Het HondenForum

Moos schreef: Moos heeft overigens een periode gehad dat ik meerdere malen in de week 's nachts met hem buiten stond omdat hij of moest poepen of moest spugen. Hij krijgt nu sinds een tijdje pas na het laatste rondje de laatste maaltijd en sinds dat Rodi pens/hart is gaan we nu al heel lang goed (afkloppen).

Aja, dat kan ik herinneren idd dat de spijsverterings-organen van Moos 's nachts opspeelde. En dat het over is gegaan door hem laat eten te geven.

jip007 schreef:

Rami schreef: Bij maag- en darmproblemen zou je misschien toch eerder denken aan frequent diarree, misselijkheid, braken etc..

bij alleen maagproblemen hebben honden meestal geen diarree.

Dat is ook weer waar. Het kunnen natuurlijk ook alleen maag-problemen zijn.

Wat me nog te binnen schiet, nu ik hem het nu ook weer zie doen; hij rekt zich de laatste tijd opvallend vaak uit. Ook regelmatig terwijl hij ligt/slaapt.
Weet niet of dat misschien meer richting rug wijst

Het kan ook nog dat Saar zich heel weinig uitrekt voor de gemiddelde hond natuurlijk, maar vergeleken bij Saar doet Moos het errug vaak.

Moos schreef:Wat me nog te binnen schiet, nu ik hem het nu ook weer zie doen; hij rekt zich de laatste tijd opvallend vaak uit. Ook regelmatig terwijl hij ligt/slaapt.
Weet niet of dat misschien meer richting rug wijst

Het kan ook nog dat Saar zich heel weinig uitrekt voor de gemiddelde hond natuurlijk, maar vergeleken bij Saar doet Moos het errug vaak.

Een hond die zich erg veel uitrekt kan last (pijn) van zijn buik hebben.
Jouw verhaal van Moos doet me een beetje denken aan een hond van mij die af en toe darmkoliek had.
Ik zeg niet dat dat het is hoor!!!!, maar het kan misschien?

ranetje schreef:

Moos schreef:Wat me nog te binnen schiet, nu ik hem het nu ook weer zie doen; hij rekt zich de laatste tijd opvallend vaak uit. Ook regelmatig terwijl hij ligt/slaapt.
Weet niet of dat misschien meer richting rug wijst

Het kan ook nog dat Saar zich heel weinig uitrekt voor de gemiddelde hond natuurlijk, maar vergeleken bij Saar doet Moos het errug vaak.

Een hond die zich erg veel uitrekt kan last (pijn) van zijn buik hebben.
Jouw verhaal van Moos doet me een beetje denken aan een hond van mij die af en toe darmkoliek had.
Ik zeg niet dat dat het is hoor!!!!, maar het kan misschien?

Oke, dat ze ook veel uit kunnen rekken bij buikpijn wist ik niet.

Opzich zou iets met die buik wel passen bij Moos. Moos heeft altijd al snel last van zijn buik en kleine buik/maagprobleempjes.
Ik zal het bij de da ook ter sprake brengen al jullie tips!

Een hond op het kooikerforum had ineens problemen met de achterhand e.d., grote schrik natuurlijk en dat bleek mis met de darmen te zijn, het kan dus wel dat dit toch een maag-darm probleem is. Het leek echt op verlamming of problemen met de rug.

Rot dat het zo'n onduidelijk beeld is. Ik heb nog niet het hele topic gelezen met alle tips en kan zelf ook niet veel tips geven, maar ik denk ik meld even dat het toch eventueel wel aan de maag-darmen kan liggen, zoals geloof ik ook door anderen al geopperd wordt.

Anne

De hond van m'n vriend had al van pup af aan een heel gevoelige maag en darmen. De meeste soorten voedsel kon hij niet verdragen, hij was regelmatig misselijk en moest best vaak spugen. Toen hij net zes was kreeg hij epileptische aanvallen. Vanaf die tijd kon je het bijna met de klok gelijkzetten dat als hij moest overgeven hij vlak daarna een aanval kreeg. Dat hield kennelijk toch verband met elkaar.
Ik zeg niet dat het bij Moos ook epileptie is, maar aangezien hij hier wel al vaker last van heeft gehad zou ik de DA toch om een uitgebreider onderzoek vragen.

