Het HondenForum

Ik hoop dat ze goed herstelt en dat jullie nog een hele tijd van haar mogen genieten

Wel ze heeft de nacht goed doorgebracht...Natuurlijk kon ik het niet laten om vanochtend vroeg al naar de nachtploeg te bellen om haar toestand te weten.

We zijn daarstraks even wat gaan wandelen en daarna heeft ze een klein beetje mogen drinken.
Ik ben bij haar gebleven zodat ik kon zien of ze zou overgeven ofzo...de anderen hadden ginder toch hun handen vol, dus

Deze namiddag krijgt ze een beetje vloeibare voeding en dan komt het grote wachten of haar maag niet te veel schade heeft opgelopen en terug in gang steekt... Zoniet dan is dat het einde van haar...

Maar euch...ik zie het positief...ik kreeg al een zoentje toen ik vroeg of ze mee wilde

Het is nog te vroeg om te juichen maar hopen doen we zo wie zo

Tot vanavond voor een update

Eva

heel veel succes, lijkt me vreselijk om mee te maken en dan nu nog die onzekerheid....

bah wat een ellende!

Ik duim zeker dat het goed komt!

Goed dat je in elk geval vertrouwen hebt!

Ik duim vurig mee dat het goed mag komen met je meisje!!! dikke knuffel voor jullie beide

Jeetje wat een nachtmerrie. In ieder geval alweer een paar positieve puntjes! Sterkte, ik zal duimen voor je meisje!

ik duim nog even door voor voorspoedig herstel hoor

Een zoentje toch een pluspunt.
Ik ga ook nog even duimen en hopelijk komt alles goed.

Succes.

Even wat nieuws...

Gisteravond naar t ziekenhuis...mocht even met haar gaan wandelen...ze was goed, alert en wandelde sneller dan ik volgen kon (nou ja ik ga moeilijk momenteel, )

Terug binnen, gesprek met hoofd chirurgie en baas v h ziekenhuis....na lang gebrabbel was de voedingstest toch niet gedaan... maar hij zag in dat ze bij me thuis onder betere controle zou staan voor de nacht en dus mocht madam mee... och wat een stress vannacht...
Ze mocht "eindelijk" bij me op bed zodat ik elke beweging van harentwege voelen zou...ik heb zelfs kou gehad omdat ze zo over mijn dons lag dat ik niet genoeg had om me toe te dekken

Enfin de nacht is goed gegaan en vanochtend om 10u terug afspraak in t ziekenhuis.
Nog steeds geen koorts en geen enkel van 20-30-40 draadjes (sorry heb ze nog niet geteld) was ontstoken...blijdschap alom behalve dat de maag nog niet werkte.
Ze vinden het prachtig dat ze de OP overleefd heeft...voor haar ouderdom was ze in prachtconditie vonden ze...normaal zou ze dit niet overleefd hebben.

Vita mee terug naar huis en vannamiddag heeft ze dan eindelijk een 250 gr natte voeding gekregen en nu is het bang afwachten...ze heeft zich nog niet verroerd en gelukkig niet overgegeven...dus de hoop bestaat wel degelijk


Anderzijds heb ik al ontzettend veel verhalen gelezen over maagtorsies en de gevolgen...misschien zou hier wel eens een globaal topic aan kunnen gewijd worden met allerlei vragen enerzijds en antwoorden van de leden van het fondenforum anderzijds...
Even nadenken...hoe we dat kunnen formuleren.

Tot morgen en bedankt voor jullie steun...ik heb meer aan jullie dan aan mijn eigen partner...triest maar tja, zo is t nu eenmaal !

Nogmaals echt bedankt !

Vita en Eva

Wat ligt ze daar lekker!
Verwen haar maar lekker hoor, dat verdiend ze wel!

Ik ga door met duimen!

Ik ben benieuwd of haar eten goed er in is gebleven
Sterkte met haar verder

Fijn dat ze weer thuis is en we blijven gewoon nog even doorduimen voor haar

evaellenjoan schreef:.ik heb meer aan jullie dan aan mijn eigen partner...triest maar tja, zo is t nu eenmaal !

