Het HondenForum

Inge O schreef:ik stel me alleen vaak voor wat buitenstaanders er zouden van zeggen als ze haar (en mij) zien klungelen. maar dat verandert mijn gevoel niet hoor : haar tijd is er nog niet.

Ook dit herken ik zo... Mensen bij ons in de straat zien alleen maar een Levi achter ons aan sjokken. Die zien haar dolle momenten in het bos niet en horen niet dat ze alles bij elkaar staat te blaffen als ik haar eten sta klaar te maken.
Je weet zelf wat het beste is voor je honden, Inge. Helemaal jij!

Inge, wat maakt het uit wat een buitenstaander denkt.
Jij kent Vlammetje en jij weet wanneer de tijd daar is.
Is dat het geval dan handel je daar naar.
Mijn mening hoor

Gek werkt dat he. Als ik terugdenk aan mijn vorige boxer, dan kon die alles nog. Die was nog geen 5, kon goed lopen en bewegen en alles, en toch heb ik die moeten laten gaan. En als ik naar Sarah kijk, die kan veel minder. Die scharrelt wat rond. Af en toe glijdt ze uit als Bambi op het ijs. Dan hijsen we haar weer overeind. Met prednison kan ze nog naar boven komen, maar naar beneden houden we haar vast om te ondersteunen, anders valt ze van de trap af. Wandelen, ach, een klein stukje voor de behoefte, verder niet, op slechte dagen krijgt ze haar benen nog niet hoog genoeg om in haar mandje te stappen (ongeveer 10 cm).
En toch, is er nog niets waardoor ik het gevoel heb dat het haar tijd is. Een beetje wat jij ook vertelt over Vlammetje. Ze scharrelt wat rond. Kan nog enorm genieten van het gappen van wat eten Heel langzaam wordt Murphy haar de baas Maar ze is gewoon nog blij
Wat een moeilijke keuze voor je. Als ze echt op meer momenten in paniek raakt of angstig wordt of echt pijn krijgt door de medicatie heen, kan ik me heel goed voorstellen dat je haar dat wil besparen.

Inge O schreef:

Murphy schreef: Als ze echt op meer momenten in paniek raakt of angstig wordt of echt pijn krijgt door de medicatie heen, kan ik me heel goed voorstellen dat je haar dat wil besparen.

ik denk niet dat dat moment er komt, wat het nog moeilijker maakt. ik vrees eigenlijk dat ik haar zal moeten laten gaan omdat op een gegeven moment het laatste fysieke restje 'kunnen' ook niet meer lukt, maar dat ze in haar koppie dan waarschijnlijk nog even onbekommerd zal zijn.

moeilijk .

Voor jou is het heel moeilijk, dat kan ik me goed voorstellen. Maar voor Vlam is het 'gewoon' op een gegeven moment afgelopen. En tot die tijd heeft ze geen pijn, geen ellende, geen ongemakken gekend. Da's toch een heel mooi leven.
(En ik hoop dat dat mooie leven nog een tijdje zo door mag gaan ).

Rami schreef:

Inge O schreef:

Murphy schreef: Als ze echt op meer momenten in paniek raakt of angstig wordt of echt pijn krijgt door de medicatie heen, kan ik me heel goed voorstellen dat je haar dat wil besparen.

ik denk niet dat dat moment er komt, wat het nog moeilijker maakt. ik vrees eigenlijk dat ik haar zal moeten laten gaan omdat op een gegeven moment het laatste fysieke restje 'kunnen' ook niet meer lukt, maar dat ze in haar koppie dan waarschijnlijk nog even onbekommerd zal zijn.

moeilijk .

Voor jou is het heel moeilijk, dat kan ik me goed voorstellen. Maar voor Vlam is het 'gewoon' op een gegeven moment afgelopen. En tot die tijd heeft ze geen pijn, geen ellende, geen ongemakken gekend. Da's toch een heel mooi leven.
(En ik hoop dat dat mooie leven nog een tijdje zo door mag gaan ).

Je haalt me de woorden uit de mond Rami

Inge O schreef:en ik ben het helemaal met jullie eens hoor, maar ja.... .

En dat snapt iedereen hier die ooit een hond heeft laten inslapen
De beslissing wordt er voor jou niet eenvoudiger van.

Inge, ook voor Vlammetje zelf is het op een gegeven moment op en hoeft het niet meer.
Ik weet zeker dat ze dat dan aangeeft en dat jij die boodschap luid en duidelijk ontvangt.

