Het HondenForum

Inge O schreef:
je begrijpt mijn opmerking verkeerd - wat jij nu meldt wist ik op zich wel, maar ik bedoel dat het dan nog een soort van kunstmatige arbitraire indeling blijft. want juist door die leeftijdskoppeling is het een beetje te voor de hand liggend : bij honden boven de vijf jaar zal je sowieso sneller een andere fysieke afwijking vinden, maar wie bewijst dan dat die epilepsie daardoor veroorzaakt werd? dat zou je alleen kunnen bewijzen als die epilepsie zou verdwijnen na behandeling van de andere kwaal - maar gezien dat vaak onvoldoende mogelijk is ís er dus geen bewijs voor het feit of die epilepsie wel degelijk secundair is, of gewoon toevallig naast een ander probleem voorkomt (en dus primair is).

Die leeftijdskoppeling heb ik niet verzonnen en ergens zal er best een kern van waarheid in de leeftijdskoppeling zitten, want dat zien we maar al te vaak op het epilepsie-forum.
Bovendien heb ik "ongeveer" bij de leeftijden gezet en dat heb ik niet voor niets gedaan.
Wat ik ook vaak zie is dat honden die epilepsie krijgen, zeker voor 50% herplaatsers zijn. Oké, daar is geen wetenschappelijk bewijs voor, maar het valt wel op.

Als er dan al (boven de vijf jaar) een oorzaak gevonden wordt bij onderzoek en de epileptiforme toevallen verdwijnen na behandeling, dan is het toch duidelijk dat we in zo'n geval niet spreken over primaire epilepsie? Anderzijds zou ik (voorzichtig) blij zijn met een oorzaak die te behandelen is, want het leven met een hond die primaire epilepsie heeft is moeilijk Inge. Ik spreek uit ervaring en ik ben door schade en schande wijs geworden op dit gebied. Ik weet wat een vreselijke aandoening het is, ongrijpbaar, onvoorspelbaar en juist als het goed lijkt te gaan, dan gaat het radicaal fout. Deze aandoening beheerst je hele leven en ik wens dit zelfs m'n ergste vijand niet toe. En ja, natuurlijk zijn er ook andere ernstige ziektes zoals kanker, maar dat is aantoonbaar en vaak voorspelbaarder. Een hond met epilepsie kan oud worden (net zo oud als een gezonde hond), maar het kan ook zo zijn dat het zomaar in één keer is afgelopen.

Bij Megan hebben we ook altijd gedacht dat haar epilepsie primair was. Ze kreeg een paar dagen voor haar tweede verjaardag haar eerste toeval. Uit bloed- en neurologische onderzoeken kwam alleen dat ze zo gezond was als een vis. Dus dat beeld klopt perfect bij het primaire plaatje.
Op zich raak je dan "ingesteld" op een bepaald toevalspatroon dat een hond vertoond, dat was bij Megan gemiddeld één keer in de 3 weken een cluster van 2 of 3 stuks.
En toch ging het, ondanks een hoge dosering AED's die Megan kreeg, fout eind april. Ik heb daar met 4 dierenartsen en 1 specialist over gesproken en allemaal twijfelen ze eraan of de epilepsie van Megan nou wel zo primair was.
Ook wordt er gedacht aan een hersenbeschadiging die in de laatste cluster heeft plaatsgevonden, maar helaas zullen we daar nooit achterkomen.

Bij dit soort vage symptomen heb je dus helemaal gelijk als je zegt dat de grens van primair en secundair heel moeilijk aantoonbaar is.

Bah, ik maak me best zorgen om Moosie eigenlijk nu
Op dit soort momenten vind ik het toch wat minder leuk om de hondjes in mijn eentje te hebben.

Ik krijg haast de neiging om morgen maar niet naar het bos te gaan We zijn er deze week 5 keer geweest en 2 keer kreeg hij zo'n 'aanval'.
Maar goed, ik kan hem moeilijk zonder dat er uberhaupt verder onderzoek is geweest alleen nog maar blokjes om laten doen; dat slaat ook nergens op denk ik.

