Het HondenForum

blacky schreef:..... een hond is niet alleen maar oestrogeen en testosteron.

Nee, mens ook niet... geen enkel organisme. Maar wel voornamelijk.

Inge O schreef:

kipo schreef: De enige situatie waar ik om gedragsredenen zou twijfelen over castratie is in een situatie waar meerdere pittige teven samenleven.

en juist dat is hier het geval en je mag twee keer raden welke van mijn teven hier de pittigste zijn: juist, de intacte .

Ik ben niet tegen castratie, van beide geslachten niet, hoewel ik het bij reuen zelden nodig vind, maar ik ken iemand die haar teef heeft moeten castreren ivm bmo en een tijdje daarna kreeg ze echt problemen, de gecastreerde teef begon met de andere honden te vechten en uiteindelijk heeft ze die herplaatst.
Daarnaast kwam ik vorig jaar een keer dit artikel tegen: over de invloed van de verhouding reu-teef in het nest en castratie en dat tesamen maakt dat ik in een situatie met meerdere pittige teven wel voorzichtiger zou zijn.

Inge O schreef:

Badu schreef:

Inge O schreef:

Badu schreef: Testikels testosteron, eierstokken oestrogeen... bij benadering... nuance achterwege...

Maar vertel, hoe is het dan?

ja, duhh, 'nuance achterwege' - daar gaat het natuurlijk net om in een lichaam.

ze worden allebei ook in de bijnieren aangemaakt.

Maar niet hoofdzakelijk toch?

zei iemand dat dan?

Nee, maar het is (nu) natuurlijk wel belangrijk om nuance aan te brengen in je uitspraken .

Inge O schreef:

kipo schreef:Daarnaast kwam ik vorig jaar een keer dit artikel tegen: over de invloed van de verhouding reu-teef in het nest en castratie en dat tesamen maakt dat ik in een situatie met meerdere pittige teven wel voorzichtiger zou zijn.

voor ik praktische waarde hecht aan zo'n artikel zou ik eerst wel het onderzoek zelf willen lezen want ja hoor, theorethisch klopt dat allemaal als een bus maar de realiteit bevestigt dat vaak niet.

Een kennis van heeft op de afdeling spoed gewerkt in Utrecht (hij heeft nu een eigen praktijk), en die vertelde me dat als een teef tussen twee reutjes in heeft gelegen de kans op mannelijk gedrag het grootst is. Dat heb ik toen voor kennisgeving aangenomen, al bleek bij navraag Skadi idd tussen twee reutjes in geboren te zijn.
En die markeert vanaf 10 weken al als een malle (ik dacht eerst dat ze blaasontsteking had), tilt d'r poot op, en is over het algemeen een haantje eersteklas.

Maar echteTM agressie had ze vooral rond de loopsheden. Ik weet niet echt hoe het zit, maar het lijkt me dat vrouwelijke hormonen dan juist weliger tieren?
Tussen de loopsheden in was ze juist veel rustiger, stabieler.
Ik heb altijd het idee gehad dat ze het zelfverzekerds is als de hoeveelheid testosteron piekte.
Van oestrogeen werd mevrouw juist een hellefeeks eersteklas. Schuimbekkend door het bos op zoek naar teven die dood moesten en zo.

Vanuit het idee dat echteTM dominantie niks met agressie te maken heeft (integendeel) vind ik dat wel verklaarbaar.
Dat verklaart misschien ook waarom sommige teven (die pittig lijken vanuit onzekerheid) juist feller worden na castratie? Ik persoonlijk zou kijken naar hoe een teef in oestrus is, en dáár een beslissing om wel of niet te castreren mede van af laten hangen.

Maargoe, da's een hoop lekengetheoretiseer

Inge O schreef:

Miranda schreef:Dat verklaart misschien ook waarom sommige teven (die pittig lijken vanuit onzekerheid) juist feller worden na castratie?

ik volg je redenering niet helemaal - wat is het gevolg van wat in jouw betoog?