Moos schreef:

MoniqueDM schreef:Zijn er al eens onderzoeken naar buik en rug gedaan, röntgenfoto's of zo?

Nee, de da vindt zijn klachten elke keer net niet erg of duidelijk genoeg voor een foto. Wat ik van hem/haar (er werken meerdere da's in de praktijk) begreep was dat de kans dat er uberhaupt iets te zien is, zelfs als er wel wat aan de hand is in zijn rug, niet supergroot is.
Buik is sowieso nooit echt aan gedacht omdat na die keer in de duinen er uiteraard niks meer aan de hand was toen later bij de da kwam, en dat weekend dat hij heel moelijk liep voelde zij achter in zijn rug iets wat niet helemaal soepel zat en ging ze daarvanuit. Van wat ik me kan herinneren was hij toen ook niet misselijk ofzo.

In dit geval zou ik er maling aan hebben wat de da vindt en toch foto's laten maken en evt een echo van de buik.

Ik heb ook een hond die deze verschijnselen heeft.
Eerst braken daarna zwak in de achterpoten en daarna zijwaarts omvallen. Bij mijn hond gaat het weliswaar nog even door ik bedoel
zij trappelt nog even en heeft enige tijd geen controle over haar lichaam.
Ik lees dat jij Moos meteen daarna hebt opgetild.
Als het weer gebeurd zou ik Moos nog even laten liggen om te zien wat er gebeurd.(of ie misschien ook de controle kwijt is)
Ik heb een aanval opgenomen en aan de internist laten zien en de conclusie was toch een epileptieforme aanval met de maag/darmen als
focus.

Heb al eerder een topic hierover gezien en toen niet gereageerd net zoals andere hier om je niet zomaar iets in de schoenen te schuiven.
Teun (blonde ami) heeft ook epi. Weliswaar in lichte mate maar heeft 't wel. Z'n aanvallen zijn licht.
Als ik die van 2 nachten geleden beschrijf: Ik werd wakker omdat hij zo heel dicht tegen me aan kwam liggen, ik voelde in 't donker aan hem en bemerk dan dat hij gewoon verkrampt is. Hij wil omhoog komen maar zwalkt dan half op z'n voorpoten en zakt weer ineen. Die gaat zo een paar keer. Deze keer trappelde hij ook niet met z'n poten. Hij is duidelijk de weg kwijt. Kruipt wel bij me maar heb niet echt 't idee dat hij me opmerkt. Na denk ik een minuut of 2 ? 3 voel je hem ontspannen.
na ff met hem opgezeten te hebben zijn we weer gaan slapen. Hij heeft dan gisteren erg veel honger, en is gewoon nog wat uit z'n doen, wat brommerig. Ik zie dan die dag ook aan z'n koppie dat 't nog niet goed is.
Maar dat is omdat ik hem zo goed ken een ander zal er niets aan zien.

Het ellendige bij epi is dat je er alleen maar kunt achter komen door andere dingen uit te sluiten. En zeker als de 'aanvallen' niet echt duidelijk zijn. Teun heeft ze ook wel duidelijker gehad met trappelen van z'n poten en ook langer van tijdsduur.
Deze laatste zou ik niet meteen aan epi toegeschreven hebben als ik niet wist dat hij 't had.
Zover ik dat kan bemerken (als ik er niet ben en hij krijgt dit weet ik dat niet als ik thuis kom) was 't nu 5 maanden geleden. Hij heeft hiervoor geen medicatie.

Moeilijk he als ze wat mankeren en je eigenlijk nu zelf op onderzoek moet gaan. Maak anders eens bij je DA een afspraak voor mijn part zonder hond. En spreek deze voorvallen eens door en neem in je achterhoofd ook de info die je hier krijgt mee.
Onzekerheid is vaak veel erger dan 't zeker weten