Je moet Moos gewoon lekker "hond" laten zijn, Marloes. Dat heb ik met Megan ook altijd gedaan. Ik heb haar nooit ergens in ontzien.
Ga morgen maar gewoon lekker naar het bos en laat Moos genieten. Waarschijnlijk is hij die toevalletjes al lang vergeten .

MoniqueDM schreef:Je moet Moos gewoon lekker "hond" laten zijn, Marloes. Dat heb ik met Megan ook altijd gedaan. Ik heb haar nooit ergens in ontzien.
Ga morgen maar gewoon lekker naar het bos en laat Moos genieten. Waarschijnlijk is hij die toevalletjes al lang vergeten .

Ja, hij wel

Ik ga ook gewoon hoor morgen. Alleen ik moet mezelf wel even extra streng toespreken om niet te allert op hem te worden, en er teveel mee bezig te zijn. Ik vond het vandaag ook naar omdat het dus best even duurde alles bij elkaar en ik dan alleen in zo'n bos sta/loop met een waggelend ongelukkig hondje.
En je krijgt toch een lichte neiging als hij gek aan het doen is van "ehm, Moos niet te wild graag"

Nou ja, het zal allemaal vast goedkomen, en Moos kan morgen weer lekker rauzen.

Moos schreef:

MoniqueDM schreef:Je moet Moos gewoon lekker "hond" laten zijn, Marloes. Dat heb ik met Megan ook altijd gedaan. Ik heb haar nooit ergens in ontzien.
Ga morgen maar gewoon lekker naar het bos en laat Moos genieten. Waarschijnlijk is hij die toevalletjes al lang vergeten .

Ja, hij wel

Ik ga ook gewoon hoor morgen. Alleen ik moet mezelf wel even extra streng toespreken om niet te allert op hem te worden, en er teveel mee bezig te zijn. Ik vond het vandaag ook naar omdat het dus best even duurde alles bij elkaar en ik dan alleen in zo'n bos sta/loop met een waggelend ongelukkig hondje.
En je krijgt toch een lichte neiging als hij gek aan het doen is van "ehm, Moos niet te wild graag"

Nou ja, het zal allemaal vast goedkomen, en Moos kan morgen weer lekker rauzen.

ik weet het niet hoor, ik zou dus, voordat ik meer onderzoek heb laten doen, wel voorzichtig zijn, je hoeft hem niet ineens in een glazen kastje te zetten, maar ik zou wel willen weten wat kan en wat niet kan, of nou ja niet kan, wat wel en niet oke is voor Moos.. maar goed, dat ben ik ( en ik ben echt niet zeikerig met mijn honden hoor )

Moos schreef:

MoniqueDM schreef:Je moet Moos gewoon lekker "hond" laten zijn, Marloes. Dat heb ik met Megan ook altijd gedaan. Ik heb haar nooit ergens in ontzien.
Ga morgen maar gewoon lekker naar het bos en laat Moos genieten. Waarschijnlijk is hij die toevalletjes al lang vergeten .

Ja, hij wel

Ik ga ook gewoon hoor morgen. Alleen ik moet mezelf wel even extra streng toespreken om niet te allert op hem te worden, en er teveel mee bezig te zijn. Ik vond het vandaag ook naar omdat het dus best even duurde alles bij elkaar en ik dan alleen in zo'n bos sta/loop met een waggelend ongelukkig hondje.
En je krijgt toch een lichte neiging als hij gek aan het doen is van "ehm, Moos niet te wild graag"

Nou ja, het zal allemaal vast goedkomen, en Moos kan morgen weer lekker rauzen.

