Het HondenForum

Miranda schreef:

HillieS schreef:Verwennen hoort er nu gewoon bij

Vinnik ook

En bizar genoeg, Skadi blijkbaar óók. Die kijkt al dat gevreet rustig aan, en gunt hem dat gewoon zónder dat ze komt vragen of zij ook wat krijgt. Héél opmerkelijk....

Die heeft t gewoon door, maar wel apart ja.

Jeetje wat krijgen jullie een hoop voor je kiezen. Heel erg verdrietig dit. Lekker zoveel mogelijk verwennen en genieten van elkaar!

Miranda schreef:

HillieS schreef:Verwennen hoort er nu gewoon bij

Vinnik ook

En bizar genoeg, Skadi blijkbaar óók. Die kijkt al dat gevreet rustig aan, en gunt hem dat gewoon zónder dat ze komt vragen of zij ook wat krijgt. Héél opmerkelijk....

Dat is ook een aanwijzing denk ik, zeker als ze er anders als de kippen bij zou zijn.

Miranda schreef:

HillieS schreef:Verwennen hoort er nu gewoon bij

Vinnik ook

En bizar genoeg, Skadi blijkbaar óók. Die kijkt al dat gevreet rustig aan, en gunt hem dat gewoon zónder dat ze komt vragen of zij ook wat krijgt. Héél opmerkelijk....

Vroeg niet voor niks vd week hoe ze reageerde.
De andere honden zijn hier altijd erg duidelijk geweest in gedragsverandering tov de stervende hond. Ofwel afstotend ofwel extra lief, verzorgend en gunnend.

ranetje schreef: Dat is ook een aanwijzing denk ik, zeker als ze er anders als de kippen bij zou zijn.

Ja, dat denk ik ook.

En ja, normaal gesproken zou ze er als de kippen bij zijn. Doet ze nu ook bij de reguliere snacks, maar dus niet bij al het extra's dat ik die ouwe toestop.

crutz schreef:De andere honden zijn hier altijd erg duidelijk geweest in gedragsverandering tov de stervende hond. Ofwel afstotend ofwel extra lief, verzorgend en gunnend.

Ja, ik ben blij dat ze zo superlief is. Ben allang blij dat ze niet het kreng uithangt, zoals soms in roedels gebeurt met een heel zieke hond.

Miranda schreef:

crutz schreef:De andere honden zijn hier altijd erg duidelijk geweest in gedragsverandering tov de stervende hond. Ofwel afstotend ofwel extra lief, verzorgend en gunnend.

Ja, ik ben blij dat ze zo superlief is. Ben allang blij dat ze niet het kreng uithangt, zoals soms in roedels gebeurt met een heel zieke hond.

Dat is zeker een gelukje bij alle narigheid.
Ik heb het ook wel anders gezien.

ranetje schreef:Ik heb het ook wel anders gezien.

Ja, dat ze er telkens opklappen en zo

Jeroen kwam net opgewekt terug van de wandeling. Cayuga had weer gepoept, en dit keer héél veel.
"Het eerste deel was nog geel, het stuk daarna had de normale kleur. We zijn voorlopig nog niet van hem af."
Dat laatste vind ik wat te optimistisch gesteld, maar ik denk nu meer in weken dan in dagen.

Was blijkbaar toch nog de microlax van vier dagen geleden

Hij voelt zich meteen ook weer heel wat. Hij sjouwt nu voortdurend achter Skadi aan, met zijn neus onder haar staart, en zodra ze stil staat maakt hij aanstalten om erop te klimmen
Hij zet niet door, dat durft hij niet. Gelukkig maar, ik weet niet of ze dan nog steeds lief zou blijven

Nanna schreef:een stervende man

"Yuyu, je speelt met je leven, gek!" zei ik tegen hem

ranetje schreef:

Miranda schreef:

crutz schreef:De andere honden zijn hier altijd erg duidelijk geweest in gedragsverandering tov de stervende hond. Ofwel afstotend ofwel extra lief, verzorgend en gunnend.

Ja, ik ben blij dat ze zo superlief is. Ben allang blij dat ze niet het kreng uithangt, zoals soms in roedels gebeurt met een heel zieke hond.

Dat is zeker een gelukje bij alle narigheid.
Ik heb het ook wel anders gezien.