Oei, dat is zeker triest Ik ben in ieder geval blij dat ze er nog is en zo te lezen gaat het de goede kant op. Ik zal duimen dat het steeds beter wordt!

Hopelijk is de nacht vlot verlopen en laat de herstelfase niet lang op zich wachten. Een hond is sneller over een operatie heen dan een mens. Ze hebben haar maag toch vast gemaakt aan de buikwand zodat een maagtorsie niet terug kan voorkomen??
Vanuit Belgie duimen we zeker mee
Dikke knuffel van de Ierse Wolfshond Ylan.

tja het val took niet mee,als je er thuis een beetje alleen de kar moet trekken, wat dit betreft

heel veel sterkte, en nu maar hopen dat die maag het snel weer oppakt

Nou de nacht is goed verlopen en alles werkt ...
Vanmorgen weer op controle geweest en maandag opnieuw.

Alles gaat beter dan gewenst...ze is in supervorm maar nu moet alles weer opnieuw rustig aan gedaan worden.

En het eten...tja ook heel voorzichtig.

Kreeg zelf wel even een schok bij de DA, nl. toen ik de afrekening kreeg...nou een vriendenprijs zeiden ze...ik viel er van achterover en ben er nog steeds niet goed van. De nieuwe laptop die ik dit WE ging kopen...is al weg...aan Vita's OP

Thats life !

P.S. Ben wel benieuwd wat anderen betaald hebben voor zo'n OP. Effe research doen...

Tot de volgende !

Vita en Eva

Geweldig bericht, en die laptop ach daar kun je niet mee knuffelen

Fijn dat het zo goed lijkt te gaan!
Al had ik me in de schulden moeten steken om mijn hond geopereerd te krijgen, daar zou ik weinig moeite mee hebben.

[quote="evaellenjoan"]
Kreeg zelf wel even een schok bij de DA, nl. toen ik de afrekening kreeg...nou een vriendenprijs zeiden ze...ik viel er van achterover en ben er nog steeds niet goed van. De nieuwe laptop die ik dit WE ging kopen...is al weg...aan Vita's OP

Thats life !

P.S. Ben wel benieuwd wat anderen betaald hebben voor zo'n OP. Effe research doen...

We hebben een ier gehad die op 1 november 2003 een maagtorsie deed. Een plaatselijke DA op onze vakantiebestemming heeft toen de operatie gedaan samen met mij om te assisteren. Ik heb haar na enkele uren mee naar huis genomen en daar blijven observeren en met een bang hartje afwachten. Dat is uiteindelijk allemaal goed verlopen en de rekening bedroeg +- 700€. In januari 2006 doet dezelfde ier een milttorsie. Direct naar een faculteit en binnen het uur op de operatie tafel. Milt eruit, maag vastgemaakt en naar de intensieve afdeling voor optimale navolging. Na 24 u blijkt ze een stollingsstoornis te doen en de wonde blijft bloeden. Ik ben met een andere ier (haar broer)naar daar gegaan voor een bloed en plasma transfusie. Uiteindelijk na 6 dagen intensieve hebben we besloten om ze te laten inslapen. We kregen nooit de hond terug die we een week daarvoor hadden binnengebracht en ze had een leeftijd van 7 jaar. Er is ook een autoptie gebeurd en haar hart is eruit gehaald, dat ging naar Duitsland naar Dr Vollmar,omdat ze in een studie zat voor haar hartproblemen. De uiteindelijke afrekening kwam op 2800€. Dat was wel een hele bittere pil, zeker omdat we zonder hond naar huis gingen.

Ik heb geen spijt van het geld en ik weet zeker dat we alles voor haar hebben gedaan. Ze heeft een fantastisch hondenleven gehad bij ons en we maken ons geen verwijten over het besluit om ze te laten gaan naar de andere kant van regenboogbrug.

We duimen dat met Vita alles goed gaat en dat je haar nog vele jaren mag knuffelen. Het financiele is bijzaak als je ziet hoe lief ze kunnen zijn.

Nog heel veel sterkte en moed met de verzorging van Vita.

