestal vanuit rust maar ook geregeld buiten. 1 maal viel hij zelfs gewoon tijdens het spelen buiten tijdens het rennen zo om.
Wat mij opvalt in het filmpje is dat de eigenaar aan de hond zit tijdens de aanval. Ik kan me nog herinneren dat onze dierenarts dat ten zeerste afraadde. Haar reden daarvoor was dat de hond tijdens de aanval zo min mogelijk prikkels moest krijgen, omdat hij daardoor anders langer in een aanval kon blijven. Dus alleen aanraken als het echt nodig was omdat hij zich anders zou bezeren, dus bijvoorbeeld even wegschuiven bij een scherp voorwerp ofzo. Of als hij tegen een kastje aan lag te klapperen.
Ze raadde ons toen ook aan geluid te dimmen en indien mogelijk het iets donkerder te maken tijdens de aanval om dezelfde reden.
Ik wachtte dan altijd tot de hond echt weer contact zocht met de ogen met de omgeving voordat ik gerust ging stellen. De herstel fase na zo'n aanval duurde bij onze hond meestal tussen de 20 minuten en een uur. Heel onrustig rondlopen, zeer schrikachtig, duidelijk geen idee hebbend wat hem overkwam, inderdaad overal tegen aan botsend en erg veel drinken.
Op een gegeven moment merkte ik dat de hond tussen de aanvallen door ook veranderde, schrikachtiger werd, misschien vul ik het teveel in maar ik had wel eens het idee dat hij bang werd voor de aanvallen. Wij hadden een afspraak gemaakt met de dierenarts voor een grondig onderzoek en een verwijzing voor de specialist. Die ochtend voor het bezoek zag ik dat er een soort rillingen door de hond gingen, gewoon als hij zat, heel raar. Zo'n soort rilling alsof hij ergens aangeraakt werd en ik had er al geen goed gevoel bij. Toen zijn we naar de dierenarts gegaan en die vertelde ons dat ze contact had gehad met Utrecht en dat die adviseerde de hond in te laten slapen zonder verder onderzoek omdat het beeld erg duidelijk was voor hen. Ik mocht de hond nog mee nemen naar huis voor een tijdje zei ze als ik dat wilde. Ik vroeg nog hoelang, weken, maanden en of de hond er zelf last van had op dat moment. Ze gaf aan dat ik het uiterlijk een dag of 2 kon uitstellen en dat de hond er zelf last van had ook al toonde hij dat niet expliciet. Het was een boxer, Toen ik begreep dat ik hem beter op dat moment kon laten inslapen begon ik uiteraard te huilen en dan is het wel heel hard als de hond dan tegen je opspringt om je tranen weg te likken. We zijn nog een klein stukje gaan lopen buiten en toen hebben we hem laten inslapen. Als je hem had zien lopen, hij zag er zo happy en gezond uit. Juist als hij in een vreemde omgeving was pompte hij zichzelf enorm op.
Ja, vanwege herinneringen heel naar om te zien het filmpje, maar ik merk ook het vreemde in mezelf op dat ik niet zo onder de indruk ben van de aanval. En daar bedoel ik mee, de eerste maal dat onze hond een aanval kreeg was ik volledig in paniek en heb midden in de nacht de dierenarts gebeld. Maar het gekke is, als het vaker gebeurt wen je er aan, ik wel tenminste. Dan hadden we visite, de hond kreeg een aanval, wij reageerden niet en het bezoek zat dan helemaal verschrikt te kijken en was helemaal onder de indruk. Dan realiseerden we ons weer hoe raar het eigenlijk is.
Lang verhaal weer sorry. Heel veel sterkte en succes met de hond. Nogmaals, mijn punt van misschien beter laten inslapen was duidelijk toen de hond zijn gedrag ook tussen de aanvallen door ging veranderen, dat vond ik hond onwaardig. Als ik dat niet had gehad was ik nooit meegegaan in het advies van Utrecht.
Groetjes,
Marjan
.
Echt buiten zinnen van vreugde is hij dan (heel opgelucht lijkt het wel). Hij is dan meestal drijfnat van de urine, dus alles zit onder, ik ook.. Dat vind ik altijd heel naar, want hij móet dan gedouchd worden, kan ik echt niet omheen..
.
voor Faolin en voor jou!
. Dat dit haar laatste ritje zou worden heeft ze gelukkig niet geweten en nu ik dit zit te schrijven, biggelen de tranen weer over m'n wangen..............
en zo de waarheid!
.
.
