Het HondenForum

onze Spikey is ook altijd 's nachts heel erg onrustig. Wij zijn begonnen met aminocalm en dat helpt hem echt heel erg goed. Hij krijgt het 's avonds door zijn eten. Helemaal weg is het niet maar echt wel 80% minder.

ZorroMax schreef:En Phenpred? Dat is een pijnstiller met een lage dosering prednison. Dan moet je wellicht de andere dosering iets aanpassen, maar dan heeft hij wel pijnstilling.

Dat lijkt me wel een heel heftig middel waarbij je je serieus moet gaan afvragen of het middel niet erger is dan de kwaal. Tenminste, van wat
ik erover lees, schrik ik me meteen te pletter

blacky schreef:onze Spikey is ook altijd 's nachts heel erg onrustig. Wij zijn begonnen met aminocalm en dat helpt hem echt heel erg goed. Hij krijgt het 's avonds door zijn eten. Helemaal weg is het niet maar echt wel 80% minder.

Tja... ik heb daar wel allemaal aan gedacht, maar het vermoeden is dat de onrust is door pijn en ik denk dat we dan beter richting behandeling
van de pijn kunnen gaan dan naar medicatie alleen gericht op de onrust.
Of heb jij daar andere ervaringen mee?

Caro. schreef:

ZorroMax schreef:En Phenpred? Dat is een pijnstiller met een lage dosering prednison. Dan moet je wellicht de andere dosering iets aanpassen, maar dan heeft hij wel pijnstilling.

Dat lijkt me wel een heel heftig middel waarbij je je serieus moet gaan afvragen of het middel niet erger is dan de kwaal. Tenminste, van wat
ik erover lees, schrik ik me meteen te pletter

Valt wel mee. Heb het hier bij enkele in hun laatste maanden gegeven. Het voordeel is dat NSAIDs er ook nog naast mogen (hier kwam het naast NSAID)
Hoe is Puchu verder nu?

Sinds 2 nachten is hij weer onrustig geworden, geen uitval meer gehad sinds vrijdag, maar hij loopt moeizaam.

Bespreking van de CT scan gehad en er komt niets uit wat echt pijn kan veroorzaken (hooguit ongemak) en zeker niet wat de uitval
van de achterpoten verklaard.
Even in leken taal het resultaat (officiële verslag heb ik nog niet): hij heeft 2 kleine plekjes van spondylose, geen brugvorming.
Daarnaast heeft hij iets van 4 of 5 'hernia's', wat dus uitstulpingen zijn, maar die zijn dermate klein dat het nergens het ruggenmerg
raakt, laat staan in verdrukking brengt. Hij heeft één wat grotere hernia, maar dat is op een plek waar de zenuwen niet meer gebundeld
zijn en waar dus geen zenuw afgekneld kan worden.
Er zijn dus dingen op te zien die - volgens de orthopeed - hem wat ongemak kunnen bezorgen (bv niet zo makkelijk meer in de auto springen e.d.)
maar niets wat echte pijn, onrust of zelfs uitval verklaard.
Dus orthopedisch gezien zijn we zeg maar klaar, geen verklaring voor alle symptomen.
Wel zei hij dat er allerlei ziektes zijn die uitval veroorzaken, maar dan zouden we terug moeten naar de internist om dat te laten onderzoeken.

Afijn, we gaan het nu even laten bezinken allemaal en dan bedenken wat we gaan doen. Ook eerst even de vorstperiode door om te zien of de
onrust 's nachts daarna weer doorzet of dat het dan weer minder wordt en ook bekijken of die uitval weer terugkomt of de frequentie verandert, enz.
Tenminste, zolang het allemaal te doen is voor Puchu en voor ons.
Daarnaast ga ik de prednison verlagen van 15 mg per dag naar 10 mg per dag (eerst even om en om voor de afbouw) en toch zien of dat nog
een verschil gaat maken... je weet het soms niet.
En verder wachten we het dus even af, gaan we erover nadenken of we nog iets verder gaan doen en zo ja wat.

Waar ligt hij 's nachts op, of waar gaat hij liggen als hij gaat liggen?
Ik probeer even mee te denken, in combi met het slecht lopen. Staat hij ook moeilijker op?
En heeft hij genoeg grip van de vloer om op te kunnen staan als hij dat wil?

Finn ging bijvoorbeeld op een andere manier op staan op een bepaald moment, schuiven met zijn voorpoten naar achteren en daarna kon hij de achterkant omhoog krijgen. Hij moest wel grip hebben om het op die manier te doen, op een gladde ondergrond werkte dat niet. Vandaar mijn vraag.

En Puchu wordt juist onrustiger met kou toch? En het lopen, wordt dat anders met erge kou?

Is de buik ook beoordeeld? Zo nee, vraag ze of ze dat alsnog dien, evt door de beelden te reconstrueren. Ze hebben sowieso de buik meegescant namelijk, dat kan niet anders.

blondie schreef:Waar ligt hij 's nachts op, of waar gaat hij liggen als hij gaat liggen?
Ik probeer even mee te denken, in combi met het slecht lopen. Staat hij ook moeilijker op?
En heeft hij genoeg grip van de vloer om op te kunnen staan als hij dat wil?

Finn ging bijvoorbeeld op een andere manier op staan op een bepaald moment, schuiven met zijn voorpoten naar achteren en daarna kon hij de achterkant omhoog krijgen. Hij moest wel grip hebben om het op die manier te doen, op een gladde ondergrond werkte dat niet. Vandaar mijn vraag.