Een beste kans dat Moosje niet eens weet dat er toevalletje waren.
Wij vergeten de toevalletjes van de hond niet Marloes, daar heb je gelijk in.
Maar als je iets meeneemt, een zak of draagdoek, zodat je Moos gemakkelijker kan dragen helpt het jou misschien om hem gewoon lekker "Moos" te laten zijn?

yamie schreef:

Moos schreef:

MoniqueDM schreef:Je moet Moos gewoon lekker "hond" laten zijn, Marloes. Dat heb ik met Megan ook altijd gedaan. Ik heb haar nooit ergens in ontzien.
Ga morgen maar gewoon lekker naar het bos en laat Moos genieten. Waarschijnlijk is hij die toevalletjes al lang vergeten .

Ja, hij wel

Ik ga ook gewoon hoor morgen. Alleen ik moet mezelf wel even extra streng toespreken om niet te allert op hem te worden, en er teveel mee bezig te zijn. Ik vond het vandaag ook naar omdat het dus best even duurde alles bij elkaar en ik dan alleen in zo'n bos sta/loop met een waggelend ongelukkig hondje.
En je krijgt toch een lichte neiging als hij gek aan het doen is van "ehm, Moos niet te wild graag"

Nou ja, het zal allemaal vast goedkomen, en Moos kan morgen weer lekker rauzen.

ik weet het niet hoor, ik zou dus, voordat ik meer onderzoek heb laten doen, wel voorzichtig zijn, je hoeft hem niet ineens in een glazen kastje te zetten, maar ik zou wel willen weten wat kan en wat niet kan, of nou ja niet kan, wat wel en niet oke is voor Moos.. maar goed, dat ben ik ( en ik ben echt niet zeikerig met mijn honden hoor )

Ik hoop een beetje een middenweg te kunnen vinden daarin. Toevallig hebben Moos en Saar samen flink gerend vanochtend, maar dat doen ze in dit specifieke bos lang niet elke keer. Meestal is Moos dan van de snuffel en op zijn gemakkie meelopen.
Ik ga morgen geen stokjes of dennenappels weggooien voor hem bijvoorbeeld, en geen gesjees e.d uitlokken. Als het goed is loopt hij dan op zijn eigen tempo wat rond te scharrelen en te snuffelen.
Stel nou dat het morgen weer mis zou gaan met alleen op zijn eigen tempo meehobbelen, dan wordt het een ander verhaal vind ik ook...maar ik hoop eigenlijk wel gewoon dat op die manier in het bos wandelen toch te doen moet zijn.
Ik zeg wel 'lekker rauzen', maar dat was iets te fanatiek getypt van mij uit

ranetje schreef: Een beste kans dat Moosje niet eens weet dat er toevalletje waren.
Wij vergeten de toevalletjes van de hond niet Marloes, daar heb je gelijk in.

Achteraf zal hij het vast niet meer weten Maar op het moment zelf wel hoor. Hij is echt volledig bij, en staat met zijn oortjes in zijn nek mij aan te kijken of ik hem niet eens even kan komen helpen...

Maar als je iets meeneemt, een zak of draagdoek, zodat je Moos gemakkelijker kan dragen helpt het jou misschien om hem gewoon lekker "Moos" te laten zijn?

6 kilo Moos kan ik wel een tijdje op de arm dragen indien nodig Maar ik ga er toch maar wel even vanuit dat dat niet nodig is als hij niet als een gek tekeer gaat...

Moos schreef:

ranetje schreef: Een beste kans dat Moosje niet eens weet dat er toevalletje waren.
Wij vergeten de toevalletjes van de hond niet Marloes, daar heb je gelijk in.

Achteraf zal hij het vast niet meer weten Maar op het moment zelf wel hoor. Hij is echt volledig bij, en staat met zijn oortjes in zijn nek mij aan te kijken of ik hem niet eens even kan komen helpen...

Dat lijkt dus niet echt op epilepsie

ranetje schreef:

Moos schreef:

ranetje schreef: Een beste kans dat Moosje niet eens weet dat er toevalletje waren.
Wij vergeten de toevalletjes van de hond niet Marloes, daar heb je gelijk in.

Achteraf zal hij het vast niet meer weten Maar op het moment zelf wel hoor. Hij is echt volledig bij, en staat met zijn oortjes in zijn nek mij aan te kijken of ik hem niet eens even kan komen helpen...

