Het HondenForum

ik ga met de rest mee, gewoon ernaar toe gaan

Kan me voorstellen dat je er helemaal doorheen zit, Karen.
Ga erheen, gewoon doen, even je meisje knuffelen en liefst afwisselend met Rens zoveel mogelijk bij haar blijven.

Shit karen had zo gehoopt op beter nieuws, sterkte meis

Stang schreef:Ik zou nu ook gaan Karen....

Stel dat ze het niet haalt, echt ik hoop met heel mijn hart dat het niet zo is, dan ben je nu wel geweest en heb je je meisje nog gezien.

Maandagmiddag heb ik eigenlijk al 'afscheid' van Lana genomen. Toen we samen met haar in het bos wachtten totdat we naar de dierenarts konden voor de operatie. Ik heb die drie kwartier heel bewust meegemaakt. Lana staat op mijn netvlies zoals ze toen was en zoals ze ons nog net even aankeek toen ze onder narcose ging.
Ik vind het ook hartverscheurend om te bedenken hoe mijn meisje daar ligt en diep in mijn hart zou ik niets liever willen dan erheen gaan. Maar doet dat Lana goed?! Het gaat nu om wat het beste is voor Lana, niet wat ik zou willen.
Ik kijk morgenmiddag wel weer hoe ik er dan over denk...

Het is belangrijk om te doen waar jij je goed bij voelt en waar jij vrede mee hebt

Femia schreef:Ik zou toch even naar haar toe gaan. Misschien mist ze jullie wel heel erg.
Wat ik me afvraag.............is er 's nachts iemand bij haar?

Volgens mij denken honden niet in die gevoelens van 'missen'?

's Nachts is er niet permanent iemand bij haar. De dierenarts gaat wel een paar keer kijken.

Ook hier weer een brok in mijn keel, vind dit zo triest voor lana en jullie.

zelf zou ik er ook heen gaan, het idee dat ze nu alleen is en jullie mist zou ik niet aankunnen, het kan idd. twee kanten op gaan of ze gaat zich wat beter voelen met jullie liefde om zich heen of ze wordt verdrietig als jullie weer weg gaan, een optie is idd. om daar te blijven slapen, thuis zou ik ook geen oog dicht doen met het idee dat mijn hond daar ziek en alleen ligt. maar dit is idd. heel erg persoonlijk, ik snap je tweestrijd om je beslissing om wel/niet langs te gaan.

in ieder geval weer heel veel sterkte voor jullie en lana!!!!!!!!!!!!!!

groetjes,

MoniqueDM schreef:Wat een ellende Karen. Ik kan me voorstellen dat je er helemaal doorheen zit. Wanneer mag je nu weer bellen?

19:30 Uur.

fenneke schreef:ze snapt nu vast niet waarom jullie er niet zijn en geeft de moed op

Ik geloof niet dat een hond zo denkt. Een hond denkt niet aan mensen die er op dat moment niet zijn. Een hond schikt zich in zijn lot, hoe beroerd dat ook op dat moment is. Wij zouden als mens graag andere emoties aan een hond toebedelen, maar volgens mij hebben ze die niet?
Als ik er heen zou gaan, zou ik dat puur voor mezelf doen en dat vind ik eigenlijk egoistisch. Want een hond snapt wel heel goed dat je weggaat en dat ze niet mee mag.

ik zou gelijk gaan sterkte

Rea schreef:Karen en Rens ga ff in overleg met de DA

Ik doe niets anders dan overleggen met de dierenarts. Ik hang 3/4 keer oer dag aan de telefoon.

Hutsje schreef:Als het kritiek is zou ik er naartoe gaan en een veldbed meenemen. No way dat mijn hond de laatste uren alleen moet doorbrengen en ik zou het risico niet willen nemen dat ze zou sterven als ik er niet bij was. Ik heb van Pien nooit afscheid kunnen nemen omdat ze op de operatietafel is gestorven en dat is verschrikkelijk. Maar dat is voor iedereen weer anders misschien. In ieder geval heel, heel veel sterkte!

Zodra Lana kritiek komt te liggen, worden we gebeld en gaan we er uiteraard direct heen. Maar van die situatie is nu gelukkig(!) nog geen sprake. De dierenartsen weten dat we er de laatste momenten bij willen zijn als dat mogelijk is en zullen ons dan ook zeker bellen.

pooh schreef:

Femia schreef:

Hutsje schreef:Als het kritiek is zou ik er naartoe gaan en een veldbed meenemen.

Mijn idee, alleen denk ik niet dat de DA dat goed vind?

Mwa bij onze DA mag je je tuinstoel meenemen en bij je hond/ktat blijven

Ik zou nu ook zeker even gaan.

Heel veel sterkte nogmaals.

Ik mag er ook heen.