En Puchu wordt juist onrustiger met kou toch? En het lopen, wordt dat anders met erge kou?

Hij ligt 's nachts (net zoals overdag) op de bank of in zijn mand (lage instap).
Hij kan gewoon op de bank springen, ook uit stilstand hop 2 achterpoten omhoog. Hij staat niet moeilijker op en heeft normaal gesproken voldoende
grip op de vloer.
De 2 keer dat hij compleet functieverlies van de achterpoten had, was beide op niet gladde ondervloer. Met de tramadol was het wel op houten vloer.

Er is eigenlijk niets te merken bij opstaan. Geen opstartproblemen of wat dan ook.
Ik ben bekend met het beeld van artrose, zelfs van HD en ED, omdat Kaya dit allemaal had. Het lijkt er totaal niet op.
Het begon met plotseling complete uitval waarvan ik nog dacht 'rottig terechtgekomen of spier verrekt', totdat het 2 weken later nogmaals en veel
ernstiger gebeurde.

Puchu is altijd onrustig geweest met vorst, vorig jaar is hij maandenlang onrustig geweest ook met gewoon weer, maar toen bleek dus uiteindelijk
dat hij chronische bronchitis had en toen hij daarvoor behandeld werd, ging de onrust direct over.
Aantal weken terug was met vorst, maar het begon al dagen voor de vorst en hield tot dagen na de vorst aan. Nu is het dinsdag weer begonnen... tja
het wordt kouder, maar het heeft hier nog niet gevroeren.
Qua lopen zie ik geen verschil met kou of warmte.

Het vreemde lopen is sinds een aantal weken: waggelend, wijdbeens, langzaam, trillerig, nagels hoor ik regelmatig (soort sloffen).

Ik vrees eigenlijk een beetje dat hij misschien DM heeft niet vast te stellen dmv scans, maar alle symptomen heeft hij wel.

Jeannettebo schreef:Is de buik ook beoordeeld? Zo nee, vraag ze of ze dat alsnog dien, evt door de beelden te reconstrueren. Ze hebben sowieso de buik meegescant namelijk, dat kan niet anders.

Ik zag de buikholte op de scans. Die is niet apart beoordeeld, maar als er iets vreemds was geweest, dan moeten ze dat gezien hebben en ongetwijfeld
hebben gemeld. De buik is wel helemaal bevoeld door DA en door de internist, geen bijzonderheden.

DM is wel (deels, geloof niet alle varianten) vast te stellen met een DNA test

crutz schreef:DM is wel (deels, geloof niet alle varianten) vast te stellen met een DNA test

Ja, daar las ik hier iets over: https://kortenoord.com/honden/ziektes_a ... yelopathie
maar dat is over je drager of lijder bent, niet of je het daadwerkelijk hebt volgens mij. Maar goed, het kan wel wat zeggen uiteraard.

We gaan er allemaal even rustig over nadenken. Plan is sowieso om Puchu nog weinig onderzoeken aan te doen, bloedonderzoek is prima
natuurlijk, maar geen scans en narcose toestanden meer.

Caro. schreef:

crutz schreef:DM is wel (deels, geloof niet alle varianten) vast te stellen met een DNA test

Ja, daar las ik hier iets over: https://kortenoord.com/honden/ziektes_a ... yelopathie
maar dat is over je drager of lijder bent, niet of je het daadwerkelijk hebt volgens mij. Maar goed, het kan wel wat zeggen uiteraard.

We gaan er allemaal even rustig over nadenken. Plan is sowieso om Puchu nog weinig onderzoeken aan te doen, bloedonderzoek is prima
natuurlijk, maar geen scans en narcose toestanden meer.

Hoeft niet eens bloed te zijn. Swab is ook mogelijk en heb je geen dierenarts voor nodig.

https://www.vhlgenetics.com/Webshop/Tes ... r_lab.aspx

Geloof dat bij DM niet alles nog bekend is en vrij of drager geteste honden toch symptomen van een lijder kunnen hebben, maar is hij lijder weet je in elk geval waar de klachten vandaan komen.

Ik ga even lezen, dank je voor de info

Caro. schreef:
Het vreemde lopen is sinds een aantal weken: waggelend, wijdbeens, langzaam, trillerig, nagels hoor ik regelmatig (soort sloffen).

Ik vrees eigenlijk een beetje dat hij misschien DM heeft niet vast te stellen dmv scans, maar alle symptomen heeft hij wel.