Dat lijkt dus niet echt op epilepsie

Dat dacht ik dus ook, maar ik had begrepen dat het toch wel kan. Het is sowieso geen epilepsie met zware aanvallen waarbij ze echt omvallen, trappelen met de poten, en ook niet meer bij zijn.
Het zou dan dacht ik om partiele toevalletjes gaan.

Ik weet het niet, voor mij voelt het niet als primaire epilepsie, maar dat zou ook niet goed kloppen met het ontstaan van aanvalletjes uit beweging Ik kan me wel iets voorstellen bij toevalletjes door iets anders wat misloopt; bijvoorbeeld dan zijn hart.

Ik ga voortaan met mijn camera op stap en dan kijken of ik misschien maar een stukje kan filmen, als ik mezelf daartoe kan brengen.
Ik kan heel moeilijk omschrijven wat er nou precies gebeurt namelijk.
(en dan hoop ik dus eigenlijk dat er niks te filmen valt )

Zijn er ooit foto's van zijn rug gemaakt Marloes?
En hoe zijn zijn knieën?

ranetje schreef:Zijn er ooit foto's van zijn rug gemaakt Marloes?
En hoe zijn zijn knieën?

Ja, foto's van zijn rug zijn dus pas gemaakt; die was prima. Knieen weet ik niet, maar hij heeft nog nooit in zijn leven ooit maar 1 keer gehupst of getrokken met een knietje. Als hij zo'n 'aanval' heeft lijkt het ook niet uit zijn knietjes te komen; wel uit zijn rug of heup, maar rug is dus op de foto gezet en op de foto van zijn borst/buik zag je ook zijn heupen. Ik neem aan dat de da het gezien zou hebben stel dat er iets bij zijn heupen dan niet goed zou zitten.

Arme Moos, arme jij. Ik hoop dat het allemaal meevalt en dat de DA iets vind wat te genezen, of met medicijnen te behandelen is. In ieder geval duim ik voor jullie!

Hopelijk heb je snel duidelijkheid wat er met Moos aan de hand is Marloes. Het blijft gissen zo en op het laatst weet je het helemaal niet meer. Ik gok toch ook op zijn hart en dat hij daar nu meer last van krijgt met de leeftijd, maar ik neem aan dat dat snel genoeg te onderzoeken is.

Anne

Inge O schreef:

MoniqueDM schreef:

Inge O schreef:
dat zou je alleen kunnen bewijzen als die epilepsie zou verdwijnen na behandeling van de andere kwaal

Als er dan al (boven de vijf jaar) een oorzaak gevonden wordt bij onderzoek en de epileptiforme toevallen verdwijnen na behandeling, dan is het toch duidelijk dat we in zo'n geval niet spreken over primaire epilepsie?

zoals je in mijn quote uit mijn vorige berichtje kan lezen ben ik het daar uiteraard volledig mee eens - maar het is ook het enige mogelijke bewijs .

Bij Megan hebben we ook altijd gedacht dat haar epilepsie primair was. Ze kreeg een paar dagen voor haar tweede verjaardag haar eerste toeval. Uit bloed- en neurologische onderzoeken kwam alleen dat ze zo gezond was als een vis. Dus dat beeld klopt perfect bij het primaire plaatje.
Op zich raak je dan "ingesteld" op een bepaald toevalspatroon dat een hond vertoond, dat was bij Megan gemiddeld één keer in de 3 weken een cluster van 2 of 3 stuks.
En toch ging het, ondanks een hoge dosering AED's die Megan kreeg, fout eind april. Ik heb daar met 4 dierenartsen en 1 specialist over gesproken en allemaal twijfelen ze eraan of de epilepsie van Megan nou wel zo primair was.
Ook wordt er gedacht aan een hersenbeschadiging die in de laatste cluster heeft plaatsgevonden, maar helaas zullen we daar nooit achterkomen.