Nou, sommige honden lijken heel pittig, maar zijn diep in hun hart eigenlijk onzeker. Ze hebben geleerd dat de 'aanval' de beste verdediging is. Als dat soort types meer testosteron krijgen kan ik me voorstellen dat die juist agressiever, feller worden. De onzekerheid wordt namelijk niet minder.

Inge O schreef:nu blijft in dat soort onderzoek de baas natuurlijk altijd de grote stoorzender : wat neemt hij waar en hoe interpreteert hij het?

Ja, dat is lastig. Ik zie dat best vaak, dan noemen mensen een hond dominant, maar dan blijkt het gewoon een onzekere hond te zijn die uit voorzorg maar vast een grote bek geeft.
Zolang dominantie in de praktijk verward wordt met agressie zal je dit soort interpretaties wel houden.

Miranda schreef:

Inge O schreef:nu blijft in dat soort onderzoek de baas natuurlijk altijd de grote stoorzender : wat neemt hij waar en hoe interpreteert hij het?

Ja, dat is lastig. Ik zie dat best vaak, dan noemen mensen een hond dominant, maar dan blijkt het gewoon een onzekere hond te zijn die uit voorzorg maar vast een grote bek geeft.
Zolang dominantie in de praktijk verward wordt met agressie zal je dit soort interpretaties wel houden.

Hier die ervaring niet:

Kaya, redelijk dominant, werd na haar castratie wel feller en zij was echt geen onzekere hond. Ook gaf zij nooit een grote bek,
zij wilde juist (voor en na castratie) met rust gelaten worden door het gros van de honden, reageerde zelf totaal niet op honden behalve
als ze in haar persoonlijke zone kwamen. De manier waarop ze hierop reageerde werd feller na castratie.

Puchu, gaf wel een grote bek en volgens mij kwam dit door een combinatie onzekerheid en testosteron (aanval is de beste verdediging)
en die is juist veel stabieler en zelfverzekerder geworden na castratie.

Miranda schreef:

Inge O schreef:nu blijft in dat soort onderzoek de baas natuurlijk altijd de grote stoorzender : wat neemt hij waar en hoe interpreteert hij het?

Ja, dat is lastig. Ik zie dat best vaak, dan noemen mensen een hond dominant, maar dan blijkt het gewoon een onzekere hond te zijn die uit voorzorg maar vast een grote bek geeft.
Zolang dominantie in de praktijk verward wordt met agressie zal je dit soort interpretaties wel houden.

Dat ben ik met je eens

Caro. schreef:
Puchu, gaf wel een grote bek en volgens mij kwam dit door een combinatie onzekerheid en testosteron (aanval is de beste verdediging)
en die is juist veel stabieler en zelfverzekerder geworden na castratie.

Dat gaat voor Luca ook op. Hij is doordat hij minder testosteron heeft juist zekerder geworden.

Csiva is een onzeker hondje en wil dat oplossen met een grote bek. Ze is in hond hond contacten niet dominant, maar ook niet onderdanig. Ze is wel een hondje die heel goed weet hoe een andere hond is. Bij andere onzekere honden doet ze stoer en dominant, waar ze dat bij een zekere en dominantere hond wel achterwege laat
Ik ben benieuwd wat tzt een castratie met haar gaat doen.

kipo schreef:

Inge O schreef:

kipo schreef: De enige situatie waar ik om gedragsredenen zou twijfelen over castratie is in een situatie waar meerdere pittige teven samenleven.

en juist dat is hier het geval en je mag twee keer raden welke van mijn teven hier de pittigste zijn: juist, de intacte .

Ik ben niet tegen castratie, van beide geslachten niet, hoewel ik het bij reuen zelden nodig vind, maar ik ken iemand die haar teef heeft moeten castreren ivm bmo en een tijdje daarna kreeg ze echt problemen, de gecastreerde teef begon met de andere honden te vechten en uiteindelijk heeft ze die herplaatst.
Daarnaast kwam ik vorig jaar een keer dit artikel tegen: over de invloed van de verhouding reu-teef in het nest en castratie en dat tesamen maakt dat ik in een situatie met meerdere pittige teven wel voorzichtiger zou zijn.

