Het HondenForum

lieveheersbeestje83 schreef:Klitten verwijderen is ook wel heel vervelend, fijn dat hij ze nu (samen met onderwol en teken) kwijt is.

Ja, en dan hád ik er al ongeveer driehonderdduizend klitten uitgeknipt en kílo's dode onderwol uitgekamd met een herderharkje.

Vindt hij zichzelf lekker ruiken nu, of wil hij de geur zo gauw mogelijk kwijt?

Wat hij er zelf van vindt, weet ik niet. Hij is iig niet aan het rollen.
Ik vind het een aanzienlijke verbetering, ondanks wassen stonk hij nog steeds een beetje. Vandaag kwamen we erachter dat die lucht in zijn onderwol zat.
Skadi begroette ons, en ging toen heel breed enthousiast kwispelen terwijl ze hem grondig besnuffelde. Die vindt het duidelijk ook een verbetering

Wat klinkt het allemaal goed.
Genieten hoor. Geen spijt?

sonj@ schreef:Geen spijt?

Nee, klink ik zo dan?

Hij SLAAPT!!!!
Nou ja, bijna. Ogen zijn open, maar hij ligt heel rustig op zijn zij.
En het onweert nog steeds.

We zijn samen naar het onweer gaan kijken, op de bank. Niet aaien, niet praten, maar wel tegen me aan. Ik rustig liggend, af en toe gapen. Beetje mediteren en ontspanningsoefeningen doen, want ik vond het knap lastig om rustig te blijven bij dat gestress. Ik ben nu doorweekt van alle liters kwijl. Echt, kletsnat.
Maar Cayuga is er doorheen voor nu. Je kunt ook niet bang blijven op die manier natuurlijk, dat houdt geen hond vol.
Ik denk dat het ook hielp dat Skadi met haar kong ging spelen. Knap grietje

Nee hoor, zo klink je niet.
Maar gezien de overwegingen van te voren....wel/niet, gezondheidsproblemen enzo, vroeg ik mij dat af.
Het kan tenslotte mee, maar ook tegen, vallen.

Wat fijn dat de onweerangst mee lijkt te vallen, vooral voor hem fijn en lekker dat hij al die dooie onderwol kwijt is nu

sonj@ schreef:Nee hoor, zo klink je niet.
Maar gezien de overwegingen van te voren....wel/niet, gezondheidsproblemen enzo, vroeg ik mij dat af.

Nou, die bedenkingen zaten er voornamelijk bij man.
Niet zozeer bij mij

Het kan tenslotte mee, maar ook tegen, vallen.

Ik moet heel hard denken, ik geloof niet dat ik een hond ooit tegen vond vallen.
Ja, Skadi als pup. Maar ik ben ook gewoon geen puppenmens.
Ze hebben wel eens wat dingen die je niet direct verwacht (dat sneppen) of waar je niet echt op zit te wachten (dat stinken), maar ik vind eigenlijk altijd dat het leuk de wat mindere kanten veruit overtreft. Misschien scheelt het dat ik herplaatsers redelijk zorgvuldig uitzoek.
En ik kan van honden gewoon héél erg véél hebben. Ik begrijp ze. Bij mensen heb ik wel eens een Marlène Diettrichmoment (Iek wiel allien sain), bij honden nooit.

Och erm. Dat alleen laten zonder Skadi was blijkbaar nog even een stap te ver.
Ik vond een enorme plas in de bijkeuken net.
Toen Cayuga zag dat ik die aan het opruimen was verstijfde hij en ging daarna zenuwachtig lopen doen
Hij was geloof ik bang dat ik kwaad zou zijn, arm mannetje

Arme vent

Ja, dat was wel even sneu.

