Het HondenForum

Jaap* schreef:

Veenmug schreef:Aanval op een kind in mijn gezin accepteer ik niet en betekent einde. Wanneer iemand kiest voor iets anders hetzijzo.

Van een echt gesprek zal het wel niet komen zo te zien. Maar zie je, na 40 jaar hondenervaring, echt elke beet als een aanval?
Baseer je álles op die ene seconde, en is alles wat er aan vooraf is gegaan en wat de hond wellicht heeft gebracht tot dat moment van geen enkele betekenis voor je?

Nee. Niet iedere beet is een aanval maar wat ik omschreef duidelijk wel. Alle honden zowel bij mijn ouders thuis als later bij onszelf leefden met ons en hoefden niet afgezonderd te worden van al dan niet aangekondigde visite hetzij volwassenen hetzij kinderen.
Ik neem geen enkel risico voor herhaling na zo'n soort voor mij niet te verklaren gebeurtenis.

Mvg Veenmug

Veenmug schreef:

Jaap* schreef:

Veenmug schreef:Aanval op een kind in mijn gezin accepteer ik niet en betekent einde. Wanneer iemand kiest voor iets anders hetzijzo.

Van een echt gesprek zal het wel niet komen zo te zien. Maar zie je, na 40 jaar hondenervaring, echt elke beet als een aanval?
Baseer je álles op die ene seconde, en is alles wat er aan vooraf is gegaan en wat de hond wellicht heeft gebracht tot dat moment van geen enkele betekenis voor je?

Nee. Niet iedere beet is een aanval maar wat ik omschreef duidelijk wel. Alle honden zowel bij mijn ouders thuis als later bij onszelf leefden met ons en hoefden niet afgezonderd te worden van al dan niet aangekondigde visite hetzij volwassenen hetzij kinderen.
Ik neem geen enkel risico voor herhaling na zo'n soort voor mij niet te verklaren gebeurtenis.

Mvg Veenmug

Vooropgesteld dat ik t volkomen niet met je eens ben dat mensen een aanval baggetaliseren; ik weet zeker dat de gemiddelde eigenaar er kapot van is dat zijn hond bijt. En dat dergelijke veroordelende opmerkingen zoals 'hij moet meteen dood' ertoe bijdragen dat mensen 'excuses' gaan verzinnen. Stel, om maar een voorbeeld te noemen, dat die hond van je ouders gruwelijke HD ontwikkeld had? En hierdoor bang was dat t kind, zoals mogelijk al eerder gebeurd was, over hem of haar heen zou struikelen? Daar zul je nooit meer achter komen als het enige goede advies euthanasie zou zijn. Kijk, ik heb bepaald hoogdrempelige honden, maar mochten ze ooit eens bijten, dan ben ik t iig aan mezelf verplicht ook naar secundaire omstandigheden te kijken: MIsschien heb ik zelf bij de opvoeding wel een of ander steekje laten vallen?

Moos schreef:

mariaa schreef:valt het jullie ook zo op dat iedereen altijd je hond wil aaien, het lijkt wel een maatschappelijk norm alsof het konijnen van de kinderboerderij zijn
daar word ik soms best moe van....als ik nee zeg dan lijkt het net of de honden gevaarlijk zijn, al ik ja zeg dan moet ik goed opletten dat alles goed verloopt, en de honden vinden er zoiezo weinig aan

Mensen vragen het vaak niet eens hier. Bij Saartje nog wel, omdat dat een heel klein laag bij de gronds hondje is, dus als je die wil gaan aaien moet je echt door de knieen enzo, en dat doe je niet zo snel "eventjes snel", dus dan wordt het vaak wel gevraagd. Maar Vera? Oh da's toch zo'n ras dat altijd lief is? Die wordt gewoon in het voorbij gaan geaaid door veel mensen. En hoewel Vera aandacht van mensen erg leuk vindt, vindt ze zo'n snelle hand over d'r kop tijdens passeren dus weer helemaal niet zo prettig. Maar goed, ze laat het wel prima toe, schrikt ook niet ofzo, dus toe maar dan
Het 'allermooiste' blijf ik nog vinden dat toen ze nog geen jaar oud was ik even van haar weg keek op een veldje, weer terug keek, en er een kleuter op d'r rug bleek te zitten, handen om d'r kop heen geslagen