Groetjes Renée en Ylan

Inderdaad...als je naar t geld zou kijken, dan moet je helemaal geen dieren nemen

Vorig jaar zat ik over de 2500 €, maar ja das ook mijn keuze (allez mijn hartje dan) om honden en katten te redden... Ik heb er nu 7 ( ) waaronder de 3 pups die ik in oktober 2006 redde.
En dan had die rekening nog veel hoger kunnen zijn als ik niet veel thuis zou mogen doen van mijn DA.

Nee en Vita is trouwens mijn grote meid, de roedelleider over de bende en ik dank mijn leven aan haar en aan mijn BC, Pineau van nu 9.

Pineau was nog maar 5 maanden oud en Vita 2 toen mijn partner in 1999 stierf...zij met zijn 2en hebben mij erdoor gesleurd...mij elke morgen verplicht om op te staan door voor het deurtje aan de living te blijven huilen en blaffen als ik eens bleef liggen in bed en geen zin had om op te staan. Zij hebben mij gehopen over de depressie heen te komen !

Ik kan mij trouwens geen leven zonder mijn Vita voorstellen...alleen zou het wel leuker zijn dat de DA rekeningen wat lager zouden zijn...dan zouden meer mensen in staat zijn om de nodige hulp aan hun dieren te geven...hier zou een Spanjaard niet echt zo n uitgaven doen.
De DA s hier fleuren dan ook op alle buitenlanders die ze als klant hebben...

Onze meisje slaapt wel maar is heel alert ! De komende weken zijn van groot belang. Jammer dat ik dinsdag zelf geopereerd moet worden en ik haar aan iemand anders toevertrouwen moet... Dat zullen 2 lange dagen worden in het ZH.
Maar daarna mag ze thuis een maand naast me op bed liggen

Dank voor jullie steun !

EVa en Vita

Ik ben hen veel dankbaar en zij zijn altijd op de eerste plaats gekomen voor mij...trouwens

Zo de OP foto's kan ik nog steeds niet plaatsen want heb nog steeds de kabel niet om ze over te zetten op mijn pc , maar hier heb ik enkele foto's voor voor de OP.

Misschien kan het voor iemand van nut zijn te zien hoe de hond met een maagdiletatie/maagkering wit schuim uit de bek verliest.
Aan de foto met Vita zelf zie je dat haar borstlijn gewoon verder loopt (door de zwelling van de buik)





Vita had dus niet het typische van een uitsteeksel uit de buik die de maagtorsie duidelijk maakte. Haar hele buik stond gewoon vreselijk gespannen. Normaal is haar borstkas groter dan al de rest.

By the way...ze stelt het goed en de bijwerkingen van de narcose zijn voor 95 % voorbij (cfr. ander topic). Ze is terug lief tegen de anderen

dat schuim spugen is onmiskenbaar.
Mijn hele woonkamer lag onder. (wij werden 'snachts wakker geblaft door de andere honden) Haar maag was wel duidelijk gezwollen.
Mijn hond heeft het uiteindelijk niet gehaald.
Hoe gaat het met Vita?

Daan schreef: dat schuim spugen is onmiskenbaar.

onze teef lag alleen maar te kwijlen , was nog niet eens aan het opzetten en toch een voledige torsie . De DA geloofde het eerst niet eens

Fijn dat het weer beter met haar gaat. Hopen dat het zo goed blijft gaan met haar En jezelf valt echt niets te verwijten hoor!

evaellenjoan schreef:P.S. Ben wel benieuwd wat anderen betaald hebben voor zo'n OP. Effe research doen...

Bij ons koste de operatie rond de 800,00 euro.

De symptomen waren bij Twister geen schuimspugen. Hij was vreselijk misselijk en bleef maar slikken/likken over de grond. Ook zijn buik was niet zichbaar opgezet. In zijn buik was het wel vreselijk opgezwollen (maag had een formaatje voetbal) maar dit was niet zichtbaar! Waarschijnlijk is zijn buikholte gewoon ruim.

Ik heb toendertijd nog een filmpje gemaakt van zijn toestand op dat moment. Omdat ik niet wist wat er precies aan de hand was en dat mee wilde nemen naar de DA omdat Twister nogal vaker onverklaarbare dingen had die bij de DA niet meer zichtbaar waren.