Vandaag wat leukere momenten
Hij was vandaag eerder dan Skadi in de werkkamer, en ging vlug op haar plek liggen, bij mij onder het bureau. Ik was benieuwd wat Skadi zou doen, en hield het met een half oog in de gaten.
Ze ging met een diepe steun onder het bureau van man liggen. Peinzend naar Cayuga kijkend.
Een halve minuut later sprong ze opeens overeind en vloog naar de huiskamer.
Ik verwachtte dat er iemand langs kwam of zo. Cayuga ook. Die ging vlot achter haar aan. Yay! Er gebeurd wat!
Maar inplaats van het blafconcert dat ik verwachtte kwam Skadi snel teruglopen en ging bij mij onder het bureau liggen
Hoebedoellu, honden liegen niet?

Overigens kwam ik er toen achter dat er best twee herders en een voetensteun onder mijn bureau passen. Cayuga ging gewoon aan de andere kant onder het bureau liggen. Het wás even wurmen, maar uiteindelijk kreeg hij het toch voor elkaar.

Ook heeft hij in de gaten dat het niet gewaardeerd wordt als hij zich er tussen komt wringen als ik met Skadi aan het knuffelen ben. Ik stuur hem dan weg, en Skadi gromt (terecht imo) tegen hem. Maar ja. Je wil er wél bij zijn....
Vandaag had hij er wat op gevonden
Skadi lag op de bank, en ik knuffelde haar. Komt Cayuga achter me zitten, met zijn hele gewicht tegen mijn rug aan
Skadi keek, maar zei niks. Die vond het net kunnen.
Ik heb er ook niks van gezegd. Ik vond het wel creatief gevonden, en dat mógen honden van mij.

Geweldige anekdote weer, heerlijk!

Die truuk van Skadi
Ik heb jaren geleden iets dergelijks gezien bij twee van mijn honden
Uitstekend uitgedacht

ik heb het weer met een grote glimlach gelezen

ranetje schreef:Die truuk van Skadi
Ik heb jaren geleden iets dergelijks gezien bij twee van mijn honden
Uitstekend uitgedacht

Briljant, toch?
Ik moest echt zó lachen. Ook om die beteuterde kop van Cayuga.

Rana doet het ook, die blaft tegen een denkbeeldige kat in de tuin, wanneer Caspar mee komt blaffen gaat zij snel terug om zijn kluif af te pakken...

Miranda schreef:

ranetje schreef:Die truuk van Skadi
Ik heb jaren geleden iets dergelijks gezien bij twee van mijn honden
Uitstekend uitgedacht

Briljant, toch?
Ik moest echt zó lachen. Ook om die beteuterde kop van Cayuga.

Het is schitterend om te zien

Geweldig!
En ik mag dat ook wel, zelf oplossingen bedenken

Leuk om te lezen weer
Die truukjes ken ik, dat doet Doran ook bij Zinzi

Hij wordt steeds losser, en steeds meer zichzelf. Elke dag leer ik meer van hem kennen.
Vandaag bezeek ik mezelf

Als hij héél blij en opgewonden is, trappelt hij met zijn pootjes en beeft een beetje. Superschattig.
Vandaag kwam daar wat bij. Hij klappert heel snel met zijn onderkaak (dus niet zoals bij bijvoorbeeld tevenplasjes, als ze met de hele kaak klapperen) en kréúnt dan. En dat klínkt me een portie menselijk! De eerste keer stond ik hem met grote ogen aan te kijken, had een hond nog nooit zo'n geluid horen maken. En toen deed hij het weer. Mán, je kon je opvegen

En super dat hij zo lekker zichzelf echt wordt!!

Heerlijk dat hij steeds meer zichzelf word, genieten

Het is een vuile dief
Vandaag kwam ik binnen nadat ik de honden even alleen had gelaten voor een boodschap.
Komt Cayuga me begroeten met een verse kluif in zijn bek
(Hij maakt zijn vermeende pindabrein waar, Skadi zou zulks zorgvuldig verstoppen voor me )
En ik ruim álles op als ik wegga, speeltjes, kluifjes, niks blijft er liggen. Skadi doet me veel te krengerig om dat soort zaken te laten slingeren.
Op de bank lag de verpakking van die kluif, keurig versnipperd

Die heb ik dus hóóg in een kast in de bijkeuken liggen. Géén idéé hoe hij het te pakken heeft gekregen. Maar goed, weten we dat ook weer. Meneer jat.
Toch maar even de indeling omgooien in die kast....

