Het HondenForum

Ik kan me voorstellen dat je geschrokken bent. Nu maar hopen dat er iets uit komt dat goed te behandelen is. Ik wens je heel veel sterkte met wachten en knuffels voor Moos!
Ondertussen blijf ik gewoon doorduimen!

klinkt niet fijn , sterkte met het wachten.

Ai, ik had op een betere uitslag voor je gehoopt en dat blijf ik doen!
Dit is wel schrikken, Marloes
Dikke knuffels voor Saar en Moos!

Ik duim dat de uitslag er snel is en hoop dat ie wat beter is dan deze... Sterkte!

Pffff. heftig hoor. Sterkte met wachten. Ik ga duimen dat het goed behandelbaar is

Sterkte Marloes. Ik duim voor Moos.

Ik duim ook, sterkte met wachten op de uitslag

Groetjes Els

Hier wordt ook geduimd sterkte met wachten.

jeetje Marloes, dubbel he... ja "fijn"om te weten dat er dus wel iets is, dat het zeer oke was en is om door te zoeken, maar ja.. niet fijn dat er iets is.. en wat dan?

hoe vind je dat hij verder op de spierbiopt reageert? heftiger dan je had verwacht? hetzelfde.. minder?

ik hoop voor jullie dat er vlot uitslagen komen en je daar dan ook iets mee kunt. knuffel voor stoere Moos

Nou, je zoektocht is dus echt niet voor niets geweest . Ik kan me voorstellen dat je erg geschrokken bent.. Maaar in feite weet je nóg niet veel, alleen een stukje van de diagnose. Ik weet (uit ervaring) dat het haast onmogelijk is, maar probeer niet teveel 'in te vullen'. Laat het doem-scenario nog even voor wat het is! Echt waardeloos dat het nu wéér twee weken duurt . Ik hoop zo dat er (net als bij Dante) een eenvoudige behandeling mogelijk is! Het wordt eentonig, maar ik duim maar weer even door...

Hoe ging het nu in de auto naar huis? Was het weer een bibber-partij?

Veel sterkte Marloes, en een voor Moos en een voor jou!

Best heftig zeg.... sterkte!

yamie schreef:
hoe vind je dat hij verder op de spierbiopt reageert? heftiger dan je had verwacht? hetzelfde.. minder?

Het was vannacht helemaal mis. Om 3 uur riep ik hem bij me vanaf het voeteneinde van het bed, hij kruipt mijn kant op en de krampen schieten er vol in. Met name in de poten waar de biopten afgenomen waren.
Ik heb het nog nooit zo erg gezien bij hem; Moos zelf was maar aan het smakken en aan het hijgen van ellende, en het duurde en duurde maar.
Uiteindelijk heb ik eerst jankend mijn moeder uit bed gebeld, en zij zei dat ik gewoon de da moest bellen.
Dus daarna de da gebeld, maar midden in de nacht wordt je nummer doorgegeven en bellen ze je een minuut of 10-20 later terug. Aangezien ik al heel lang had gewacht met bellen was het al bijna over toen ik de da aan de lijn kreeg.
De da was wel heel erg lief, en helemaal geen probleem dat ik gebeld had, en we hebben het nog even er over gehad wat er allemaal gedaan was die dag, en ze was blij dat het ondertussen weer gestopt was.

Het enige wat zij kon bedenken, maar of dat wat uit zou halen wist ze ook niet was ze heel eerlijk in, is Moos even een paar dagen op pijnstilling zetten omdat hij vannacht dus echt half verging van de pijn.
Alleen hij heeft nu echt geen pijn verder, dus in hoeverre dat nuttig zal zijn weet ik eigenlijk niet? Als ik die pijnstillers wil moet ik vandaag even bellen...
Ondertussen hoeft er maar 'dit' te gebeuren en ik zit weer te huilen Wat was dat naar vannacht zeg...

He wat een narigheid Marloes en wat vreselijk om je mannetje iedere keer zo te moeten zien
Arme Moos.
Buiten veel sterkte en hopelijk zeer snel een uitslag waar je wat mee kan heb ik alleen nog dit voor jullie

Ach meis wat vreselijk nou dikke knuffels voor jou en Moos

Moos schreef:

yamie schreef:
hoe vind je dat hij verder op de spierbiopt reageert? heftiger dan je had verwacht? hetzelfde.. minder?

Het was vannacht helemaal mis. Om 3 uur riep ik hem bij me vanaf het voeteneinde van het bed, hij kruipt mijn kant op en de krampen schieten er vol in. Met name in de poten waar de biopten afgenomen waren.
Ik heb het nog nooit zo erg gezien bij hem; Moos zelf was maar aan het smakken en aan het hijgen van ellende, en het duurde en duurde maar.
Uiteindelijk heb ik eerst jankend mijn moeder uit bed gebeld, en zij zei dat ik gewoon de da moest bellen.
Dus daarna de da gebeld, maar midden in de nacht wordt je nummer doorgegeven en bellen ze je een minuut of 10-20 later terug. Aangezien ik al heel lang had gewacht met bellen was het al bijna over toen ik de da aan de lijn kreeg.
De da was wel heel erg lief, en helemaal geen probleem dat ik gebeld had, en we hebben het nog even er over gehad wat er allemaal gedaan was die dag, en ze was blij dat het ondertussen weer gestopt was.