Verder blijkt Vera sowieso een hele lastige hond te zijn om NIET te aaien. Ik vraag het mensen in het OV nog weleens. Vera ligt dan altijd heel rustig iedereen te negeren, beetje te dutten bij mijn stoel. Maar mensen willen dan altijd contact met haar zoeken, en gaan dan op afstand naar haar staren en van die 'lok geluidjes' maken. Daarop vraag ik dan vaak even vriendelijk "zou u haar misschien willen negeren?", maar dat blijkt 8 van de 10 keer een onmogelijke opgave. Zodra mensen een staart zien kwispelen als reactie op hun gelok kunnen ze niet meer nadenken ofzo, en zeggen ze vaak ook gewoon tegen me "nee sorry, ik moet 'm gewoon even aaien!".
Nou ja, het is wel eerlijk van die mensen zal 'k maar zeggen dan

Dat ligt denk ik ook wel aan hoe je hond zelf reageert Ik loop dan wel met staffords maar als die je kwispelend met slaapkamer oogjes aankijken is dat schijnbaar ook erg moeilijk om te weerstaan Ze worden ook erg vaak (ongevraagd) geaaid.

Thomas, mijn eerste hond, heeft mijn toen 4 jarige nichtje gebeten. Ze had een gat in het hoofd en een tand verloren. Gelukkig was het een melktand. Maar er was geen haar op mijn hoofd en ook niet van mijn ouders om Thomas af te laten maken. Er was bekend dat Thomas en kinderen geen goede combinatie waren.
Voor de rest was Thomas een hele lieve hond en kon iedereen ook al met hem doen.

Myrthe, de eerste sheltie, heeft nooit gebeten, ze toonde ook eigenlijk nooit agressie.

Swift, de border, moet ik wel in de gaten houden. Haar moet ik ook absoluut niet met kinderen samen laten. En als andere mensen zouden gaan provoceren of haar heen gaan hangen, dan zie ik haar nog een beet uitdelen. Op de één of andere manier heeft ze toch een aantrekkingskracht op andere mensen, want volwassenen en kinderen willen haar toch eigenlijk wel aaien. Gelukkig luisteren de mensen wel naar mij als ik zeg dat ik dit niet wil en anders is het eigen risico.

Ruby houdt er ook niet echt van om door anderen geaaid te worden, maar ze zal niet zo snel bijten.

Indien mijn honden wel een keer zouden bijten, dan is voor mij niet gelijk een reden om er een spuit in douwen. Ik zou in de toekomst alleen nog beter moeten opletten.

Valerie schreef:
Dat ligt denk ik ook wel aan hoe je hond zelf reageert Ik loop dan wel met staffords maar als die je kwispelend met slaapkamer oogjes aankijken is dat schijnbaar ook erg moeilijk om te weerstaan Ze worden ook erg vaak (ongevraagd) geaaid.

Oh ja tuurlijk ligt het daar ook aan. Alleen juist die kleine lopertjes (van nog geen 2 jaar oud) die op Vera af komen hobbelen doen dat terwijl Vera zelf ze nog helemaal niet gezien heeft Met Moos en Saar had ik dat minder dan nu met Vera. Die echte hele kleintjes die de ouders gewoon maar langs laten komen zetten, terwijl Vera dan dus gewoon ergens staat te snuffelen ofzo.
Dat mensen haar graag willen aaien in de trein enzo terwijl ze met die staart ligt te meppen op de grond, oortjes in d'r nek, glimlachend bekkie. Oh ja, dat snap ik wel dat dat ook uitlokt

Hanneke2 schreef:

Veenmug schreef: Blijf er bij dat honden in onze maatschappij een hoge bijtdrempel horen te hebben.

Maar ook honden met een hoge bijtdrempel kunnen wel eens bijten...

Precies!
Ik denk dat de meeste honden juist een onwaarschijnlijk hoge bijtdrempel hebben als je ziet wat we allemaal met ze uithalen en hoeveel we van ze verwachten en dan het relatief lage aantal bijtincidenten.

Een hond blaft, een hond gromt, een hond bijt. Dat is het wezen hond.
Het laatste is over het algemeen ongewenst en wil je zo min mogelijk naar voren laten komen in een hond, maar het hoort wel bij het wezen hond en kan altijd eens gebeuren.
Als dat compleet uit de hand loopt met meerdere serieuze aanvallen en ernstige verwondingen, dan snap ik dat zo'n hond in deze drukke maatschappij niet houdbaar is, maar als we dat al bij een enkele beet gaan roepen, dán wordt het in mijn ogen een trieste zaak.