Als mensen geinteresseerd zijn in het filmpje wil ik de link wel neerzetten.

twister_storm,

Als je dat filmpje wil plaatsen...HEEL GRAAG. Ik heb een hond (Briard) die zijn ook bekend met maagtorsie. Dit is nieuw voor mij en daarom ben ik mij aan het inlezen over dit onderwerp. Het komt altijd van pas en je weet maar nooit.

Voor de vergelijking. Ooit heeft er in de Margriet een artikel gestaan over Hersenvliesonsteking -Menigitis - en sepsis. Met toeval heb ik dit artikel gelezen en daar bleef het bij. Tot vele jaren later onze zoon ineens 'vreemde' klachten kreeg. Hoe het komt weet ik niet maar ik koppelde dit direct aan datgene wat ik ooit vluchtig had gelezen. Als een gek ben ik gaan drammen en ben blijven doordrammen. Eiste een gespecialiseerd ziekenhuis en deskundige hulp, desnoods midden in de nacht. Na 3 reanimatie's 5 dagen coma hebben wij toch onze zoon behouden. Hier en daar met restverschijnselen.....maar hij heeft het overleefd omdat ik wist waar ik over sprak en daarom dwars tegen de wil van die oh zo geleerde artsen inging. Wat dat betreft laat ik mij beslist niet met een paracetamolletje naar huis sturen. Helaas verwarren artsen hersenvliesonsteking nog te vaak met een 'pittig' griep. En die griep komt altijd in de lente-zomer-herfst of winter!! Onze zoon had de hersenvliesonsteking sepsis variant met menigites, zowel de B als C groep. Met de tegenwoordige inenting is er een vorm van schijnveiligheid onstaan, helaas wordt dit er weer niet bij gezegd en menig echtpaar denkt dat hun kinderen nu beschermd zijn.


Plaats aub je info, je weet nooit waar het ooit goed voor is.
p.s. ik heb Margriet naderhand gebeld. Het artikel ging over een heel jong kind die het helaas niet heeft overleefd omdat de artsen niet goed hebben gereageerd. Daarom stonden alle symtomen duidelijk omschreven in dit artikel. Dit echtpaar wilde vanuit hun intense verdriet toch iets met hun verhaal doen, om hopelijk een ander gezin dit leed te besparen. Ik heb ze hiervoor uitbundig bedankt. Vond het heel erg knap om je eigen verdriet opzij te zetten om anderen te helpen.

Volgens mij werkt het zo ook bij honden. Niets is informatiever dan de praktijk zelf. Als je de moeite wilt nemen om het te plaatsen....heel graag.

Wilma+Barca schreef:Als je dat filmpje wil plaatsen...HEEL GRAAG. Ik heb een hond (Briard) die zijn ook bekend met maagtorsie. Dit is nieuw voor mij en daarom ben ik mij aan het inlezen over dit onderwerp. Het komt altijd van pas en je weet maar nooit.

Ik heb de filmpjes in een nieuw topic geplaatst. http://www.hondenforum.nl/phpBB2/viewtopic.php?t=133729

Vita heeft vanmiddag een nieuwe torsie gehad

Nu effe geen tijd. Ben even over huis geweest om de andere honden en paarden te voederen terwijl ze in recovery is.

Ik hoop jullie later te berichten....

Effe duimen

Wat rot, net nu het weer wat beter ging.
Ik duim alvast!!

Ik duim! Wat een ellende

Vita heeft vanmiddag een nieuwe maagkering gehad

Ze had in het zonnetje liggen bruinen, was even gaan wandelen, kwam binnen, wou gaan liggen, ging niet, was onrustig dus ik bekeek haar even en zag dat buik weer zo laag stond als haar kas....dus recht gesprongen, gevoeld,...bingo...DA op zijn gsm opgebeld, Vita in de auto en vliegen naar de DA.

Voor 2 maand had ik de beslissing genomen om haar niet opnieuw te laten opereren ingeval van een nieuwe maagkering...ze was immers nog niet de oude terug van de vorige OP (narcosegevoelig) haar spieren waren de laatste maanden ontzettend geslonken omwille van de arthrose en ik wou haar niet opnieuw door de pijn en alle ellende sleuren...

