Het HondenForum

ow wat een vervelend staartje inderdaad... Ik denk dat ik ook een andere DA zou zoeken, mijn vertrouwen zou weg zijn en dat is iets wat ik toch een van de belangrijkste dingen vind bij een DA. Natuurlijk zijn het allemaal mensen en iedereen kan een fout maken maar dit is wel hmm... hoe moet ik het zeggen... je wordt er niet vrolijk van.

Pfff, krijg je er ook nog eens een extra bittere pil bij

Wat een klotebericht zeg..
Nogmaals sterkte Jessica

Dat is heel naar, zacht uitgedrukt

Alles van hoe het is gegaan lijkt me voor jullie moeilijk te verteren. Je krijgt er Kief niet mee terug inderdaad. Wat vind ik dit ontzettend rot en naar voor jullie

Vreselijk nieuws nog zo achteraf erbij zeg, bah.

Wat een naar nieuws achteraf.
Hopelijk ga je jezelf niets verwijten.
Jij hebt met jouw kennis alles wat mogelijk was voor Kiefer gedaan.
En na kaarten, daar krijg je Kiefer niet mee terug.
Maar dat je een andere dierenarts gaat nemen, lijkt me heel logisch.
Sterkte.

Alsof het nog niet klote genoeg was

Ach..................

Wat een klote staartje nog zeg
Heel logisch dat je een andere DA gaat zoeken, nogmaals heel veel sterkte

Zoals ik het lees ben je gewoon schoffterig behandeld daar, ik zou in een overdrukke wachtkamer duidelijk vertellen wat er fout is gegaan .... wat vreselijk zuur allemaal.


En ik snap helemaal dat je een kind van jouw Kiefer niet kan weerstaan! Zou ik ook niet kunnen in jouw situatie.

Sterkte ....

Jee,dit is echt klote.

Dus toch tumor in de milt, was wel een beetje de verwachting natuurlijk. En frustrerend dat er wellicht meer kansen waren geweest. Vergeet niet dat je nu niet zal weten of er al uitzaaiingen waren Jes, m.a.w. misschien had het hem gered. Maar misschien ook maar voor eventjes......... Al weet ik dat eventjes heel kostbaar kan zijn.
Blij te lezen dat er voor Lijfje afleidingstroepen zijn gekomen in de vorm van een spaniel.

Pfffff Jeetje weet even niet wat ik moet zeggen... zwaar kloten dit! Sterkte!

Helaas ook nu weer heel herkenbaar, althans wat de 'missers' aangaat ... zie mijn topic over Bonnie.
Zou een boek kunnen vol schrijven over al de gemiste kansen bij mijn dieren (levens): honden, katten, geiten, konijnen, paarden, gevogeltje .... bij werkelijk álle diersoorten heb ik het meermalen meegemaakt dat missers lijden en de dood tot gevolg heeft gehad voor het dier ..
Ik wordt eigenlijk steeds droeviger en gefrustreerder van ... zélf op tijd signalen opvangen en erbij zijn .. en dan vervolgens door missers toch kansen voorbij laten gaan of te laat krijgen .... ongelooflijk moeilijk heb ik het daarmee.

En let wel: ik ben de eerste om te zeggen dat ook dierenartsen 'slechts' mensen zijn en fouten kunnen maken ... maar vooral ook de wijze hoe (meestal!) daarna daarmee wordt omgegaan steekt mij ook mateloos... in al die keren (en dat is écht me al veel te vaak overkomen, bij verschillende DA'en/klinieken ..) heb ik nog nooit ook maar 1x een woord van excuses gehoord, hooguit afgeven op collega's dat hún het fout hadden, maar nooit een moment van hand in eigen boezem steken, nooit verder komend dan : "ach, wat jammer nou ... " terwijl tegelijkertijd de gepeperde rekeningen de computer uitrollen ..

Sorry, zit me duidelijk hoog .... snap in ieder geval goed wat je bedoelt, 'moet' eigenlijk ook nog de DA bellen die Bon nog geprobeerd heeft te redden ... overigens heeft zij mij wel al zelf geprobeerd te bereiken, maar ikzelf ben nog niet on speaking terms, doet allemaal nog zoveel zeer ..

Overigens Jess, ik voor mezelf probeer me maar elke keer voor devgeest te houden dat nóg meer lijden onze dieren bespaard is gebleven .... het is hier ook al vaker aangehaald, er zijn dieren die dit soort ingrepen overleven maar dan vaak binnen enkele weken alsnog ingeslapen moeten worden vanwege uitzaaïingen of 'domweg' omdat het lijf het allemaal niet heeft kunnen verwerken ..
Maar ik voel en begrijp je verdriet, vragen en radeloosheid .... het is vooral de manier waarop alles verlopen is .... of eigenlijk verloopt, want wij zijn niet de eersten maar helaas ook niet de laatsen ..

