Het HondenForum

Wat vreselijk verdrietig. nog veel te jong.
Sterkte.

heel veel sterkte met dit oneerlijk verlies

veel te jong en veel te snel is ze heengegaan

Heel veel sterkte Lieke, weer een jonge hond heen gegaan. Het is zo oneerlijk.

Hoe zoiets "onschuldigs" in zo een ramp kan uitlopen. Heel veel sterkte

Potver, dat is wel even een rot verhaal zeg.
Veel te jong.
Sterkte.

Heel veel sterkte voor jullie allebei /

Omdat ik weer niet kan slapen en omdat er toch nog wat vragen waren die ik nog niet had beantwoord, toch nog maar even achter de computer gekropen.
Het hele verloop van Bonnie's achteruitgang is zo verbijsterend, overdonderend snel gegaan dat ik nog steeds bezig ben alles op een rijtje te zetten.
Het blijven speculaties van de dierenarts en mijzelf omdat ik geen sectie heb laten verrichten (had uiteindelijk weinig zin en de kosten waren al hoog genoeg opgelopen).

In februari heb ik bij Bonnie een gebitsbehandeling laten omdat er een voortandje in haar onderkaak raar naar voren begon te staan en een beetje los zat. Tijdens de behandeling (onder narcose uiteraard) bleek dat er, behalve dat tandje, ook nog twee slechte kiezen zaten. Die zijn dus allemaal verwijderd.
Ik had overigens om een gasnarcose gevraagd vanwege haar hartkleppen die niet helemaal goed waren (gevolg van de hartworm die ze had gehad). Maar alles verliep prima, ze kwam prima uit de narcose en huppelde aan het eind van de dag alweer met me mee.
Eind maart/begin april was ze weer eens woest aan het beuken met Fudge, gilde ineens en mankte. Naar de dierenarts, na laten kijken, röntgenfoto's laten maken (niet onder narcose) en de diagnose was dat de voorste kruisband van haar linkerachterpoot gescheurd was. Wel was er lichte artrose in dezelfde knie te zien maar goed, ze hád nu eenmaal enorm kromme poten. Op advies van de dierenarts haar op een dagelijkse dosering van 20ml metacam gezet als pijnstilling en als ontstekingsremmer.

Afspraak voor 28 april gemaakt bij Kranendonk voor de operatie. Die overigens prima verliep. Wond zag er mooi uit en Kranendonk zei dat het een verse scheur was en dat knie en maniscus er prima uitzagen waar niks aan gedaan hoefde te worden. Als pijnstilling moest ze dagelijks 100mg carporal nemen en als antibiotica cefaral.
De 28e was ze natuurlijk nog suf van de narcose maar ze knapte 's avonds al aardig op. De volgende dag was ze weer gewoon levendig en baalde dat ze in een (geleende) bench moest blijven.
Ze at en dronk goed, plaste en poepte normaal tot zaterdagavond, toen begon ze te braken.
Zondag braakte ze vaker, maar wilde nog steeds wel eten en drinken, tot 's nachts, toen bleef ze braken. En 's ochtends braakte ze zwart bloed en ben dus gelijk naar de dierenarts gegaan.
Die constateerde een bloedende maagzweer. Ze is daar voor een dagopname gebleven en aan een infuus gelegd. 's Avonds heb ik haar opgehaald en haar met infuus en al meegenomen zodat ze nog een zak vocht zou krijgen.
Daar knapte ze behoorlijk van op. At en dronk ook weer (nou ja, met een spuitje) maar werd ook weer iets levendiger. Maar twee dagen later was het weer mis.
Direct weer terug naar de dierenarts, weer aan het infuus vanwege acuut nierfalen. De waarden van haar nieren waren zo slecht dat de machine het niet eens meer konden meten (boven de 46 en mag max. 9 zijn).

De vragen waar ik nu nog mee blijf zitten: zijn de narcoses van de gebitsbehandeling (die uiteindelijk ook veel langer duurde dan gepland was) i.c.m. de kruisbandoperatie te veel geweest? Had ze misschien een sluimerende nierziekte (waarom heb ik nooit wat gemerkt?), een niertumor? De medicijnen die ze heeft gehad? Had ik haar geen metacam moeten geven die twee weken voorafgaand aan de operatie? Had ik moeten vragen om een bloedonderzoek voorafgaand aan de operatie om haar nierfunctie/leverwaarden te checken? Heb ik iets gemist, moeten zien (aankomen)?
Of had Bonnie gewoon pech?