Geniet nog even van haar in plaats van je zoveel twijfels in je hoofd te halen, echt je weet het zelf als de tijd daar is; daar is gewoon geen twijfel over mogelijk.

dikke knuf voor jou en voor je ouwetje!

Je ziet het vanzelf in de ogen als het tijd is. En dat kan heel snel gaan weet ik uit ervaring.
Bij onze bullmastiff Raisa was het binnen een dag bekeken.
We hadden de dierenarts gebeld om hier te komen, want ze kon niet meer lopen en kreunde als je haar op haar andere zij wilde draaien.
Hij kwam, we hadden nog een sprankje hoop dat hij nog iets wist te doen, maar hij keek in haar ogen en zei : ik ga mijn spullen uit de auto halen
Gods wat was dat een rotmoment, kan er nog om janken.
Inge sterkte meid, je weet wanneer het genoeg is geweest.

Zolang jij het idee heb dat het nog niet zover is dan is het niet zover. Wat anderen ervan zeggen of denken leg je lekker naast je neer.

chrico schreef:Zolang jij het idee heb dat het nog niet zover is dan is het niet zover. Wat anderen ervan zeggen of denken leg je lekker naast je neer.

Zo da's dus net wat ik me zat te bedenken.
Jij kent haar als geen andere en weet dat dan ook, hoe vaak zul jij dat al niet neergetikt hebben
Jou belissing is die alleen van jou.

Het is gewoon ontzettend moeilijk als je hond tekenen vertoond van invaliditeit of niet meer kunnen...
En dan ga je twijfelen.. en dan zie je de kop en de ogen en de wilskracht.. dan ga je zorgen dat het leed verzacht wordt of de pijn gestild kan worden.. zie je in de ogen en in de blik dat het genoeg is geweest.. dan is het ook genoeg geweest..
Het blijft altijd moeilijk, maar als je met elkaar kunt communiceren dan is het duidelijk tussen mens en dier.. sterkte Inge en Vlam, als de tijd er is zal ze dat wel laten merken..

Inge O schreef:jullie hebben gelijk hoor - ik heb het al altijd geweten wanneer het genoeg was als ik zelf de keuze mocht/moest maken.
zal nu bij vlammetje vast ook zo zijn, het is waarschijnlijk vooral dat ik er zoveel moeite mee heb om te zien dat ze (in snel tempo) steeds minder kan.

Ik denk ook dat je het wel weet. Ik heb een paar jaar geleden hier advies gevraagd om Bonha. Wanneer is het genoeg? Eigenlijk iedereen vond hier aan de hand van wat ik vertelde dat het genoeg was. Mijn gevoel zei van niet. En diezelfde hond heeft gisteren wel met 9,5 jaar een behendigheidsworkshop gedaan... (ok, ik was al een paar dagen in stapjes omhoog met de prednison en ze heeft na afloop een tramadol gekregen, maar toch...ze heeft intens genoten!).
Niet dat Vlammetje waarschijnlijk nog veel verbetert, maar zo zie je maar dat lezers al snel uit hart voor dieren het gevoel hebben dat het al tijd is. Jij weet diep van binnen wel hoe het ervoor staat.

Inge O schreef:als je iets afmeet aan hoe het vroeger was lijkt het al snel nergens meer naar, maar dat is niet mijn manier .

Ja, maar dat moet je ook echt niet gaan doen en is ook niet eerlijk, vind ik. Vroeger was ze een jonge hond en nu is ze een waardige oude dame geworden die jaren geleden heerlijk die jonge hond mocht zijn en nu rustig van haar oude dag mag genieten. Dat is bij mensen toch net zo? We blijven (helaas) niet eeuwig jong en honden ook niet. Maar dat betekent niet dat een oude dag met de daarbij behorende beperkingen geen hondswaardig bestaan meer zou kunnen zijn. Dat kan prima!

Ik denk dat het heel persoonlijk is waar de grens ligt voor iemand.

