Het HondenForum

Ahhh wat sneu allemaal, hebben jullie al een echo laten maken van zijn buik en borst?

Echo van buik en borst?

Wat kan daar mis zijn in dit geval?

ach gossie, wat ontzettend sneu voor jullie. Heel veel sterkte

René Maas schreef:Echo van buik en borst?

Wat kan daar mis zijn in dit geval?

Jou verhaal komt op een aantal punten overeen met het verhaal van onze vorige hond "Zenda".
Zij zat onder de kanker bleek uit een echo, zo groot als eieren niet een maar echt veel. Deze gezwellen drukte op spieren en zenuwen die ook klachten bij haar veroorzaakten die ook met de klachten van Nelson overeenkomen. Vandaar mijn vraag of je al een echo hebt laten maken.
Ik wil je niet ongerust maken, want Zenda was in een verder stadium, maar als ik alles op een rijtje ga zetten komen een heleboel dingen overeen achteraf gezien. Het hoeft natuurlijk niet zo te zijn, maar een echo kan geen kwaad dacht ik zo. Ik vind het altijd erg moeilijk om op zulke berichtjes te reageren. Bang dat ik iemand bang maak, en er achteraf helemaal naast zit. Maar als ik me mond hou........ Nou ja je snapt me wel.
Succes verder en ik blijf zeker je verhaal volgen.

Heel erg bedankt voor je uitleg! En ook de anderen weer voor een hart onder de riem.

En wees alsjeblieft niet bevreesd dat je ons bang maakt. De grootste klap hebben we toch al te verduren gehad.
We zijn dolblij met adviezen, en gaan de optie van een echo zeker overwegen!

René Maas schreef:Heel erg bedankt voor je uitleg! En ook de anderen weer voor een hart onder de riem.

En wees alsjeblieft niet bevreesd dat je ons bang maakt. De grootste klap hebben we toch al te verduren gehad.
We zijn dolblij met adviezen, en gaan de optie van een echo zeker overwegen!

ook jullie wens ik veel sterkte toe , want al heb je de klap al gehad
toch is er steeds de angst , bij elke klein stukje die hij achteruit gaat
dikke knuffel voor jullie

Hoe is het met Nelson vandaag ?

OOk van ons...veel sterkte !!

Eva

Nelson heeft eigenlijk een heel goed en vrolijk weekend achter de rug. Lekker lang uitgerust op bed en maakt ook vandaag een fitte indruk.

Wanneer je hem op bed ziet liggen kluiven en mij uitdaagt tot spelen weet ik zeker dat iemand die het niet weet absoluut niet ziet dat daar een doodziek hondje ligt. En dat maakt het gelijk weer zo moeilijk.
En als je hem ziet lopen is het gewoon een hondje wat moeilijk loopt. Een beetje invalide. Wat voorover doorgezakt en de schouders naar buiten gericht. En dus zeggen mensen steeds: "Zo, da's al een oudje hè?" En dat doet dan wel weer pijn.

Net terug met hem uit het park. Weer een enorme plas gedaan (prednison) maar ik zag gewoon dat hij meer moest.

Hij wilde terug naar huis, maar bedacht zich en liep weer terug het park in. En maar twijfelen. Wachten, stil staan, uiteindelijk toch weer naar huis, maar ik zag gewoon dat hij niet klaar was. En ja hoor, vlak voor de carport ging hij zitten. Het moest er gewoon nog uit voordat hij naar binnen ging.

We hebben er een ontzettend fijn schepje voor hoor. Keukenpapier erover (blijft het schepje schoon), het schepje even open en dicht knijpen. En weer klaar. Alleen de wind blies steeds het papier weg.

Nu ik hierboven zit te typen komt hij net weer de trap op en gaat op dit moment weer heerlijk op bed liggen. Hij kan er weer tegen voor een paar uurtjes.

Ik hoop voor jullie dat er verder voorlopig geen verdere achteruitgang komt en dat jullie nog heel lang mogen genieten van Nelson!

Dank jullie wel voor de interesse.