Grappig, Noah komt uit een nest van 2 teven en 7 reuen, het verhaal gaat bij haar niet op. Zij is gelijkmatiger geworden na castratie. Tuana is zelfde gebleven, zij komt uit nest van 3-3.

Dus als ik het goed begrijp: Akira is tussen de loopsheden in een vrij stabiele teef die zelf geen rottigheid gaat opzoeken. Kan met reuen en teven en is makkelijk uit een situatie weg te halen door de stem of ze regelt het zelf door even een het bij sommige forummers het bekende lipje of een grom te geven en dan weg te lopen. Loslopen met een groep is dan nooit een probleem. Is het echter vlak voor, tijdens en na vlak de loopsheid dan is het een soort helleveeg, knokpartijen worden niet ontlopen en het liefst gaat ze iedere, vooral teven, even op hun plek zetten. Hoe ze aan de lijn is vertel ik maar liever niet Dan zou ze dus na de castratie heel goed een stabiele teef kunnen blijven, of begrijp ik het niet goed?

Inge O schreef:

Tiny schreef:Dus als ik het goed begrijp: Akira is tussen de loopsheden in een vrij stabiele teef die zelf geen rottigheid gaat opzoeken. Kan met reuen en teven en is makkelijk uit een situatie weg te halen door de stem of ze regelt het zelf door even een het bij sommige forummers het bekende lipje of een grom te geven en dan weg te lopen. Loslopen met een groep is dan nooit een probleem. Is het echter vlak voor, tijdens en na vlak de loopsheid dan is het een soort helleveeg, knokpartijen worden niet ontlopen en het liefst gaat ze iedere, vooral teven, even op hun plek zetten. Hoe ze aan de lijn is vertel ik maar liever niet Dan zou ze dus na de castratie heel goed een stabiele teef kunnen blijven, of begrijp ik het niet goed?

jawel, je begrijpt het goed .

nu akira nog .

Ohja die doet ook mee natuurlijk

Tiny schreef:Dus als ik het goed begrijp: Akira is tussen de loopsheden in een vrij stabiele teef die zelf geen rottigheid gaat opzoeken. Kan met reuen en teven en is makkelijk uit een situatie weg te halen door de stem of ze regelt het zelf door even een het bij sommige forummers het bekende lipje of een grom te geven en dan weg te lopen. Loslopen met een groep is dan nooit een probleem. Is het echter vlak voor, tijdens en na vlak de loopsheid dan is het een soort helleveeg, knokpartijen worden niet ontlopen en het liefst gaat ze iedere, vooral teven, even op hun plek zetten. Hoe ze aan de lijn is vertel ik maar liever niet Dan zou ze dus na de castratie heel goed een stabiele teef kunnen blijven, of begrijp ik het niet goed?

Het klinkt als Skadi voor de castratie. Die is nu een stuk stabieler.

Miranda schreef:

Tiny schreef:Dus als ik het goed begrijp: Akira is tussen de loopsheden in een vrij stabiele teef die zelf geen rottigheid gaat opzoeken. Kan met reuen en teven en is makkelijk uit een situatie weg te halen door de stem of ze regelt het zelf door even een het bij sommige forummers het bekende lipje of een grom te geven en dan weg te lopen. Loslopen met een groep is dan nooit een probleem. Is het echter vlak voor, tijdens en na vlak de loopsheid dan is het een soort helleveeg, knokpartijen worden niet ontlopen en het liefst gaat ze iedere, vooral teven, even op hun plek zetten. Hoe ze aan de lijn is vertel ik maar liever niet Dan zou ze dus na de castratie heel goed een stabiele teef kunnen blijven, of begrijp ik het niet goed?

Het klinkt als Skadi voor de castratie. Die is nu een stuk stabieler.