Rea schreef:Heb al eerder een topic hierover gezien en toen niet gereageerd net zoals andere hier om je niet zomaar iets in de schoenen te schuiven.
Teun (blonde ami) heeft ook epi. Weliswaar in lichte mate maar heeft 't wel. Z'n aanvallen zijn licht.
Als ik die van 2 nachten geleden beschrijf: Ik werd wakker omdat hij zo heel dicht tegen me aan kwam liggen, ik voelde in 't donker aan hem en bemerk dan dat hij gewoon verkrampt is. Hij wil omhoog komen maar zwalkt dan half op z'n voorpoten en zakt weer ineen. Die gaat zo een paar keer. Deze keer trappelde hij ook niet met z'n poten. Hij is duidelijk de weg kwijt. Kruipt wel bij me maar heb niet echt 't idee dat hij me opmerkt. Na denk ik een minuut of 2 ? 3 voel je hem ontspannen.
na ff met hem opgezeten te hebben zijn we weer gaan slapen. Hij heeft dan gisteren erg veel honger, en is gewoon nog wat uit z'n doen, wat brommerig. Ik zie dan die dag ook aan z'n koppie dat 't nog niet goed is.
Maar dat is omdat ik hem zo goed ken een ander zal er niets aan zien.

Het ellendige bij epi is dat je er alleen maar kunt achter komen door andere dingen uit te sluiten. En zeker als de 'aanvallen' niet echt duidelijk zijn. Teun heeft ze ook wel duidelijker gehad met trappelen van z'n poten en ook langer van tijdsduur.
Deze laatste zou ik niet meteen aan epi toegeschreven hebben als ik niet wist dat hij 't had.
Zover ik dat kan bemerken (als ik er niet ben en hij krijgt dit weet ik dat niet als ik thuis kom) was 't nu 5 maanden geleden. Hij heeft hiervoor geen medicatie.

Moeilijk he als ze wat mankeren en je eigenlijk nu zelf op onderzoek moet gaan. Maak anders eens bij je DA een afspraak voor mijn part zonder hond. En spreek deze voorvallen eens door en neem in je achterhoofd ook de info die je hier krijgt mee.
Onzekerheid is vaak veel erger dan 't zeker weten

Ik vind het heel lastig omdat het van alles kan zijn natuurlijk. Het zou ook nog kunnen lijkt me dat dat weekend met zijn rug hier weer los van staat?

Ik heb net de da-assistent gesproken en ze hebben om 17:30 telefonisch spreekuur (wist ik niet). Ik ga vanavond dan dus bellen en kan dan hopenlijk even met de da overleggen en ook vragen of ze hem nog eens wil zien of niet.

Vanochtend dacht ik nog, ik had het moeten filmen gisteren. Maar goed, op het moment zelf is dat niet iets wat bij me opkomt moet ik zeggen

Moos schreef:

Rea schreef:Heb al eerder een topic hierover gezien en toen niet gereageerd net zoals andere hier om je niet zomaar iets in de schoenen te schuiven.
Teun (blonde ami) heeft ook epi. Weliswaar in lichte mate maar heeft 't wel. Z'n aanvallen zijn licht.
Als ik die van 2 nachten geleden beschrijf: Ik werd wakker omdat hij zo heel dicht tegen me aan kwam liggen, ik voelde in 't donker aan hem en bemerk dan dat hij gewoon verkrampt is. Hij wil omhoog komen maar zwalkt dan half op z'n voorpoten en zakt weer ineen. Die gaat zo een paar keer. Deze keer trappelde hij ook niet met z'n poten. Hij is duidelijk de weg kwijt. Kruipt wel bij me maar heb niet echt 't idee dat hij me opmerkt. Na denk ik een minuut of 2 ? 3 voel je hem ontspannen.
na ff met hem opgezeten te hebben zijn we weer gaan slapen. Hij heeft dan gisteren erg veel honger, en is gewoon nog wat uit z'n doen, wat brommerig. Ik zie dan die dag ook aan z'n koppie dat 't nog niet goed is.
Maar dat is omdat ik hem zo goed ken een ander zal er niets aan zien.

Het ellendige bij epi is dat je er alleen maar kunt achter komen door andere dingen uit te sluiten. En zeker als de 'aanvallen' niet echt duidelijk zijn. Teun heeft ze ook wel duidelijker gehad met trappelen van z'n poten en ook langer van tijdsduur.
Deze laatste zou ik niet meteen aan epi toegeschreven hebben als ik niet wist dat hij 't had.
Zover ik dat kan bemerken (als ik er niet ben en hij krijgt dit weet ik dat niet als ik thuis kom) was 't nu 5 maanden geleden. Hij heeft hiervoor geen medicatie.