Jeetje Karen wat een ellende. Heel veel sterkte en ik hoop dat Lana nog even de bossen mag gaan bestieren

Scooby schreef:

fenneke schreef:ze snapt nu vast niet waarom jullie er niet zijn en geeft de moed op

Ik geloof niet dat een hond zo denkt. Een hond denkt niet aan mensen die er op dat moment niet zijn. Een hond schikt zich in zijn lot, hoe beroerd dat ook op dat moment is. Wij zouden als mens graag andere emoties aan een hond toebedelen, maar volgens mij hebben ze die niet?
Als ik er heen zou gaan, zou ik dat puur voor mezelf doen en dat vind ik eigenlijk egoistisch. Want een hond snapt wel heel goed dat je weggaat en dat ze niet mee mag.

Ik durf er heel moeilijk wat op te zeggen omdat ik weet dat als er iets mis gaat dingen verkeerd kunnen uitpakken. Ben je niet geweest krijg je misschien spijt, ga je wel dan flipt ze misschien omdat ze niet mee mag als je weer weggaat, dus het blijft enorm moeilijk.

Wat ik wel weet is dat honden soms door stress niet beter worden. Wuilus zou bv gewoon nooit eten bij een DA in een kennel en dan dus ook zeker niet beter worden. Ze heeft zelfs een keer gebeten van stress bij het uitslapen van narcose. Ze kreeg daar ook altijd diarree en liet haar plas gewoon lopen terwijl er verder niets aan de hand was. Een keer plaste ze zelfs bloed toen ik haar op kwam halen wat niets te maken had met waarvoor ze daar was en wat ook direct weer weg was toen we 24 uur thuis waren

Zulke honden knappen wel degelijk op als de baas enkele uren per dag met ze doorbrengt. Maar aan de andere kant geef ik je ook weer gelijk, afscheid nemen is des te pijnlijker iedere keer en misschien dat juist dat haar erg uit haar doen brengt.

Ik wens jullie in ieder geval veel sterkte en hoop dat ze toch weer een spurt krijgt en opknapt

MARC_S schreef:Ik durf er heel moeilijk wat op te zeggen omdat ik weet dat als er iets mis gaat dingen verkeerd kunnen uitpakken. Ben je niet geweest krijg je misschien spijt, ga je wel dan flipt ze misschien omdat ze niet mee mag als je weer weggaat, dus het blijft enorm moeilijk.

Wat ik wel weet is dat honden soms door stress niet beter worden. Wuilus zou bv gewoon nooit eten bij een DA in een kennel en dan dus ook zeker niet beter worden. Ze heeft zelfs een keer gebeten van stress bij het uitslapen van narcose. Ze kreeg daar ook altijd diarree en liet haar plas gewoon lopen terwijl er verder niets aan de hand was. Een keer plaste ze zelfs bloed toen ik haar op kwam halen wat niets te maken had met waarvoor ze daar was en wat ook direct weer weg was toen we 24 uur thuis waren

Zulke honden knappen wel degelijk op als de baas enkele uren per dag met ze doorbrengt. Maar aan de andere kant geef ik je ook weer gelijk, afscheid nemen is des te pijnlijker iedere keer en misschien dat juist dat haar erg uit haar doen brengt.

Ik wens jullie in ieder geval veel sterkte en hoop dat ze toch weer een spurt krijgt en opknapt

Hoi Marc,

Ja, het is ook wel een dilemma. Lana is geen stresskip, dus zal ook niet gestressed zijn nu bij de dierenarts. Ze eet en drinkt daar ook zelf en kan haar diarree en plas ophouden tot ze met haar uit gaan. Ze zal zich ongetwijfeld heel ellendig voelen, maar Lana is wel een hond die zich in haar lot schikt.
Lana hangt wel heel erg aan mij. Juist daarom ben ik bang dat het weggaan van mij haar juist wèl stress op zal leveren. Ze is nu rustig....
O, het is zo moeilijk allemaal. Ik wil gewoon het beste voor haar...

Scooby schreef:

fenneke schreef:ze snapt nu vast niet waarom jullie er niet zijn en geeft de moed op

Ik geloof niet dat een hond zo denkt. Een hond denkt niet aan mensen die er op dat moment niet zijn. Een hond schikt zich in zijn lot, hoe beroerd dat ook op dat moment is. Wij zouden als mens graag andere emoties aan een hond toebedelen, maar volgens mij hebben ze die niet?
Als ik er heen zou gaan, zou ik dat puur voor mezelf doen en dat vind ik eigenlijk egoistisch. Want een hond snapt wel heel goed dat je weggaat en dat ze niet mee mag.

Ja en dat heeft ze al meegemaakt toen je haar daar achterliet, misschien is ze daarvan verdrietig. Denk maar eens aan alle honden die niet willen eten als ze in een pension zijn.
Maar ik zeg niet dat je moet gaan, ik wil hiermee zeggen dat ik wel denk dat honden gestresseerd kunnen raken en daardoor hun eigen genezing in de weg kunnen zitten.