Anne&Taar schreef:

Veenmug schreef:

Jaap* schreef:Van een echt gesprek zal het wel niet komen zo te zien. Maar zie je, na 40 jaar hondenervaring, echt elke beet als een aanval?
Baseer je álles op die ene seconde, en is alles wat er aan vooraf is gegaan en wat de hond wellicht heeft gebracht tot dat moment van geen enkele betekenis voor je?

Nee. Niet iedere beet is een aanval maar wat ik omschreef duidelijk wel. Alle honden zowel bij mijn ouders thuis als later bij onszelf leefden met ons en hoefden niet afgezonderd te worden van al dan niet aangekondigde visite hetzij volwassenen hetzij kinderen.
Ik neem geen enkel risico voor herhaling na zo'n soort voor mij niet te verklaren gebeurtenis.

Mvg Veenmug

Vooropgesteld dat ik t volkomen niet met je eens ben dat mensen een aanval baggetaliseren; ik weet zeker dat de gemiddelde eigenaar er kapot van is dat zijn hond bijt. En dat dergelijke veroordelende opmerkingen zoals 'hij moet meteen dood' ertoe bijdragen dat mensen 'excuses' gaan verzinnen. Stel, om maar een voorbeeld te noemen, dat die hond van je ouders gruwelijke HD ontwikkeld had? En hierdoor bang was dat t kind, zoals mogelijk al eerder gebeurd was, over hem of haar heen zou struikelen? Daar zul je nooit meer achter komen als het enige goede advies euthanasie zou zijn. Kijk, ik heb bepaald hoogdrempelige honden, maar mochten ze ooit eens bijten, dan ben ik t iig aan mezelf verplicht ook naar secundaire omstandigheden te kijken: MIsschien heb ik zelf bij de opvoeding wel een of ander steekje laten vallen?

Inderdaad.
Toen Kaya in een fractie van een seconde beet naar de voorbij lopende vrouw, vond ik het meer dan vreselijk.
Ongeloof eerst, toen liet ze de blauwe plek zien en met de tranen over mijn wangen heb ik excuses gemaakt. Kaya had het écht écht nooit eerder gedaan en er was ook niets te merken aan haar.
Toen ze me een half jaar later in mijn gezicht beet, was ik volkomen ontdaan. Het is niet eens te beschrijven eigenlijk hoe ik me voelde, zo intens verdrietig en 'verraden'.

Na een tijd kwam ik tot de conclusie dat ik eigenlijk niet eerlijk bezig was... mijn Kaya, mijn meisje die ik vanaf pup heb en altijd voor mij en haar hondenroedel door het vuur is gegaan. Die altijd alles keurig had gedaan en dagelijks zo haar best doet alles goed te doen en ze doet één ding fout en ik voelde me 'verraden'.
Kaya verdiende meer kansen, verdiende het absoluut niet om hierdoor een enkeltje dierenarts te krijgen.

Ik vind het moeilijk om uit te leggen, want er spelen best veel gevoelens voor mij mee hierbij.
Het is een hond, het is geen robot. Honden maken ook fouten, hebben ook pijn, handelen ook impulsief, kunnen ook nadien schrikken (Kaya kroop over de grond van ellende nadat ze mij gebeten had).
Je moet ze ook kunnen vergeven, de goede dingen blijven zien en natuurlijk wel in acht houden dat ze het wél kunnen doen en hier in de toekomst rekening mee houden dat je die omstandigheden zoveel mogelijk vermijd.

En alle katten dan die uit het niets je een flinke pets kunnen geven met die loeischerpe nagels? Moeten die volgens Veenmug dan ook maar uit de maatschappij? Of paarden die ook flink kunnen bijten of schoppen? Ook maar uit de maatschappij? Of is dat opeens allemaal minder erg terwijl die verwondingen behoorlijk zijn?
Hoe langer ik hierover nadenk, hoe meer ik me verbaas dat van honden níets wordt getolereerd maar van heel veel andere dieren algemeen geaccepteerd is.

Caroline, heel mooi omschreven! Zo is het ook. Het zijn levende wezens, geen Bart Smit hondjes.
Wij schieten ook wel eens uit onze slof, worden boos. Is bij honden toch net zo.
Niet dat het altijd acceptabel is, zéker niet!
Moet je er wat mee doen, zéker wel!

