Re: Zarah met spoed naar Utrecht: maagdilatatie
Geplaatst: 31 jan 2011 06:24
We lagen zaterdagavond vrij laat in bed, we hadden Mark zijn verjaardag gevierd. Zarah en Shendor mochten van Judith (JBK) nog even lekker op de bank komen knuffelen. God, wat ben ik daar blij om achteraf dat we dat gedaan hebben!
Het was een uur of 1 toen we gingen slapen, iets later misschien.
Halverwege de nacht begon Shendor te blaffen. Het was anders dan anders. We hadden zoiets van zullen we gaan kijken? Hij heeft waarschijnlijk weer een van zijn idiote blafacties. Maar hij bleef doorgaan. Ineens hield hij op en zijn wij toch weer in slaap gevallen. Achteraf stom, maar goed. Om 6 uur werden zowel Mark als ik wakker omdat we naar het toilet moesten. Mark zag in het donker dat er in de kamer een plasje en een hoopje lag dus hij vroeg me of ik even wilde kijken van wie het was. Leek op dat van Zarah. En toen zag ik Zarah staan. Helemaal opgeblazen met een hele bolle rug. Ze kwam kwispelend naar me toe lopen...
Ik heb direct de spoedarts gebeld en die vermoede direct een maagtorsie. Ik niet, ze kwijlde niet, had niks raars gedaan, lekker rustig gelegen na het eten, ze hoefde niet over te geven, alleen haar buik was opgezet en niet zo'n beetje ook. Baal nog steeds dat mijn eigen DA geen dienst had. Het duurde bijna een uur voordat hij ons naar Utrecht stuurde, hij wilde niets doen. Sonderen lukte niet.
Toen naar Utrecht gereden, gelukkig was Mark hier en hoefde hij ook niet te werken. Zarah sprong zo stoer als ze was zelf de auto weer in en uit. Ze heeft lekker voorin tussen mijn benen gezeten, we hebben lekker geknuffeld. Bij de UU aangekomen liep mevrouw gewoon zelf de behandelkamer helemaal achterin het gebouw. Ze heeft een infuus gekregen en in totaal 10 zakken vocht, ze hebben lucht uit haar buik gedrukt, een bloed afgenomen, pijnstilling gegeven en op een gegeven moment liet ze haar urine lopen. Ze hebben toen een catheter ingebracht wat nogal wat moeite koste. Uiteindelijk lukte het. Zaartje liet het allemaal toe en vroeg zelfs af en toe om een knuffel en een aai. Ik heb wat afgeknuffeld en gepraat met haar. Het was al een soort afscheid. Ze hadden er inmiddels wel een sonde ingekregen, maar er kwam alleen maar vieze bruinrode vloeistof uit. Zag er een beetje uit als oud bloed. Maar dan zo'n 2 liter. Om 9 uur mocht ze eindelijk naar de OK, het duurde zo ontzettend lang allemaal. Ze tilde haar koppie op toen ze door de deur naar de OK ging, ze ging met opgeheven koppie haar dood tegemoet. Zo wil ik haar herinneren. Het duurde anderhalf uur en we hadden nog steeds niks gehoord. We begonnen weer een beetje hoop te krijgen. Ze hadden gezegd dat als het echt foute boel was dat het dan niet zo lang zou duren. Ik had net Allison een update gegeven (en op twitter ook) dat we weer hoop begonnen te krijgen en nog geen 5 minuten later kwam de chirurg naar ons toe. Hij had geen goed nieuws. Er was al 20 cm van haar maag wit verkleurd, dus afgestorven. Daar omheen zat een zwarte rand. Het zat bij de ingang van haar maag en daarom konden ze niets meer doen. Ze zouden dan zoveel weg moeten halen dat er geen ingang meer zou zijn. Dat was niet haalbaar. Ik heb hem gesmeekt om nog iets te proberen maar het kon echt niet meer. Ze hebben haar rond 11 uur laten gaan...
Daarna mochten we afscheid nemen.
We hebben Zaartje lekker even mee naar huis genomen zodat ook Shendor afscheid kon nemen. Hij kwam direct naar ons toe toen we binnenkwamen en Zarah in haar mand legden. Hij kwam snuffelen, sprong achteruit en begon enorm heftig te borstelen. Arme kerel, hij vond het doodeng. We zijn even met hem gaan lopen, hij was er vanaf de vorige avond ook niet meer uit geweest en heeft het netjes volgehouden totdat we thuis waren. Zarah mocht lekker nog even in haar mand liggen. Shendor komt tot op dit moment niet bij de mand in de buurt, terwijl Zarah al lang weer weg is.
Rond 2 uur zijn we richting Stompwijk gereden, en zijn heel fijn ontvangen in het crematorium. We hebben alle tijd gehad om afscheid te nemen, maar op een gegeven moment was het gewoon goed. We hebben haar nadat ze een hele tijd nog bij mij op schoot heeft gehangen, ook al was ze stijf, het was een fijn gevoel, in een mand gelegd. Ze ging met mand en al de koeling in zei de meneer die ons hielp. Morgenavond (vanavond dus) word ze tussen half 9 en 9 gecremeerd. We mogen haar dinsdag ophalen, maar de auto moet naar de garage en dat is ook erg belangrijk. We moeten dus even kijken wanneer we haar op gaan halen.
En nu krijg ik mijn mobiel niet meer aan de praat, ben al mn nummer en (vrees) ook foto's voor het grootste deel kwijt. Ze meeste foto's van gisteren had ik al naar mijn mail gestuurd maar de laatste van het crematorium nog niet. K hoop echt dat ik hem nog even aan de praat kan krijgen...
Iemand verstand van iPhones die niet meer opladen?
Ow, ik mis mijn meisje zo.