Bij dit soort vage symptomen heb je dus helemaal gelijk als je zegt dat de grens van primair en secundair heel moeilijk aantoonbaar is.

dat bedoel ik dus, het blijft een beetje een arbitraire indeling - de ene keer zal je juist zitten, en de andere keer niet .

Dat is ook wel zo, maar omdat er zo verschrikkelijk weinig bekend is over epilepsie bij honden, moet je iets. Je moet ergens beginnen in je zoektocht en dan is het toch soms wel handig om wat handvatten te hebben om een traject qua behandeling in te zetten.

Ik vraag me opeens af; zou het ook nog raadzaam zijn om te kijken of het niet van zijn maag/buik komt? (hoe je dat dan weer zou moeten onderzoeken is een tweede ).

Toen hij 2 maanden terug zo'n 'aanval' kreeg hebben 'we' het daar ook nog over gehad. Ook gezien het feit dat Moos al vanaf pup regelmatig maag-darmproblemen heeft gehad, en een aantal mensen merken toen volgens mij op dat hun hond door darm/maagklachten ook verkrampte?

Om de zaak trouwens nog gecompliceerder te maken...die twee keer deze week, die dus minder heftig waren dan de twee keren daarvoor omdat hij nog wel iets kon 'hobbelen'. liep hij precies hetzelfde als dat ene weekend dat hij het hele weekend bijna niet kon lopen.
Zelfde vreemde gang net alsof er iets vanuit achterin zijn rug/heup niet goed zou zitten.

Wat een zorgen Marloes om Moosje bah.
Kan je niet echt ergens mee helpen maar wil je wel sterkte wensen

Moos schreef:Ik vraag me opeens af; zou het ook nog raadzaam zijn om te kijken of het niet van zijn maag/buik komt? (hoe je dat dan weer zou moeten onderzoeken is een tweede ).

Weet je dat ik dat gisteren nog wilde schrijven? Was alleen bang dat ik dom zat te l*llen. Als ik zelf buikpijn heb krijg ik ook altijd vreselijke rugkrampen.

Inge O schreef:
vind ik zeer zeker nog altijd een vrij aannemelijke optie. misschien dat er toch iets ut het bloedonderzoek komt?

Waar kijken ze bij zo'n bloedonderzoek eigenlijk allemaal naar Inge?

want, laten we eerlijk zijn, je hoeft (jammer genoeg) maar naar het geval van caroline te kijken om te weten dat het lang niet altijd is omdat je wat mankeert en pijn hebt dat de oorzaak ook gevonden wordt. komt bij dat het bij dieren allemaal nog veel moeilijker is dan bij mensen (en daarbij is het al zo moeilijk).

Nee, precies...

Wat ik zelf ook wel weer frappant vind is dat hij de laatste twee keer dus precies zo 'liep' als dat weekend. Dat weekend zou waarschijnlijk op zichzelf staan had de da bedacht, maar het was wel precies dezelfde ietwat verkrampte eendenwaggel die hij deze laatste twee keer dus ook had.

Inge O schreef:

Moos schreef:

Inge O schreef:
vind ik zeer zeker nog altijd een vrij aannemelijke optie. misschien dat er toch iets ut het bloedonderzoek komt?

Waar kijken ze bij zo'n bloedonderzoek eigenlijk allemaal naar Inge?

phoehh, een hele waslijst natuurlijk .

maar, hoofdzakelijk : nier- en leverfunctie, en heel veel verschillende bloedwaarden (in de zin van componenten die hun normale functie ook in het bloed uitoefenen). witte bloedcellen zijn daarbij ook heel belangrijk als een indicatie van een ontsteking en/of een infectie of een (darm-)allergie. pancreasfunctie kunnen ze maar gedeeltelijk nakijken in het bloed.

en nog veel meer .

Zo'n hele rits dacht ik al

Is er iets wat gedaan kan worden om te kijken of er buik- of maagklachten zijn?

Inge O schreef:
behalve endoscopie : weinig .

En dan nog zal het vast bij honden ook zo zijn dat er wel degelijk fikse pijnklachten zijn, maar dat er met een endoscopie weinig te vinden is?