Klojo

Whahaha!!
...pindabrein... hoe kom je erop haha! En ik zie het al zo voor me: "kijk eens vrouwtje, wat ik (eerlijk) gevonden heb, goed hè!!!!"
Maarreh, je weet toch dat je de kat niet op het spek moet binden .

Hier liggen ook wat kluifjes hoog in een kast in de keuken, maar dat is een dichte kast. Zonder deur ervoor kan ik het wel vergeten hier hoor, Laissah zou het nog jatten waar je bij staat. Zelfs mét deur ben ik er hier niet gerust op, krengetje .

Misschien in de kluis leggen?

Zamunda schreef:Whahaha!!
...pindabrein... hoe kom je erop haha!

Laatst liepen we in het bos, allebei een bal in de bek. Allebei de hónden, dus
Ziet hij iets interessants, laat hij acuut zijn bal vallen. Man zei "Hij kan écht maar één ding tegelijk, zeg.".
Ik aaide Cayuga eens over de kop en zei "Ja, daar past ook niet meer dan een pindabrein in, in dat smalle koppie, hè.".
"Ach, het is een man. Dat helpt ook niet.", zei man vergoelijkend

Miranda schreef:

Zamunda schreef:Whahaha!!
...pindabrein... hoe kom je erop haha!

Laatst liepen we in het bos, allebei een bal in de bek. Allebei de hónden, dus
Ziet hij iets interessants, laat hij acuut zijn bal vallen. Man zei "Hij kan écht maar één ding tegelijk, zeg.".
Ik aaide Cayuga eens over de kop en zei "Ja, daar past ook niet meer dan een pindabrein in, in dat smalle koppie, hè.".
"Ach, het is een man. Dat helpt ook niet.", zei man vergoelijkend

Haha, wel prettig zo'n man met zelfkennis .
Heerlijk al die verhalen en anekdotes !

Ik heb drie honden, althans...zo lijkt het.
Beetje een gespleten persoonlijkheid is Cayuga.

Buiten gaat het zo


Binnen is hij zo


Buiten is hij stuiterig, speels, alert. Kop op, staart op. Blij hondje.
Binnen niet. Binnen hangt die staart, en lijkt hij gewoon echt down. Hij ontspant ook niet echt.
Wat hij wil is de hele tijd tegen me aanplakken. Op schoot liggen zelfs. Dat mag, en dan krijgt hij ook een massage. Daar lijkt hij enigszins door te ontspannen.
Hij ligt veel bij me, eigenlijk altijd. Als ik hem dan aanraak schrikt hij eerst, en dan gaat hij dicht tegen me aan staan, stresserig hijgend.
En er zit dus niet veel vooruitgang in.
Buiten wel, dat is een wereld van verschil met hoe hij in het begin was. Maar binnen heeft hij het moeilijk.

Ik kan er niet helemaal de vinger opleggen. Weet hij niet hoe hij zich moet gedragen binnen omdat hij altijd in een kennel zat? Heeft mevrouw takketeef hem wat te stevig onder de knoet en raakt hij daar gestrest van?

Inge O schreef:dat zou dan zo'n typisch gevalletje zijn waarbij ik eens zou uitproberen of een bench niet werkt voor hem - tijdelijk, als begrenzing en daardoor rustbrenger.