Lieke, achteraf blijft het allemaal gissen.
Je hebt nu veel verdriet en gaat zoeken naar mogelijke oorzaken.
Dat kan zo ver gaan dat je het idee gaat krijgen dat je het had kunnen voorkomen. Dat kan weer resulteren in een schuldcomplex. Heel begrijpelijk.
Wat ik gelezen heb heb je alles voor je hondje gedaan wat in je macht lag. Ik zou proberen mijn verdriet te verwerken, hoe moeilijk dat ook klinkt. Gevoel en emotie, daar zit je nu midden in wat logisch is.
Ik wens je veel sterkte met de verwerking. Het is nu eenmaal niet niks.

Het heeft geen zin, Lieke
Iedere hond die ons leven binnenwandelt, is een lot uit de loterij. Is er een uit duizenden. In positief opzicht, want je houdt van haar omdat zij zij is, maar helaas ook negatief. Het lijfje leeft zoals het geschapen is. Ik heb het met Jet ook gedacht, 'had ik niet eerder'. Misschien heeft ze wel eerder signalen gegeven. Maar wie zegt dat Bonnie zonder die gebitsbehandeling nu geen maagbloeding of nierfalen zou hebben gehad? Misschien heeft eea elkaar tegengewerkt of versneld. Misschien ook niet. Je weet het niet. Misschien waren haar organen in aanleg al zwak. Misschien heeft Jet wel een hartverzakking gehad toen die boerenfox haar in februari naar haar strot greep of dat andere hondje vorig jaar, misschien heeft medicatie invloed gehad op hoe Bonnie's lijfje functioneerde. Konden ze maar praten, die honden, dan waren ze er misschien nog geweest. Maar dat ze zo vroeg en veel te jong gaan, slaat een enorm gat

Ik kan me je vragen en twijfels goed voorstellen Lieke.
Het zou natuurlijk kunnen dat de narcoses en de medicijnen teveel zijn geweest, maar het kan net zo goed niet het geval zijn.
Mijn westie had ook acuut nierfalen, nooit iets aan generkt, altijd vrolijk en speels, goed eten en drinken en op een ochtend tijdens het wandelen viel ze ineens als een plank om Ik ben naar de DA gegaan en dacht aan epilepsie, hij heeft een bloedtest gedaan (komt meestal niks uit zei hij nog) en toen kregen we dus te horen dat ze acuut nierfalen had

Ze is opgenomen in Utrecht voor onderzoeken en lag ondertussen aan het vocht, daar knapte ze iets van op want ze was rap achteruit gegaan, maar een dag later was ze weer net zo slecht, dat vocht toedienen werkt maar heel kort helaas. Ze zijn zichzelf aan het vergiftigen hebben ze mij iig verteld, dus het ging vrij snel, niet zo snel als bij jou Bonnie, maar binnen 2 weken was ze er niet meer
En echt, voor ze die ochtend omviel heb ik helemaal niks aan haar gemerkt.....zo snel kan het dus schijnbaar gaan!

Ik kan jouw vragen goed voorstellen, maar zeker zonder sectie denk ik dat het altijd onduidelijk zal blijven.

Is het nog mogelijk dat de hartwormbehandeling haar nierfunctie al had aangetast? Dat ze al een hele slechte nierfunctie had voor de narcoses en medicijnen?

Lieke daar kom je nooit achter. Xito's nier- en leverfuncties waren begin 2014 nog getest omdat hij september 2013 zo moeilijk uit de narcose kwam. Alles prima. En in augustus 2014 is t ineens mis en is hij binnen een paar dagen overleden aan accuut nierfalen. Ook een jonge sporthond van 8 jaar.
Nogmaals sterkte

Jeetje Lieke Je lieve Bonnie....
Ik snap dat je achterblijft met heel veel vragen. Eerlijk gezegd denk ik aan domme pech. Mensen krijgen soms ook plots een maagbloeding/zweer. Mn opa kreeg het op zo'n tachtigste. En waarom? Joost mag het weten...
Maar dat maakt het zeker niet minder verdrietig. Maak jezelf alleen geen verwijten. Je hebt gedaan wat je moest doen!
Heel veel sterkte