Een vriendin van mij had het over, ik meen, maagzuurremmers o.i.d (pillen voor zijn maag iig) Omdat Moos ook vaak wat ligt te smakken, en ook 's nachts spuugt als hij niet echt letterlijk direct voor het slapen gaan 100 gram of meer eten heeft gehad.
Dat hij misschien last van zijn maag heeft op zo'n moment en dat die maagpillen dat tegengaan.

Zou dat nog iets zijn? Of is dat tever gedacht?

Inge O schreef:

Moos schreef:

Inge O schreef:
behalve endoscopie : weinig .

En dan nog zal het vast bij honden ook zo zijn dat er wel degelijk fikse pijnklachten zijn, maar dat er met een endoscopie weinig te vinden is?

Een vriendin van mij had het over, ik meen, maagzuurremmers o.i.d (pillen voor zijn maag iig) Omdat Moos ook vaak wat ligt te smakken, en ook 's nachts spuugt als hij niet echt letterlijk direct voor het slapen gaan 100 gram of meer eten heeft gehad.
Dat hij misschien last van zijn maag heeft op zo'n moment en dat die maagpillen dat tegengaan.

Zou dat nog iets zijn? Of is dat tever gedacht?

ik heb het sowieso helemaal niet op maagzuurremmers, tenzij in uitzonderlijke gevallen (wanneer er echt een maagzweer is aangetoond, bv.).

maagzuurremmers zijn tegenwoordig zo in de mode dat mensen er gaan bij denken dat die dingen iets doen tegen maagpijn, maar dat doen ze echt niet. ze doen alleen wat ze zeggen : de maagzuurproductie wat afremmen. maar maagzuur is een doodnormaal iets in de maag, en veroorzaakt dus ook totaal geen problemen - tenzij er een wondje ( = maagzweer) zit waar het verder in kan branden. maar met maagkrampen (of het veroorzaken ervan) heeft het totaal niks te maken.

komt bij (en dat is waarom ik er zo tegen ben) dat er bij dat soort producten als de behandeling wordt stopgezet iets optreedt wat 'rebound effect' heet : jochee, jochei denken de maagzuurklieren, we worden niet meer geremd, zullen wíj hier even een feestje bouwen ......en ze beginnen maagzuur te produceren als nooit ervoor :N: .

niet aan beginnen dus - dat misselijk zijn heeft trouwens hoogstwaarschijnlijk eerder met galproductie te maken.

Oke, duidelijk! Vooral dat feestje bouwen

En dan volgt meteen de volgende vraag ; stel dat hij maagkrampen (of buikkrampen) heeft, is er iets wat je hem dan zou kunnen geven--geen maagzuurremmers dus!---wat dat tegengaat.
Dat je zou kunnen kijken of hij geen kramp-aanvallen meer krijgt als je mogelijke buik/maagpijn weghaalt?
Alhoewel ik me daarbij dan wel weer afvraag waarom altijd na duidelijke inspanning? Kan je buikpijn krijgen door inspanning?

Inge O schreef:
nee, de link tussen aktie en buikpijn leg ik ook niet meteen - en al helemaal ook niet het feit dat het zo kortdurend is en daarna ook totaal voorbij (maar dat vind ik bij alle mogelijke scenario's vreemd, behalve eventueel bij partiële epilepsie-aanvalletjes).

ofte : moos maakt het ons lastig .

Nee, die link leg ik dus ook niet...

Wat ik me wel bij Moos heel goed voor kan stellen is dat hij dwars door mogelijke pijn heen zou gaan in bepaalde situaties.
Gisteren liep hij in eerste instantie nog wat vreemdig, maar toen hoorde hij die bekende hond blaffen en ging opeens als een speer. Hij is volkomen idolaat van het baasje van die hond, en ik zie hem ertoe in staat zelfs met een gebroken poot nog een poging te wagen om bij haar te komen.
Ik zou me er dan iets bij voor kunnen stellen dat hij misschien nog vage restpijn had, maar daar doorheen rent naar een favoriet persoon toe

Inge O schreef:

Moos schreef:

Inge O schreef:
nee, de link tussen aktie en buikpijn leg ik ook niet meteen - en al helemaal ook niet het feit dat het zo kortdurend is en daarna ook totaal voorbij (maar dat vind ik bij alle mogelijke scenario's vreemd, behalve eventueel bij partiële epilepsie-aanvalletjes).

ofte : moos maakt het ons lastig .