Ik heb dat zelf nog nooit meegemaakt moet ik zeggen.
Zou dat toch ergens niet komen omdat ze zo'n hond toch al niet moesten en nu hun kans schoon zien?
Hier zijn ze wezenlijk nooit anders geweest naar een zieke of stervende hond op een keer na. Rio heeft op Orson gereden toen hij ziek was ,iets wat normaliter vice versa gebeurde maar toen dus tijdelijk niet.
Maar agressie of uitstoten heb ik nog nooit meegemaakt. Eerder dat ze extra lief waren zoals Spok toen hij aan het eind was. Die mocht overal blijven liggen terwijl hij anders weleens plaats moest maken voor Rio als die daar wilde liggen. Ik zou het overigens een afknapper vinden als ze het wel zouden doen al is dat wellicht mijn vermenselijking van de situatie maar ik zou dat echt niet leuk vinden

Tineke schreef:

ranetje schreef:

Miranda schreef:

crutz schreef:De andere honden zijn hier altijd erg duidelijk geweest in gedragsverandering tov de stervende hond. Ofwel afstotend ofwel extra lief, verzorgend en gunnend.

Ja, ik ben blij dat ze zo superlief is. Ben allang blij dat ze niet het kreng uithangt, zoals soms in roedels gebeurt met een heel zieke hond.

Dat is zeker een gelukje bij alle narigheid.
Ik heb het ook wel anders gezien.

Ik heb dat zelf nog nooit meegemaakt moet ik zeggen.
Zou dat toch ergens niet komen omdat ze zo'n hond toch al niet moesten en nu hun kans schoon zien?
Hier zijn ze wezenlijk nooit anders geweest naar een zieke of stervende hond op een keer na. Rio heeft op Orson gereden toen hij ziek was ,iets wat normaliter vice versa gebeurde maar toen dus tijdelijk niet.
Maar agressie of uitstoten heb ik nog nooit meegemaakt. Eerder dat ze extra lief waren zoals Spok toen hij aan het eind was. Die mocht overal blijven liggen terwijl hij anders weleens plaats moest maken voor Rio als die daar wilde liggen. Ik zou het overigens een afknapper vinden als ze het wel zouden doen al is dat wellicht mijn vermenselijking van de situatie maar ik zou dat echt niet leuk vinden

Ik wel... Dusty moest letterlijk geen hond meer ietd van hebben. Ook dr beste maatje Boy vond haar eng. Toen ze dood was durfde hij er pas weer bij te kijken.

Xavi begon te knokken met Xito ruim een week voor Xito's dood. Dat had hij al die jaren ervoor nog nooit zo gedaan. Weleens wat gemopper maar dit was echt knokken en zo uit t niks. Je zag t ook totaal niet aankomen dus ze maar apart uitgelaten. Een week later was ie dood ...

Ik weet heel zeker dat ze in beide gevallen het hebben voelen/ruiken/zien aankomen. Beide overigens aan hetzelfde overleden....

Nanna schreef:Glenn was altijd de beste maatjes met Bakkie maar op de laatste dag moest ie hem niet meer. Toen ik Bakkie optilde om hem schoon te maken (hij had zich bescheten) viel Glenn naar hem uit.
Ik vond dat eigenlijk wel fijn want nu wist ik zeker dat het voor Bakkie afgelopen was. Hij is twee dagen later ook ingeslapen en dat dus op medeadvies van Glenn.
Het zijn honden en geen mensen. Ik heb in de kennel ook wel meegemaakt dat een oud epileptisch tekkeltje in een onbewaakt ogenblik is verscheurd door de meute. Wij vinden dat zielig en hard maar voor hen is het heel normaal en van huis uit zelfs noodzakelijk om te overleven. Aan zwakke broeders heb je niks, die houden de zaak alleen maar op.
Maar ja, wij zijn mensen en ik snap heel goed dat het kut is als er naar je zieke ouwetje wordt uitgevallen. Ik vond het ook niet leuk. Maar ik begreep het wel.