Het is iets waar je hoofd zich over zal blijven breken de komende tijd. Maar het is niet te begrijpen. Ik heb het bij mijn honden in 2006 en 2007 ook gehad, hypersnel (twee verschillende ziektes), geen redden aan, geen sectie laten doen. Uiteindelijk blijft je hoofd wel met die medische feiten bezig, maar komt het vooral doordat je probeert te begrijpen dat je geweldige, gezonde, fitte, jonge hond er niet meer is. Je kunt honderden dingen bedenken die je anders had kunnen doen, maar je hebt op elk moment de beslissing gemaakt die je op dat moment het beste vond. Voor mij was het een staaltje van de chaos in het leven. Dit soort dingen kan zomaar gebeuren. Echt allemachtig ruk en het kost gewoon tijd om los te laten hoe het allemaal gegaan is.

Het enige woord dat ik dagenlang sprak na de dood van mijn hond Kane in 2006 was: Tja
Omdat er zoveel gedachten door je hoofd razen, ze elkaar allemaal tegenspreken en er uiteindelijk niets over te zeggen is.

Nogmaals heel veel sterkte.

Misschien heeft de operatie invloed gehad, misschien niet.
Acuut nierfalen heet niet voor niets zo.
Het is iets dat plotseling ontstaat en waarom dat gebeurt?
Ik weet niet of er een DA is die dat precies kan uitleggen.

Het is verschrikkelijk als een hond op deze manier van vol leven opeens niet meer aanwezig is en dat het zo vreselijk snel gaat.
Dat je vol vragen blijft zitten kan ik me goed voorstellen.
Ik betwijfel overigens of een sectie iets had uitgewezen als oorzaak voor dat nierfalen.
En ik betwijfel ook of een bloedonderzoek voorafgaand aan de operatie iets had kunnen voorkomen.
Acuut is acuut.
Na de operatie had ze dat nog niet anders was ze in eerste instantie niet zo vlot opgeknapt.
............... denk ik dan met mijn lekenverstand ...........

Ik kan het met zo goed voorstellen die vragen. Ik heb hetzelfde gehad met Yentle, die binnen 12 uur is weggevallen. Wat als dit, wat als dat, had ik dit of dat wel of niet moeten doen, maar heel eerlijk, je zult het nooit weten. Je doet wat je op dat moment denkt dat het beste is, en dat is het enige wat we kunnen doen.

Ik ben ook bang dat je geen antwoord op je vragen krijgt... dit is hoe het soms loopt, bij mens en dier,
en die achterblijft zit vol met twijfels, vragen, verdriet, onmacht.
Ook mijn Kaya, weliswaar een oude hond, is niet zo gek lang na de narcose overleden, eigenlijk is ze
nooit echt goed ervan hersteld, kreeg problemen met eten, werd in rap tempo slechter en het was over.
Ik kon er vrede mee hebben, omdat ze oud was en omdat ik wist dat ze die 'operatie' moest hebben (ze
had een ontstoken kies en je laat nu eenmaal je hond niet lopen met pijn).
Ook bij jouw Bonnie was de operatie noodzakelijk, je hebt de juiste keuze gemaakt met de informatie
die je had en dan komt het onvoorspelbare leven om de hoek kijken en zegt ineens 'bammm' en laat
jou radeloos achter. Bij Moritz, 5.5 jaar oud toen hij stierf, heb ik mezelf 1000 vragen gesteld
'had ik zus of zo moeten doen, waar ben ik fout gegaan?' en ga zo maar door.
Het is het verwerkingsproces, de verbijstering, de machteloosheid... je moet er doorheen en probeert
het te begrijpen, maar soms is er geen verklaring en is het het leven (of de dood) die weer een rake
klap uitdeelt

Sterkte Lieke,

Maak jezelf niet zo gek met wat als enz.. het antwoord krijg je toch nooit.
Ze heeft een mooi leven bij je gehad.

Ik snap je vragen heel goed... en weet hoe je je voelt. Na Oryn's dood bleef ik ook met zoveel vragen zitten en zelfs nu na sectie en een jaar later is het nog niet rustig in m'n hoofd. Dat moet slijten en dat is een lang proces

Je hebt alles gedaan wat je kon voor Bonnie, je verhaal teruglezende hebben zowel jij als de dierenarts goed gehandeld. Soms is een lichaam gewoon een raadsel en als dat positief uitpakt noemen we het een medisch wonder. Pakt dat negatief uit, doet dat verschrikkelijk veel pijn.