Het enige wat zij kon bedenken, maar of dat wat uit zou halen wist ze ook niet was ze heel eerlijk in, is Moos even een paar dagen op pijnstilling zetten omdat hij vannacht dus echt half verging van de pijn.
Alleen hij heeft nu echt geen pijn verder, dus in hoeverre dat nuttig zal zijn weet ik eigenlijk niet? Als ik die pijnstillers wil moet ik vandaag even bellen...
Ondertussen hoeft er maar 'dit' te gebeuren en ik zit weer te huilen Wat was dat naar vannacht zeg...

Ach, wat een rot ervaring en dan ook nog 's nachts, dan voel je je toch zo alleen.. Kun je vandaag de specialist niet even bellen met dit verhaal, misschien zijn er andere medicijnen dan pijnstillers

Moon schreef:

Moos schreef:

yamie schreef:
hoe vind je dat hij verder op de spierbiopt reageert? heftiger dan je had verwacht? hetzelfde.. minder?

Het was vannacht helemaal mis. Om 3 uur riep ik hem bij me vanaf het voeteneinde van het bed, hij kruipt mijn kant op en de krampen schieten er vol in. Met name in de poten waar de biopten afgenomen waren.
Ik heb het nog nooit zo erg gezien bij hem; Moos zelf was maar aan het smakken en aan het hijgen van ellende, en het duurde en duurde maar.
Uiteindelijk heb ik eerst jankend mijn moeder uit bed gebeld, en zij zei dat ik gewoon de da moest bellen.
Dus daarna de da gebeld, maar midden in de nacht wordt je nummer doorgegeven en bellen ze je een minuut of 10-20 later terug. Aangezien ik al heel lang had gewacht met bellen was het al bijna over toen ik de da aan de lijn kreeg.
De da was wel heel erg lief, en helemaal geen probleem dat ik gebeld had, en we hebben het nog even er over gehad wat er allemaal gedaan was die dag, en ze was blij dat het ondertussen weer gestopt was.

Het enige wat zij kon bedenken, maar of dat wat uit zou halen wist ze ook niet was ze heel eerlijk in, is Moos even een paar dagen op pijnstilling zetten omdat hij vannacht dus echt half verging van de pijn.
Alleen hij heeft nu echt geen pijn verder, dus in hoeverre dat nuttig zal zijn weet ik eigenlijk niet? Als ik die pijnstillers wil moet ik vandaag even bellen...
Ondertussen hoeft er maar 'dit' te gebeuren en ik zit weer te huilen Wat was dat naar vannacht zeg...

Ach, wat een rot ervaring en dan ook nog 's nachts, dan voel je je toch zo alleen.. Kun je vandaag de specialist niet even bellen met dit verhaal, misschien zijn er andere medicijnen dan pijnstillers

Ik weet niet zo goed wat ik hiermee moet eigenlijk nu...
Moos is nu weer gewoon goed; hij wil rennen (mag ie niet van mij), en heeft geen pijn. Als je hem zo ziet zou je niet denken dat hij twee flinke sneden in twee poten heeft

Ach, ik ga gewoon die kliniek even bellen. Nog zo'n dag of nacht gaan we niet trekken.

Nou, vanmiddag word ik door de neuroloog teruggebeld

Oh wat waardeloos... sterkte

Jee Marloes, wat erg Wat zal jij je rot gevoeld hebben vannacht.. heel veel sterkte voor jou en Moos..

Arme Moosie, arme Marloes...
Sterkte meis !

Ach meid kan me zo voorstellen dat dit schrikken is.
Maar eerlijk is eerlijk, iets weten is nog altijd beter dat dat kwakkelen en niets weten. Terwijl je gevoel je al vertelde dat er wel degelijk iets mis was.
Nu dat ellendige wachten........................
Sterkte

wat een ellendige ervaring gelukkig voelt hij zich nu weer goed, en hopenlijk heb je wat aan dat telefoontje vanmiddag

O wat moet je je machteloos gevoeld hebben vannacht! Ik hoop dat hem nu wat meer rust gegund is en de aanvallen uitblijven. Ik duim in ieder geval voor jullie. Heel veel sterkte meid

Jeetje meis.... dit is waardeloos zeg

Misschien kunnen ze spoed achter het spierbiopt zetten?

