Het HondenForum

Eefje83 schreef:

Rami schreef:

Asta schreef:

Mit schreef:Ja Selene, je probeert altijd je mening maar op te dringen. Snap nou gewoon dat er ook mensen zijn die veel meer van beesten als van mense houden!

Ik geloof er eigenlijk weinig van, eerder dat de hond gedacht heeft toedeloe

Aha. Asta sluit zich aan.

en ik was ook in jullie kamp he

Uiteraard!

Eefje83 schreef:

Rami schreef:

Asta schreef:

Mit schreef:Ja Selene, je probeert altijd je mening maar op te dringen. Snap nou gewoon dat er ook mensen zijn die veel meer van beesten als van mense houden!

Ik geloof er eigenlijk weinig van, eerder dat de hond gedacht heeft toedeloe

Aha. Asta sluit zich aan.

en ik was ook in jullie kamp he

we komen er wel, die dierenhaters verzamelen zich wel

Tara schreef:Ja, die gaat het wel redden in de wildernis.

als imitatie twijgje ja hahahaha

ranetje schreef:

Fizgig schreef:Nou inderdaad, alleen de wildernis in trekken, wie is er zo dom om dat te doen. De man noemen ze dan wel woudloper, maar dat is toch geen beroep ofzo. Dat is gewoon stompzinnig. Ik denk dan, als je altijd zo leeft, dan zul je op een dag wel sterven in een bos. Dat moet je incalculeren want je gaat er altijd alleen op uit. Of zou hij die hond alleen bij zich hebben als extra voedselvoorraad in noodgevallen? Dan snap ik wel dat hij een nieuwe hond wil nu, hahaha.

Of die man een echte woudloper was weet ik niet, maar het zou een beroep kunnen zijn.
Woudloper

Ik heb geen idee wat ik zou doen in zo'n geval.
Maar misschien zou mijn hond wel kleinwild voor me kunnen vangen en dan zouden we samen kunnen eten

Daar heb je tenminste nog iets aan aan zo'n hond, mijn Puchu zou het gewoon zelf opvreten en niks terugbrengen

Overigens vrees ik dat veel honden die geen vreten krijgen, daar last van zullen hebben. Dus weer een illusie armer

gonnie schreef:Ik denk dat mensen tot heel wat in staat zijn om te overleven, ze zagen ook hun eigen ledematen af waar ze mee knel zitten om maar los te komen.

Sommige mensen zijn ook heel goed in staat om hun eigen leven los te laten. Laten we wel zijn..... er zijn er ook een heleboel met helemaal geen meerwaarde.

Ik zou best wel een stukje Dennis of Valerio lusten hoor.
Maar me hond is me heilig, die mag mij stukkie bij beetje opeten, kan ik haar er nog ban zien genieten, die mooie dankbare oogies.

Ik vind het echt bizar dat hij die hond al na drie dagen heeft gedood. Mensen kunnen echt veel langer zonder voedsel zonder dat het problemen oplevert. Je kunt twee weken leven, puur op de energievoorraad in je lever en je spieren. Ook zit er rondom je nieren vet wat dan wordt gebruikt als voeding. Dat is daar ook voor bedoeld. Je kunt zelfs wel een maand zonder eten. Pas daarna gaat het lichaam je organen afbreken waardoor je permanente schade kunt verwachten.

Je gaat mij niet vertellen dat zo'n woudloper dit soort basiskennis over survivallen, niet wist, want ik weet het gewoon door naar national geographic te kijken, en wat vanuit mijn opleiding in het medische. Dat heeft zo'n woudloper niet eens nodig, als het goed is. Drie dagen zonder eten, joh, dan krijg je nog niet eens de hele pijnlijke maagkrampen. Ik heb in mijn leven wel vaker drie dagen niet gegeten, zelfs nog wel een stukje langer dan dat. Dat heb je met bepaalde stoornissen, dat mensen hun eetlust totaal verliezen.