Ik moet zo mijn bed uit, en dan moet ik alleen met Shen gaan lopen. Mark is al even de deur uit, die is werken.
Ik zie er zo tegenop...
Het was een uur of 1 toen we gingen slapen, iets later misschien.
Halverwege de nacht begon Shendor te blaffen. Het was anders dan anders. We hadden zoiets van zullen we gaan kijken? Hij heeft waarschijnlijk weer een van zijn idiote blafacties. Maar hij bleef doorgaan. Ineens hield hij op en zijn wij toch weer in slaap gevallen. Achteraf stom, maar goed. Om 6 uur werden zowel Mark als ik wakker omdat we naar het toilet moesten. Mark zag in het donker dat er in de kamer een plasje en een hoopje lag dus hij vroeg me of ik even wilde kijken van wie het was. Leek op dat van Zarah. En toen zag ik Zarah staan. Helemaal opgeblazen met een hele bolle rug. Ze kwam kwispelend naar me toe lopen...
Ik heb direct de spoedarts gebeld en die vermoede direct een maagtorsie. Ik niet, ze kwijlde niet, had niks raars gedaan, lekker rustig gelegen na het eten, ze hoefde niet over te geven, alleen haar buik was opgezet en niet zo'n beetje ook. Baal nog steeds dat mijn eigen DA geen dienst had. Het duurde bijna een uur voordat hij ons naar Utrecht stuurde, hij wilde niets doen. Sonderen lukte niet.
Toen naar Utrecht gereden, gelukkig was Mark hier en hoefde hij ook niet te werken. Zarah sprong zo stoer als ze was zelf de auto weer in en uit. Ze heeft lekker voorin tussen mijn benen gezeten, we hebben lekker geknuffeld. Bij de UU aangekomen liep mevrouw gewoon zelf de behandelkamer helemaal achterin het gebouw. Ze heeft een infuus gekregen en in totaal 10 zakken vocht, ze hebben lucht uit haar buik gedrukt, een bloed afgenomen, pijnstilling gegeven en op een gegeven moment liet ze haar urine lopen. Ze hebben toen een catheter ingebracht wat nogal wat moeite koste. Uiteindelijk lukte het. Zaartje liet het allemaal toe en vroeg zelfs af en toe om een knuffel en een aai. Ik heb wat afgeknuffeld en gepraat met haar. Het was al een soort afscheid. Ze hadden er inmiddels wel een sonde ingekregen, maar er kwam alleen maar vieze bruinrode vloeistof uit. Zag er een beetje uit als oud bloed. Maar dan zo'n 2 liter. Om 9 uur mocht ze eindelijk naar de OK, het duurde zo ontzettend lang allemaal. Ze tilde haar koppie op toen ze door de deur naar de OK ging, ze ging met opgeheven koppie haar dood tegemoet. Zo wil ik haar herinneren. Het duurde anderhalf uur en we hadden nog steeds niks gehoord. We begonnen weer een beetje hoop te krijgen. Ze hadden gezegd dat als het echt foute boel was dat het dan niet zo lang zou duren. Ik had net Allison een update gegeven (en op twitter ook) dat we weer hoop begonnen te krijgen en nog geen 5 minuten later kwam de chirurg naar ons toe. Hij had geen goed nieuws. Er was al 20 cm van haar maag wit verkleurd, dus afgestorven. Daar omheen zat een zwarte rand. Het zat bij de ingang van haar maag en daarom konden ze niets meer doen. Ze zouden dan zoveel weg moeten halen dat er geen ingang meer zou zijn. Dat was niet haalbaar. Ik heb hem gesmeekt om nog iets te proberen maar het kon echt niet meer. Ze hebben haar rond 11 uur laten gaan...
Daarna mochten we afscheid nemen.
We hebben Zaartje lekker even mee naar huis genomen zodat ook Shendor afscheid kon nemen. Hij kwam direct naar ons toe toen we binnenkwamen en Zarah in haar mand legden. Hij kwam snuffelen, sprong achteruit en begon enorm heftig te borstelen. Arme kerel, hij vond het doodeng. We zijn even met hem gaan lopen, hij was er vanaf de vorige avond ook niet meer uit geweest en heeft het netjes volgehouden totdat we thuis waren. Zarah mocht lekker nog even in haar mand liggen. Shendor komt tot op dit moment niet bij de mand in de buurt, terwijl Zarah al lang weer weg is.
Rond 2 uur zijn we richting Stompwijk gereden, en zijn heel fijn ontvangen in het crematorium. We hebben alle tijd gehad om afscheid te nemen, maar op een gegeven moment was het gewoon goed. We hebben haar nadat ze een hele tijd nog bij mij op schoot heeft gehangen, ook al was ze stijf, het was een fijn gevoel, in een mand gelegd. Ze ging met mand en al de koeling in zei de meneer die ons hielp. Morgenavond (vanavond dus) word ze tussen half 9 en 9 gecremeerd. We mogen haar dinsdag ophalen, maar de auto moet naar de garage en dat is ook erg belangrijk. We moeten dus even kijken wanneer we haar op gaan halen.
En nu krijg ik mijn mobiel niet meer aan de praat, ben al mn nummer en (vrees) ook foto's voor het grootste deel kwijt. Ze meeste foto's van gisteren had ik al naar mijn mail gestuurd maar de laatste van het crematorium nog niet. K hoop echt dat ik hem nog even aan de praat kan krijgen...
Iemand verstand van iPhones die niet meer opladen?
Ow, ik mis mijn meisje zo.
Ik moet zo mijn bed uit, en dan moet ik alleen met Shen gaan lopen. Mark is al even de deur uit, die is werken.
Ik zie er zo tegenop...
heel veel sterkte met dit grote verlies 