Door zo te lezen telkens en ik heb het al eerder voorzichtig genoemd, denk ik het ook. Juist ook omdat op een bepaald moment ook de hersenen aangetast worden bij dm.
Het minder worden van de spieren was dan weer iets wat Puchu niet heeft, bij mijn hond zag ik en de da in redelijk korte tijd wel een afname van zijn spierkracht in de achterhand.
Finn heeft nog wat baat gehad bij anabolen. Maar ook niet meer dan 2 maanden. Maar je weet het niet zeker he.
Ik heb Finn niet bij leven meer laten testen op DM, dat had via speeksel gemoeten en ik was destijds eigenlijk meer bezig met hem en mij en genieten van de momenten die we hadden.
Hij was goed genoeg om nog te kunnen genieten, en da had hem gezien en ook zij constateerde "geen pijn" wel ongemak.. maar hé Finn kon met het ongemak lang overweg en dat maakte dat ik ermee om kon gaan.
En er is geen medicatie voor. Dus daarom zag ik destijds geen reden meer om van alles na te gaan.
Je weet niet zeker of Puchu dit heeft, maar de symptomen zeggen mij eerlijk gezegd wel veel, het is herkenbaar. Ook vanuit de hond, het klinkt heel erg als je hond uitval heeft, soms omvalt etc. een ander zegt of denkt dat dat dan klaar moet zijn... Maar bij Finn zag ik ook die lichten in de ogen nog en het genieten van de momenten samen en buiten, zij het dus met soms wat aanpassingen en hulp mijnerzijds.
Ik had dus wel de ervaring dat hij met extreme kou en sneeuw beter uit de voeten kon, vandaar mijn vraag. Ik vond het destijds raar.. maar hij leefde op met de sneeuw en in de kou leek hij beter te lopen (behalve met ijzel).
In huis maakte ik het hem zo makkelijk mogelijk om overeind te komen.
Ik hoop niet dat het DM is, maar als ik alles zo lees dan denk ik zelf wel in die richting. En dan kun je eigenlijk niets meer dan afwachten hoe snel het proces gaat, en horen dat er weinig pijn bij komt, wel ongemak, en je eigen onmacht erbij.

blondie schreef:

Caro. schreef:
Het vreemde lopen is sinds een aantal weken: waggelend, wijdbeens, langzaam, trillerig, nagels hoor ik regelmatig (soort sloffen).

Ik vrees eigenlijk een beetje dat hij misschien DM heeft niet vast te stellen dmv scans, maar alle symptomen heeft hij wel.

Door zo te lezen telkens en ik heb het al eerder voorzichtig genoemd, denk ik het ook. Juist ook omdat op een bepaald moment ook de hersenen aangetast worden bij dm.
Het minder worden van de spieren was dan weer iets wat Puchu niet heeft, bij mijn hond zag ik en de da in redelijk korte tijd wel een afname van zijn spierkracht in de achterhand.
Finn heeft nog wat baat gehad bij anabolen. Maar ook niet meer dan 2 maanden. Maar je weet het niet zeker he.
Ik heb Finn niet bij leven meer laten testen op DM, dat had via speeksel gemoeten en ik was destijds eigenlijk meer bezig met hem en mij en genieten van de momenten die we hadden.
Hij was goed genoeg om nog te kunnen genieten, en da had hem gezien en ook zij constateerde "geen pijn" wel ongemak.. maar hé Finn kon met het ongemak lang overweg en dat maakte dat ik ermee om kon gaan.
En er is geen medicatie voor. Dus daarom zag ik destijds geen reden meer om van alles na te gaan.
Je weet niet zeker of Puchu dit heeft, maar de symptomen zeggen mij eerlijk gezegd wel veel, het is herkenbaar. Ook vanuit de hond, het klinkt heel erg als je hond uitval heeft, soms omvalt etc. een ander zegt of denkt dat dat dan klaar moet zijn... Maar bij Finn zag ik ook die lichten in de ogen nog en het genieten van de momenten samen en buiten, zij het dus met soms wat aanpassingen en hulp mijnerzijds.
Ik had dus wel de ervaring dat hij met extreme kou en sneeuw beter uit de voeten kon, vandaar mijn vraag. Ik vond het destijds raar.. maar hij leefde op met de sneeuw en in de kou leek hij beter te lopen (behalve met ijzel).
In huis maakte ik het hem zo makkelijk mogelijk om overeind te komen.
Ik hoop niet dat het DM is, maar als ik alles zo lees dan denk ik zelf wel in die richting. En dan kun je eigenlijk niets meer dan afwachten hoe snel het proces gaat, en horen dat er weinig pijn bij komt, wel ongemak, en je eigen onmacht erbij.

Hij heeft wel mindere bespiering dat een jaar geleden hoor, maar hij krijgt ook prednison natuurlijk plus het feit dat hij alleen maar langzaam wil lopen,
dus niks opbouwt.
Ik heb het vanmiddag nog met de orthopeed gehad over de spieren in de achterhand en hij zei dat hij vwb de spieren nog makkelijk een uur achter
elkaar zou moeten kunnen lopen, dus normaal tempo. Ook zou moeten kunnen rennen, maar dat doet hij helemaal niet meer.

Wij hebben hier vlakbij huis een dijkje dat bestaat uit gras. Dat dijkje is misschien 2 meter hoog en gaat langzaam omhoog en Puch en ik liepen
daar regelmatig op. Sinds deze week doet hij het niet meer, zelfs niet als ik iets heel lekkers heb. Hij kijkt me aan en blijft staan en komt niet
Van de week ging Pieter met hem een stenen trapje op van 6 of 7 treden, hij komt er dus bijna niet op.
Dus omhoog gaan is lastig voor hem.

Nu is de ellende dus pakweg een week of 5 geleden echt begonnen (daarvoor wel sloomheid, langzamer lopen en al moeilijker in de auto kunnen komen, maar de uitval begon 5 weken geleden) en al die tijd is het eigenlijk koud geweest op een paar dagen na. Dus ik heb misschien ook niet goed kunnen
beoordelen of het met kou minder erg is of juist erger. Met die paar dagen wat beter weer, heb ik echter geen verschil gemerkt.
Wel is er qua dagen verschil: soms loopt hij toch weer iets sneller en beter, soms is het slechter. Dat kan ook op één dag wisselen.