Ach Jessica, dit maakt het verwerken er ook niet makkelijker op

Ik ken het allemaal, ook van Moritz, zelfs van Kaya waarbij het eerste jaar al werd gezegd door Utrecht 'in laten slapen' en dan ook nog van mezelf; verkeerde diagnoses, te laat ingrijpen, enz. enz.
En wat voel je je machteloos, boos en verdrietig... en het rotte is, dat maakt het allemaal nog erger Hun zijn ook maar mensen, probeer
je dan te denken, maar ja zelf ben je ook maar een mens met al je gevoelens die alle kanten opvliegen.

Neem je rust, probeer je slaap te pakken, wat afleiding te zoeken en eerst zelf er een beetje bovenop te komen.
Dat is het beste advies wat ik je kan geven... en een dikke knuffel natuurlijk

Te druk, kan geen excuus zijn om onderzoeken achterwege te laten en mensen asociaal te behandelen.

Als ik met mijn honden bij mijn d.a. kom worden ze standaard gewogen, en privé gesprekken worden nooit in een volle wachtruimte gevoerd.

Erg dat het zo gelopen is, ik wens je nogmaals alle sterkte toe.

Onverteerbaar dit, onverteerbaar

Kan hier weinig neerzetten wat nog iets toevoegt. Alles wat ik wilde zeggen is al gezegd. Een dikke knuf nog voor jou, ik hoop dat je het een plekje kunt geven en ik hoop dat Lijfje een beetje opknapt van haar logeervriendje!

@wodan80, ik heb dezelfde ervaringen, bij kat, konijn, hond en ook bij verschillende dierenartsen en het is idd de manier waarop ze ermee omgaan die onverteerbaar is. Een simpel excuses of een 'dat had anders gekund' is er niet bij. Misschien dat ze bang zijn voor rechtszaken als ze toegeven dat ze ernaast zaten ofzo. Ik heb wel eens gekeken, gewoon uit nieuwsgierigheid, wat er gebeurd als een dierenarts een fout maakt. En het is praktisch onmogelijk om ze ervoor te bestraffen. Want ga maar bewijzen dat hun handelen tot het overlijden van jouw dier heeft geleid, dat red je niet als ik die rechtszaken nalees. Niemand houdt tot in detail bij wat er is gebeurd als je dier aan het doodgaan is, maar dat zou je wel moeten doen en alles moeten laten tekeken door de medewerkers en artsen. Dan heb je een poot om op te staan. Maar ja, wat heb je er ook aan? En je wist natuurlijk van tevoren niet dat ze zouden sterven. Grove nalatigheid, dat was het nou ook weer niet natuurlijk. En een straf, ik heb liever een uitleg en excuses.

Jessica, heel erg onverteerbaar dit. Ik ben ook weggegaan bij mijn dierenarts, want een maand voordat Ronja doodging, ben ik met haar langs geweest omdat ze niet meer aankwam met 5,5 maand oud. En toen heeft ie alleen een heel oppervlakkig onderzoek gedaan. Hij had haar beter en grondiger moeten onderzoeken, dan had ze nu misschien nog geleefd. Dat zullen we nooit zeker weten maar ik weet wat mijn gevoel zegt en intuïtie. Ik weet zeker dat Ronja een hartprobleem had. Maar ja, zoals al gezegd we zullen het nooit weten, of ze het had gered als ze haar beter hadden onderzocht. Ik weet wel dat ik genoeg dingen heb gezegd die een grondiger onderzoek nodig maakten en dat heeft hij gewoon genegeerd.

