Thuis gekomen nu en dan barst alles open aan verdriet. Ik probeer me bezig te houden. Ga opruimen, poetsen, was draaien, maar alles schreeuwt in mij om Sam.
Hij ligt daar nu in de oven alleen. Geen baasje die hem woordjes kan influisteren. Niks meer.
Lieve Sam, ik heb je samen met de buurman de trap afgetild, gebroken elleboog of niet. We hebben je in de auto gelegd. Je laatste rit in de Sam Mobiel, onze auto!!
Bij het crematorium heb ik je weer naar binnen getild en lag je in een soort ‘gedenk/afscheidhoekje.
Ik gaf je nog kusjes, praatte nog met je, kietelde je voetjes, want nu kon het nog.
Ik kreeg uitleg van de ruimte waar je gecremeerd zou worden en waar uiteindelijk ook de resten van je tot as vermalen zou worden. Ik had het nodig het te zien, anders zou ik het niet geloven dat deze nachtmerrie echt de realiteit was.
Toen ging ik weer naar jou. Ik heb je op de brancard gelegd en heb jezelf naar de ruimte gereden waar de oven stond. Het was goed dat ik hem daarvoor even had gezien zonder jou, zodat ik niet schrok. Nu kon ik al mijn aandacht op jou richten, zoals ik dat zo vaak had.
Nog een laatste kus en kriebeltje en toen werd je door een ander liefdevol getild. Mijn hart stond bijna stil lieve Sam. De deur ging open en je werd erin gelegd, heel respectvol. Ik stond toen op gepaste afstand, alleen om te zien hoe je er rustig in gelegd werd.
De deur sloot direct en ja, toen wist ik, mijn Sammetje wordt gecremeerd.
Lieve Sam..........Wanhopig vraag ik me af of je je niet alleen daar voelt in die hitte, maar ja, ik weet dat het mijn emoties en gedachten zijn. Jij kunt het niet meer voelen. Het laatste wat jij hebt gevoeld was immers gister, toen je nog levend op mijn buik lag en heel langzaam in slaap viel tot de dood zich over je ontfermde.
Vanmiddag haal ik je op lieve Sam. Maar toch, het is niet de Sam die ik echt wil. Ik wil jou met je zwarte dopneus. Ik wil je horen, je ruiken, je voelen, je kusjes geven, voor je zingen, verhaaltjes vertellen, kammen, masseren...... maar het is voorbij. En ja, in gedachten kan het als ik je herinner, net als nu. Maar het is surrogaat..... het is niet echt dan mijn Sammetje.
Alles wat ik ook nu voor je nog kon doen heb ik gedaan en nu moet ik zonder je verder.
Lieve Sam, voor nu weet ik niet hoe. Jij was mijn leven!!
Wat heb ik veel verdriet nu jij er niet meer bent. Geen woord dekt de lading, niets. Het is zo beangstigend oorverdovend stil.
Het werkverkeer/vrachtwagens etc. hadden speciaal voor jou en mij de kruising gister al vrijgemaakt voor onze Sam Mobiel, zodat ik je vanmorgen vanuit huis gemakkelijk in de auto kon krijgen.
We tillen je de trap af, met hulp van onze lieve buurman. Je was ook zo gek op hem en omgekeerd....
De achterklep van de Sam Mobiel open en je nog 1x erin vervoeren....
Even nog weer aaien lieve Sam
Daar lig je dan, in de Sam Mobiel
Tijdens de rit hebben we even de mand gedraaid, zodat ik steeds nog naar je kon kijken. Nu kon het nog...
En daar lig je dan voor het laatste afscheid
Ik schrijf even in het 'gastenboek' over jou
Thuis rest de lege mand, mijn maag draait zich om
De bench onder het kleed, waar je gister op lag en eerder altijd lekker in kon leggen, stukje geborgenheid en veiligheid voor jou, als je vanuit de dementie weer zo'n onrust had. Maar nu doelloos nog in de kamer.
Ach, lieve Sam toch.
Later zal ik ook fijne foto's bekijken van je, maar voor nu voelt amper iets fijn. Sorry.
- sterkte Hilly.. je hebt t goed gedaan, en nu komt er een tijd van verwerken, en hopelijk later een tijd dat je met een glimlach terug kunt denken aan je kanjer.. Sam is daarboven vast aan het herderen, iedereen bij elkaar houden 