Moeilijk he als ze wat mankeren en je eigenlijk nu zelf op onderzoek moet gaan. Maak anders eens bij je DA een afspraak voor mijn part zonder hond. En spreek deze voorvallen eens door en neem in je achterhoofd ook de info die je hier krijgt mee.
Onzekerheid is vaak veel erger dan 't zeker weten

Ik vind het heel lastig omdat het van alles kan zijn natuurlijk. Het zou ook nog kunnen lijkt me dat dat weekend met zijn rug hier weer los van staat?

Ik heb net de da-assistent gesproken en ze hebben om 17:30 telefonisch spreekuur (wist ik niet). Ik ga vanavond dan dus bellen en kan dan hopenlijk even met de da overleggen en ook vragen of ze hem nog eens wil zien of niet.

Vanochtend dacht ik nog, ik had het moeten filmen gisteren. Maar goed, op het moment zelf is dat niet iets wat bij me opkomt moet ik zeggen

Succes vanmiddag en zorg dat je een lijstje met vragen bij je hebt liggen.
Geef aan waar je echt vraag ligt.

He meis,

Arme Moos, wat kan het nou toch zijn? Zoals je weet heeft Senna epilepsie, die smakt af en toe in een aanval. Maar Belle smakt bijvoorbeeld voordat ze overgeeft dus het kan ook zijn dat Moos, omdat hij voelt dat hij moet overgeven, gaat smakken. Senna is meestal niet 'bij' bij een aanval, die is echt totaal de weg kwijt en knalt bv. overal tegenaan. Als ik de ervaringsverhalen van andere lees zou het inderdaad iets met zijn maag kunnen zijn. Maargoed, ik heb er geen verstand van. (lekkere nuttige bijdrage dus ook )

Yuno is ook gevoelig op de darmen. Na heel wat dierenartsbezoekjes is na een endoscopie een chronische darmontsteking vastgesteld die mede veroorzaakt werd door voeding (hij kreeg nog brokken in die tijd). Na twee prednisonkuren bleek hij zelfs een onderhoudsdosering prednison nodig te hebben. Op aanraden van Tanntje Koning zijn we glutenvrij gaan voeren en hij is nu al ruim drie jaar klachtenvrij.

Zijn klachten waren ook misselijk en erg overmatig strekken door buikpijn. Ik hoorde dan zijn buik ook luid borrelen en soms moest hij spugen. Wel at hij altijd gras, wat hij de volgende dag uitpoepte. Een keer heeft hij zelfs gehad dat zijn lichaam zo verkramd was van de pijn dat hij niet meer kon lopen en omviel. Wat dat betreft lijkt het dus wel op de klachten van Moos.

Daarnaast wil ik je ook attenderen op de ziekte CECS. Hierbij krijgt de hond krampaanvallen waarbij hij bij bewustzijn blijft. Helaas is de oorzaak vooralsnog onbekend, maar op dit moment wordt er door mw. Quirine Stassen in het UKG in Utrecht onderzoek naar gedaan. Het zijn voornamelijk Border Terriers die symptomatisch zijn, maar ook andere rassen vertonen de symptomen.
Meer informatie en eventueel foto's en filpjes kun je vinden op http://www.borderterrier.de/cecs-d/index.html

Dano heeft in begin januari en begin mei een aanval gehad waarbij hij ook bij bewustzijn bleef. We zijn voor een consult in het UKG geweest en hij wordt zeer sterk verdacht van CECS. Omdat er nog geen DNA-test voor ontwikkeld is, is het nog niet met zekerheid vast te stellen.
Omdat Yuno ook wel soortgelijke symptomen heeft, verdenk ik hem er ook van, maar dan in mindere mate.

Heel veel sterkte in ieder geval.

Ik heb net de dierenarts gesproken en hij blijft nog wel erg aan iets met zijn rug denken, dit ook omdat vorige keer de klachten duidelijk direct verdwenen na een pijnstillende injectie. Hij zei ook dat rug en buik vaak 'in elkaar over gaan' qua klachten.
Hij wilde nu het voor de derde keer gebeurt is wel graag foto's laten maken, dus ik heb nu een afspraak gemaakt voor over 2 weken. Mocht hij eerder weer klachten krijgen dan mag hij ergens tussendoor geschoven worden, maar aangezien hij nu gewoon weer helemaal de oude is, en dat ook elke keer voor maanden weer geweest is verwacht ik eigenlijk niet (hoop ik!) dat zijn rug eerder met lichte spoed op de foto moet.