Als ik naar mijn eigen situatie kijk, met Nika.....Nika had al vaker behoorlijk slechte periodes gehad maar krabbelde daar steeds weer bovenop, ze bleef vechten.
Toen het een paar weken geleden weer mis ging leek ze in eerste instantie ook weer op te krabbelen, maar na een dag verslechterde ze weer behoorlijk en vanaf dat moment ging het in mijn beleving alleen nog maar slechter.
Ja, ze genoot nog even bij het water, maar eenmaal thuis lag ze alleen nog maar zwaar hijgend op de bank. De laatste dagen moest ik haar helpen eten omdat ze niet kon blijven staan als ik het eten in haar bak deed.
Een ander had misschien nog allerlei dingen geprobeerd om haar er weer bovenop te krijgen, maar ik vond dat ze in haar leven al genoeg ellende had meegemaakt en haar blik zei me genoeg.....ik zag de vechtlust gewoon niet meer.
Dat had niets te maken met iets afmeten aan vroeger, want wat ze als 2-jarige nog kon kon ze al heel lang niet meer. Vanaf het moment dat ze, nog geen 4 jaar oud, verlamd in haar mand lag wist ik dat ze nooit meer de oude zou worden en dat gaf niets...ze heeft volgens mij van elk moment dat ze heeft mee kunnen pikken sindsdien genoten.
En 2 weken geleden was het gewoon klaar. Ik mis haar verschrikkelijk maar ik weet ook dat ik de juiste keuze op het juiste moment gemaakt heb en volgens mij gaat het daarom...

Iedereen kiest het juiste moment, ongeacht wat een ander daar van vindt.

Scooby schreef:
Ja, maar dat moet je ook echt niet gaan doen en is ook niet eerlijk, vind ik. Vroeger was ze een jonge hond en nu is ze een waardige oude dame geworden die jaren geleden heerlijk die jonge hond mocht zijn en nu rustig van haar oude dag mag genieten. Dat is bij mensen toch net zo? We blijven (helaas) niet eeuwig jong en honden ook niet. Maar dat betekent niet dat een oude dag met de daarbij behorende beperkingen geen hondswaardig bestaan meer zou kunnen zijn. Dat kan prima!

Helemaal mee eens.

Inge schreef:Ik denk dat het heel persoonlijk is waar de grens ligt voor iemand.

Als ik naar mijn eigen situatie kijk, met Nika.....Nika had al vaker behoorlijk slechte periodes gehad maar krabbelde daar steeds weer bovenop, ze bleef vechten.
Toen het een paar weken geleden weer mis ging leek ze in eerste instantie ook weer op te krabbelen, maar na een dag verslechterde ze weer behoorlijk en vanaf dat moment ging het in mijn beleving alleen nog maar slechter.
Ja, ze genoot nog even bij het water, maar eenmaal thuis lag ze alleen nog maar zwaar hijgend op de bank. De laatste dagen moest ik haar helpen eten omdat ze niet kon blijven staan als ik het eten in haar bak deed.
Een ander had misschien nog allerlei dingen geprobeerd om haar er weer bovenop te krijgen, maar ik vond dat ze in haar leven al genoeg ellende had meegemaakt en haar blik zei me genoeg.....ik zag de vechtlust gewoon niet meer.
Dat had niets te maken met iets afmeten aan vroeger, want wat ze als 2-jarige nog kon kon ze al heel lang niet meer. Vanaf het moment dat ze, nog geen 4 jaar oud, verlamd in haar mand lag wist ik dat ze nooit meer de oude zou worden en dat gaf niets...ze heeft volgens mij van elk moment dat ze heeft mee kunnen pikken sindsdien genoten.
En 2 weken geleden was het gewoon klaar. Ik mis haar verschrikkelijk maar ik weet ook dat ik de juiste keuze op het juiste moment gemaakt heb en volgens mij gaat het daarom...

Iedereen kiest het juiste moment, ongeacht wat een ander daar van vindt.

Je laatste zin is inderdaad zó waar Inge.
Als je je gevoel volgt en zelf achter je beslissing staat, dan doet de rest er niet toe en kun je vrede hebben met het moeilijke besluit wat je hebt moeten nemen.

Het is goed om te weten dat je het moment altijd herkent hebt en dat je op jezelf kunt vertrouwen,
nogmaals heel veel wijsheid en sterkte

Nanna schreef:

Inge schreef: Iedereen kiest het juiste moment, ongeacht wat een ander daar van vindt.

Niet altijd. Hier in het bos liep een oude Golden Retriever. Toen ik hem vorige week zag, schrok ik. Hij wankelde met doffe ogen achter zijn baas aan en was graatmager. "Ja, hij wilde ook al een hele poos niet meer eten"....
Gisteren hoorde ik dat thuis dood is neergevallen.
Dat vind ik dus wel een voorbeeld van "te lang gewacht".

Dat vind jij (en waarschijnlijk ook wel anderen met jou), maar blijkbaar was voor de eigenaar van deze hond het juiste moment nog niet daar. Hij wachtte op het voor hem(!) juiste moment.