Er is dus hoop voor mijn kleine heks Nu nog even die dikke knoop doorhakken

Miranda schreef:

Tiny schreef:Dus als ik het goed begrijp: Akira is tussen de loopsheden in een vrij stabiele teef die zelf geen rottigheid gaat opzoeken. Kan met reuen en teven en is makkelijk uit een situatie weg te halen door de stem of ze regelt het zelf door even een het bij sommige forummers het bekende lipje of een grom te geven en dan weg te lopen. Loslopen met een groep is dan nooit een probleem. Is het echter vlak voor, tijdens en na vlak de loopsheid dan is het een soort helleveeg, knokpartijen worden niet ontlopen en het liefst gaat ze iedere, vooral teven, even op hun plek zetten. Hoe ze aan de lijn is vertel ik maar liever niet Dan zou ze dus na de castratie heel goed een stabiele teef kunnen blijven, of begrijp ik het niet goed?

Het klinkt als Skadi voor de castratie. Die is nu een stuk stabieler.

Even een vraag tussendoor.
Wat denk je van het Suske?

Suske schreef:

Miranda schreef:

Tiny schreef:Dus als ik het goed begrijp: Akira is tussen de loopsheden in een vrij stabiele teef die zelf geen rottigheid gaat opzoeken. Kan met reuen en teven en is makkelijk uit een situatie weg te halen door de stem of ze regelt het zelf door even een het bij sommige forummers het bekende lipje of een grom te geven en dan weg te lopen. Loslopen met een groep is dan nooit een probleem. Is het echter vlak voor, tijdens en na vlak de loopsheid dan is het een soort helleveeg, knokpartijen worden niet ontlopen en het liefst gaat ze iedere, vooral teven, even op hun plek zetten. Hoe ze aan de lijn is vertel ik maar liever niet Dan zou ze dus na de castratie heel goed een stabiele teef kunnen blijven, of begrijp ik het niet goed?

Het klinkt als Skadi voor de castratie. Die is nu een stuk stabieler.

Even een vraag tussendoor.
Wat denk je van het Suske?

Dat het een lekker wijf is

Ik weet het niet. Heeft ze veel last van haar loopsheden/schijnzwangerschap? Dat was voor mij de aanleiding om Skadi uiteindelijk toch maar te castreren. Die was de helft van de tijd óf een hellefeeks óf zwaar depressief. Mijn vorige teef had er helemaal niet zo'n last van, en die heb ik ook lekker intact gelaten. Ik zou vwb het Suske kijken hoe ze tussen twee loopsheden in is, volgens mij is dat een aardig goede indicator.

@Tiny: Met Akira zou ik misschien wel nog harder twijfelen dan ik destijds met Skadi deed. Ik zou eerst eens navragen of poolhonden over het algemeen een erge castratenvacht krijgen.

Miranda schreef:

Suske schreef:

Miranda schreef:

Tiny schreef:Dus als ik het goed begrijp: Akira is tussen de loopsheden in een vrij stabiele teef die zelf geen rottigheid gaat opzoeken. Kan met reuen en teven en is makkelijk uit een situatie weg te halen door de stem of ze regelt het zelf door even een het bij sommige forummers het bekende lipje of een grom te geven en dan weg te lopen. Loslopen met een groep is dan nooit een probleem. Is het echter vlak voor, tijdens en na vlak de loopsheid dan is het een soort helleveeg, knokpartijen worden niet ontlopen en het liefst gaat ze iedere, vooral teven, even op hun plek zetten. Hoe ze aan de lijn is vertel ik maar liever niet Dan zou ze dus na de castratie heel goed een stabiele teef kunnen blijven, of begrijp ik het niet goed?

Het klinkt als Skadi voor de castratie. Die is nu een stuk stabieler.

Even een vraag tussendoor.
Wat denk je van het Suske?

