torsie, update, verdrietig..

[Jacky]

wat vreselijk Daan, ik hoop dat alles goed komt. Beterschap

[Scooby]

alles bij elkaar ken ik nu toch al redelijk wat honden (zelf kennen of uit eerste hand vernomen hoe het ontstond), minstens zo'n 15-tal, en bij geen enkele van deze groep had de hond kort voordien (tot zelfs uren voordien) gegeten of bewogen. statistisch gezien zou je bijna mogen gaan concluderen dat beweging en een (normaal) gevulde maag zelfs eerder voorbehoedend werkt.

Lana kreeg haar eerste maagtorsie tien minuten na het eten, terwijl ze rustig op haar mand lag...

ok, gegeten had zij dus, maar ook weer niet in combinatie met beweging .

Nope, dat is uit den boze hier na het een.
De tweede maagtorsie kreeg Lana ongeveer drie uur na het eten, trouwens.

[Scooby]

Onze hond, 3 torsies in 2,5 week:
1. Meteen na zijn eten, stond zijn bak nog leeg te likken. Volledige stilstand. Geopereerd, maag vastgezet.
2. twee uur na zijn eten, geen gekke beweging gehad behalve normaal lopen in huis. Geopereerd, maag wederom vastgezet
3. compleet lege maag, zonder noemenswaardige beweging. Ingeslapen.

Wat een drama! Maar ook hier dus het bewijs dat het vastzetten van de maag geen enkele garantie geeft (helaas...).

[Maan]

Onze hond, 3 torsies in 2,5 week:
1. Meteen na zijn eten, stond zijn bak nog leeg te likken. Volledige stilstand. Geopereerd, maag vastgezet.
2. twee uur na zijn eten, geen gekke beweging gehad behalve normaal lopen in huis. Geopereerd, maag wederom vastgezet
3. compleet lege maag, zonder noemenswaardige beweging. Ingeslapen.

Wat een drama! Maar ook hier dus het bewijs dat het vastzetten van de maag geen enkele garantie geeft (helaas...).

Klopt helaas. De twee operaties zijn in verschillende klinieken door verschillende dierenartsen gedaan zodat de mogelijkheid van een prutsende dierenarts ook gelijk de prullenbak in kan.

De reden waarom ik aan erfelijke factoren denk zijn in feite heel simpel. De hond zijn grootvader is op 7 jarige leeftijd eveneens aan een torsie overleden. Tevens zijn een oom en tante (uit verschillende nesten) ook aan een torsie overleden. De een erg jong, de ander al wat ouder.

Ook de anatomie is bij onze hond heel duidelijk een mogelijk oorzaak. Het was een hond met tal van gebreken waaronder overstrekte achterpoten -- > slappe banden. Het kan dus zijn dat meerdere banden in zijn lichaam slap waren. Daarnaast had hij een grote, ruime borstkas en was hij het laatste jaar aan de magere kant. Op geen enkele manier was hij dikker te krijgen. De maag had alle ruimte om te draaien. Ook had hij een verleden van maag-darm problemen. Veel gas en boeren, zijn leven lang. Hij was de reden van de omschakeling van brok naar rauw.

Tussen de eerste torsie en de derde zat een gewichtsverlies van 8 kilo. Ik ben ervan overtuigd dat wanneer wij hem de derde keer hadden laten opereren hij dat eveneens overleefd had. Maar voor hoelang? De tweede torsie volgde 13 dagen na de eerste, tussen de 2e en 3e zat maar 5 dagen. Het zou wachten op de 4e zijn.

We hebben ruim 13 jaar honden, hebben veel meegemaakt met ze maar niets heeft zo'n indruk op ons gemaakt dan deze maagtorsies. Het is gruwelijk voor zowel hond als baas.

[Scooby]

Jep, ik weet er alles van, helaas... Gelukkig heeft onze Lana beide maagtorsies wel overleefd, maar die angst en zorgen wens je niemand toe om mee te moeten maken.
Tussen de eerste en de tweede torsie zat tien maanden.
Bij Lana heb ik niet het idee dat er een erfelijke factor mee speelde. De fokster had zelf nog maar één keer eerder een maagtorsie meegemaakt en na Lana's overlijden nog een keer.
Lana had ook geen verleden met maag/darmproblemen. Integendeel; zij had eigenlijk nooit diarree en hoefde ook nooit over te geven of iets dergelijks.

