Bedankt voor de leuke reacties.
En natuurlijk weet ik heel erg goed wat ik doe.
Ik neem overal ruimschoots de tijd voor, en pak het allemaal stap voor stap aan.
Niets overhaast, en niets geforceerd.
Juist ik ben me heel erg bewust van wat voor honden ik in huis heb.
En juist ik ben altijd degene die heel erg realistisch praat over hun karaktereigenschappen.
Hoe dom zou het dan zijn, als ik een hondje in gevaar zou brengen?
Sjeeee, ontspan een beetje zeg, geniet van het leven en van wat het leven brengt.
Ik had haar ook meteen al mee naar huis kunnen nemen gisteren toen ik haar al geweldig vond.
Maar dat wil ik niet, en dat risico ga ik ook helemaal niet nemen.
Ik wil een stabiel roedeltje in huis, ik wil honden die leuk met elkaar samen kunnen leven en die weten wat ze aan elkaar hebben.
Een hond mag van mij zijn grenzen aangeven, zolang dat blijft bij een snauw of een kefje.
Als dit maar zonder agressie of spanningen gebeurt, is dit heel normaal honds gedrag.
Als Julia na een aantal dagen het niet meer accepteert, dan is daar ook wel een mouw aan te passen.
Voor elk probleem zijn oplossingen, en ik denk overal prima over na.
Ik weet ook al dat bijvoorbeeld mijn vriend niet met drie tegelijk zal gaan lopen, en dús moet ik zelf vaker uit, en moet ik meelopen als hij gaat.
En zo zijn er nog veel meer dingen waar ik extra verantwoordelijkheden bij krijg door de komst van poedeltje.
Dat is mijn keuze, en ik heb er geen moeite mee.
Je kunt van tevoren nooit zeker weten hoe dingen gaan lopen.
Toen we Julia als pup kochten wisten we ook niet zeker of Romeo haar ging accepteren, hij vond het ronduit vreselijk dat zij er was.
Elke keer als pupje Julia bij hem kwam liggen, gromde hij en stond op en ging ergens anders liggen.
Als ze bij hem op de bank lag, en bewoog, dan gromde hij en soms sprong hij op en ging weer verliggen.
We hebben lang gedacht dat hij haar nooit zou gaan accepteren, maar we hebben het goed begeleid, en het de tijd gegeven.
En belangrijker: het een káns gegeven!
En nu? Ze zijn onafscheidelijk zowat, ze zijn gék op elkaar.
Waarom zou dat met het poedeltje niet kunnen?
Ik vind zeker wel dat we het een kans moeten geven, en met de juiste begeleiding worden het vast dikke maatjes.
En stél dat dat niet zo is, dan hebben we nog altijd Kees
En dat meen ik serieus, Kees wil haar graag een thuis bieden, en de eigenaresse van poedeltje heeft mij ook al gevraagd of ik dat zelf met Kees verder wil regelen, want ze vindt het voor de kinderen te moeilijk en onbegrijpelijk als ze dan weer thuis zou komen en alsnog wéér weg zou moeten.
Dus ja, ik begrijp echt wel dat er soms dingen niet lopen zoals je hoopt.
Maar als ik daar al vanuit ga, dan gáát het ook fout, want dan heb ik heel die instelling al.
Mijn instelling is nu dat ze gewoon nog wat moeten wennen, en dat het binnen de kortste keren dikke maatjes zullen zijn.
Net zoals met de Westie, en het Jack Husseltje, en nog meer andere kleine hondjes waarmee het prima gaat samen.
een snauwerig ukkie zou hier ook goed bij rassen, hoe moet ze anders haar grenzen aangeven? Mijn staffs zijn daar heel gevoelig voor, en pikken dat erg goed zeker van teefjes 