Dat het een lekker wijf is

Ik weet het niet. Heeft ze veel last van haar loopsheden/schijnzwangerschap? Dat was voor mij de aanleiding om Skadi uiteindelijk toch maar te castreren. Die was de helft van de tijd óf een hellefeeks óf zwaar depressief. Mijn vorige teef had er helemaal niet zo'n last van, en die heb ik ook lekker intact gelaten. Ik zou vwb het Suske kijken hoe ze tussen twee loopsheden in is, volgens mij is dat een aardig goede indicator.

Lekker wijf ben ik met je eens
Maar onzeker of niet?

Ze heeft geen last van schijnzwangerschap, of ik herken het niet
Wel een aanloop naar loopsheid van een maand of twee, en dan de echte loopsheid en daarna nog lekker ruiken.
En dan is ze in alles nog heftiger dan normaal.
Dat is zo'n maand of vier per jaar dus en begin me nu voor het eerst serieus af te vragen of het voor haar eigenlijk wel zo leuk is
Daartussen in maalt ze veel en veel minder om andere honden om haar heen, gewoon de bal en anders niks.

Miranda schreef:
@Tiny: Met Akira zou ik misschien wel nog harder twijfelen dan ik destijds met Skadi deed. Ik zou eerst eens navragen of poolhonden over het algemeen een erge castratenvacht krijgen.

Akira is een langhaar dus ik denk niet dat ik haar kan vergelijken met een Husky met gewone vacht.
Op zich zou het wel jammer zijn want ze heeft nu van dat zijdezachte lange haar

Suske schreef: Ze heeft geen last van schijnzwangerschap, of ik herken het niet

Bofkont Geen gesleep met knuffels of minder eten die periode?

Tiny schreef:

Suske schreef: Ze heeft geen last van schijnzwangerschap, of ik herken het niet

Bofkont Geen gesleep met knuffels of minder eten die periode?

Nee, helemaal niks van dat.

Inge O schreef:

Nanna schreef:Ik heb al heel wat intacte en daarna gecastreerde teven bezeten en nimmer heb ik enige verandering in karakter waargenomen. Dat zou statistisch gezien natuurlijk wel zo moeten zijn.

hier net zo.

als ze al iets werden is het makkelijker (naar elkaar toe dan) .

Wat een leuke discussie. En informatief. Vooral het punt theorie versus ervaring.

Nou heb ik natuurlijk altijd een makkelijk ras gehad, intact of niet. Maar mijn ervaring is ook dat al mijn teven weinig tot niets veranderden na castratie.
De enige wezenlijke verandering die ik heb gemerkt is dat de onzekere teven juist na castratie veel zekerder werden. Niet helemaal stabiel, maar dat zat/zit natuurlijk ook in het karakter.
Maar het erg labiele wat bijvoorbeeld mijn eerste collie en Lyndie het sterkst hadden (bij een lichte correctie al bibberend in een hoekje zitten en nooit zelf een correctie durven uit te delen, zelfs niet bij de meest vervelende -puber- reu) veranderde in toch na een tijd een grens trekken en een lip optrekken bij aanhoudend geklier van andere honden.
De vooraf stabiele teven, zoals Kyra, bleven totaal onveranderd en deden voor en na castratie niet anders tegen teven/reuen/castraten.

Bonnie heb ik natuurlijk nooit intact meegemaakt, maar zij is ook een stabiele, zelfzekere hond zonder enige agressie en ik neem aan dat zij daarvoor niet anders was.

Ik denk wel dat (te) vroege castratie gedragsproblemen kan veroorzaken, zowel in eigen reacties naar als in reacties van andere honden, omdat ik met mijn lekenverstand denk dat een hond de geslachtshormonen ook nodig heeft om gééstelijk volwassen te worden. Een volwassen hond met de geestelijke onvolwassenheid van een pup wordt geacht volwassen te zijn en gedraagt zich niet als zodanig waardoor het negatieve reacties kan triggeren.
Maar misschien is dat ook onzin?