Verder, zou het kunnen dat de oorzaak van de verzuring/verkramping van de spieren komt door een vernauwde luchtpijp of door een calcium tekort?
Het calcium tekort, daar kom ik op door het verhaal van Cloris en mijn eigen ziekte-geschiedenis: bij mij werkte de bijschildklieren niet goed (deze zorgen o.a. voor de calcium huishouding) en hierdoor krijg je enorme pijnlijke krampen in je spieren.
De vernauwde luchtpijp is ooit, overigens verkeerd, gesteld bij Kaya. Ik kreeg te horen dat ze hierdoor verzuring kreeg van de spieren en enorme spierpijn en krampen.

Twee mogelijke oorzaken. Ik weet niet of je er iets mee kan hoor, maar als er uit het spierbiopt alleen een gevolg wordt geconstateerd en geen oorzaak, dan zou je het hier misschien over kunnen hebben.

Heel veel sterkte meis.... ik vind het vreselijk verdrietig voor je

Wat een ellende weer Marloes. Zeker 's nachts na een zo'n heftige dag kan ik mij helemaal voorstellen hoe je je voelt.

Dit zullen wel twee hele lange weken worden voor jou. En ik ga duimen dat er iets behandelbaars uitkomt.

Caro. schreef:Jeetje meis.... dit is waardeloos zeg

Misschien kunnen ze spoed achter het spierbiopt zetten?

Verder, zou het kunnen dat de oorzaak van de verzuring/verkramping van de spieren komt door een vernauwde luchtpijp of door een calcium tekort?
Het calcium tekort, daar kom ik op door het verhaal van Cloris en mijn eigen ziekte-geschiedenis: bij mij werkte de bijschildklieren niet goed (deze zorgen o.a. voor de calcium huishouding) en hierdoor krijg je enorme pijnlijke krampen in je spieren.
De vernauwde luchtpijp is ooit, overigens verkeerd, gesteld bij Kaya. Ik kreeg te horen dat ze hierdoor verzuring kreeg van de spieren en enorme spierpijn en krampen.

Twee mogelijke oorzaken. Ik weet niet of je er iets mee kan hoor, maar als er uit het spierbiopt alleen een gevolg wordt geconstateerd en geen oorzaak, dan zou je het hier misschien over kunnen hebben.

Heel veel sterkte meis.... ik vind het vreselijk verdrietig voor je

Spoed erachter zetten doen ze denk ik niet zo snel. En zoals het nu weer gaat hoeft dat ook niet echt natuurlijk.
Ik wil vooral van de neuroloog weten of hij deze reactie verwacht had, en of de kans groot is dat het vandaag of vannacht of morgen weer gebeurt. En als dat zo is of ik dan iets kan doen...

Calcium tekort heb ik inderdaad ook in mijn achterhoofd, maar ik moet zeggen dat ik wel zodanig vertrouwens in deze neuroloog heb dat ik denk dat hij dat zelf ook zou kunnen bedenken zeg maar

Moos loopt nu met twee Disney baby sokjes aan, want het bleek vanochtend dat de hechtingen bij de voorpoot precies op krabhoogte zitten; hij heeft het al een keer een beetje stukgekrabt met 1 krab voordat ik "nee Moos" kon zeggen.
Die sokjes vindt hij niet erg geloof ik

Ah shit zeg... klinkt allemaal niet rooskleurig.
Sterkte... meer weet ik ook niet te zeggen.

Arme Moos
Ik kan me helemaal voorstellen dat je een ontzettende rotnacht hebt gehad. Ik zou er ook niet tegen kunnen om mijn hond met zoveel pijn te zien. Hopelijk krijgt hij vannacht geen krampen meer.
Sterkte met Moos.

Bah, wat een rotnacht moet je gehad hebben...

Zou het niet door de EMG veroorzaakt kunnen zijn? Omdat er kleine elektrische schokjes toegediend zijn? Misschien was dat wat te inspannend voor Moos z'n spieren?

Nou ja, hoe dan ook, het zal wellicht met het onderzoek te maken hebben maar het is en blijft wel heel naar.

voor jullie allebei.

Rami schreef:
Zou het niet door de EMG veroorzaakt kunnen zijn? Omdat er kleine elektrische schokjes toegediend zijn? Misschien was dat wat te inspannend voor Moos z'n spieren?

Het lijkt me haast te toevallig dat het niet met de onderzoeken te maken zou hebben..
Ze zijn zo'n 50 min met hem bezig geweest, ze hebben dus best een tijdje met zijn spieren zitten oetelen. Eerst met de EMG, en daarna zijn er biopten afgenomen natuurlijk.

Ik had Moos met minder wandelen 5 weken zonder aanval. Da's lang, de laatste tijd zat er eigenlijk altijd korter tussen. Dan gaan ze aan de gang met EMG en spierbiopten, en diezelfde nacht krijgt hij een aanval zoals hij nog nooit gehad heeft. Dat kan toch haast geen toeval zijn?
Deze keer was een afstand van 1 meter afleggen ook al genoeg om het in gang te zetten....