*Noteert. Niet pas om twee uur gaan slapen (en denken dat de nacht voor mevrouw Drakestijn pas begint als je haar in de bench gestopt hebt).*
Gaap. Ik werd - veel te vroeg - ruw uit mijn slaap gehaald door geblaf

. Met mijn suffe hoofd wilde ik al zeggen dat Raaf z'n waffel moest houden maar net op tijd bedacht ik dat het Ayla was. Tsja, die was natuurlijk wakker want die had wél al een paar uur op de bank liggen tukken voordat ze 'naar bed' ging

. Zucht. Maar even gewacht tot ze stil was en haar toen maar gaan bevrijden want ze moest waarschijnlijk ook wel plassen. Het bevrijden ging niet snel genoeg naar haar zin dus ze wilde graag een pootje helpen en anders een aanmoedigingsblaf geven maar hoe graag ik haar in theorie ook zou verpesten, in de praktijk vind ik dat toch erg moeilijk. Dus mocht ze geduld hebben en haar pootjes thuis houden

. Duurde gelukkig niet lang voordat haar opvoeding weer boven kwam drijven, die overigens als sneeuw voor de zon verdween toen ze er eenmaal uit mocht... Mensenkinderen wat een geweld zo op de vroege ochtend

. Binnen twee tellen zaten mijn benen al onder de krassen en waren mijn handen vakkundig geperforeerd

. Terwijl ik de bench dicht deed deed mevrouw de Horlepiep over de banken en mocht de enige andere hond in de huiskamer (zijnde Willem) kennis maken met Hurricane Ayla.
Snel de sleutel gepakt en het monster naar buiten genomen, uiteraard onder gebekras van mijn blote poten

. Met mijn duffe hoofd en blote voeten stapte ik nog bijna in een drol op het terras

... Aylaaaaaaa

. Geweld en poep op de stoep, ik was hier zo nog niet klaar voor

. Gelukkig ging ze snel plassen, ondertussen had ik al plaatsgenomen op de schommelbank en dacht ze me weer springend en happend en gewelddadig te komen 'begroeten' (misbruiken) maar gelukkig liet ze zich redelijk weerhouden door de uitgestoken klompen die ik inmiddels aangetrokken had. Toen was Willem de klos van haar uitgeslapen gedoe

. Gelukkig vond hij het nog wel aardig en interessant. Na een tijdje gaf Raaf vanuit de slaapkamer een paar blaffen (hij vond wat van het 'gespeel'

) en toen ging Ayla in de tuin zoeken naar Ravi

.
Toen vond ik dat ik wel genoeg mijn best had gedaan, ging naar binnen, wierp nog een hoopvolle blik en wat botten de kamer in en vluchtte naar de slaapkamer alwaar ik erachter kwam dat ik in alle consternatie vergeten was mijn dekbed terug te slaan (moet ik nog aan wennen) en Raaf dus met zijn poephol op mijn schone laken aantrof

. Gezellig zeiden ze, neem een paar honden zeiden ze

.
En nu heb ik mijn lesje wel geleerd en hoop ik nog even te mogen suffen (en straks geen ravage aan te treffen als ik me weer in de huiskamer durf te begeven)

.