Moos schreef:Ik heb net de dierenarts gesproken en hij blijft nog wel erg aan iets met zijn rug denken, dit ook omdat vorige keer de klachten duidelijk direct verdwenen na een pijnstillende injectie. Hij zei ook dat rug en buik vaak 'in elkaar over gaan' qua klachten.
Hij wilde nu het voor de derde keer gebeurt is wel graag foto's laten maken, dus ik heb nu een afspraak gemaakt voor over 2 weken. Mocht hij eerder weer klachten krijgen dan mag hij ergens tussendoor geschoven worden, maar aangezien hij nu gewoon weer helemaal de oude is, en dat ook elke keer voor maanden weer geweest is verwacht ik eigenlijk niet (hoop ik!) dat zijn rug eerder met lichte spoed op de foto moet.

Dus aan de ene kant hoop je dat er niets te zien is op de foto en aan de andere kant.... Lastig hè die vage klachten
Ik hoop voor je dat er iets heel kleins gevonden wordt wat makkelijk te genezen is! Sterkte!

Twee keer is overdreven

Moon schreef:

Moos schreef:Ik heb net de dierenarts gesproken en hij blijft nog wel erg aan iets met zijn rug denken, dit ook omdat vorige keer de klachten duidelijk direct verdwenen na een pijnstillende injectie. Hij zei ook dat rug en buik vaak 'in elkaar over gaan' qua klachten.
Hij wilde nu het voor de derde keer gebeurt is wel graag foto's laten maken, dus ik heb nu een afspraak gemaakt voor over 2 weken. Mocht hij eerder weer klachten krijgen dan mag hij ergens tussendoor geschoven worden, maar aangezien hij nu gewoon weer helemaal de oude is, en dat ook elke keer voor maanden weer geweest is verwacht ik eigenlijk niet (hoop ik!) dat zijn rug eerder met lichte spoed op de foto moet.

Dus aan de ene kant hoop je dat er niets te zien is op de foto en aan de andere kant.... Lastig hè die vage klachten
Ik hoop voor je dat er iets heel kleins gevonden wordt wat makkelijk te genezen is! Sterkte!

Ja precies Aan de ene kant heb ik zoiets van er is vast niks te zien . Aan de andere kant, wat dan?
Ik ga ook voor iets kleins wat makkelijk te genezen is

Bedankt voor het meedenken en meeleven.

Moos schreef:

Moon schreef:

Moos schreef:Ik heb net de dierenarts gesproken en hij blijft nog wel erg aan iets met zijn rug denken, dit ook omdat vorige keer de klachten duidelijk direct verdwenen na een pijnstillende injectie. Hij zei ook dat rug en buik vaak 'in elkaar over gaan' qua klachten.
Hij wilde nu het voor de derde keer gebeurt is wel graag foto's laten maken, dus ik heb nu een afspraak gemaakt voor over 2 weken. Mocht hij eerder weer klachten krijgen dan mag hij ergens tussendoor geschoven worden, maar aangezien hij nu gewoon weer helemaal de oude is, en dat ook elke keer voor maanden weer geweest is verwacht ik eigenlijk niet (hoop ik!) dat zijn rug eerder met lichte spoed op de foto moet.

Dus aan de ene kant hoop je dat er niets te zien is op de foto en aan de andere kant.... Lastig hè die vage klachten
Ik hoop voor je dat er iets heel kleins gevonden wordt wat makkelijk te genezen is! Sterkte!

Ja precies Aan de ene kant heb ik zoiets van er is vast niks te zien . Aan de andere kant, wat dan?
Ik ga ook voor iets kleins wat makkelijk te genezen is

Bedankt voor het meedenken en meeleven.

Meid, ik weet zó hoe het is; het bepaalt verdorie je hele leven

Moon schreef:

Moos schreef:

Moon schreef:

Moos schreef:Ik heb net de dierenarts gesproken en hij blijft nog wel erg aan iets met zijn rug denken, dit ook omdat vorige keer de klachten duidelijk direct verdwenen na een pijnstillende injectie. Hij zei ook dat rug en buik vaak 'in elkaar over gaan' qua klachten.
Hij wilde nu het voor de derde keer gebeurt is wel graag foto's laten maken, dus ik heb nu een afspraak gemaakt voor over 2 weken. Mocht hij eerder weer klachten krijgen dan mag hij ergens tussendoor geschoven worden, maar aangezien hij nu gewoon weer helemaal de oude is, en dat ook elke keer voor maanden weer geweest is verwacht ik eigenlijk niet (hoop ik!) dat zijn rug eerder met lichte spoed op de foto moet.