Tamara. schreef:En alle katten dan die uit het niets je een flinke pets kunnen geven met die loeischerpe nagels? Moeten die volgens Veenmug dan ook maar uit de maatschappij? Of paarden die ook flink kunnen bijten of schoppen? Ook maar uit de maatschappij? Of is dat opeens allemaal minder erg terwijl die verwondingen behoorlijk zijn?
Hoe langer ik hierover nadenk, hoe meer ik me verbaas dat van honden níets wordt getolereerd maar van heel veel andere dieren algemeen geaccepteerd is.

Heel goed verwoord Tamara, ik ben het daar dan ook 100% mee eens.

Je zou als terughoudend, waaks ras bij Veenmug terechtkomen zeg.., dan ben je mooi de lul, op termijn staat je een spuit te wachten. , walgelijk gewoon.

Veenmug schreef:
Nee. Niet iedere beet is een aanval maar wat ik omschreef duidelijk wel. Alle honden zowel bij mijn ouders thuis als later bij onszelf leefden met ons en hoefden niet afgezonderd te worden van al dan niet aangekondigde visite hetzij volwassenen hetzij kinderen.
Ik neem geen enkel risico voor herhaling na zo'n soort voor mij niet te verklaren gebeurtenis.

Mvg Veenmug

Ik hoef ze ook niet af te zonderen maar ik doe het wel, uit voorzorg.
Ik durf er bijna mijn hand voor in het vuur te steken dat mijn honden niet zullen bijten.
Echter, mijn honden zijn visite niet gewend. Ze zijn wat lomper van aard en niet iedereen is ervan gediend dat in een onbewaakt ogenblik ineens een herder op je schoot springt. Dus ze gaan gewoon weg als er visite is. Bij "hondenmensen" mogen ze na de eerste opwinding er best bijkomen (omstebeurt) en dan gedragen ze zich gewoon keurig. Zeker Biène, degene die mij dus ooit gebeten heeft. Zij gaat ergens liggen en vindt het allemaal wel prima.
Marouck echter, de hond die nog nooit gebeten heeft en waarvan ik ook niet verwacht dat ze ooit zal gaan bijten, is een hyperactief hondje en kan door dat gedrag een staat van opwinding triggeren, dus ik neem daar simpelweg geen risico's mee. Of allebei er niet bij of één voor één.

Mijn vriendin was een beetje bang van Biène omdat zij in de autokennel en bench nogal heftig kan reageren als er iemand achterlangs loopt. We zijn een tijdje geleden gaan wandelen en ik had alleen Biène bij me. Ze heeft haar mening bijgesteld en vond Biène een geweldige hond toen ze zag hoe ze reageerde zonder opwinding. Ze heeft totaal geen angst gehad hoewel ze op voorhand wat huiverig was hoe het zou lopen. Vriendin is overigens wel iemand die honden gewend is, is opgegroeid met bouviers.
Mijn moeder is ook wat bang voor Biène trouwens, mijn vader is echter juist weg van haar.

Inge schreef:

Veenmug schreef:
Nee. Niet iedere beet is een aanval maar wat ik omschreef duidelijk wel. Alle honden zowel bij mijn ouders thuis als later bij onszelf leefden met ons en hoefden niet afgezonderd te worden van al dan niet aangekondigde visite hetzij volwassenen hetzij kinderen.
Ik neem geen enkel risico voor herhaling na zo'n soort voor mij niet te verklaren gebeurtenis.

Mvg Veenmug

Ik hoef ze ook niet af te zonderen maar ik doe het wel, uit voorzorg.
Ik durf er bijna mijn hand voor in het vuur te steken dat mijn honden niet zullen bijten.
Echter, mijn honden zijn visite niet gewend. Ze zijn wat lomper van aard en niet iedereen is ervan gediend dat in een onbewaakt ogenblik ineens een herder op je schoot springt. Dus ze gaan gewoon weg als er visite is. Bij "hondenmensen" mogen ze na de eerste opwinding er best bijkomen (omstebeurt) en dan gedragen ze zich gewoon keurig. Zeker Biène, degene die mij dus ooit gebeten heeft. Zij gaat ergens liggen en vindt het allemaal wel prima.
Marouck echter, de hond die nog nooit gebeten heeft en waarvan ik ook niet verwacht dat ze ooit zal gaan bijten, is een hyperactief hondje en kan door dat gedrag een staat van opwinding triggeren, dus ik neem daar simpelweg geen risico's mee. Of allebei er niet bij of één voor één.