Van honden met epilepsie heb ik het wel vaker gehoord dat die doodgebeten zijn. Vaak komt dat dan voor als ze een aanval hebben en dat ze dat gedrag willen stoppen en heeft het verder niets met de epilepsie te maken maar enkel met de aanval. Hier logeert nu ook een hondje die epilepsie heeft en ook nog eens een hartafwijking al doet hij het verder wel heel goed en merk je daar niet al teveel van. Wel houd ik hem ten alle tijde apart als ze alleen zijn en dat is inderdaad ivm een eventuele aanval. Maar daar reageren ze dus niet anders op dan op andere honden.

Verder verschilt het nog al per hond dus niet iedere hond heeft de behoefte om de zwakkere broeders op te ruimen dus ik vraag me toch echt af of het niet met de verhoudingen onderling te maken kan hebben.
Rio en Spok waren niet bijzonder close al waren het ook zeker geen vijanden van elkaar maar Rio had niets te bewijzen naar Spok toe , de verhoudingen waren duidelijk. Itt tot Micron en Spok in het verleden. Maar ook Micron heeft niets laten merken van agressie naar Spok toe dus ook dat gaat niet altijd op. Ik zou er dus weinig begrip voor hebben en al helemaal niet als ik een hond optil om die dan even snel te grazen te nemen. Ik zie ze dat hier overigens ook niet zo snel doen , al was het maar uit respect naar ons toe. Wij beslissen wel wanneer het genoeg is en niet hun en wij zijn zeker geen mensen die daarin tot het gaatje gaan of voor een lijdensweg kiezen maar rennen ook niet naar de dokter omdat de andere honden dat voor ons beslissen. Ik sta zelden op mijn strepen maar zou dan zo ongelofelijk boos worden denk ik maar goed zoals ik al zei wellicht vermenselijk ik het teveel. Vooralsnog hebben ze nog nooit zulk gedrag laten zien en worden zwakkere honden eerder uit de wind gehouden wat ik juist zo'n fijne eigenschap van ze vind.

Cayuga was altijd al een dirty old man, maar nu met die teelbalkanker BULDERT de testosteron door zijn lijf. God, wat voelt hij zich hanig. Op zich niet zo'n probleem, maar hij hangt de godganse dag onder Skadi's staart, die daar op zich rustig op reageert maar het wel zat begint te worden. Ook probeert hij de hele dag op haar te klimmen. Ook dat lost ze op elegante wijze op, zonder zelfs maar een grom, maar ook dit begint ze zat te worden. Ik grijp er op in, en daar luistert hij prima naar. Op zich dus geen reden om er iets aan te doen.

Maar....doordat hij voortdurend zo opgewonden is, heeft hij behóórlijk last van een puspiemel. Dat heeft hij wel vaker (in het voorjaar meestal ) en dat is dan met een paar dagen spoelen wel over. Maar nu kan ik spoelen wat ik wil, het gaat niet over. Het is rood, wat opgezet en het pust behoorlijk.

Ik vroeg me af of er iets is wat testosteron remt.
En zo ja, of ik dat dan zou moeten geven, of juist niet en gewoon blijven spoelen.
Wie heeft er ideeën?

Puur geslachtsdrift wil weleens helpen, volgens mijn hondentrainster dan.
Tegenwoordig heet het hypersex.

Daar ga ik eens over overleggen dan. Ik wil ook weten of hormoongevoelige teelbalkanker geen contra-indicatie is.

Frolic schreef:En chemische castratie dan? Omdat jullie het ook al over castratie gehad hebben, is dat misschien ook nog een optie?

:

Dat dacht ik dus ook. En dan niet de chip die het eerst erger maakt maar gewoon de ouderwetse chemische castratie.

Of ypozane wat ook bij prostaat vergroting gegeven wordt

Ik neem het allemaal mee.

Ik wil zometeen toch overleggen, hij heeft ineens angstaanvallen uit het niets
Gisteravond een korte, geen idéé waarom, hij lag gewoon bij mij op bed, en nu is hij ineens doodsbang voor de stofzuiger
Die vond hij nooit leuk, maar zo bang is hij nog nooit geweest
Hijgen, stressen, bibberen en niet bereikbaar.
Zou dat gerelateerd zijn?

Frolic schreef:En chemische castratie dan? Omdat jullie het ook al over castratie gehad hebben, is dat misschien ook nog een optie?

