Shiloh86 schreef:Manu ik vind dat je een heerlijke nuchtere en heldere insteek in deze discussie hebt en ik ben het helemaal met je eens.
Ik heb deze discussie al eens eerder gevoerd in een ander topic. De hond van mijn ouders, Nikki, loopt nooit ver weg, maar komt ook niet altijd als je haar roept. Daarnaast vind ze andere honden prachtig en wil graag spelen, krijgt ze een waarschuwing of 0 op rekest is ze zo weer weg. Daar vind ze geen hol aan. Ze stormt nooit een roedel is, maar maakt altijd beschaafd kennis. Moet ik dat hondje dan maar nooit mee naar een losloopbos nemen, omdat ik haar niet bij andere honden weg kan houden?
Ik merk dat het met Duke bijzonder lastig is om hem aan te leren dat hij niet overal heen mag (15 weken oud). Ik probeer hem te roepen, zijn aandacht te vragen, het te oefenen, imo de enige manier door het gewoon te doen, en het bij mij zijn zo leuk mogelijk te maken. Maar 9 van de 10 keer wordt het door de andere partij verpest, door hem te roepen, door zijn hond wel op je af te laten komen, door hoog beginnen te gillen "ooooh, wat is hij leuk! En wat is hij gegroeid". Dan probeer je met de beste wil van de wereld je hond op te voeden, maar het wordt je gewoon onmogelijk gemaakt. En als het straks een volwassen, grote, "gevaarlijke" herder reu is, vinden ze het ineens niet meer leuk. Tsja....
Haha ja dat is lastig, maar zeg nou zelf, je kunt moeilijk zonder kijken doorlopen bij een puppy toch?

Ik heb dat met Manu allemaal toe gelaten, mensen hem laten aaien, laten stoeien, om laten kegelen door grote honden, af laten snauwen door kleintjes, in de sloot laten beuken, alles. En ik had het altijd reuze naar mijn zin, hond ook.
(Ik heb wel nog ruim een jaar nodig gehad van alles af te leren

en het geluk dat hij mensen niet zo interessant meer vindt )
Nu loop ik echt vaker met zenuwen en geknepen billen. Al die regeltjes. En stel dat die vrouw met drie honden het irritant vindt dat mijn hond niet naast me loopt? Of dat die man nu gestoord is in het ballenspel met zijn hond? Ik word soms gillend gek van mezelf. Want wat gebeurt er nou?
Uma is van het "voor je kijken, doorlopen" en Manu kijkt misschien 30 seconden en loopt door. De keren dat hij irritant is, is hij niet ver weg en luistert hij wel naar een doorlopen of hier.
Ik vind in mijn eentje lopen ook spannend
Ik denk er continue aan dat hij een ander tot last kan zijn. Dan kan ik hem aan de riem houden maar eigenlijk is het onzin, want op soms wat gepats na gebeurt er verder niks. Hij staat soms even tegenover een andere reu stoer te doen en gaat weer zijn eigen gang. Het loopt nooit tot een conflict, hij weet alles goed in te schatten en komt weer achter me aan. Eigenlijk is het een heel fijne hond. Dus ik doe braaf mijn ademhalingsoefeningen en probeer me niet aan te stellen.