Ik ben er nogal onafhankelijk van geworden, ik lees me eerst een pukkel voor ik naar de dierenarts ga, zodat ik zelf een idee heb van in welke richting moet worden gezocht. Toen ik met Ronja die keer langskwam, was het vrijdagmiddag, de wachtkamer zat bomvol, en Ronja blafte alles bij elkaar. Ik had toen moeten optreden maar dat wist ik toen niet. Nu ben ik erg veranderd, ik leg mijn vertrouwen nooit alleen in dierenartsen. Maar ja, ontspannen is anders he. Ik kreeg wel een rouwkaartje toen Ronja was gestorven, met alleen 'de medewerkers' erop, ik kreeg het idee daardoor dat het het initiatief was geweest van de assistentes om me een kaartje te sturen. Dikke doei dus, okee, iedereen maakt fouten natuurlijk maar voor mij persoonlijk was het de zoveelste keer dat er iets mis ging daar. Vertrouwen was gewoon weg. Kan zijn dat ik toevallig pech heb gehad met deze dierenarts hoor. En dat ze best goed zijn. Maar ik heb er teveel verdriet van zoals het is gegaan en als ik daar kom, herinnert alles me aan dat drama. En nadat ze was gestorven, hadden ze nog het lef ook om te vragen waarom ze zo mager was, Ronja was niet echt heel mager maar ik was langs geweest omdat ze niet aankwam! Zal wel een communicatiefoutje zijn geweest maar hoe pijnlijk voor mij! Dus de manier waarop ze ermee omgingen, was voor mij de druppel. Even nieuwe mensen opzoeken, die ook fouten kunnen maken, maar nu ben ik een wijzer mens en zal ik er beter bovenop zitten. Want het steekt me nog steeds wel eens na drie jaar, mooie, lieve Ronja had beter verdiend dan dit.

Maar ja, dan komen de wijze woorden natuurlijk en die helpen niks, mijn dier, mijn verantwoordelijkheid, klinkt het dan in mijn hoofd. Wat het meest pijn doet, is dat je ze aan anderen overlevert en dat het niet goed komt. Ik moest wel leren dat je nu eenmaal niet alles onder je controle kunt hebben, al wil je nog zo graag. En die anderen, die probeerden je te helpen, ook al lukte dat niet. De pijn zorgt ervoor dat je dat niet meer ziet, waarom hebben ze niet? Niemand wilde deze uitkomst natuurlijk, iedereen deed alles om dat te voorkomen. Maar snapten ze dan wel hoeveel jij van hem hield, hoeveel er verloren zou gaan als ie stierf. Nee, dat kunnen ze niet snappen natuurlijk. Maar hun hart bloedt ook een beetje, dat weet ik zeker. Ik denk dat de mensen van de kliniek waar Kiefer heeft gelegen, hem nooit zullen vergeten. Hoe wrang het ook is, ze zullen leren van zijn ziekteproces en overlijden.

Toen Ronja een tijdje dood was, ging het me pas dagen wat ze voor me had betekend en dat ze dat eigenlijk nog steeds deed. Ze haalde me uit een hele diepe depressie. Van Ronja leerde ik weer van het leven houden. Kiefer heeft zoveel voor jullie betekend dat zijn aanwezigheid altijd voelbaar zal zijn. Als ik naar Ronja's foto kijk, krijg ik weer dat gevoel van niet opgeven en altijd vooruit blijven gaan. Als je naar Kiefer's foto kijkt, zal dat voor altijd een gevoel geven, en dat gaat nooit meer weg. Het gevoel van dankbaarheid dat ze in je leven mochten zijn en voor alles wat je van ze hebt geleerd. Het is cliché maar Kiefer's leven was groots en meeslepend en zal voor altijd een diepe indruk achterlaten. Zijn ziekteproces en dood was maar een heel klein deel van zijn leven. Herinner hem om zijn leven, niet om zijn dood. Maar dat is misschien nu nog te vers.

Ik ben te lang blijven hangen in schuldgevoelens en verdriet, terwijl Ronja mijn leven zo heeft verbeterd. Dat vond ik niet de juiste herinnering aan haar, schuld en wrokgevoelens, zo was ze zelf helemaal niet, ze was de vrolijk en vriendelijkheid zelve, ze hield van iedereen. Dus heb ik als snel besloten om een andere dierenarts te zoeken terwijl ik de oude dierenarts in mijn hart probeer te vergeven. Rationeel kan ik dat veel sneller. Het hart moet gewoon even langer herstellen. Nou ja, mijn relaas, ik hoop dat je emotioneel er een beetje sneller bovenop bent dan ik. Maar het heeft tijd nodig natuurlijk. Veel sterkte.

Tja... hier dus wel ervaring dat er excuses zijn aangeboden na een misser in de diagnose. Vonden ze verschrikkelijk, temeer de diagnose gecheckt was door de andere d.a. in de praktijk. Het kán dus wel.

Als het bij de mensen geneeskunde al bijna onmogelijk is om een arts te horen zeggen, dat hij verantwoordelijk is voor de gemaakte fout. Zal dit bij de diergeneeskunde niet veel anders zijn.

Heel erg dat dit gebeurd is.
Toch, waren ze er wel op tijd bij geweest en hadden ze geopereerd dan was dat geen garantie geweest op succes.
Ik heb tenminste begrepen dat miltoperaties vaak verkeerd aflopen.
Al zal dit een schrale troost voor je zijn.