Puspiemels zijn gewoon heel smerig. Het is bij ons niet de hoofdreden voor castratie van Vriend geweest, maar er was echt helemaal niets wat hielp.
Hij had het zo erg dat de pup tot op een meter hoogt op de muren zit hier. Elke keer dat hij schudde vloog het in het rond

Aggossie... arme pup (en dan nog wel 2x posten )


Alex rijdt ook meer nu...... toch niet zo erg als Cayu, zo snel hij Vusi extra begint te likken brom ik een keer "Alex" en hij stopt. Als ik iets te laat ben stopt hij maar rijdt nog verder "in de lucht"
Alex heeft geen teelbal kanker, bij hem zit het in z'n neus...... misschien heeft het niet zo veel met elkaar te maken

En de angst aanvallen? Ik heb er zelf geen ervaring mee en het verschilt zeker ook van hond tot hond, maar kan zijn dat hij pijn heeft zich onzeker voelt, bang dat de stofzuiger hem "aanvalt". In de natuur worden zwakke zieke beesten vaak aan gevallen en/of uitgestoten.
Theorie dus.

mosquito1980 schreef: misschien heeft het niet zo veel met elkaar te maken

De DA dacht eigenlijk van wel.
Toen bij mij in de spreekkamer het kwartje viel en ik zei "Oh, daarom is hij zo hyperseksueel de laatste week" zei hij dat dat er inderdaad waarschijnlijk achter zat.

Miranda schreef:

mosquito1980 schreef: misschien heeft het niet zo veel met elkaar te maken

De DA dacht eigenlijk van wel.
Toen bij mij in de spreekkamer het kwartje viel en ik zei "Oh, daarom is hij zo hyperseksueel de laatste week" zei hij dat dat er inderdaad waarschijnlijk achter zat.

Ik bedoelde Alex met kanker in z'n neus en het rijden.

mosquito1980 schreef:

Miranda schreef:

mosquito1980 schreef: misschien heeft het niet zo veel met elkaar te maken

De DA dacht eigenlijk van wel.
Toen bij mij in de spreekkamer het kwartje viel en ik zei "Oh, daarom is hij zo hyperseksueel de laatste week" zei hij dat dat er inderdaad waarschijnlijk achter zat.

Ik bedoelde Alex met kanker in z'n neus en het rijden.

Ja, dat snapte ik

Miranda schreef:Ik neem het allemaal mee.

Ik wil zometeen toch overleggen, hij heeft ineens angstaanvallen uit het niets
Gisteravond een korte, geen idéé waarom, hij lag gewoon bij mij op bed, en nu is hij ineens doodsbang voor de stofzuiger
Die vond hij nooit leuk, maar zo bang is hij nog nooit geweest
Hijgen, stressen, bibberen en niet bereikbaar.
Zou dat gerelateerd zijn?

Dat kan heel goed. Mila is ook een gevoelig en wat nerveuzer typje en als zij fysiek niet lekker in haar vel zit, heeft zij ook sneller angsten en is ze eerder onzeker.
Veel sterkte met Cayuga!

Kan de medicatie zijn.

bram en thijs schreef:Kan de medicatie zijn.

Van een NSAID (Carporal)? Echt?

Miranda schreef:

bram en thijs schreef:Kan de medicatie zijn.

Van een NSAID (Carporal)? Echt?

Ik weet niet wat hij krijgt, noemde het alleen als mogelijkheid.

Ik heb op Brufen 600 een dergelijke reactie gehad (angst dus). Dat was niet leuk, kan ik je zeggen. Voor mij dus liever geen pijnstiller uit die groep. Schijnt niet vaak, maar wel af en toe voor te komen

Fotogravinnetje schreef:Ik heb op Brufen 600 een dergelijke reactie gehad (angst dus). Dat was niet leuk, kan ik je zeggen. Voor mij dus liever geen pijnstiller uit die groep. Schijnt niet vaak, maar wel af en toe voor te komen

Oké, weer wat geleerd.
Was het bij jou aanhoudende angst, of had je angstaanvallen waarbij je tussendoor volkomen ontspannen was?