Ik vrees dat Akira wel het vachttype heeft dat nogal kan exploderen na castratie

Ik herken wel wat je schrijft trouwens, Tiny. Ik merk het hier ook aan Coda. Als ze hormonaal rustig is, is ze uiterst stabiel en voorspelbaar. Vlak voor de loopsheid wordt ze duidelijk feller. Tijdens de loopsheid is het dan weer een softie maar direct daarna wordt ze ook weer fel. Het verschil is wellicht dat ze dan nog conflictvermijdend is, ze zal niet zelf beginnen. Maar op die momenten pikt ze echt niet heel veel van andere honden en kan bijzonder fel uit de hoek komen. Terwijl die honden haar dan weer zeer aantrekkelijk vinden, niet handig

Suske schreef:

Tiny schreef:

Suske schreef: Ze heeft geen last van schijnzwangerschap, of ik herken het niet

Bofkont Geen gesleep met knuffels of minder eten die periode?

Nee, helemaal niks van dat.

Gelukkig maar. Je herkent het wel hoor, tenminste bij Akira wel

Oh, op die fiets. Nee, die is niet onzeker
En Skadi sleepte ook niet met knuffels, maar lag de hele dag in haar mand. En op wandelingen sjokte ze ongeïnteresseerd mee. D'r kon nog geen kwispel vanaf, laat staan dat ze haar levenslustige, humorvolle, blije zelf was.

Maeve schreef:Ik vrees dat Akira wel het vachttype heeft dat nogal kan exploderen na castratie

Ik herken wel wat je schrijft trouwens, Tiny. Ik merk het hier ook aan Coda. Als ze hormonaal rustig is, is ze uiterst stabiel en voorspelbaar. Vlak voor de loopsheid wordt ze duidelijk feller. Tijdens de loopsheid is het dan weer een softie maar direct daarna wordt ze ook weer fel. Het verschil is wellicht dat ze dan nog conflictvermijdend is, ze zal niet zelf beginnen. Maar op die momenten pikt ze echt niet heel veel van andere honden en kan bijzonder fel uit de hoek komen. Terwijl die honden haar dan weer zeer aantrekkelijk vinden, niet handig

Eigenlijk vrees ik met je mee

Kier heeft tijdens haar loopsheid een regel, ben je een reu en klein? Dan mag je aan mijn doos likken Ze heeft een heilig ontzag voor kleine reutjes, en zeker tijdens de loopsheid.

Miranda schreef:Oh, op die fiets. Nee, die is niet onzeker
En Skadi sleepte ook niet met knuffels, maar lag de hele dag in haar mand. En op wandelingen sjokte ze ongeïnteresseerd mee. D'r kon nog geen kwispel vanaf, laat staan dat ze haar levenslustige, humorvolle, blije zelf was.

Ok, niet onzeker.
En voor, tijdens en na haar loopsheid ook even blij.
Alleen dat heftige
En dat in alles he?
Alleen hele stoere reuen worden niet uitgekafferd, de rest (teef of reu, en Belle dan weer niet ) moet

Inge O schreef:

lieke schreef: De enige wezenlijke verandering die ik heb gemerkt is dat de onzekere teven juist na castratie veel zekerder werden. Niet helemaal stabiel, maar dat zat/zit natuurlijk ook in het karakter.
Maar het erg labiele wat bijvoorbeeld mijn eerste collie en Lyndie het sterkst hadden (bij een lichte correctie al bibberend in een hoekje zitten en nooit zelf een correctie durven uit te delen,

dat een deel van de teven zelfzekerder werd - sommige naar honden, sommige naar mensen, sommige naar allebei - kwam ook uit dat studentenonderzoek.

Was het nog rasafhankelijk of maakte dat niet uit?
Over het algemeen zijn collies niet enorm zelfverzekerd, dus ik vraag me af of het bij andere wat stabielere rassen minder verschil maakt. Of meer.

Miep had al niet de meest onderhoudsvrije vacht, maar na haar castratie is het alleen maar erger geworden. Het wat lekken, helpt ook niet mee.
Qua gedrag zie ik geen verschil.

Inge, kan je uit mijn beschrijving van het Suske iets halen?