Nee, die link leg ik dus ook niet...

Wat ik me wel bij Moos heel goed voor kan stellen is dat hij dwars door mogelijke pijn heen zou gaan in bepaalde situaties.
Gisteren liep hij in eerste instantie nog wat vreemdig, maar toen hoorde hij die bekende hond blaffen en ging opeens als een speer. Hij is volkomen idolaat van het baasje van die hond, en ik zie hem ertoe in staat zelfs met een gebroken poot nog een poging te wagen om bij haar te komen.
Ik zou me er dan iets bij voor kunnen stellen dat hij misschien nog vage restpijn had, maar daar doorheen rent naar een favoriet persoon toe

ja, maar zodra het leuke daar weer vanaf is zou hij weer in zijn pijnpatroon moeten hervallen, en dat doet hij niet. dus duurt de pijn alsnog zeer kort, zelfs als hij het ook nog eventjes zou voelen tijdens zijn begroetingsaktie .

Dat leuke gaat er bij Moos pas vanaf als we niet meer samen oplopen Als ik met haar oploop komt Moos letterlijk (!) elke 1.5 minuut een uitgebreide knuffel bij haar halen. Hij blijft dan ook opeens heeel netjes naast ons lopen.

Alles bij elkaar vanaf het eerste moment van "mogelijke doornen in de poten' tot niet meer oplopen met zijn favo baasje duurde dan misschien een minuut of 20?
Ook niet erg lang natuurlijk

Had Moos gegeten vlak voordat hij die krampjes kreeg tijdens het wandelen?

Femia schreef:Had Moos gegeten vlak voordat hij die krampjes kreeg tijdens het wandelen?

Nog geen maaltijd gehad; wel een zooitje beloningskoekjes

Je gaat van alles bedenken, maar ik bedenk me opeens dat ik de laatste twee weken zo'n proefzakje pedigree pal als beloning gebruik. Goed spul zal het niet zijn...
We gaan maar weer over op de duurdere penstrainers; slechter zal hij daar in ieder geval niet van worden

He verdikkie Marloes, wat een zorgen. Qua kennis heb ik echt helemaal niks toe te voegen....ik kan je alleen maar sterkte toe wensen...

Ik heb net de da gesproken en ze denkt toch nog steeds wel aan zijn hart. Omdat het steeds met hele duidelijke inspanning te maken heeft, en ook omdat ik het laatste jaar regelmatig langs geweest ben met allemaal vage dingen met altijd als overeenkomst dat Moos Moos niet is.

Ik heb nu donderdag een afspraak om bloed af te nemen. Dan zou ze verder ook met me overleggen wat de volgende stappen kunnen zijn.

Moos schreef:Ik heb net de da gesproken en ze denkt toch nog steeds wel aan zijn hart. Omdat het steeds met hele duidelijke inspanning te maken heeft, en ook omdat ik het laatste jaar regelmatig langs geweest ben met allemaal vage dingen met altijd als overeenkomt dat Moos Moos niet is.

Ik heb nu donderdag een afspraak om bloed af te nemen. Dan zou ze verder ook met me overleggen wat de volgende stappen kunnen zijn.

Ik hoop dat hier wat uitkomt voor julie

Inge O schreef:ik ben benieuwd, en hoop bijna dat het zijn hart is, maar dan iets niet te erg .

Ja, dat zou wel het mooiste zijn gezien de omstandigheden he? Ik ga voor dat het zijn hart is en dat hij met 1 pilletje per dag weer oude vertrouwde Moosie wordt en blijft tot zijn 15e