Dus aan de ene kant hoop je dat er niets te zien is op de foto en aan de andere kant.... Lastig hè die vage klachten
Ik hoop voor je dat er iets heel kleins gevonden wordt wat makkelijk te genezen is! Sterkte!

Ja precies Aan de ene kant heb ik zoiets van er is vast niks te zien . Aan de andere kant, wat dan?
Ik ga ook voor iets kleins wat makkelijk te genezen is

Bedankt voor het meedenken en meeleven.

Meid, ik weet zó hoe het is; het bepaalt verdorie je hele leven

Het zit Dante (en jou) helemaal niet mee he?
Ik heb nu voor het eerst dat ik me echt langdurig zorgen begin te maken. Ik had eigenlijk gehoopt dat het na dat ene weekend en een weekje rymadil klaar zou zijn. Helaas niet dus...
Ik vind het ook heel moeilijk nu om hem alleen te laten als ik ga werken. Slaat eigenlijk nergens op zeg ik al steeds tegen mezelf, want na zo'n periode van verkrampen is er niks meer aan de hand lijkt het en is hij ook vrolijk en gewoon Moos. Maar dit is nu de derde keer en nu vind ik het niks leuk meer

Het ìs ook niet leuk

Ik weet wel dat ik indertijd een gevecht heb moeten leveren omdat de DA ook uitging van de rug van mijn hond "omdat de pijnstiller werkt".

Een pijnstiller werkt algemeen!
Die stilt dus elke pijn.

Bij mijn hond, een Teckel (dus rugklachten ) was het nadrukkelijk dus geen rugprobleem, maar een darmprobleem.
En daar kom je alleen achter met een foto of een echo

Jee wat naar zeg, de derde keer al! Arme Moossie

hé, dit lees ik nu pas! Wat naar Marloes! Arme Moos. Ik heb totaal geen verstand van dit soort klachten en de eventueel bijbehorende aandoeningen, maar wil wel even van me laten horen. Sterkte, en hou ons op de hoogte van hoe het verder gaat he!

ranetje schreef:Het ìs ook niet leuk

Ik weet wel dat ik indertijd een gevecht heb moeten leveren omdat de DA ook uitging van de rug van mijn hond "omdat de pijnstiller werkt".

Een pijnstiller werkt algemeen!
Die stilt dus elke pijn.

Bij mijn hond, een Teckel (dus rugklachten ) was het nadrukkelijk dus geen rugprobleem, maar een darmprobleem.
En daar kom je alleen achter met een foto of een echo

Ik denk dat hij dat zo ziet vanwege de combinatie van 'iets voelen in zijn rug' bij onderzoek en daarna een pijnstiller die werkt.
Ik had het idee dat hij niet 100% zeker iets had van "ja, moet de rug wel zijn!", maar wel dat hij die kans het grootste acht.

Ik heb zelf ook wel heel erg zoiets van, maak die foto nu maar. Op de een of andere manier heb ik gevoelsmatig iets van "ze vinden vast niks", maar goed, dan weet je dat en kan je ook weer verder.

Hoe ben je er bij jouw Teckel uiteindelijk achter gekomen dat het een darmprobleem was, als ik vragen mag?

Moos schreef:

ranetje schreef:Het ìs ook niet leuk

Ik weet wel dat ik indertijd een gevecht heb moeten leveren omdat de DA ook uitging van de rug van mijn hond "omdat de pijnstiller werkt".

Een pijnstiller werkt algemeen!
Die stilt dus elke pijn.

Bij mijn hond, een Teckel (dus rugklachten ) was het nadrukkelijk dus geen rugprobleem, maar een darmprobleem.
En daar kom je alleen achter met een foto of een echo

Ik denk dat hij dat zo ziet vanwege de combinatie van 'iets voelen in zijn rug' bij onderzoek en daarna een pijnstiller die werkt.
Ik had het idee dat hij niet 100% zeker iets had van "ja, moet de rug wel zijn!", maar wel dat hij die kans het grootste acht.