We laten alles even bezinken voor nu.
Vanaf morgen gaan we wel iedere wandeling een paar minuten 'tempo' wandelen. Dus aangelijnd en even wat de pas erin. Uiteraard voorzichtig aan (3 minuten ofzo) en dan zien of hij daarna hetzelfde loopt of slechter. Bij slechter stoppen we ermee natuurlijk, maar bij geen verschil blijven we dit doen
in de hoop dat zijn spieren redelijk blijven.

Dan voor de rest gaan we alles op een rijtje zetten en de vorstperiode afwachten zodat we wat meer weten of de onrust nog aanhoudt daarna of niet.

Nog niks wijzer dus
Wat kl*te.
Ik vind het eerlijk gezegd helemaal niet op DM lijken. DM is altijd progressief. Daar hoort geen plotselinge totale verlamming van de achterhand bij die daarna weer goed is en weken wegblijft.

Ik verbaas me trouwens over die hernia's. Hoe komt hij daar dan aan? Vond de specialist dat normaal voor een oudere hond? Ik vind het zo raar dat er gezegd wordt dat hij niet zoveel last kan hebben van die spondylose en die hernia's? Ik zeg niet dat dat niet klopt maar ik kan me er gewoon niks bij voorstellen.

Wat een onduidelijkheid nog steeds...
Ik zou denk ik een afspraak maken bij anneke Schellingerhout van Jyoti's, misschien kan zij iets voor Puchu betekenen.

sirene schreef:Nog niks wijzer dus
Wat kl*te.
Ik vind het eerlijk gezegd helemaal niet op DM lijken. DM is altijd progressief. Daar hoort geen plotselinge totale verlamming van de achterhand bij die daarna weer goed is en weken wegblijft.

Ik verbaas me trouwens over die hernia's. Hoe komt hij daar dan aan? Vond de specialist dat normaal voor een oudere hond? Ik vind het zo raar dat er gezegd wordt dat hij niet zoveel last kan hebben van die spondylose en die hernia's? Ik zeg niet dat dat niet klopt maar ik kan me er gewoon niks bij voorstellen.

Van wat ik begreep hoor, maar ik stuur je het officiële verslag zodra ik het heb, want ik weet echt heel erg weinig van dit soort dingen.
Maar de hernia's zijn hele lichte uitstulpingen, die het ruggenmerg niet raken. Ze lieten dus alle foto's achter elkaar zien zodat het een soort film
is en dan ga je door dat kanaal heen van het ruggenmerg en zie je die uitstulpingen (en het ruggenmerg) en dan zie je dat ze nergens groot
genoeg zijn om dat te raken. Uitval krijg je als de hernia het ruggenmerg in de verdrukking brengt en dat gebeurt dus niet.
Het zijn 'ouderdoms kwaaltjes' van het kraakbeen, wat iets verstijft (of zoiets?) en dan wat naar boven gedrukt wordt.

Nou ja, dit is complete lekentaal dus, maar beter kan ik de uitleg die wij gekregen hebben niet overbrengen.
De spondylose is minimaal en alles bij elkaar kan wat ongemak geven (en daarvoor is de aangewezen behandeling prednison zei hij en dat krijgt
hij al), maar het kan geen echte pijn geven en zeker geen uitval omdat het nergens de zenuwen in de verdrukking brengt.

Van DM weet ik al helemaal weinig, het enige wat ik weet is wat ik erover gelezen heb en dan klopt het vreemde loopje, geen coördinatie van
de achterpoten, de nagels over de weg die we regelmatig horen, enz. Hoe dit in de praktijk is, of hij dan dagelijks/wekelijks slechter wordt of
dat het op en af gaat, daar heb ik echt geen idee van.

Misschien dat we nog wel naar een orthomanueel therapeut gaan om die e.e.a. nog te laten beoordelen.
Maar de orthopeed zei dus heel duidelijk dat er voor Puchu's klachten geen enkele aanwijzing is dat dit orthopedisch is en dat we wat die kant
betreft helemaal klaar zijn. Als we verder willen, dan moeten we naar de internist en ik denk niet dat we dit gaan doen.

LongFields schreef:Wat een onduidelijkheid nog steeds...
Ik zou denk ik een afspraak maken bij anneke Schellingerhout van Jyoti's, misschien kan zij iets voor Puchu betekenen.

Dank je wel, maar ik denk dat we dan eventueel voor een orthomanueel therapeut gaan. We zijn ooit met Kaya bij een holistisch arts
geweest (ook een bekende, nabij Utrecht, maar ik weet de naam even niet meer) en daar zijn we toen geen steek verder gekomen.
Het is ook moeilijk omdat tot nu toe niemand een idee heeft wat er aan de hand is, dus welke richting het we moeten zoeken is
compleet onduidelijk.

Hier heb ik wel de uitkomst van de röntgen (CT heb ik nog niet op papier):

Röntgenonderzoek:
op de zijdelingse opname van de lumbale wervelkolom is sprake van een normale
botstructuur van de verschillende wervellichamen. De tussenwervelruimten ogen overal
even wijd. Ventraal van de L4-5 overgang is sprake van geringe ventrale spondylose.
Ventraal in het wervelkanaal (vooral ter hoogte van L4-5 overgang) lijkt sprake van een
licht hyperdens lijntje, wat mogelijk zou kunnen passen bij pachymeningitis. De
facetlichamen tonen zich niet afwijkend.