Wat een ontzettende slappe lul dat ie dat maar drie dagen volhield. Dat is echt superbelachelijk, en maakt het verhaal ongeloofwaardig. Moet je tegen een hongerstaker zeggen, die lacht zich een breuk. Drie dagen zonder voedsel is echt helemaal niks en dat kan echt iedereen aan. Ook een paar weken, kunnen de meeste mensen zonder problemen handelen. Tegenwoordig eten we zoveel dat mensen denken dat je niet kunt leven zonder voedsel. Echt wel. Er is uit wetenschappelijk onderzoek gebleken dat muizen die extreem weinig te eten krijgen, een hogere levensverwachting hebben. En er zijn meer tekenen die erop wijzen dat een sober dieet, goed is voor de gezondheid.

Ik kan alleen bedenken dat mensen dus na een dag totale eenzaamheid, al psychische verschijnselen gaan vertonen. Maar die man was eraan gewend alleen te zijn. Dus ik denk idd dat hij niet erg gehecht was aan de hond. Of hij dacht, als ik langer wacht, valt er niks meer te eten want dat is ie uitgemergeld. Maar de bossen van Canada, daar zit geen wild?? Dat is natuurlijk klinkklare onzin. Of was de hond soms gewond door het gevecht met de beer waardoor ie niet meer of verminderd mobiel was? Ik snap daar echt helemaal niks van. Als ie de hond na drie maanden had opgegeten, had ik het veel beter begrepen.

SannePP schreef:

Rami schreef:Raar verhaal. Ik kan me slecht voorstellen dat je echt niet iets eetbaars kan vinden in die Canadese wouden, ook al heb je een verstuikte enkel.
Een woudloper van niks, wat mij betreft.

Nou inderdaad! Die had beter gewoon kunnen verhongeren dan. Wat een prutser!

Dat inderdaad, plus het feit dat die kerel een stoere hond bij zich had. Ik denk dat als ik met een verstuikte enkel (goh, ook wel een zeer ernstige verwonding waardoor je compleet immobiel bent en ook niks slims meer kan bedenken om iets te eten te zoeken ), met een VERSTUIKTE ENKEL en een van mijn honden ergens gestrand was, zou mijn eerste idee toch zijn om die hond duidelijk te maken dat hij voor vreten moest gaan zorgen. Graven naar muisjes, hazen uitputten, hertjes laten schrikken, maakt niet uit, en het doodmaken doe ik dan wel, en in hertenstront en konijnenkeutels zit waarschijnlijk ook nog wel wat voedingswaarde.

Maar mijn hond doodmaken doe ik niet. In het aller-aller-allervreselijkste geval kan eerst die verstuikte voet er wel af, en dan die staart, en dan vreten we elkaar wel op, precies wat je zou doen als je met een mens in zo'n situatie belandt. Maar je gaat toch potdomme niet je bloedeigen hond opvreten.

Ik kan mij niet voorstellen dat ik ooit mijn eigen honden zal opeten, zelfs niet als ik honger zal hebben. Maar ik heb nooit echt honger gehad, dus eigenlijk weet ik niet hoe ik zal reageren. Ik weet van mijn opa dat er in de oorlog honden'katten werden geruild om als voedsel te dienen, omdat de eigenaar zijn eigen hond niet wilde opeten.

Wel vind ik het onbegrijpelijk dat hij de hond die hem het leven heeft gered, al na drie dagen zonder eten heeft gedood.

thom schreef:Ik zou best wel een stukje Dennis of Valerio lusten hoor.
Maar me hond is me heilig, die mag mij stukkie bij beetje opeten, kan ik haar er nog ban zien genieten, die mooie dankbare oogies.

Doe mijn Dennis maar

Mit schreef:

thom schreef:Ik zou best wel een stukje Dennis of Valerio lusten hoor.
Maar me hond is me heilig, die mag mij stukkie bij beetje opeten, kan ik haar er nog ban zien genieten, die mooie dankbare oogies.

Doe mijn Dennis maar

Die staat bij mij ook op 1, maar als ik daarna nog trek heb.

Fizgig schreef:Ik vind het echt bizar dat hij die hond al na drie dagen heeft gedood. Mensen kunnen echt veel langer zonder vo

pure egoisme, ikke ikke ikke..

aussie2011 schreef:

Fizgig schreef:Ik vind het echt bizar dat hij die hond al na drie dagen heeft gedood. Mensen kunnen echt veel langer zonder vo

pure egoisme, ikke ikke ikke..