Ik had gelukkig een scherpe d.a., ging met een hond met chronische diarree en d.a. diagnosticeerde een tumor op de milt.
Milt en tumor met succes verwijderd, maar wel moest ik in de buurt blijven omdat het zo vaak fout ging met dit soort operaties.

Veel sterkte met je verlies.

Vreselijk, heel veel sterkte. En ik snap dat je nu geen behoefte hebt om de dierenarts op de hoogte te brengen, maar misschien dat je wel alles op papier kan zetten en dit later opsturen. Kun je in ieder geval je frustratie kwijt op papier, en wie weet is het een eye-opener voor de dierenarts. Drukte mag NOOIT een reden zijn om een dier onvoldoende te onderzoeken! Ik vind het zeer kwalijk en hoop dat de betreffende praktijk er iets van leert.

Afschuwelijk zuur zeg..

Hutsje schreef:vanmiddag hebben we onze lieverd naar zijn laatste rustplaats gebracht. kiefer heeft nu een heel bos waar hij over kan waken.`







rust zacht vent, we houden van je

Slik

Lees dit nu pas..

Sterkte!!

Och Jessica.
Na ongeveer 6 jaar niet of nauwelijks aanwezig te zijn geweest hier op het forum is dit het eerste wat ik lees. Wat verschrikkelijk! Ik ben de hele dag bezig geweest (met de nodige tranen) om alle pagina's te lezen. Wat een uitputtingsslag voor jou en kieffer. En wat een hel. Dan weer hoop, dan weer uitzichtloos. Vreselijk! Hier zijn geen woorden voor! En dan de afloop en het staartje....
Als puppekind heb ik hem volgens mij meer dan eens gezien. Wat een kop en uitstraling had hij toen al! Wauw!
Toch was hij in je filmpje nog precies die kieffer. Zoals hij bij je hangt, nog steeds een grote pup.

Alsnog veel sterkte in het verwerken en het opkrabbelen hiervan... en kieffer... rust zacht in je prachtige bos...

Wat ontzettend wrang... Het verwerken wordt er zo ook niet makkelijker op gemaakt. Heel veel sterkte!

Ik zou wel naar die dierenarts terug gaan en dan aan de balie (als die in de wachtkamer is) zeggen dat je een gesprek wil omdat je vind dat ze je jou en Kief slecht behandelt hebben. Dan horen de wachtende mensen dat ook gelijk Wedden dat je dan wel mee naar achter mag?
Normaal gesproken zou ik ook niet gelijk werk ergens van maken en een foutje maken is menselijk, maar ik vind dat ze je afgescheept hebben.

Milou85 schreef:Och Jessica.
Na ongeveer 6 jaar niet of nauwelijks aanwezig te zijn geweest hier op het forum is dit het eerste wat ik lees. Wat verschrikkelijk! Ik ben de hele dag bezig geweest (met de nodige tranen) om alle pagina's te lezen. Wat een uitputtingsslag voor jou en kieffer. En wat een hel. Dan weer hoop, dan weer uitzichtloos. Vreselijk! Hier zijn geen woorden voor! En dan de afloop en het staartje....
Als puppekind heb ik hem volgens mij meer dan eens gezien. Wat een kop en uitstraling had hij toen al! Wauw!
Toch was hij in je filmpje nog precies die kieffer. Zoals hij bij je hangt, nog steeds een grote pup.

Alsnog veel sterkte in het verwerken en het opkrabbelen hiervan... en kieffer... rust zacht in je prachtige bos...

hij was ook nog steeds een grote pup, hij is eigenlijk nooit zoveel veranderd. het was best een serieuze hond, maar kon ook ongelofelijk pupperig zijn en gek doen. en idd, altijd bij mij en het liefst op schoot, dat heeft hij altijd gedaan. god wat mis ik hem.....

ik moet ook zo wennen, voor het eerst sinds 16 jaar zit ik nu zonder bullmastiff. ik merk dat ik op straat heel anders bejegend wordt, ik heb veel meer ruimte op de bank en ik vraag me af waarom ik ook alweer zo'n grote auto heb. ten eerste natuurlijk voor kief maar ik vervoerde ook vaak ik weet niet hoeveel kilo's vlees. heb 2 grote vriezers vol (had net weer besteld) en het schiet maar niet op, ze raken maar moeilijk leeg. en ik had net een nieuwe flex gekocht, die is voor die kleintjes natuurlijk veel te groot. en dan die belachelijk grote voerbakken die er nog staan. moet ik ook maar eens opbergen.