Ik vind het moeilijk om dit te zeggen want het is beslist niet als aanval of betweterij bedoeld, ook wil ik het niet moeilijker maken dan het al is. Mijn duimen draaien hard door voor Lana, ze moet gewoon beter worden!

Sorry, ik had jouw reactie op Marc nog niet gelezen

bulletjebe schreef:Ja en dat heeft ze al meegemaakt toen je haar daar achterliet, misschien is ze daarvan verdrietig. Denk maar eens aan alle honden die niet willen eten als ze in een pension zijn.

Lana eet en drinkt dus wel. Ze krijgt alleen die vloeibare dwangvoeding, zodat ze zeker zijn dat ze alle binnen krijgt, maar ze eet ook steeds wat happen zelf. Zoals ik net al schreef, is Lana geen stresskip, dus ik verwacht nu ook geen stress bij haar. (Heeft ze volgens de dierenarts ook niet.)

Jeetje Karen wat een ellende Ik heb nu pas zo'n beetje het hele verhaal gelezen.

Ik zou naar haar toe gaan Karen. Het klinkt een beetje alsof ze het aan het opgeven is. Volgens mij mist ze je verschrikkelijk en misschien weet ze niet of je ooit nog terug komt. Misschien gaat ze weer opknappen als ze je gezien heeft.

Jij kent haar door en door natuurlijk.
Dus jij kunt wel inschatten hoe ze zich nu voelt en hoe haar gemoedstoestand is
Iedere hond zal natuurlijk anders reageren en als dit naar jouw mening het beste ook voor lana is, is dit de beste beslissing.

karen
jij kent haar het beste in haar doen en laten maar toch...zou ik zeggen ga naar haar toe

ze is er nog
het kan nog

laat weten dat je er bent

wat je ook doet sterkte voor jullie

Oooo, wat moeilijk Karen. Dit sloopt je. Ik weet niet wat ik zou doen, is ook afhankelijk van welke hond het is. Jij weet het het beste.

Heel veel sterkte meis. Ik blijf heel hard duimen draaien.
(ik heb van beide vorige honden geen afscheid kunnen nemen; dat is hard, komt als een mokerslag; het rouwproces verloopt dan even heel heftig, maar jullie boswandeling van 3 kwartier zit je wel op het netvlies gebrand; en dat zijn de kostbare momenten die je straks je herinneringen verwarmen)

Ontzettend veel sterkte

Karen ik wens je veel sterkte,
ik zou naar de'r toe gaan.
Maar jij kent haar het beste.

Sterkte Karen!

Scooby schreef:

MoniqueDM schreef:Wat een ellende Karen. Ik kan me voorstellen dat je er helemaal doorheen zit. Wanneer mag je nu weer bellen?

19:30 Uur.

het is bijna half acht

Ik weet zeker dat mijn honden zich beter voelen als ik of Wim erbij zijn. Daarom zou ik er dus bij willen zijn, en dus ook niet meer weggaan. Ik wil ze steunen op elke manier ik dat kan, en als dat bij ze zitten is dan doe ik dat. Ik zou het niet kunnen verdragen dat mijn hond, die anders nooit opgesloten wordt nu zielig, beroerd en alleen dit zou moeten doormaken, en geen van mijn honden zijn stresskippen. Al zou ik 2 dagen geleden al afscheid genomen hebben, ze is er nu nog en nu heeft ze je nodig. Althans, het lijkt erop dat dat de mening is van de meesten hier en het is ook mijn mening. Maar nogmaals, blijkbaar is dit niet voor iedereen hetzelfde. Nogmaals sterkte ermee.

Dit is inderdaad een vreselijke moeilijke keuze. Óf ze schiet in de stress dat je er niet bent óf omdat je weer weggaat als je op bezoek gaat.
Ik weet niet of Lana het begrijpt als je zegt "zo terug" of "tot straks"?
Ik geloof wél dat een hond je kan missen. Als ik Harrie meemaak tenminste. Als ik een avond met mijn werk weg ben eet hij bv pas zijn eten op als ik binnenkom. Dat kan rustig om 1 uur 's nachts zijn terwijl hij zijn bak om 18.00 uur krijgt.
Wij hebben een keer oppas(mensen waar hij stapelgek op is) aan huis gehad voor Har toen wij beiden weg moesten, hij heeft de hele avond voor het raam op de uitkijk gezeten.
En inderdaad al die honden die in pension niet willen eten.
Als je het toch beter vind om niet te gaan, misschien kan je dan wel een knuffel of dekentje van thuis afgeven bij de DA zodat ze een bekende geur bij zich heeft?

Karen, doe wat je hart je ingeeft, het is jouw hond en bent er volgens mij heel bewust mee bezig. Laat je verder niet gekmaken door die lieve goedbedoelde andere meningen. Ik blijf ondertussen duimen voor Lana. Hopelijk heb je inmiddels wat beter nieuws gehad. Sterkte!