Oh, dat zal het zijn.

'als ik maar niet dood ga' als ik het maar overleef,,,
dat is egoistisch ja;)

Bizar
Ik geloof niet dat ik het zou kunnen, een baksteen pakken en dan een paar keer flink rammen op dat trouwe snoetje pffff
Mja een kat in het nauw maakt rare sprongen

aussie2011 schreef:'als ik maar niet dood ga' als ik het maar overleef,,,
dat is egoistisch ja;)

Zo'n overlevingsmechanisme zit nu eenmaal in mensen, dus ook in jou.

en dan nog.. oerwoud vol eten.. nee ga je je redder opvreten ??

Ik denk dat ik het wel zou kunnen, je hond zien verhongeren is nou ook niet iets wat ik zou willen. Om dat te voorkomen zou ik het overwegen

Overleven in dat soort gebieden, dat weet de lokale bevolking echt wel.
Het wordt natuurlijk een ander verhaal als je door een beer word aangevallen.
Als je door die aanval al je basis behoeften inclusief je noodrantsoenen kwijt raakt dan verandert de situatie drastisch.
Zonder vuur, wapen, tent en ook nog eens gewond.
Wat moet je dan beginnen in zo'n bevroren vlakte waar onderkoeling binnen enkele uren al op de loer ligt.
Ik ben regelmatig in ondergesneeuwde no go areas in het Noorden van Noorwegen geweest.
Ik kan je verzekeren dat het daar geen lolletje is en zeker niet 's-nachts.

aussie2011 schreef:'als ik maar niet dood ga' als ik het maar overleef,,,
dat is egoistisch ja;)

Waarom heb je zo'n hekel aan jezelf.?

jij leest verkeerd;)

Ik zou dit nooit kunnen om even Pepper op te eten. Mijn steun en toeverlaat.

Ik zal dan echt op een ander soort hond over moeten, ik overleef nog geen 3 minuten op die wandelende spare-ribs van mij....

Shit, da's waar ook, je hebt ze gezien...val ik door de mand

Nanna schreef:

fes/lou schreef:Ik zal dan echt op een ander soort hond over moeten, ik overleef nog geen 3 minuten op die wandelende spare-ribs van mij....

lijkt wel op een varken

Nou dat is dus wel een overweging die ik zou maken ja. Als ik een Wawa bij me heb zou ik het niet doen, zinloos.
Stellar heeft nog wel wat vlees dus die zou er eerder aan moeten geloven.

aussie2011 schreef:'als ik maar niet dood ga' als ik het maar overleef,,,
dat is egoistisch ja;)

dat soort dingen zeg je totdat Magere Hein een keer heel dichtbij je is geweest.
en elk mens is egocentrisch. ik neem aan dat jij ook niet al je spullen en dingen weggeeft aan hulpbehoevenden of doneert aan zielige huisdieren? jee, wat egoistisch.

Hond redt baas, baas eet hond

MONTREAL -
Een Duitse herder die met succes zijn baas uit de klauwen van een ontketende beer wist te redden in de Canadese wildernis heeft zijn heldendaad uiteindelijk met de dood moeten bekopen: zijn baasje at de hond een paar weken later noodgedwongen op.

De 44-jarige woudloper Marco Lavoie was met zijn geliefde hond zo'n drie dagen onderweg in de wouden rond Nottaway River (zo'n 800 kilometer van Montreal) toen hij werd aangevallen door een beer. Zijn Duitse herder wist uiteindelijk de beer te verjagen, maar niet dan nadat het beest zijn kano aan stukken had gescheurd en zijn mondvoorraad grotendeels verloren was gegaan.

Niet in staat om hulp in te roepen en met een verstuikte enkel, begon Lavoie langzaamaan te verhongeren. Na een paar weken besloot hij om zijn trouwe hond met een steen de hersens in te slaan en op te eten.