[Maan]

Jep, ik weet er alles van, helaas... Gelukkig heeft onze Lana beide maagtorsies wel overleefd, maar die angst en zorgen wens je niemand toe om mee te moeten maken.
Tussen de eerste en de tweede torsie zat tien maanden.
Bij Lana heb ik niet het idee dat er een erfelijke factor mee speelde. De fokster had zelf nog maar één keer eerder een maagtorsie meegemaakt en na Lana's overlijden nog een keer.
Lana had ook geen verleden met maag/darmproblemen. Integendeel; zij had eigenlijk nooit diarree en hoefde ook nooit over te geven of iets dergelijks.

Als die beide torsies zijn voorgekomen bij familieleden van Lana zou je wel kunnen denken aan een erfelijke factor die meespeelt. Ik denk niet dat erfelijkheid het enige is, er zal altijd een combinatie van factoren zijn maar in mijn opinie moet die niet gezocht worden in wel of geen beweging, wel of niet van een standaard eten.

Wanneer een hond voorbestemd is om een torsie te krijgen kun je allerlei toeren uit gaan halen maar voorkomen kun je het niet. Die torsie komt toch wel...ooit. Helaas.

[M@ri@nne]

Wat verschrikkelijk Daan.
Sterkte.

[Scooby]

Jep, ik weet er alles van, helaas... Gelukkig heeft onze Lana beide maagtorsies wel overleefd, maar die angst en zorgen wens je niemand toe om mee te moeten maken.
Tussen de eerste en de tweede torsie zat tien maanden.
Bij Lana heb ik niet het idee dat er een erfelijke factor mee speelde. De fokster had zelf nog maar één keer eerder een maagtorsie meegemaakt en na Lana's overlijden nog een keer.
Lana had ook geen verleden met maag/darmproblemen. Integendeel; zij had eigenlijk nooit diarree en hoefde ook nooit over te geven of iets dergelijks.

Als die beide torsies zijn voorgekomen bij familieleden van Lana zou je wel kunnen denken aan een erfelijke factor die meespeelt. Ik denk niet dat erfelijkheid het enige is, er zal altijd een combinatie van factoren zijn maar in mijn opinie moet die niet gezocht worden in wel of geen beweging, wel of niet van een standaard eten.

Wanneer een hond voorbestemd is om een torsie te krijgen kun je allerlei toeren uit gaan halen maar voorkomen kun je het niet. Die torsie komt toch wel...ooit. Helaas.

De ene dog had wel verwantschap met Lana, ver weg. De andere dog niet. In dit geval denk ik niet dat je van een erfelijke factor kunt spreken.

Een maagtorsie kun je niet voorkomen inderdaad, maar je kunt wel de 'voorzorgsmaatregelen' in acht nemen om bepaalde risicofactoren zo klein mogelijk te maken.

[billy]

Wat erg, heel veel sterkte Daan.

Ik duim dat alles goed komt

Groetjes Els

[Maan]

Jep, ik weet er alles van, helaas... Gelukkig heeft onze Lana beide maagtorsies wel overleefd, maar die angst en zorgen wens je niemand toe om mee te moeten maken.
Tussen de eerste en de tweede torsie zat tien maanden.
Bij Lana heb ik niet het idee dat er een erfelijke factor mee speelde. De fokster had zelf nog maar één keer eerder een maagtorsie meegemaakt en na Lana's overlijden nog een keer.
Lana had ook geen verleden met maag/darmproblemen. Integendeel; zij had eigenlijk nooit diarree en hoefde ook nooit over te geven of iets dergelijks.

Als die beide torsies zijn voorgekomen bij familieleden van Lana zou je wel kunnen denken aan een erfelijke factor die meespeelt. Ik denk niet dat erfelijkheid het enige is, er zal altijd een combinatie van factoren zijn maar in mijn opinie moet die niet gezocht worden in wel of geen beweging, wel of niet van een standaard eten.