Dus aan de DA had ik het voor 2 maand al verteld en vanmiddag herhaalde ik het...geen OP !

Daargekomen direct een foto genomen en ja hoor...de maag stond zo gespannen als wat.... :N:

Aan de baas van het ziekenhuis (broer van mijn DA) gezegd dat ik niet liet opereren...ok ze zouden eerst proberen een tube in haar maag te brengen om de gas te laten ontsnappen...

Vita had al suero...euch enkele intraveneuse vochtdoening etc...gehad en werd daarna in t slaap gebracht Ik nam afscheid en wiegde haar in t slaap...ze was heel rustig...

Men probeerde een tube tot in haar maag te brengen...dit lukte niet want de toegang was dichtgedraaid, een andere tube werd genomen maar ook hier njet !

Vervolgens deed hij een endoscopie en daarbij probeerde hij ook de tube in te brengen...We bekeken alles op het scherm maar het lukte niet om in de maag te komen.

Ik vond dat het genoeg was en hij zei dat er moest geopereerd worden.
Ik zei "nee, het is genoeg geweest". "Haar levenskwaliteit weegt niet op tegen zo'n OP en de gevolgen".

Maar daar waren zij het niet mee eens en alzo kwam het tot een discussie waarbij ik uiteindelijk begon te twijfelen...dan zei ik..."ok opereer maar"...daar lag ze dan en direct zei ik...."als ik haar laat opereren is het voor mij, niet voor haar" dus stopten ze met de voorbereidingen...

Het was vreselijk...daar zitten...niet meer weten wat te doen...wel wat ik wou (nl. haar nog 20 jaar bij me hebben) maar wat was goed voor haar ?

Nu was het eigenlijk nog simpel...ik had mijn besluit al lang genomen en zouden ze haar vandaag niet laten sterven dan zou ik binnen enkele maanden moeten terugkomen om haar toch het spuitje te laten geven omdat ze teveel zou lijden...afschuwelijk die gedachte

Lang verhaal kort gemaakt....

Vita is geopereerd...en de maag is nu vastgezet...

Als ik eerlijk ben...is ze er slechter aan toe dan de vorige keer...ze druppelt echt bloed en kreunt veel. Ook heeft ze vanavond morfine gekregen want ze was zeer onrustig aan het rondwandelen bij de DA
(ik was even over huis gegaan om de andere honden, de katten en de paarden te voederen).

Ik heb haar daarnet, tegen de zin van de DA, mee naar huis genomen.
Hoe je het ook draait of keert...bij mij is ze beter dan bij de DA...die gaan straks slapen en om de 2 uur eens kijken naar alle patienten...
Als Vita nu of vannacht iets overkomt dan weet ik het binnen de minuut en 25 minuten later sta ik bij de DA.
De catheder zit nog in haar poot zodat we direct kunnen ingrijpen...

Ik heb pijn haar zo te zien...ik heb het gevoel dat ik de verkeerde beslissing heb genomen...

Alles gaat hier alleszins veranderen...als ze vanaf woensdag terug mag eten ga ik haar verwennen...met alles dat ze graag heeft...haar laatste kans is aangebroken en ik ga haar verwennen.

Het is duidelijk dat ik haar nooit meer alleen kan laten want ik wil niet dat ze lijdt en er een derde krijgt wanneer ik er niet bij ben.

Ook vandaag had ik een lunchafspraak...was ik om 12u al weggeweest... dan had ze hier in eenzaamheid en pijn haar laatste uren doorgebracht...

Ik blijf realistisch...de verhalen zeggen genoeg...één maagkering...een 2de en...het einde...

Ik ben triest...diep triest...ik hoop dat ze vannacht geen pijn heeft. Morgenvroeg moet ik haar morfine inspuiten en morgenavond opnieuw. Ik hoop dat ze weldra stopt met bloeden (dat had ze vorige keer niet)...

En het is nu 2 keer gebeurd ...nadat ze kippencarkassen had gegeten...die komen hier dus niet meer binnen (mijne "frank" is vandaag pas gevallen, maar bon beter laat dan nooit)... :-&

Duimen jullie mee ?

Eva