Nanna schreef:

Scooby schreef: Dat vind jij (en waarschijnlijk ook wel anderen met jou), maar blijkbaar was voor de eigenaar van deze hond het juiste moment nog niet daar. Hij wachtte op het voor hem(!) juiste moment.

Ja. Ten koste van een hond die onnodig moest lijden omdat de baas te egoïstisch was om voor zijn hond te kiezen. De hond die ik in het bos zag was niet zomaar een oude magere hond. Hij was duidelijk stervende. Ik vind het wreed om hem dan te laten leven omdat je hem niet kunt missen. Je bent dan het "juiste moment" imo ruim gepasseerd.

Nogmaals; dat vind jij. Dat is jouw mening (en ik denk dat velen van ons die delen, hoor daar niet van, maar het blijft jouw mening). Een ieder doet wat hij zij goed acht en daar kun je het mee eens zijn of niet mee eens zijn, maar er over oordelen, kun je niet, vind ik.

Ik hoop dat ik voor Festa tzt de beslissing op tijd voor haar kan maken, en niet egoistisch zal zijn en wachten tot de hond van ellende dood neervalt.
Ik vind het ook moeilijk.
Festa wordt dementerig, af en toe incontinent, staat op een maximale dosis Rymadil, en heeft steeds meer moeite met opstaan. De achterhand takelt af.
<Maar de oogjes staan soort van helder ondanks wat staar, ze eet graag en gaat ook nog fijn mee een stukkie lopen.....

Nanna schreef:

Scooby schreef: Dat vind jij (en waarschijnlijk ook wel anderen met jou), maar blijkbaar was voor de eigenaar van deze hond het juiste moment nog niet daar. Hij wachtte op het voor hem(!) juiste moment.

Ja. Ten koste van een hond die onnodig moest lijden omdat de baas te egoïstisch was om voor zijn hond te kiezen. De hond die ik in het bos zag was niet zomaar een oude magere hond. Hij was duidelijk stervende. Ik vind het wreed om hem dan te laten leven omdat je hem niet kunt missen. Je bent dan het "juiste moment" imo ruim gepasseerd.

Toch is het moeilijk hoor als het geleidelijk gaat, juist als eigenaar, omdat je ze altijd ziet, een ander ziet in een keer het beeld
als eigenaar zie je het vaak niet

Maar als er gesproken wordt over "het juiste moment" dan hebben we het toch over het juiste moment voor de hond en niet voor de baas?

Frenk schreef:Maar als er gesproken wordt over "het juiste moment" dan hebben we het toch over het juiste moment voor de hond en niet voor de baas?

Ja, klopt. Maar iedereen beslist op zijn eigen manier wanneer dat 'juiste moment' er is. Dat kan een ander niet doen voor je.

Nanna schreef:

Scooby schreef: Nogmaals; dat vind jij. Dat is jouw mening (en ik denk dat velen van ons die delen, hoor daar niet van, maar het blijft jouw mening). Een ieder doet wat hij zij goed acht en daar kun je het mee eens zijn of niet mee eens zijn, maar er over oordelen, kun je niet, vind ik.

Ik zal de baas er ook niet op aanvallen. Hooguit zachtjes en zeer voorzichtig adviseren, misschien ziet ie het zelf écht niet.
Maar dat neemt niet weg dat ik het tragisch vind voor de hond.

Dat is een heel ander verhaal.

Scooby schreef:

Frenk schreef:Maar als er gesproken wordt over "het juiste moment" dan hebben we het toch over het juiste moment voor de hond en niet voor de baas?

Ja, klopt. Maar iedereen beslist op zijn eigen manier wanneer dat 'juiste moment' er is. Dat kan een ander niet doen voor je.

Oh, oke, ik dacht dat je het anders bedoelde, omdat jij schreef:

blijkbaar was voor de eigenaar van deze hond het juiste moment nog niet daar. Hij wachtte op het voor hem(!) juiste moment.

Frenk schreef:

Scooby schreef:

Frenk schreef:Maar als er gesproken wordt over "het juiste moment" dan hebben we het toch over het juiste moment voor de hond en niet voor de baas?

Ja, klopt. Maar iedereen beslist op zijn eigen manier wanneer dat 'juiste moment' er is. Dat kan een ander niet doen voor je.

Oh, oke, ik dacht dat je het anders bedoelde, omdat jij schreef:

blijkbaar was voor de eigenaar van deze hond het juiste moment nog niet daar. Hij wachtte op het voor hem(!) juiste moment.

O.k., ik bedoede meer: op het moment dat het voor hem het beste leek voor de hond (lastig dat Internet soms ).