En dan on topic ook nog maar even.
Ik vind niet dat het went, maar ja dat hangt ook weer af wat je onder dat woord verstaat.
Mijn Fransman neemt in mijn ogen ontzettend veel ruimte - in mijn ogen dan, want ik heb eigenlijk geen idee wat hier op het HF als veel ruimte doorgaat. Dat einde veld van die foto, daar moet ik ook om grinniken, maar ik heb verder geen idee wat Jaap en/of Kells dan bedoelen.
Mijn Fransman gaat nog wel eens zo'n 400 meter bij mij vandaan aan de ren. Ik ben eraan gewend maar ik kan niet zeggen dat het een eigenschap is die ik in een volgende hond ook zou zoeken

Maar ik weet eigenlijk ook niet waarom niet, want echt gebrek aan ruimte om te nemen is hier niet. En ik weet ook niet of het aan de hond of aan de context/omgeving ligt dat ie zoveel ruimte neemt. Misschien ligt het wel aan mij: zolang ik nog filosofeer over het hoe en wat en waarom, zolang neemt de Fransman nog ruimte. Of misschien - en daar zet ik eigenlijk op in - ligt het wel aan z'n leeftijd, hij is net 18 maanden tenslotte. En z'n vader - van inmiddels 4 - had ook een handje van de wereld ontdekken, maar die heeft het begrip ruimte inmiddels al aardig ingeperkt.
Wat die context/omgeving betreft; toen ik in de stad woonde had ik honden die nooit een meter bij me vandaan gingen. Was in de stad heel makkelijk en fijn, maar als ik met ze naar het bos of de wijde wereld (Friesland

) ging dan bleven ze ook in de buurt. Dan vervloekte ik ze en wilde ik dat ze als jonge veulens of vrije vogels die groene weides gingen berennen, of de bossen doorkruisen op zoek naar lekkere luchten die ze thuis niet hebben. En nu woon ik in de wijde wereld (weliswaar niet Friesland maar vergelijkbaar

) en nu vervloek ik mijn Fransman wel eens omdat ie zonodig tot het 'einde veld' moet.
Nou is dat 'einde veld' hier natuurlijk ook wel meteen een roteind weg...

...en lang voordat ie aan het 'einde veld' is, is ie ook al uit zicht.
Maar ik heb nauwelijks reden om hem in het zicht te houden. Verkeer is hier nauwelijks en aan wachten op de hond doe ik niet. En toch zou ik veel liever hebben dat die Fransman net als z'n vader gewoon 'in de buurt bleef'. En het feit dat ik die wens heb, maakt dat ik moet vaststellen dat het niet went.
Ik oefen het wel hoor, hierkomen na of tijdens vrije vlucht, maar altijd een beetje halfbakken. Omdat ik het zelf eigenlijk ook onzin vind. Het is niet nodig plus ik vind het fascinerend om mijn langpootcollie na te kijken, ploegend door de klei, hinkelend tussen de maisstoppels of hoppend dwars door jong koolzaad. Mijn twee honden kennen de fluit en reageren daar heel bevredigend op, maar vaak genoeg vergeet ik te fluiten, omdat ik gebiologeerd de jacht op de haas of de kansloze tocht achter de reeen aan gadesla.
En alhoewel het 'waarom ze terugkomen' mij eigenlijk altijd veel meer boeit dan het feit 'dat ze werkelijk terugkomen', doe ik blijkbaar toch ergens iets goed. Ze komen namelijk altijd terug. Vaak omdat ik het vraag dmv naam, fluit en/of gebaren, en in alle andere gevallen uit zichzelf.
Maar - en wellicht voegt dat nog echt wat toe aan de vraag van TS - ik merk een exceptionele vooruitgang in het fanatisme met hierkomen vanaf lange afstand bij de Fransman sinds ik dit soort grapjes heb toegevoegd aan mijn repertoire:
recall games.
Mijn Fries geeft er weinig om, die komt of die komt later. Maar mijn Fransman gaat nog een versnellinkje hoger op weg naar de baas, als ie - uit de verte - ziet dat ik het gebaar voor het één of het andere spelletje geef.