Dat hyperdens lijntje is dus ook verder onderzocht met de CT scan, maar dat bleek niks bijzonders te zijn.

Heavy schreef:Heb je al eens geprobeerd om de verwarming ' s nachts wat hoger te zetten ?

Ja, al dat soort dingen allang gedaan verwarming, ramen, tv, lichtjes ruimte kleiner (wellicht veiliger) maken, enz. enz.

Maar vannacht was hij weer stil. Het is dus ook geen constante onrust, het is ook geen verlatingsangst, want overdag kan hij prima
uren alleen zijn en bovendien verdwijnt de onrust 's nachts ook niet als je bij hem bent. Het wordt wel ietsjes minder, maar het gaat
niet op slag weg als je bij hem gaat zitten of zelfs als we direct al beneden gaan slapen is dat geen enkele garantie dat hij niet onrustig wordt.

Maar goed, die onrust wil ik even aan de kant schuiven. Sowieso afwachten of het met de kou te maken heeft en anders dan gaan we hem
er iets 'natuurlijks' tegen geven in de hoop dat dit helpt.
Ik maak me veel meer ongerust over die achterhand. Voor nu is het plan de prednison van 15 naar 10 mg af te bouwen om te zien of dat toch
verschil maakt, om elke wandeling een paar minuutjes tempo te wandelen voor spierbehoud (mits Puchu niet direct daarna zichtbaar slechter loopt)
en om het geheel even aan te kijken of we kunnen zien hoe het zich ontwikkelt.
Afhankelijk van hoe dat allemaal gaat, denk ik dat we kiezen voor de orthomanueel therapeut. Misschien is hij zich 'verkeerd' gaan bewegen door
de spondylose of de hernia's, je weet het soms niet.

Caro. schreef:

blondie schreef:

Caro. schreef:
Het vreemde lopen is sinds een aantal weken: waggelend, wijdbeens, langzaam, trillerig, nagels hoor ik regelmatig (soort sloffen).

Ik vrees eigenlijk een beetje dat hij misschien DM heeft niet vast te stellen dmv scans, maar alle symptomen heeft hij wel.

Door zo te lezen telkens en ik heb het al eerder voorzichtig genoemd, denk ik het ook. Juist ook omdat op een bepaald moment ook de hersenen aangetast worden bij dm.
Het minder worden van de spieren was dan weer iets wat Puchu niet heeft, bij mijn hond zag ik en de da in redelijk korte tijd wel een afname van zijn spierkracht in de achterhand.
Finn heeft nog wat baat gehad bij anabolen. Maar ook niet meer dan 2 maanden. Maar je weet het niet zeker he.
Ik heb Finn niet bij leven meer laten testen op DM, dat had via speeksel gemoeten en ik was destijds eigenlijk meer bezig met hem en mij en genieten van de momenten die we hadden.
Hij was goed genoeg om nog te kunnen genieten, en da had hem gezien en ook zij constateerde "geen pijn" wel ongemak.. maar hé Finn kon met het ongemak lang overweg en dat maakte dat ik ermee om kon gaan.
En er is geen medicatie voor. Dus daarom zag ik destijds geen reden meer om van alles na te gaan.
Je weet niet zeker of Puchu dit heeft, maar de symptomen zeggen mij eerlijk gezegd wel veel, het is herkenbaar. Ook vanuit de hond, het klinkt heel erg als je hond uitval heeft, soms omvalt etc. een ander zegt of denkt dat dat dan klaar moet zijn... Maar bij Finn zag ik ook die lichten in de ogen nog en het genieten van de momenten samen en buiten, zij het dus met soms wat aanpassingen en hulp mijnerzijds.
Ik had dus wel de ervaring dat hij met extreme kou en sneeuw beter uit de voeten kon, vandaar mijn vraag. Ik vond het destijds raar.. maar hij leefde op met de sneeuw en in de kou leek hij beter te lopen (behalve met ijzel).
In huis maakte ik het hem zo makkelijk mogelijk om overeind te komen.
Ik hoop niet dat het DM is, maar als ik alles zo lees dan denk ik zelf wel in die richting. En dan kun je eigenlijk niets meer dan afwachten hoe snel het proces gaat, en horen dat er weinig pijn bij komt, wel ongemak, en je eigen onmacht erbij.

Hij heeft wel mindere bespiering dat een jaar geleden hoor, maar hij krijgt ook prednison natuurlijk plus het feit dat hij alleen maar langzaam wil lopen,
dus niks opbouwt.
Ik heb het vanmiddag nog met de orthopeed gehad over de spieren in de achterhand en hij zei dat hij vwb de spieren nog makkelijk een uur achter
elkaar zou moeten kunnen lopen, dus normaal tempo. Ook zou moeten kunnen rennen, maar dat doet hij helemaal niet meer.

Wij hebben hier vlakbij huis een dijkje dat bestaat uit gras. Dat dijkje is misschien 2 meter hoog en gaat langzaam omhoog en Puch en ik liepen
daar regelmatig op. Sinds deze week doet hij het niet meer, zelfs niet als ik iets heel lekkers heb. Hij kijkt me aan en blijft staan en komt niet
Van de week ging Pieter met hem een stenen trapje op van 6 of 7 treden, hij komt er dus bijna niet op.
Dus omhoog gaan is lastig voor hem.