Pfoeh... Dan moet ik heel diep graven in m'n geheugen. Ik zat in die tijd sowiesow niet echt lekker in m'n vel en dat werd wel ernstig versterkt door de brufen. Dus helemaal ontspannen was ik zeker niet tussendoor, maar dat was 'normaal' voor mij. Volgens mij kwam het wel met vlagen, ja

Tineke schreef:

Nanna schreef:Glenn was altijd de beste maatjes met Bakkie maar op de laatste dag moest ie hem niet meer. Toen ik Bakkie optilde om hem schoon te maken (hij had zich bescheten) viel Glenn naar hem uit.
Ik vond dat eigenlijk wel fijn want nu wist ik zeker dat het voor Bakkie afgelopen was. Hij is twee dagen later ook ingeslapen en dat dus op medeadvies van Glenn.
Het zijn honden en geen mensen. Ik heb in de kennel ook wel meegemaakt dat een oud epileptisch tekkeltje in een onbewaakt ogenblik is verscheurd door de meute. Wij vinden dat zielig en hard maar voor hen is het heel normaal en van huis uit zelfs noodzakelijk om te overleven. Aan zwakke broeders heb je niks, die houden de zaak alleen maar op.
Maar ja, wij zijn mensen en ik snap heel goed dat het kut is als er naar je zieke ouwetje wordt uitgevallen. Ik vond het ook niet leuk. Maar ik begreep het wel.

Van honden met epilepsie heb ik het wel vaker gehoord dat die doodgebeten zijn. Vaak komt dat dan voor als ze een aanval hebben en dat ze dat gedrag willen stoppen en heeft het verder niets met de epilepsie te maken maar enkel met de aanval. Hier logeert nu ook een hondje die epilepsie heeft en ook nog eens een hartafwijking al doet hij het verder wel heel goed en merk je daar niet al teveel van. Wel houd ik hem ten alle tijde apart als ze alleen zijn en dat is inderdaad ivm een eventuele aanval. Maar daar reageren ze dus niet anders op dan op andere honden.

Verder verschilt het nog al per hond dus niet iedere hond heeft de behoefte om de zwakkere broeders op te ruimen dus ik vraag me toch echt af of het niet met de verhoudingen onderling te maken kan hebben.
Rio en Spok waren niet bijzonder close al waren het ook zeker geen vijanden van elkaar maar Rio had niets te bewijzen naar Spok toe , de verhoudingen waren duidelijk. Itt tot Micron en Spok in het verleden. Maar ook Micron heeft niets laten merken van agressie naar Spok toe dus ook dat gaat niet altijd op. Ik zou er dus weinig begrip voor hebben en al helemaal niet als ik een hond optil om die dan even snel te grazen te nemen. Ik zie ze dat hier overigens ook niet zo snel doen , al was het maar uit respect naar ons toe. Wij beslissen wel wanneer het genoeg is en niet hun en wij zijn zeker geen mensen die daarin tot het gaatje gaan of voor een lijdensweg kiezen maar rennen ook niet naar de dokter omdat de andere honden dat voor ons beslissen. Ik sta zelden op mijn strepen maar zou dan zo ongelofelijk boos worden denk ik maar goed zoals ik al zei wellicht vermenselijk ik het teveel. Vooralsnog hebben ze nog nooit zulk gedrag laten zien en worden zwakkere honden eerder uit de wind gehouden wat ik juist zo'n fijne eigenschap van ze vind.

Ik heb het hier ook nooit meegemaakt, ook niet bij epilepsie: Toen Moritz zijn aanvallen begonnen, was Kaya super bezorgd.
Kaya stond altijd op haar strepen en eiste respect, maar zelfs toen Moritz in een aanval bovenop haar viel, begreep ze blijkbaar op een of andere
manier dat hij er niks aan kon doen.
Ze stond altijd heel timide te kijken en ging hem daarna likken en kwam zelfs haar speeltjes bij hem neerleggen. Ze kon een bitch zijn, maar ik heb
zelden een hond zo lief en zorgzaam gezien.

Toen Kaya ziek werd, deed Puchu ook niks. Wel haalde hij wat streken uit om bv nu wel als eerste zich door de deur te wurmen ofzo, hij probeerde
wel zijn status wat te verhogen, maar geen moment heeft hij agressief of naar tegen haar gedaan.

Ik zou het vreselijk gevonden hebben als ze wel agressief hadden gedaan tegen de zieke hond. Dan maar vermenselijken, maar blijkbaar is het
idd ook niet zo heel erg gewoon om dat te doen, want zeker Puchu is een hond die echt dichtbij de natuur staat, en die vertoonde dit gedrag ook niet.