Wanneer een hond voorbestemd is om een torsie te krijgen kun je allerlei toeren uit gaan halen maar voorkomen kun je het niet. Die torsie komt toch wel...ooit. Helaas.

De ene dog had wel verwantschap met Lana, ver weg. De andere dog niet. In dit geval denk ik niet dat je van een erfelijke factor kunt spreken.

Een maagtorsie kun je niet voorkomen inderdaad, maar je kunt wel de 'voorzorgsmaatregelen' in acht nemen om bepaalde risicofactoren zo klein mogelijk te maken.

Zolang niet bekend is waardoor een torsie veroorzaakt wordt kun je geen enkel voorzorgsmaatregel nemen want er zijn immers geen oorzaken aan te wijzen.

Hoe meer je over torsies leest hoe meer je erachter komt dat ieder geval anders is. De een heeft wel met een volle maag gespeeld, de ander met een lege maag, de volgende heeft met volle maag uit stilstand een torsie gekregen, de ander met een lege maag en ga zo maar door. Er is geen lijn in te ontdekken.

Ik raad niemand meer iets aan, iedereen moet vooral doen waar hij of zij zich lekker bij voelt. Ik leg aan potentiele kopers alleen nog uit wat een maagtorsie is, hoe ze het kunnen herkennen en wat ze moeten doen als het aan de orde is.

[Daan]

Puck is thuis, mijn lieve grote schat is thuis....haar maag is vast gezet aan haar 12E rib(of klets ik nu uit mijn nek) Ze ligt in onze slaapkamer, echt als herstellende patient, en zo wordt ze ook behandelt.
Ze heeft een batterij aan medicatie mee, en het advies om 4 keer per dag blikvoer te geven, dus dat was aan de telefoon nog een aardige discussie.
ik ga geheel mee in het verhaal van de de DA dat fijngemalen nu even goed voor haar is, maar blik geef ik echt niet, duck wel, en wat ik dan lastig vindt is dat ik moet uitleggen dat ze niet direct hompen vlees te verwerken krijgt, maar keurig compleet voer fijn gemalen. Maar dan wel met eerlijke voedingstoffen, ipv blikmeuk.


Met puck gaat het nu naar wat wij zien goed.
In de lappenmand, maar dat is begrijpelijk.
Volgens de kliniek is de kans op nog een torsie, (haar maag was 360 graden gedraaid) met dat vastzetten heel klein.
Wij hebben wel nu al afgesproken , ook naar aanleiding van eerdere ervaringen die mensen melden in mijn vorige topic, dat als ze wederom zo'n grote operatie moet ondergaan , we het niet doen.
Niet om de kosten of de inspanning, ze heeft haar kans genomen, en had vechtlust, wat we wel moesten afdwingen, maar ik vind 1 keer genoeg.
Voor haar.

Maar het gaat nu goed, de bewegingsregels zijn enorm aangescherpt,ook vpor de andere honden,

[Scooby]

Hoi Daan,

Fijn, dat ze weer thuis is! Hou haar de komende tijd maar goed in de gaten.

He blikvoer van de dierenarts is niet het blikvoer wat ook in de supermarkt en de dierenwinkels verkocht wordt, hoor. Ik denk dat jouw dierenarts I/D van Hill's wilde meegeven? Dat is heel licht verteerbaar vlees. Vers vlees, zoals Duck, is veel zwaarder verteerbaar en je moet het de maag nu even makkelijk maken, zodat die weer rustig aan het werk kan.
Was je dierenarts het er mee eens dat je gelijk al Duck wilde geven?
Lana heeft de eerste dagen na haar maagtorsie operaties die I/D blikken gekregen. Ik wilde geen enkel risico nemen. Pas na de eerste 78 kritieke uren, durfde ik haar weer voorzichtig wat Carnibest te geven wat ik eerst warm gemaakt had (en uiteraard weer af laten koelen) in de magnetron.

Sterkte, de komende dagen!

[alm@]

Gelukkig is ze weer thuis. Beterschap voor Puck en sterkte voor jullie.

[jip007]

Gelukkig ze is weer thuis , nu lekker verwennen die zielepiet.
Ook wij hebben die blikjes de eerste dagen gegeven na de maagtorsie van Domino . En ik moest steeds kleine beetjes lauw water geven

[Hutsje]

pfffffff zeg, gelukkig is ze weer thuis. beterschap!