Mijn vriendin was een beetje bang van Biène omdat zij in de autokennel en bench nogal heftig kan reageren als er iemand achterlangs loopt. We zijn een tijdje geleden gaan wandelen en ik had alleen Biène bij me. Ze heeft haar mening bijgesteld en vond Biène een geweldige hond toen ze zag hoe ze reageerde zonder opwinding. Ze heeft totaal geen angst gehad hoewel ze op voorhand wat huiverig was hoe het zou lopen. Vriendin is overigens wel iemand die honden gewend is, is opgegroeid met bouviers.
Mijn moeder is ook wat bang voor Biène trouwens, mijn vader is echter juist weg van haar.

Wat je eigenlijk doet is (ook) je honden in bescherming nemen. Dat vind ik ook wel zo eerlijk, je bent dat - vind ik - eigenlijk aan je hond(en) verplicht.


En nog even voor Veenmug: Misschien heb ik dan wel geen 40 jaar honden-ervaring maar ik ben ook opgegroeid met honden (vanaf klein af aan) en heb inmiddels ook al weer dik 11 jaar zelf honden.
Mij is bij gebracht (vroeger thuis dus) om de honden met rust te als ze in hun mand of op een ander eigen plekje lagen. We leerden hoe honden waarschuwden en wat er kon gebeuren als we die waarschuwingen in de wind sloegen. Honden werden gezien als honden (die kunnen bijten) maar ze waren ook onderdeel van ons gezin, daar hielden we allemaal rekening mee.

Rami schreef:
Wat je eigenlijk doet is (ook) je honden in bescherming nemen. Dat vind ik ook wel zo eerlijk, je bent dat - vind ik - eigenlijk aan je hond(en) verplicht.

Ja, klopt

Jaap* schreef:

bellabeest schreef:ja onze bella heeft twee keer mijn moeder gebeten en 1 keer een hardloper.
alledrie de keren totaal onbedoeld. ze heeft last van hondenangstagressie.

Van wát?
En betekent dat dat je moeder en die jogger op een hond lijken?

nee totaal niet ze is bang van andere honden en als er andere honden te dicht bij komen gaat ze heel lelijk doen(te dicht is binnen de 1,5 meter) ze heeft dan eigenlijk gewoon blinde paniek en hapt in het wilde weg tja zo heeft het kunnen gebeuren dat mijn moeder en de jogger die midden door een roedel honden liep werden gebeten, tegenwoordig loopt ze met een muilkorf om

Blijkbaar voor sommigen onduidelijk. Mijn huis, mijn kind en mijn hond die zonder enig signaal uit zijn mand komt en het 2 meter van de mand verwijderde kind grijpt. Dan moet ik de hond nog een kans geven met het risico dat een volgende aanval ernstiger gevolgen heeft. Echt niet daar is mijn kind mij te kostbaar voor.

Mvg Veenmug

Belachelijk om hem dan te laten hemelen. Als de hond nog nooit eerder agressie heeft laten zien, was dit zeer waarschijnlijk niet 'zomaar uit het niets'. Honden doen zeer zelden 'zomaar uit het niets'. Bovendien had hij in een gezin zonder kinderen nog een perfect leven kunnen hebben. Kinderen zijn namelijk een vermijdbaar 'kwaad'.

Verder is het zo: een hond heeft tanden. Grommen, en, als het niet anders kan, zijn tanden gebruiken hoort bij het normale gedragspatroon van een hond. Dat wij dat zowel op persoonlijk en zeker op maatschappelijk niveau onwenselijk vinden doet daar evengoed niks aan af. Als baas heb je dan de verantwoordelijkheid situaties waarin je weet dat je hond het moeilijker heeft te vermijden dan wel onder controle te houden, in het welzijn van de hond.