Verstandig

De paar weken die Lavoie daarmee won om zijn eigen leven te verlengen, waren net genoeg: hij werd uiteindelijk na drie maanden gevonden door een reddingsdienst die was gealarmeerd door familie van Lavoie die wel vaker weken achtereen in de wildernis verdween. De reddingsdienst trof Lavoie uiteindelijk meer dood dan levend aan.

Volgens overlevingsexpert François Bourbeau had Lavoie het niet overleefd als hij zijn hond niet had opgegeten. "Er was maar één verstandige beslissing en die heeft hij genomen." Lavoie zelf is in kritieke conditie opgenomen in een ziekenhuis.

Hij was zwaar onderkoeld, buiten bewustzijn en had zo'n veertig kilo aan lichaamsgewicht verloren. Maar het eerste wat Lavoie zei tegen het ziekenhuispersoneel toen hij weer bij bewustzijn was gekomen, was: "Ik wil een nieuwe hond."

Hij had trek zeker

Badu schreef:

Hond redt baas, baas eet hond

MONTREAL -
Een Duitse herder die met succes zijn baas uit de klauwen van een ontketende beer wist te redden in de Canadese wildernis heeft zijn heldendaad uiteindelijk met de dood moeten bekopen: zijn baasje at de hond een paar weken later noodgedwongen op.

De 44-jarige woudloper Marco Lavoie was met zijn geliefde hond zo'n drie dagen onderweg in de wouden rond Nottaway River (zo'n 800 kilometer van Montreal) toen hij werd aangevallen door een beer. Zijn Duitse herder wist uiteindelijk de beer te verjagen, maar niet dan nadat het beest zijn kano aan stukken had gescheurd en zijn mondvoorraad grotendeels verloren was gegaan.

Niet in staat om hulp in te roepen en met een verstuikte enkel, begon Lavoie langzaamaan te verhongeren. Na een paar weken besloot hij om zijn trouwe hond met een steen de hersens in te slaan en op te eten.

Verstandig

De paar weken die Lavoie daarmee won om zijn eigen leven te verlengen, waren net genoeg: hij werd uiteindelijk na drie maanden gevonden door een reddingsdienst die was gealarmeerd door familie van Lavoie die wel vaker weken achtereen in de wildernis verdween. De reddingsdienst trof Lavoie uiteindelijk meer dood dan levend aan.

Volgens overlevingsexpert François Bourbeau had Lavoie het niet overleefd als hij zijn hond niet had opgegeten. "Er was maar één verstandige beslissing en die heeft hij genomen." Lavoie zelf is in kritieke conditie opgenomen in een ziekenhuis.

Hij was zwaar onderkoeld, buiten bewustzijn en had zo'n veertig kilo aan lichaamsgewicht verloren. Maar het eerste wat Lavoie zei tegen het ziekenhuispersoneel toen hij weer bij bewustzijn was gekomen, was: "Ik wil een nieuwe hond."

Hij had trek zeker

40 kg die je verloren bent moet je er ook weer aanvreten natuurlijk.

Mensen die denken dat ze het nooit zouden doen als het echt echt echt nood is, hebben oogkleppen op, ben je heel naief en echt geen idee van wat echt echt echt nood met je doet. Of bij deze man nou echt echt echt nood was, valt te betwijfelen, maar daar gaat het in feite even niet om. Het gaat niet om houden van, want dat telt gewoon niet in overleven. Gelukkig is de kans dat ik echt echt echt moet overleven heel maar dan ook heel klein, want me eigen dier opeten is toch echt iets waar ik liever niet eens over na wil denken.

Egocentrisch heeft met overleven te maken. Elk levend mechanisme is egocentrisch, anders zouden we niet overleven en dan zou de mens zeker niet zo massaal overleven. Honden zijn ook egocentrisch hoor en alle dieren die in groepen leven. Ze leven alleen in groepen om hun overlevingskans te vergroten. Maar een groep wolven jaagt nog allemaal voor zich zelf. Het eten wat je pakken kunt, pak je en en verdedig je met je leven. Ze gaan het niet eerlijk verdelen en zorgen dat iedereen evenveel krijgt..... Dat is natuur, dat is het leven. Survival of the fittest....