En Allison, heel lief dat je ondanks jullie eigen ellende even hier reageert. Hier zijn we al blij met weinig achteruitgang, maar bij jullie moet er onderhand maar eens vooruitgang komen. Zeker omdat de artsen zulke goede hoop hebben voor Kel. Hou vol alsjeblieft!

Weer een kleine update.

Bij Nelson is op dit moment geen sprake van achteruitgang. Ik durf het bijna niet te zeggen, maar we zien zelfs vooruitgang. Hij wordt vrolijker, loopt makkelijker trap op en af, sprint als een gek op de brievenbus af wanneer er iets binnenvalt en is zeer alert op alles.

Misschien een opleving, maar toen ik hem net uitliet en hem zag lopen, kwispelend en een stuk rechter dan vorige week ging er wel een flink stuk emotie door me heen. Ik dacht bij mezelf toen ik achter hem aanliep (lange tijd was dit andersom, hij achter mij aan): "Het zal toch niet waar zijn dat daar een klein wondertje loopt?" Kon er niks aan doen, ben misschien een verschrikkelijk watje, maar toen kwamen er toch echt de tranen.

Ik begrijp je emotie volkomen, als je hond zo ziek is ben je blij met elk ding dat voor andere hondjes (en baasjes! vooral) zo vanzelfsprekend is....
En genieten van elk moment is zo belangrijk als je een ziek hondje hebt. Ik hoop voor jullie dat hij echt een "wondertje" blijkt te zijn. Ik hoop dat deze positiviteit nog heel lang blijft

Ik sluit me helemaal bij Yuki aan

Ik ook

Ik sluit me ook hierbij aan....Sterkte...!!!!!!!!!!!!

Wat fijn dat het stabiel is en dat jullie zo kunnen genieten

Weer een kleine update over Nelson.

Eigenlijk is zijn toestand nog redelijk stabiel. Eten is nog steeds zijn grootste hobby. Trappen lopen lukt ook nog, maar buiten wil hij steeds minder ver. Vooral als het donker is. Hij krijgt nu toch meer een dronkemansgangetje.

Alert is hij nog steeds, speelt nog met zijn kluiven en balletje.

's Nachts moeten we er nog steeds uit met hem (prednison) en mijn plek in bed ben ik definitief kwijt. Ik lig voortaan iedere avond op de logeerkamer.
Hij heeft nog steeds 3 pilletjes Prednoral per dag omdat we niet echt durven te minderen.

Blijkbaar groeien de tumoren veel minder snel dan verwacht. En van pijn is absoluut nog geen sprake. We hopen zo dat hij zijn 7e verjaardag op 16 februari nog haalt.

Zou je ook niet met een half pilletje of zelfs een kwart tabletje kunnen minderen? Ik weet het niet hoor, dus het is gewoon een vraag

Ik hoop en duim met jullie mee dat Nelson nog een tijd goed mee kan

Ik open dit topic steeds met vrees en ben dan zoooo blij goed nieuws te lezen! Wat heerljik dat jullie nog zo kunnen genieten samen!
Wat zal ik hard voor jullie blijven duimen dat jullie nog veeeeeeel meer gegund is!

ik volg dit topic ook al een tijdje en leef erg met jullie mee. ik kan geen tips geven alleen jullie een hart onder de riem steken. nelson heeft maar geluk met jullie als baasjes!

We blijven gewoon voor hem duimen, en dan kan het niet anders dan dat hij zijn 7e verjaardag haalt

Weer een kleine update:

Ben deze week begonnen om van 3 pilletjes Prednoral naar 2 en een half pilletje te gaan.
Wat blijkt na een week: Nelson loopt verder dan een week geleden en is veel vrolijker.
Minder snel moe. Tast die prednison ook de conditie aan?

Morgen weer eens met een half pilletje minder beginnen.

Prednison is een medicijn met vele en rottige bijwerkingen. Wees wel erg voorzichtig met het afbouwen! Doe het echt heel erg rustig aan.