In mijn geval: Bronx heeft bij de vorige eigenaar een kind van het gezin een flinke knauw gegeven. Echt flink. Fokker heeft hem toen direct weggehaald. Hond bleek door de drie kinderen van het gezin structureel getreiterd te worden. Zelf had ik op het moment van herplaatsing bij mij twee kids van 5 en 7 jaar. Nooit heeft er een bijtincident bij mij plaatsgevonden. Natuurlijk heb ik vooraf overlegd met collega-trainers e.d. Goed met de fokker doorgesproken wat de oorzaak was van het gebeuren. Mijn kinderen heb ik goed weten uit te leggen dat Bronx enorm was gepest. Ze hebben hem genegeerd, keurig netjes zoals ik het aangaf. Gingen nooit naar hem toe, aaiden hem nooit zomaar. Binnen korte tijd is hij veranderd van een gestresste humeurige hond in een ontzettend lieve knuffelbeer. Zo lief en zo weer zichzelf dat hij op een gegeven moment op het schoolplein stond van mijn jongste en zich volkomen genietend van alle aandacht door tig kindjes liet aanhalen. Tel daarbij op dat dit een school is voor autistische kinderen al dan niet met ADHD.

Hij kreeg in ons gezin gewoon de kans zichzelf te zijn.

Dus wat is een hoge bijtdrempel? Hij was 2,5 jaar toen dat bijtincident plaatsvond. Blijkbaar had hij dat getreiter 2,5 doorstaan zonder te bijten. Toen was de maat vol. Dat mag je best een hoge bijtdrempel noemen. Inmiddels is hij 10 jaar. Hij heeft dus al langer geen agressie getoond in zijn leven dan wel..

Veenmug schreef:Blijkbaar voor sommigen onduidelijk. Mijn huis, mijn kind en mijn hond die zonder enig signaal uit zijn mand komt en het 2 meter van de mand verwijderde kind grijpt. Dan moet ik de hond nog een kans geven met het risico dat een volgende aanval ernstiger gevolgen heeft. Echt niet daar is mijn kind mij te kostbaar voor.

Mvg Veenmug

Ik heb volgens mij al getypt dat ik me voor kan stellen dat je op zo'n moment die keuze maakt.
Dat maakt het echter niet altijd de juiste keuze en het is ook niet de enige keuze die je zou kunnen maken.
Is dit jou ooit gebeurd?

Al vaak hebben we honden in het asiel gehad die iemand heeft gebeten.
In het geval van kinderen is de oplossing erg duidelijk: Niet plaatsen in een gezin met kinderen. Hond gelukkig, baasje gelukkig en kindjes veilig.
Andere honden die volwassenen hebben gebeten worden door onze hondentrainster begeleid en zeer vaak met zeer goede resultaten. Dan is de oplossing: Mag enkel geplaatst worden bij ervaren hondeneigenaars onder strikte regels en begeleiding. Hond gelukkig, baasje gelukkig en mensen veilig.

Als een hond echt meerdere malen heeft gebeten en het te gevaarlijk is om de hond nog te plaatsen bij andere mensen, dat is de enige keer dat het asiel de hond een spuitje geeft. Enkel en alleen als er echt geen andere optie meer is. Bijvoorbeeld wanneer de hond te fel getraumatiseerd is door iets en het voor de veiligheid van iedereen gewoon beter was om de hond over de regenboog te helpen. En natuurlijk ook omdat het geen fijn leven was voor de hond zelf.

Eén keer, sinds ik in het asiel werk, hebben we echter een hond een spuitje gegeven omdat hij te agressief was om dat er nog uit te trainen. (Heeft voordat hij in het asiel terechtkwam al meerder malen gebeten. Daarna 2 uitvallen naar de vrijwilligers toe en toen de hondentrainster zelf gebeten.)

Veenmug schreef:Mijn mening en je kan wat mij tot in het oneindige discussieren. In de huidige maatschappij heeft iedere hond een hoge bijtdrempel nodig. 40 jaar honden zowel ouderlijk huis als eigen honden met maar 1 aanvallend incident op eigen kind. Betekende ook laatste reis DA. Ter info kind liep gewoon langs de mand en hond knalde er uit gelukkig op de ouderwetse dikke luier. Gewoon blijven vergoeilijken en door fokken met dit soort honden en het `begrip`van de eigenaren

Mvg Veenmug

tja en mijn mening en je kan discussieren tot het oneindige een hond blijft een hond en heeft als enige zijn tanden om zich te verdedigen.. .ik ben ervoor om dit in goede banen te leiden en ja soms gaat dit dus niet goed en zit ik er tussen omdat ik zo dom was om mn vingers er tussen te stoppen... helaas... doet even pijn maar gaat ook weer over hoor...

Vreemden moeten mijn honden ook zeker niet aaien... maar ze waarschuwen netjes en heel luid en duidelijk dat dit niet verstandig is... dan heb jij ook maar er vanaf te blijven als vreemde... overigens zou ik er alles aan doen om maar te voorkomen dat er iemand een vinger naar toe uitsteekt..