Nu is de ellende dus pakweg een week of 5 geleden echt begonnen (daarvoor wel sloomheid, langzamer lopen en al moeilijker in de auto kunnen komen, maar de uitval begon 5 weken geleden) en al die tijd is het eigenlijk koud geweest op een paar dagen na. Dus ik heb misschien ook niet goed kunnen
beoordelen of het met kou minder erg is of juist erger. Met die paar dagen wat beter weer, heb ik echter geen verschil gemerkt.
Wel is er qua dagen verschil: soms loopt hij toch weer iets sneller en beter, soms is het slechter. Dat kan ook op één dag wisselen.

We laten alles even bezinken voor nu.
Vanaf morgen gaan we wel iedere wandeling een paar minuten 'tempo' wandelen. Dus aangelijnd en even wat de pas erin. Uiteraard voorzichtig aan (3 minuten ofzo) en dan zien of hij daarna hetzelfde loopt of slechter. Bij slechter stoppen we ermee natuurlijk, maar bij geen verschil blijven we dit doen
in de hoop dat zijn spieren redelijk blijven.

Dan voor de rest gaan we alles op een rijtje zetten en de vorstperiode afwachten zodat we wat meer weten of de onrust nog aanhoudt daarna of niet.

Ik wil niet beweren dat het DM is, laat ik dat duidelijk houden.
Maar wat je beschrijft lijkt er wel heel sterk op. Finn kon zich bijvoorbeeld niet staande houden op een scheef duintje, hij ging wel, maar viel dan om. Ik moest goed opletten op welke ondergrond hij liep. Een grasveld wat wat ongelijk was maakte dat hij ook snel omviel, en soms nam hij ineens het rit aan achter Bluf aan waar ik de bal voor gooide.
Een dronken mans loop was dat overigens tegen het einde aan, daar had de dierenarts me al voor gewaarschuwd. In mijn geval ben ik wel op het veld ons ding blijven doen, want gewoon wandelen vond Finn nooit zoveel aan, hij hield van actie en spelen en dat wilde ik hem niet onthouden.
Het tempo waarin alles achteruit ging was rap, 1 januari dacht ik dat hij last had van zijn LSI wat de verlammingsverschijnselen aan de achterhand had kunnen verklaren. Maar de da constateerde geen pijn bij hem en in combi dus met zijn lopen en het toch "helder zijn in de kop" of "te goed om in te laten slapen" gaf ze de diagnose DM zonder te testen, want testen zouden uitsluitsel geven maar geen behandeling om het te verbeteren.
Je zou nog anabolen kunnen overwegen, maar dan moet Puchu wel in beweging blijven.
Bij Finn werkten de anabolen iets, maar we wisten dat er verder achteruitgang zou zijn en kort gezegd 3 maanden later ging het niet meer.

De kou vroeg ik naar omdat Finn met sneeuw en vrieskou juist beter uit de voeten kon, ben er nooit achter gekomen hoe dat nou precies zat, maar dat viel mij toen op.

En in huis omhoog komen vroeg ik omdat het misschien wel een angstig gevoel kan geven voor een hond als hij merkt dat zijn lichaam zwakker is, en hij dus moeilijk omhoog kan komen als hij bijvoorbeeld zich wil verplaatsen, of als hij wat wil gaan drinken.
Finn ging bijvoorbeeld altijd mee naar beneden als ik ging slapen, ik heb hem een hele tijd nog kunnen ondersteunen maar op een bepaald moment ging het niet meer en berustte hij zich erin dat hij boven bleef (mijn slaapkamer was destijds beneden).
Maar zo te lezen heeft Puchu daar geen last van, zo wel dan kun je denken aan wat stroevere matjes bij de plekken waar hij vaak ligt.

Ik wens je wijsheid toe, en nogmaals het hoeft geen DM te zijn. Op het forum zijn er wel enkele onderwerpen over, maar wat je nu al doet, kijk naar je hond, probeer het hem zo comfortabel mogelijk te maken, maar ik hoop dat hij zijn plezier weer terug krijgt.
Finn ging achteruit lichamelijk, maar had zijn plezier nog en als hij omviel maakte ik me er meer druk om dan hij leek het soms wel.
Dus gingen we door zolang het ging, in de zin van dat hij nog lol had, en redelijk uit de voeten kon.
Ik had het "voordeel" dat de diagnose van de DA een plausibele diagnose was, geen fijne diagnose maar ik kon me instellen op wat kon gaan komen.
Kan me voorstellen met al die verschillende dingen die Puchu laat zien en de medische dingen die hij ook heeft dat je twijfelt waar je goed aan doet.

Dank je wel voor je uitgebreide toelichting

Ik weet niet precies wat je bedoelt met 'omviel', bedoel je dan echt zijwaarts dat hij letterlijk omvalt?
Dat heeft Puchu dus niet, het lijkt niet of hij evenwichtsproblemen heeft, maar hij kan zijn achterpoten stomweg niet gebruiken. Het is net
een hond die uit narcose komt en nog te zwak is om te staan: achterpoten gaan alle kanten op. Uiteindelijk gaat Puchu dan zitten, dat kan
hij dan dus wel. De keer dat hij uit de mand omhoog wilde komen, deden zijn achterpoten helemaal niets meer. Ze bleven onder hem, hij
kreeg ze dus niet gestrekt, maar ze hingen ook niet achter hem aan. Op zijn voorpoten ging hij naar de bank (afstand slechts 1 meter).
Hij lijkt zich er gelukkig totaal niet druk om te maken, piept ook niet, kijkt niet paniekerig of wat dan ook.
Hij gaat zitten of liggen en even later kan hij zijn achterpoten weer gebruiken, al loopt hij dus niet meer goed de laatste weken.
En de poten trillen enorm veel, soms ook in rust. Zijn achterpoten zijn ook niet koud (bloedsomloop), maar voelen gewoon warm aan.
Maar hij kan dus wel uit stilstand makkelijk de bank opspringen, dat is ook maf toch?
Verder hijgt hij al als hij een paar minuten gelopen heeft en dat voor een hond die na 3 uur lopen nog niet eens zijn bek open deed om
adem te halen, hij hijgde gewoon nooit. Maar goed, dit kan van de bronchitis afkomen en hoeft niks met de achterhand te maken te hebben.