Groetjes,

Fieke

Is een half pilletje per week teveel afbouw?

René Maas schreef:Weer een kleine update:

Ben deze week begonnen om van 3 pilletjes Prednoral naar 2 en een half pilletje te gaan.
Wat blijkt na een week: Nelson loopt verder dan een week geleden en is veel vrolijker.
Minder snel moe. Tast die prednison ook de conditie aan?

Morgen weer eens met een half pilletje minder beginnen.

Nelson is gewoon jullie "kleine wondertje" ............ Feitelijk leeft hij al een beetje in reservetijd, maar wat is dat kostbaar! Ik heb het vaak echt heel anders gehoord bij ernstige aandoeningen, dus geniet van elk moment met elkaar!

Ja Prednison tast natuurlijk de weerstand behoorlijk aan ook. Het doet veel voor zieke honden die het echt nodig hebben, maar er is natuurlijk ook een schaduwkant van dit middel. Top dat jullie het ietsje omlaag gekregen hebben, met resultaat!

Een halve afbouw is wellicht vrij hoog, misschien als je verder wilt afbouwen, een kwartje eraf.........
wellicht ook ff overleggen met de artsen?

Keep it going the good way !

Succes !

Eva

Ga zo door, Nelson.

René Maas schreef:Is een half pilletje per week teveel afbouw?

Dat weet ik niet, maar overleg even met je d.a. Want je kan niet zomaar afbouwen, dat moet heel geleidelijk.
En wat fijn dat het wat beter gaat met Nelson.

Vanochtend weer een gepsrek gehad met de specialisten van de Binnenhof uit Almkerk. Waren eigenlijk vrij verbaasd dat het, naar omstandigheden, nog vrij goed ging met Nelson.
We hebben het over het afbouwen van de Prednoral gehad, maar daar wilden ze absoluut niet van weten. We hebben geen keus zeiden ze. Het is of Prednoral laten slikken of Nelson in laten slapen. Maar ze hebben hem in geen maanden gezien.
Het pijn of geen pijn-verhaal is voor een leek zeer moeilijk zeiden ze. Dat Nelson nog steeds vrolijk is en speels wil blijkbaar niet zeggen dat hij geen pijn heeft. Door te spelen wordt er adrenaline aangemaakt, en wordt de pijn verdrongen. Wanneer wij echter zodanige achteruitgang zagen dat we aan verhoging van Prednoral zouden denken, wilden ze Nelson eerst graag zien. Ook moesten we niet vergeten dat wij wennen aan het beeld van Nelson. Wanneer we hem een jaar geleden voor het laatst zouden hebben gezien en nu zouden we ons waarschijnlijk rotschrikken. Zit wat in natuurlijk.
Ook vandaag bij de eigen dierenarts geweest. Die weerlegde het pijnverhaal van Almkerk weer. Hij vertelde dat een hond met chronische pijn echt niet vrolijk is, en zeker niet aan een speeltouw gaat trekken terwijl er tumoren in de nek zitten.
Hij raadde me juist weer aan om die Prednoral wel te blijven geven, maar om de dag. Dat zou veel bijwerkingen tegengaan, en de resultaten van het medicijn hetzelfde houden, omdat prednison langer dan 24 uur in het lichaam actief blijft. Hij had voor deze methode een moeilijke naam, maar konden we zonder probleem toepassen.

Moeilijk, moeilijk, moeilijk........

Maar hij loopt sinds de afbouw van 3 naar 2 en een half pilletje wel verder.

het zal misschien heus wel verschillen per hond, maar ik geloof er niet in, dat een hond met echt pijn, idd vrolijk is , loopt en speelt, dat er dus een soort gewenning van de pijn is, tot op zekere hoogte leert een hond ergens mee leven, maar pijn is pijn en zal een dier daar op reageren, niet zoals een mens, die bv spierpijn heeft en daar doorheen loopt omdat men weet wat het is.

ik hoop gewoon voor jullie , dat hij ngo een tijd bij jullie kan zijn, relatief pijnvriji of iig dragelijk voor hem