[pooh]

Gelukkig dat ze thuis is.

Heel veel beterschap voor je meisje.

[Moon]

Oo, wat een schrik En wat een geluk dat jullie er op tijd bij waren!
Ik duim voor jullie dat Puck voorspoedig herstelt
Sterkte!

[Living XL]

Gadverdamme Daan, hier schrik ik van zeg... (ik lees dit nu pas)
Wat moet je super geschrokken zijn zeg.
Gelukkig is ze weer heerlijk bij jullie thuis, waar jullie haar kunnen verzorgen. Geef haar een extra knuffel van mij.
Mijn duimen draaien op volle toeren dat het niet nog een keer gebeurd en dat ze goed hersteld.
Heel veel Sterkte voor jullie allemaal!

[Daan]

het gaat nog steeds goed, de duck eet ze in echt kleine beetjes heel goed, dat was ook een punt van overweging, om haar dat te geven, want ze is een echt slechte eter.
Lauw water in kleine hoeveelheden, alleen aan de riem naar buiten, even, en verder veel rust, in onze slaapkamer, en woonkamer, en niks geen gekkigheid.
Daar heeft ze wel een beetje moeite mee, want ik merkte dat ze graag weer even een lekker rondje zou hollen, maar we hebben hier in huis duidelijk afgesproken dat ze dat de komende 10 dagen echt niet mag.

Fijn om allemaal jullie ervaringen te lezen........

[Rataplan]

Fijn dat ze weer lekker thuis is, wat erg voor haar allemaal.
Knuffel (voorzichtig dan)

[cloris]

Wat een schrik... gelukkig is ze weer thuis, duimen draaien voor een volledig herstel!

[Daan]

Shit Daan,

Hopelijk komt alles goed en mogen jullienog heel lang lekker genieten samen.

Ik vraag me af of Puck niet al last had van haar maag toen ze niet wilde eten. Zou het niet kunnen zijn dat ze al een rotgevoel had en daarom niet wilde eten of maar een heel klein beetje, al die keren?

Tja, achteraf vind ik het niet verwonderlijk, ze heeft vanaf de eerste dilatatie tot de tweede, en toen de torsie echt last gehad.
Vrijdagmiddag was ze nog geen acuut geval, en toen hebben we heel rustig en vooral uitgebreid met de kliniek overlegd over alle mogelijkheden.
Wijzelf waren er op dat moment over uit om haar na het weekend toch preventief te laten opereren , en die maag te laten vastzetten.
Dan zou ze ook gesteriliseerd worden.
Het alternatief was steeds terug naar de DA voor mogelijke sondering, of wachten op een acute noodoperatie.
Totdat je een keer te laat bent.


Enfin, de situatie was 2 uur na het gesprek met de DA dermate verslechterd dat alleen een operatie overbleef.
Ze is dus niet gesteriliseerd, en dat gaan we ook niet doen. Het is mooi geweest zo.
Ze is vel over been in onze ogen. Voor een mastiff is dat betrekkelijk, een niet kenner ziet dat niet, ivm de massa...

Dit was wel een enorm leermoment voor ons.
Met elk huisdier zullen wij zo reageren, en ingrijpen ongeacht de kosten.
Maar de grens ligt wel hier, als ze nu binnen korte tijd weer enorme problemen krijgt met die maag ga ik niet meer voor wederom een operatie .Gelukkig is de prognose in de ogen van de behandelende artsen positiever dan wat ik zo overal op het net lees.

[Wil de hond]

Ik hoop volop met jullie mee Daan,

Hopelijk houdt haar maag zich nu beter nu deze is vastgezet.

Mocht er echter toch weer opnieuw serieuze ellende opspelen dan kan ik het alleen maar met je dan hele moeilijke want keiharde beslissing eens zijn.

Het lijkt me vreselijk moeilijk om met zo´n zwaard van Damocles te moeten leven.

Ik kan me echt niet aan de indruk onttrekken dat haar maag al langer bezig was om volledig fout te gaan, deze torsie kwam niet zomaar ineens uit de lucht vallen.