Veenmug schreef:

Rami schreef:

Veenmug schreef:Mijn mening en je kan wat mij tot in het oneindige discussieren. In de huidige maatschappij heeft iedere hond een hoge bijtdrempel nodig. 40 jaar honden zowel ouderlijk huis als eigen honden met maar 1 aanvallend incident op eigen kind. Betekende ook laatste reis DA. Ter info kind liep gewoon langs de mand en hond knalde er uit gelukkig op de ouderwetse dikke luier. Gewoon blijven vergoeilijken en door fokken met dit soort honden en het `begrip`van de eigenaren

Mvg Veenmug

Mja, en als het niets te maken heeft met fokken (niet alle honden zijn immers 'gefokte' rashonden) en vergoelijken (zonder i overigens) maar domweg samenloop van omstandigheden?
En dan toch na een incident je hond af laten maken?
Het zal wel...

Excuses over het vergoelijken-vergoeilijken. Miereneuken-mierenneuken heeft hier niets mee te maken.
Blijf er bij dat honden in onze maatschappij een hoge bijtdrempel horen te hebben.

Mvg veenmug

nee hoor, dat vind jij... niemand vergoeilijkt hier iets... jij zou sowieso geen hond van mij krijgen, never nooit niet...

Tamara. schreef:En alle katten dan die uit het niets je een flinke pets kunnen geven met die loeischerpe nagels? Moeten die volgens Veenmug dan ook maar uit de maatschappij? Of paarden die ook flink kunnen bijten of schoppen? Ook maar uit de maatschappij? Of is dat opeens allemaal minder erg terwijl die verwondingen behoorlijk zijn?
Hoe langer ik hierover nadenk, hoe meer ik me verbaas dat van honden níets wordt getolereerd maar van heel veel andere dieren algemeen geaccepteerd is.

precies... dat is toch raar....

Veenmug schreef:Blijkbaar voor sommigen onduidelijk. Mijn huis, mijn kind en mijn hond die zonder enig signaal uit zijn mand komt en het 2 meter van de mand verwijderde kind grijpt. Dan moet ik de hond nog een kans geven met het risico dat een volgende aanval ernstiger gevolgen heeft. Echt niet daar is mijn kind mij te kostbaar voor.

Mvg Veenmug

zo goed als niks gaat zonder enig signaal... dus jij kunt zeker iets gemist hebben, een waarschuwing, een blik etc.

Hier hebben beide honden nooit gebeten. Arie heeft zelfs nog nooit gegromd of een lip opgetrokken, Kira 1 keer een ienieinie grommetje in haar 9 -jarige leven. Dan heb ik over hun reactie naar mensen want daarin hebben ze een zeer hoge bijtdrempel. Zij vinden mensen niet bedreigend, m.n. Arie ziet alles als spel en aandacht en leuk. Over andere honden gaan we het maar niet hebben

malinois schreef:

Veenmug schreef:Blijkbaar voor sommigen onduidelijk. Mijn huis, mijn kind en mijn hond die zonder enig signaal uit zijn mand komt en het 2 meter van de mand verwijderde kind grijpt. Dan moet ik de hond nog een kans geven met het risico dat een volgende aanval ernstiger gevolgen heeft. Echt niet daar is mijn kind mij te kostbaar voor.

Mvg Veenmug

zo goed als niks gaat zonder enig signaal... dus jij kunt zeker iets gemist hebben, een waarschuwing, een blik etc.

Als ik een kind zou hebben en mijn hond valt uit naar dat kind, dan gaat de hond de deur uit.
Klaar.

Gollum heeft iemand eens per ongeluk in de pols gebeten toen diegene een stok wilde gooien, Gol was enthousiast en sprong voor haar beurt om de stok te pakken en hapte mis :N: Gelukkig geen bloed maar wel flinke putten.. Verder mij wel eens in mn vinger of duim tijdens het spelen maar nog nooit uit kwaadheid of angst, er zit echt geen kwaad in die hond.
De dierenarts heeft haar wel een paar keer een snuitje om willen doen omdat ze het niet vertrouwden.. Maar Gol is ook niet zo'n fan van dierenartsen, ze hebben haar een paar keer flink pijn gedaan. En dan kun je maar beter het zekere voor het onzekere nemen..

malinois schreef:

Veenmug schreef:Blijkbaar voor sommigen onduidelijk. Mijn huis, mijn kind en mijn hond die zonder enig signaal uit zijn mand komt en het 2 meter van de mand verwijderde kind grijpt. Dan moet ik de hond nog een kans geven met het risico dat een volgende aanval ernstiger gevolgen heeft. Echt niet daar is mijn kind mij te kostbaar voor.