Ik snap het idee erachter. En ik kan het niet beredeneren, maar mijn intuïtie zegt me dat dat geen goed idee is. Wat ik wel heb gedaan is een plek voor hem creëren die absoluut off limits is voor Skadi. Zijn mand heb ik daar voor gebruikt. In de slaapkamer wil hij daar toch niet in liggen
Dan wil hij bij mij liggen.

Daar gaat hij enkel in om te kluiven. Verder niet.

Ik heb het idee (en ik kan er best volledig naast zitten) dat hij de aanwezigheid van mensen associeert met actie. En dat hij daarom altijd op scherp staat binnen. Buiten is er dan wel actie, en is hij blij.

Inge O schreef:dat zou dan zo'n typisch gevalletje zijn waarbij ik eens zou uitproberen of een bench niet werkt voor hem - tijdelijk, als begrenzing en daardoor rustbrenger.

Eens. Ik zou van die bench een knus hokje maken, kussen erin, wat speeltjes erbij, uitnodigend. Deurtje open en evt. koekjes of snoepjes in de bench geven, zodat de connectie met leuk/gezellig snel gemaakt is.

Inge O schreef:

Miranda schreef:
Daar gaat hij enkel in om te kluiven. Verder niet.

maar dan laat je hem dus die keuze.

Nee hoor. Kluiven moet verplicht op een eigen plek.

Ik ga er even over nadenken. Ik werk op gevoel met honden, en kan meestal niet echt zaken beredeneren. Maar als ik wel ga redeneren en tegen mijn gevoel inga, pakt dat meestal niet zo briljant uit.

Lijkt wel een beetje op Bruno's gedrag. Ik denk zelf dat Bruno een autistische inslag heeft (als je dat kunt zeggen bij honden), hij heeft veel baat bij veel structuur. Dan weet ie wanneer er gewandeld wordt namelijk. Hij is het liefst buiten, volgens mij, maar het is ook zo dat ie gewoon niet weet of onthoudt wanneer we wandelen. Soms is het al hartstikke laat en hebben we de avondronde allang gedaan, en wil hij toch weer wandelen. Want even een plas doen op het terras, is dat niet genoeg.

Ik denk wel eens, ik zou eigenlijk de dag zo in moeten delen dat hij precies weet wanneer we naar buiten gaan. Ik denk trouwens niet dat het komt omdat we te weinig wandelen. Soms gaat mijn vriend alleen met ze naar het loslooppark, en bij thuiskomst, blijft Bruno dan hijgen en naar mij kijken. Ik weet gewoon dat ie dan denkt, er klopt iets niet. Dan wil ie nog met mij de deur uit eigenlijk. Ik herken sommige dingen gewoon van de autisten waar ik vroeger mee werkte, als er iets is gebeurd wat niet standaard is of in een andere volgorde dan 'normaal', is Bruno 's avonds van de rel, hijgen enzo en niet ontspannen gaan liggen.

Bruno ligt ook meestal bij mij, in het begin helemaal, nu ligt ie ook wel op de grond. Hij heeft een mand maar daar ligt ie nooit. We hebben een grote leren loungebank met meters ruimte en we zijn maar met zijn twee dus meestal ligt ie daar. Als ie gestrest is en hijgt, haal ik eerst mijn handen van hem af. Als dat niet helpt, ga ik hem masseren. In het begin hielp dat soms ook niet, ik heb toen wel vaker de t-touch gebruikt. Dat hielp wel wat, in mijn ogen. Wat goed helpt, is zijn nek masseren, die is vaak keihard. En zijn kop, bovenop maar ook zijn wangen. Als ze gespannen zijn, dat is bij mensen trouwens ook zo, krijgen ze een te strakke gelaatsuitdrukking, de spieren staan strak. Als je die dan weet te ontspannen, al is het maar even, kan dat de spanning doen verminderen, vind ik. Ik doe het ook wel eens bij mezelf, als ik erg aan het knijpen ben met mijn ogen, even de huid de andere kant optrekken en zo houden. Of de fronskreukel uit je voorhoofd vouwen.