100% dit!Zamunda schreef:Ik ga mee met Sandra en Tara (vermoeidheid en zelf niet de hoop opgeven). Wat mij geholpen heeft ooit met een doodziek dier dat het leek op te geven is dat ik me ineens realiseerde dat ik het ook aan het opgeven was en dat ik vond dat ik het aan hem verplicht was om dat niet te doen. Dus vanaf dat moment ben ik hem gewoon en positief gaan benaderen en niet meer als patient. Tuurlijk hij had de nodig verzorging nodig en die gaf ik hem, maar tijdens het verzorgen praatte ik op hem in dat hij hartstikke knap was en dat hij zich nu dan wel kut voelde maar dat dat tijdelijk was, dat hij echt weer beter werd en dan weer lekker streken uit ging halen en dat hij 'hup' gewoon moest eten. Die woorden hielpen natuurlijk vooral mijzelf, om ook te kunnen uitstralen wat ik daar allemaal zat te kletsen. Maar ik vond dat wat de uitkomst ook zou zijn (hij kwam er doorheen of zou toch zo slecht blijven dat hij ingeslapen moest worden): ik behandelde hem zolang als het nog zou duren als een dier dat er echt wel weer bovenop kwam en ik weet zeker dat hem dat een veel fijner gevoel gaf dan toen ik hem vol zorgen en met een verdrietig gevoel aan het verzorgen was.
Scheelt mij tupen.