Mvg Veenmug

zo goed als niks gaat zonder enig signaal... dus jij kunt zeker iets gemist hebben, een waarschuwing, een blik etc.

En ik mag het woord vergoe(i)lijken niet gebruiken?

Mvg Veenmug

Gollum schreef:Gollum heeft iemand eens per ongeluk in de pols gebeten toen diegene een stok wilde gooien, Gol was enthousiast en sprong voor haar beurt om de stok te pakken en hapte mis :N: Gelukkig geen bloed maar wel flinke putten.. Verder mij wel eens in mn vinger of duim tijdens het spelen maar nog nooit uit kwaadheid of angst, er zit echt geen kwaad in die hond.

O als dat ook telt, heeft Bram mij ook gebeten. We waren met een stokje aan het spelen, hij dacht de stok te pakken, maar dat was de nagel van mijn duim. Die was helemaal door en deed verrekte pijn. Moet ik maar niet met stokken spelen

*Ellen* schreef:

malinois schreef:

Veenmug schreef:Blijkbaar voor sommigen onduidelijk. Mijn huis, mijn kind en mijn hond die zonder enig signaal uit zijn mand komt en het 2 meter van de mand verwijderde kind grijpt. Dan moet ik de hond nog een kans geven met het risico dat een volgende aanval ernstiger gevolgen heeft. Echt niet daar is mijn kind mij te kostbaar voor.

Mvg Veenmug

zo goed als niks gaat zonder enig signaal... dus jij kunt zeker iets gemist hebben, een waarschuwing, een blik etc.

Als ik een kind zou hebben en mijn hond valt uit naar dat kind, dan gaat de hond de deur uit.
Klaar.

Dat zou ik ook doen want de volgende keer is het wellicht een beet. Maar zo'n hond kan toch prima bij iemand zonder kinderen wonen? Ik vind kinderen en honden al helemaal geen gelukkige combinatie. Ik zie te veel dingen tussen honden en kinderen waar ik de zenuwen van krijg. Ja, ook bij de goedzakken. Er wordt te vaak vergeten dat een hond geen mens is en anders communiceert. Hij moet alles maar juist interpreteren wat een kind doet.

*Ellen* schreef:

malinois schreef:

Veenmug schreef:Blijkbaar voor sommigen onduidelijk. Mijn huis, mijn kind en mijn hond die zonder enig signaal uit zijn mand komt en het 2 meter van de mand verwijderde kind grijpt. Dan moet ik de hond nog een kans geven met het risico dat een volgende aanval ernstiger gevolgen heeft. Echt niet daar is mijn kind mij te kostbaar voor.

Mvg Veenmug

zo goed als niks gaat zonder enig signaal... dus jij kunt zeker iets gemist hebben, een waarschuwing, een blik etc.

Als ik een kind zou hebben en mijn hond valt uit naar dat kind, dan gaat de hond de deur uit.
Klaar.

dat is jouw goed recht maar dat wil niet zeggen dat de hond uit het niets zonder enig signaal grijpt...
daar geloof ik nu eenmaal niet zo in... dat je die dingen niet ziet ja dat kan, wil dus niet zeggen dat ze er niet zijn.

Veenmug schreef:

malinois schreef:

Veenmug schreef:Blijkbaar voor sommigen onduidelijk. Mijn huis, mijn kind en mijn hond die zonder enig signaal uit zijn mand komt en het 2 meter van de mand verwijderde kind grijpt. Dan moet ik de hond nog een kans geven met het risico dat een volgende aanval ernstiger gevolgen heeft. Echt niet daar is mijn kind mij te kostbaar voor.

Mvg Veenmug

zo goed als niks gaat zonder enig signaal... dus jij kunt zeker iets gemist hebben, een waarschuwing, een blik etc.

En ik mag het woord vergoe(i)lijken niet gebruiken?

Mvg Veenmug

moet je zelf weten, dat is gewoon een feit, mensen zien zoveel dingen niet wat niet wil zeggen dat ze er niet zijn...
Ik zou hiervoor niet een hond laten inslapen...