Ik heb zelf ook wel heel erg zoiets van, maak die foto nu maar. Op de een of andere manier heb ik gevoelsmatig iets van "ze vinden vast niks", maar goed, dan weet je dat en kan je ook weer verder.

Hoe ben je er bij jouw Teckel uiteindelijk achter gekomen dat het een darmprobleem was, als ik vragen mag?

Ik heb me laten doorverwijzen naar een specialist op ruggebied bij de kliniek in Amsterdam
Mijn hond wilde niet meer lopen van de pijn bij de gewone DA.
Die "constateerde" een hernia (met het blote oog!)
Toen ik de volgende dag bij de specialist kwam kon hij weer gewoon lopen (dat is een "beetje snel" na een hernia)
Toen ik mijn verhaal vertelde en mijn twijfels over de "diagnose" knikte hij, controleerde de reflexen en zei: "Darmkoliek"
Mijn latere DA gaf diezelfde diagnose

Meestal had hij na die pijn een keer wat dunnere ontlasting en daarna was het weer een tijdje over

Ik zeg dus niet dat het bij Moos hetzelfde is, maar ik heb vaker "rugproblemen" bij mijn Teckels gehad die uiteindelijk iets totaal anders bleken te zijn.

ranetje schreef: Ik heb me laten doorverwijzen naar een specialist op ruggebied bij de kliniek in Amsterdam
Mijn hond wilde niet meer lopen van de pijn bij de gewone DA.
Die "constateerde" een hernia (met het blote oog!)
Toen ik de volgende dag bij de specialist kwam kon hij weer gewoon lopen (dat is een "beetje snel" na een hernia)
Toen ik mijn verhaal vertelde en mijn twijfels over de "diagnose" knikte hij, controleerde de reflexen en zei: "Darmkoliek"
Mijn latere DA gaf diezelfde diagnose

Meestal had hij na die pijn een keer wat dunnere ontlasting en daarna was het weer een tijdje over

Ik zeg dus niet dat het bij Moos hetzelfde is, maar ik heb vaker "rugproblemen" bij mijn Teckels gehad die uiteindelijk iets totaal anders bleken te zijn.

Wat een verhaal joh. Wel goed dat je je toen hebt laten doorverwijzen

Ik hou het in gedachten (zoals alle tips!).

Dus een DA die begrijpt dat je je zorgen maakt en er iets mee gaat doen goed zo
wat er ook uitkomt onzekerheid is meestal erger dan 't weten

Goed dat er een foto wordt gemaakt, al vind ik het wel raar dat het pas over 2 weken kan.

Maar goed, is er niets te zien op de foto dan wordt het nog allemaal veel onzekerder. Dus ik hoop gewoon dat er een klein mankementje op te zien is, dat simpel verholpen kan worden

Jeetje Marloes, wat een zorgen om Moossie. Ik ga duimen dat er uit de foto's iets kleins komt wat goed te genezen is.

Dikke knuffel

Marion. schreef:Goed dat er een foto wordt gemaakt, al vind ik het wel raar dat het pas over 2 weken kan.

Maar goed, is er niets te zien op de foto dan wordt het nog allemaal veel onzekerder. Dus ik hoop gewoon dat er een klein mankementje op te zien is, dat simpel verholpen kan worden

Daar ga ik ook voor, vind ik een goede optie

Het zou wel sneller kunnen als er spoed bij is, maar nu merk je echt niks meer aan hem (zoals elke keer gebeurt). Hij heeft vanochtend weer ouderwets gespeeld met zijn vaste hondenvriendin in het bos, en kan dan ook rennen als de beste.
Heel vreemd hoe het opeens op lijkt te komen en dan maandenlang verder alles goed gaat. Het lijkt me dan ook wat apart als er echt iets fout is in zijn rug eigenlijk.... Maar goed, ik ben geen da natuurlijk.

Wat een vervelende vage rotklachten en balen dat hij nu toch weer last heeft gehad, je schrikt je rot. Ik denk wel dat het goed is dat er nu toch foto's worden gemaakt, ook voor je eigen gemoedsrust Hopelijk niks ernstigs aan de hand. Geef Moos maar een dikke knuffel van zijn aardsrivaal Vegas