Hopelijk kom je na verloop van een tijd waarin alles goed lijkt te gaan en je geen rare dingen waarneemt weer tot relatieve rust en kun je onbekommerd van je meissie genieten.

Sterkte...

[Marion.]

Ik heb nog niet eerder gereageerd. Ik neig ook naar Wil's (en jullie) standpunt. En tevens zou dit voor mij de reden zijn niet meer voor dit formaat ras te gaan.

Sterkte Daan en familie. Heel veel sterkte.

[Daan]

En tevens zou dit voor mij de reden zijn niet meer voor dit formaat ras te gaan.

Sterkte Daan en familie. Heel veel sterkte.

Dank je, en het formaat ras is inderdaad onhandig als het gaat om zoiets als dit, maar ook domweg pech.
De mastiff is als je kijkt naar het formaat, een betrekkelijk gezond ras.
De kans op zo'n torsie is bij zo'n grote hond groter dan bij een kleinere hond met een ronde borstkas.

Maar dan nog is een mastiff betrekkelijk gezond.

Ik ben ook gek met mijn golden, mijn
maatje en mijn kilometervreter.
Maar het ras mastiff, sinds de komst van puck is een schot niet in de roos maar in het hart.
Zo heeft iedereen wel zijn of haar voorkeur.
Met de risico's, en de nadelen, en als het ernstig is kan je niet meer doen dan je stinkende best.

[Marion.]

Met de risico's, en de nadelen, en als het ernstig is kan je niet meer doen dan je stinkende best.

Absoluut. En meer kan je ook niet doen.
Maar na 2 hondjes voor hun anderhalve jaar naar het crematorium te moeten hebben gebracht, was hier de maat vol.

Sterkte voor wat je handelen kan. Ik hoop dat Puck nog minstens een jaar of 10 heeft

[Daan]

Met de risico's, en de nadelen, en als het ernstig is kan je niet meer doen dan je stinkende best.

Absoluut. En meer kan je ook niet doen.
Maar na 2 hondjes voor hun anderhalve jaar naar het crematorium te moeten hebben gebracht, was hier de maat vol.

Sterkte voor wat je handelen kan. Ik hoop dat Puck nog minstens een jaar of 10 heeft

Dat is een forse inschatting voor een mastiff, maar wij gaan er voor

[linlin]

Maar het ras mastiff, sinds de komst van puck is een schot niet in de roos maar in het hart.
Zo heeft iedereen wel zijn of haar voorkeur.
Met de risico's, en de nadelen, en als het ernstig is kan je niet meer doen dan je stinkende best.

zo is dat. soms heb je van die hondensoorten waar je je hart onvermijdelijk en voor de rest van je leven aan verpandt.

wat een vreselijk verhaal, daan. ik hoop voor jullie dat het leed geleden is.

[Scooby]

Gelukkig is de prognose in de ogen van de behandelende artsen positiever dan wat ik zo overal op het net lees.

Mijn dierenarts is ook vrij positief over de prognose na een maagtorsie operatie. En bij onze Lana heeft hij daarin ook twee keer gelijk gehad.

Sterkte met Puck en hopelijk knapt ze alleen nog maar meer op en krijgt ze geen gekke dingen meer!

[Daan]

complicaties, haar hart geeft problemen.
Ze was gisteren nacht al onrustig, ik weet het aan niet meer bij ons willen liggen.
vanmorgen was ze gewoon hijgerig en benauwd, en ik dus maar kijken naar die plek waar die maag zit, niks te zien, ze en dronk en poepte en plastte er lustig op los.
Maar benauwd, en onrustig dus terug naar de kliniek, zo goed en kwaad als het ging, een hartfilm gemaakt, maar de arme schat raakte van alles nog verder in de stress, dus zuurstofgebrek, slangetje naar binnen proberen te krijgen, wil ze niet dus dan zo maar voor haar neus....dat vondt ze gelukkig na even tegenstribbelen wel prettig...geprobeert een foto te maken, lukt niet, maar wel weer zuurstof nodig.
Ze is nu daar, we moeten de beoordeling van het filmpje even afwachten, en hopen, hopen echt dat het met medicatie onder controle te houden is.
Ze is nu stabiel en rustig.