We gaan het nu aankijken, even rust erin gooien en niet als een gek overal naartoe gaan. Als hij in rap tempo slechter zou worden, dan wil ik
niet dat Puchu zijn laatste tijd overal naartoe meegesleept is. Wellicht blijft het een tijd stabiel, we gaan gewoon even kijken wat er nu
gaat gebeuren.

Zwalken bedoel ik. Toen Finn dat heuveltje destijds opliep wilde hij er oplopen maar zijn achterpoten deden niet wat hij zelf in zijn kop bedacht had. De coördinatie was weg dus viel hij. Ik kan mijn topic niet goed vinden daarover, en misschien wel beter. Ik had het namelijk op de foto stomtoevallig en heb er destijds hevig bij staan janken, terwijl hij weer overeind krabbelde en weer doorliep over het schelpenpaadje.
Idem op grasveld lopen, in zijn hoofd wilde hij gang maken en gaan, maar de controle over zijn achterpoten werd steeds slechter. Zijn kop wilde wel, maar het lijf werkte niet mee. En als hij dan wel gang had en goed liep, dan kon een klein kuiltje er voor zorgen dat hij dus viel.

Hij was er denk ik wat aan gewend geraakt destijds en vertrouwde erop dat ik hem, mocht het nodig zijn hielp, ergens denk ik dat hij daarom zo door bleef jakkeren en niet onder wilde doen voor mijn andere hond (Bluf) destijds.

Via pb heb ik wat foto's toegestuurd naar Caro van mijn Finn in de laatste periode, waarvan zonder testen ervan uitgegaan werd dat het dm was en ik denk dat het bij Finn ook zo is geweest.
Duidelijkheid heb je nooit als ook specialisten het niet weten of als je niet alle testen hebt gedaan om dat uit te wijzen.
Ik heb het via pb gedaan omdat ik het niet geheel vond passen om die foto's hier te zetten zonder daadwerkelijke conclusie bij Puchu, misschien herkent Caro wat in de houdingen die mijn hond had op het eind.
Ik hoop niet dat het DM is, want het is een rot aandoening waar geen medicatie tegen helpt.

Heavy schreef:Dat trillen doet Jip ook die is nu 10 maar doet het al jaren



Als je goed luistert hoor je hem trillen op het laminaat
Hij kan gewoon rennen en springen en heeft genoeg kracht in zijn achterpoten ik snap het ook niet

Maar Jip heeft geen uitval net als Puchu . Ik ben benieuwd wat de vermindering van de prednison gaat doen . Sloom en hijgen kan volgens mij wel een bijwerking zijn van prednison maar kan ook een uiting van ongenoegen of pijn zijn . Sterkte ermee

Ook maf hè?
Puchu heeft het nooit gedaan, het is dus echt iets nieuws en ik vermoed dat het bij hem wel met de achterhand te maken heeft.
Het meest doet hij het ook tijdens of na inspanning; na even lopen of als we thuiskomen en ik zijn pootjes schoonmaak, dan staat hij ook
te trillen (overigens gaat hij dus nu steeds direct zitten in de gang als we thuiskomen).

blondie schreef:Via pb heb ik wat foto's toegestuurd naar Caro van mijn Finn in de laatste periode, waarvan zonder testen ervan uitgegaan werd dat het dm was en ik denk dat het bij Finn ook zo is geweest.
Duidelijkheid heb je nooit als ook specialisten het niet weten of als je niet alle testen hebt gedaan om dat uit te wijzen.
Ik heb het via pb gedaan omdat ik het niet geheel vond passen om die foto's hier te zetten zonder daadwerkelijke conclusie bij Puchu, misschien herkent Caro wat in de houdingen die mijn hond had op het eind.
Ik hoop dat het DM is, want het is een rot aandoening waar geen medicatie tegen helpt.

Hartstikke bedankt voor al je moeite

Het 'zwalken' herken ik niet echt, hij loop meer als een eend: waggelend. Het lijkt niet op een evenwichtsprobleem, maar het is gewoon een
heel typisch loopje. Overigens mankt hij dus totaal niet, wel hoor ik regelmatig zijn nagels slepen.
Ook als hij die aanvallen van zwakte/uitval heeft, lijkt het niet op zwalken, maar meer op dat zijn poten hem niet kunnen houden. Dus bv een
hond die uit narcose komt en wil gaan lopen of een keer toen ze gewoon niet omhoog gingen die achterpoten, maar laag onder hem bleven.

Voor mij lijkt het erop alsof hij niet genoeg kracht heeft om op de poten te lopen of om overeind te komen. Maar dat klopt dus niet, want er
zijn genoeg spieren aanwezig om hem prima te laten lopen, maar dat is het beeld eigenlijk wat ik zie: geen kracht / geen controle.

