Saarah schreef:
Als een kind van 4 zoiets zou doen met een dier van mij, zou ik hem ook straffen. Ik zou hem ook uitleggen waarom, maar er zou toch zeker en vast een straf aan vast hangen, al is het maar om het beter te laten doordringen.
Ik denk dat uitleggen i.c.m. straf het beste is. Niet zonder uitleggen, want hij moet besef krijgen van waar hij mee bezig is, voorzover dat een vierjarige dat kan hebben. Maar hoe dan ook, daar moet toch ooit mee begonnen worden.
Straf, om de uitleg goed te onderstrepen, om te zorgen dat hij de ernst er van in ziet.
Ragyo schreef:grappig, ik was op een scholing voor toezicht op gastouderopvang en daar werd een soortgelijke casus voorgelegd. kind en hond alleen laten kan je echt mee in de problemen komen als een inspecteur daar achter komt. je zult echt moeten kunnen vertellen hoe jij de veiligheid waarborgt.
toen ik zelf gastouder was deed ik Ragyo in de keuken of nam hem mee naar boven of ik nam kind en hond allebei mee. dan nog heeft het kind Ragyo een keer weten te schoppen waar ik naast stond. soms zijn ze echt watervlug. Ragyo is geen hond die een mens iets doet gelukkig, anders had ik er nooit aan durven beginnen.
Zie je, en dat bedoel ik nou. Je doet heel erg je best om brokken te voorkomen en dan NOG heb je niet alles 100% in de hand.
Saarah schreef:
Mjaa, de vergelijking pup - vierjarig kind vind ik niet helemaal kloppen.

Een vierjarig kind heeft toch al een beetje een besef van 'goed en slecht' en is echt niet achterlijk meer. Bij een pup ligt dat nog anders.
Ik denk dat ze al eerder enigszins besef daarvan hebben hoor. Meer dan volwassen mensen erg in hebben.
Ik kan van mezelf dingen nog heel goed herinneren. Ik was nog in de leeftijd dat ik nog op de pot paste, maar precies weet ik het natuurlijk niet meer, want als kind heb je geen besef van jaren op die leeftijd.
We waren ergens op vakantie en er liep een kat rond. Die pakte ik op aan zijn staart en liet ik ondersteboven hangen. De kat vond dat niet leuk en ik wist dat verdomde goed. Mijn moeder zag dat en schreeuwde "DESIREE LAAT DIE KAT LOS!!!!!!" en ik liet hem onmiddellijk los. Mijn moeder hoefde niets uit te leggen. Ze wist dat ik van plagen hield. Als ik de hond plaagde dan kreeg ik een oplawaai en als de hond haar voor was door te bijten, zei ze "en waag het nu eens om die hond iets terug te doen!!!!!". Mijn moeder was eerlijk en ik leerde ook wat eerlijkheid was. Ik wist dat ik die beet had verdiend en dat ik erom gevraagd had. Ik wist ook zo jong als ik was, dat de hond alleen maar voor zichzelf opgekomen was.
Mijn moeder was vaak in huis ergens bezig waardoor ze geen toezicht had op wat ik deed of wat de hond deed. Toch ben ik groot geworden, en we hadden ook al geen hekje voor de trap en we hadden ook geen autogordel achterin. Onder de schommel waren stenen en geen zand of een zacht matje. Maar ik ben er nog steeds..... En ik heb ook respect voor alles wat leeft. En dat heeft mijn moeder me geleerd.
Er is verschil in kinderen hoor. Ik denk dat ze op 4 jaar uit zichzelf al haarfijn aanvoelen wanneer ze een mens of dier pijn doen. Want er zijn veel kinderen die het niet doen. Die het niet leuk vinden om anderen pijn te doen. Maar er zijn ook kinderen die daar niets om geven. Ook in die oostbloklanden waar mensen in het algemeen slecht mer dieren om gaan, is het niet zo dat iedereen slecht voor dieren is, ook al zit dat in de opvoeding. Het is iets wat diep in je zelf zit, wat wel of niet aanwezig is. En als het er is, zat het er altijd al, als kind al.
'Het lot van de dieren is bezegeld door de onverschilligheid van velen, in combinatie met de daadwerkelijke haat van weinigen