Het HondenForum

Heel veel sterkte,met zoveel liefde beschreven dat er hier ook een moeilijk slik moment was.

Hier ook nog maar even.... Heel veel sterkte lieverd!

Rust zacht lieve Bons.. .

wat een verdriet.

Sterkte, heel veel sterkte met dit grote verlies

Ach lieve Bonha

Ik weet nog goed op een van de doedagen dat ik ingedeeld was in een groep waar jij met haar ook was. En ze viel meteen op ontzettend lief. Maar ook de band die jullie samen hadden was overduidelijk aanwezig.

Ik wil je heel veel sterkte wensen met het verlies van Bonha, 12,5 jaar is een lange tijd samen en ze zitten echt verweven in je eigen leven, helaas ken ik dat gevoel maar al te goed

Lief Bonhaatje rust zacht meisje....

rust zacht mooie,lieve Bonha
heel veel sterkte

Heel veel sterkte met het verlies van Bonha.

Ach, nu is ze toch gegaan... heel veel sterkte hoor.
Wat je over haar schreef, de foto's en de filmpjes, dat was zo liefdevol...wat zul je haar gaan missen...

Heel veel sterkte.

Heel veel sterkte! Wat een vreselijk gemis zal het zijn.

Heel veel sterkte, lieverd.

Heel veel sterkte..............

Iedereen bedankt voor de vele lieve berichtjes. Ik voel me leeg. Ik mis mijn wolbaaltje.

Haar geest was 100% ok. Ze heeft nog genoten van de wandeling die we bij de Genieput maakten, maar haar hart had het zo zwaar dat ze langzaam begon te stikken in zuurstofgebrek en vocht. Ze ademde dus veel te snel en haar hartje tikte ook veel te snel; dat moet heel ongemakkelijk geweest zijn. Ze kreeg weer hoestbuien waarbij ze schuim uit de longen ophoestte, haar slijmvliezen waren helemaal wit, en als ze kreunend ging liggen duurde het een hele tijd voor ze rust in haar ademhaling kreeg. Ik heb de laatste nachten bij haar geslapen, daar leek ze wel steun in te vinden. Gisternacht duurde het wel een uur of twee voor ze eindelijk tot rust kwam (lees: zo rustig was dat ze niet zo heel hard hoefde te "werken" om voldoende zuurstof in haar bloed te krijgen en dus kalm en geluidloos ademen kon). Bij wakker worden meteen weer zo'n hoest. Ook leek ze soms te wankelen (sinds zondag) en viel bijna om na bijvoorbeeld schudden...haar lijfje kreeg niet voldoende zuurstof voor een goede spierfunctie.
Dit klinkt veel erger dan ze was, want ze was echt de hele dag door in goed humeur en kwispelend, maar ze was wel "op".

En tussendoor??? Hijgend en wel...zo vrolijk, zo stuiterend, zo blij, zo knuffelig en zoooo gek op de honderden koekjes die ze kreeg. En nog woewoewoe, die soms eindigde in een hoestbui. En dolblij met een klein wandelingetje...neus in de lucht en snuiven, wind door de haren. Waar ze de kracht vandaan haalde is me een raadsel..gewoon een drafje, een klein galopje. En zo blij en tevreden. Mijn aller allerliefste Bons Bolletje....

Dat maakt het heel erg moeilijk, want ze begroette de dierenarts heel vrolijk toen hij binnenkwam. Zoals ik haar ken. Maar het is goed zo. Ze was aan het stikken en deed wat ze altijd doet...dapper met haar kwaaltjes doorleven en er het beste van maken. Het doet vreselijk veel pijn, maar dit was ik haar verplicht. Ze mocht gewoon niet stikken gaan.

Ter afsluiting deel ik graag met jullie de laatste foto's van mijn Bonhaatje.

Ze kijkt me aan.
Afbeelding