Caro. schreef:

blacky schreef:onze Spikey is ook altijd 's nachts heel erg onrustig. Wij zijn begonnen met aminocalm en dat helpt hem echt heel erg goed. Hij krijgt het 's avonds door zijn eten. Helemaal weg is het niet maar echt wel 80% minder.

Tja... ik heb daar wel allemaal aan gedacht, maar het vermoeden is dat de onrust is door pijn en ik denk dat we dan beter richting behandeling
van de pijn kunnen gaan dan naar medicatie alleen gericht op de onrust.
Of heb jij daar andere ervaringen mee?

ja bij Spikey is het geen pijn. Bij hem is het gewoon begonnen toen het een keer stormde en hard regende. Langzaam aan werd het steeds erger. En dan gewoon ook blinde paniek. Van de ene hoek van de kamer naar de ander vliegen onder de bank proberen te kruipen, veel hijgen en piepen.
Als hij opgesloten zat in de hal, bench of slaapkamer aan de deuren krabben.
Het werd langzaam aan steeds erger tot het zich uitbreidde naar zelfs een klein regenbuitje.
Bij de dierenarts geweest en die rade adabtil aan en dan de verstuiver. Dit heb ik niet gedaan maar ben wel begonnen met aminocalm en dat werkt voor de onrust erg goed. Zelfs vuurwerk was te handelen en ook de loopsheid van Lucky leverde geen overdreven onrust op.
Nu heeft Spikey wel artrose en krijgt daar ook spullen voor maar het gedrag in de nacht is geen pijn want pijnstilling is geprobeerd en hielp niet.

blacky schreef:

Caro. schreef:

blacky schreef:onze Spikey is ook altijd 's nachts heel erg onrustig. Wij zijn begonnen met aminocalm en dat helpt hem echt heel erg goed. Hij krijgt het 's avonds door zijn eten. Helemaal weg is het niet maar echt wel 80% minder.

Tja... ik heb daar wel allemaal aan gedacht, maar het vermoeden is dat de onrust is door pijn en ik denk dat we dan beter richting behandeling
van de pijn kunnen gaan dan naar medicatie alleen gericht op de onrust.
Of heb jij daar andere ervaringen mee?

ja bij Spikey is het geen pijn. Bij hem is het gewoon begonnen toen het een keer stormde en hard regende. Langzaam aan werd het steeds erger. En dan gewoon ook blinde paniek. Van de ene hoek van de kamer naar de ander vliegen onder de bank proberen te kruipen, veel hijgen en piepen.
Als hij opgesloten zat in de hal, bench of slaapkamer aan de deuren krabben.
Het werd langzaam aan steeds erger tot het zich uitbreidde naar zelfs een klein regenbuitje.
Bij de dierenarts geweest en die rade adabtil aan en dan de verstuiver. Dit heb ik niet gedaan maar ben wel begonnen met aminocalm en dat werkt voor de onrust erg goed. Zelfs vuurwerk was te handelen en ook de loopsheid van Lucky leverde geen overdreven onrust op.
Nu heeft Spikey wel artrose en krijgt daar ook spullen voor maar het gedrag in de nacht is geen pijn want pijnstilling is geprobeerd en hielp niet.

Dank je wel voor je toelichting!
Als Puchu onrustig blijft na de vorst, dan gaan we vwb de onrust inderdaad iets in deze richting proberen en hopen dat het net zo goed helpt

Caro. schreef:

blacky schreef:

Caro. schreef:

blacky schreef:onze Spikey is ook altijd 's nachts heel erg onrustig. Wij zijn begonnen met aminocalm en dat helpt hem echt heel erg goed. Hij krijgt het 's avonds door zijn eten. Helemaal weg is het niet maar echt wel 80% minder.

Tja... ik heb daar wel allemaal aan gedacht, maar het vermoeden is dat de onrust is door pijn en ik denk dat we dan beter richting behandeling
van de pijn kunnen gaan dan naar medicatie alleen gericht op de onrust.
Of heb jij daar andere ervaringen mee?

ja bij Spikey is het geen pijn. Bij hem is het gewoon begonnen toen het een keer stormde en hard regende. Langzaam aan werd het steeds erger. En dan gewoon ook blinde paniek. Van de ene hoek van de kamer naar de ander vliegen onder de bank proberen te kruipen, veel hijgen en piepen.
Als hij opgesloten zat in de hal, bench of slaapkamer aan de deuren krabben.
Het werd langzaam aan steeds erger tot het zich uitbreidde naar zelfs een klein regenbuitje.
Bij de dierenarts geweest en die rade adabtil aan en dan de verstuiver. Dit heb ik niet gedaan maar ben wel begonnen met aminocalm en dat werkt voor de onrust erg goed. Zelfs vuurwerk was te handelen en ook de loopsheid van Lucky leverde geen overdreven onrust op.
Nu heeft Spikey wel artrose en krijgt daar ook spullen voor maar het gedrag in de nacht is geen pijn want pijnstilling is geprobeerd en hielp niet.

Dank je wel voor je toelichting!
Als Puchu onrustig blijft na de vorst, dan gaan we vwb de onrust inderdaad iets in deze richting proberen en hopen dat het net zo goed helpt

ik hoop voor jullie ook dat het helpt. Angst is heel naar om te zien. Vooral als zelfs de aanwezigheid van de baas niet helpt.