Het HondenForum

yamie schreef:ga je lekker Marc?

je slaat imo echt een beetje door hoor, mij interesseert het geen biet, wat je van mij vindt, of van mijn keuzes, dus daar hoef je het niet over te hebben, wel weet ik dat ik een pak meer ervaring heb, met zowel ongecastreerd, gecastreerd , gecoupeerd, jou ervaring breid zich elk jaar meer uit, elk jaar heb jij een hondje gehad of gekend, die ergens aan voldoet om een discussie over te hebben, ik vind het knap

Ga lekker wandelen en neem een kop koffie ofzo maar reageer je ochtendhumeur in ieder geval niet af op mij nu.

MARC_S schreef:

yamie schreef:ga je lekker Marc?

je slaat imo echt een beetje door hoor, mij interesseert het geen biet, wat je van mij vindt, of van mijn keuzes, dus daar hoef je het niet over te hebben, wel weet ik dat ik een pak meer ervaring heb, met zowel ongecastreerd, gecastreerd , gecoupeerd, jou ervaring breid zich elk jaar meer uit, elk jaar heb jij een hondje gehad of gekend, die ergens aan voldoet om een discussie over te hebben, ik vind het knap

Ga lekker wandelen en neem een kop koffie ofzo maar reageer je ochtendhumeur in ieder geval niet af op mij nu.

al gedaan hoor, en dit is nou net hoe het gaat he Marc.

Ik heb mijn vorige reu op medische gronden moeten laten castreren want ik had geen optie, maar een verschil in karakter heeft dat wel gegeven hoor, hij was niet best met reuen en dat is niet veranderd (niet dat hij ineens wel met reuen kon) hij kon altijd met alle teven maar dat ging na castratie ook niet meer.

yamie schreef:

MARC_S schreef:

yamie schreef:ga je lekker Marc?

je slaat imo echt een beetje door hoor, mij interesseert het geen biet, wat je van mij vindt, of van mijn keuzes, dus daar hoef je het niet over te hebben, wel weet ik dat ik een pak meer ervaring heb, met zowel ongecastreerd, gecastreerd , gecoupeerd, jou ervaring breid zich elk jaar meer uit, elk jaar heb jij een hondje gehad of gekend, die ergens aan voldoet om een discussie over te hebben, ik vind het knap

Ga lekker wandelen en neem een kop koffie ofzo maar reageer je ochtendhumeur in ieder geval niet af op mij nu.

al gedaan hoor, en dit is nou net hoe het gaat he Marc.

Hoe wat gaat? Jij loopt hier een beetje humeurig te doen omdat ik iets post over castratie. Wat kan jou het schelen wat ik daar van vind. Dat jij er een stel lelijke zaken bij gaat halen moet je niet bij mij neerleggen. Jij plemt hier iets neer over honden die ik "gekend en gehad" heb terwijl ik daar geen woord over zeg. Je zit gewoon een beetje zielig te doen geloof ik en ik laat het hier maar bij. Dit is een discussie over castratie en jij maakt het persoonlijk. Neem van mij aan dat het hele probleem hier bij jou ligt. Straks zie je het wel, nu ben je nog te opgefokt denk ik. God weet waarom maar ik ben niet blind en laat me niet iets in de schoenen schuiven wat overduidelijk bij jou vandaan komt. Kruip anders nog even terug je nest in joh

Dag Noor.

tuurlijk, ik maak het persoonlijk.

maar ik ben al weg hoor. van mij zul je geen "last"meer hebben

Ik zit er iets genuanceerder in dan Marc, maar het gaat er bij mij ook niet in dat het castreren van een reu geen effect zou hebben behalve dan dat ene waarvoor hij gecastreerd is. Ik ken zat gecastreerde honden die slank en actief zijn. Denk bijv. aan Maxi van MJ. Maar ik denk dat ook Maxi anders zou zijn met ballen. Dat kunnen nuanceverschillen zijn. Het verschil kan ook enorm zijn. Ik ken een aantal honden in de buurt die zijn gecastreerd waarbij ik enorme verschillen zie ervoor en erna. Volgens mij kun je van tevoren niet voorspellen hoe groot het effect op de hond zal zijn.

-welk ras of kruising is je hond?
Tatrahond
-waarom is besloten om hem te laten castreren?
Prostaatproblemen
-op welke leeftijd is hij geholpen?
5 jaar
-is er eerst chemische castratie toegepast?
Ja, twee kee
-heeft de castratie geholpen tegen zijn kwaal en/ of gedrag?
Wel tegen de kwaal

Helaas hebben wij Jurek moeten castreren, vanwege grote problemen met de prostaat. Jurek was altijd al liever lui dan moe maar kreeg na de castratie wel meer energie. Inmiddels nu 3 jaar later en bijna 8 jaar oud, is hij wel redelijk actief maar als het niet hoeft, dan is hij gewoon lekker lui.
Qua vacht is hij wel enorm achteruit gegaan. Het is gewoon een doffe, piekerige klote vacht geworden en als je effe niet oplet, zit er weer een giga klit in.
Hij woog voor zijn castratie 68 kilo en nu ongeveer 66. Hij is wel wat vatsiger geworden. Het hangt allemaal een beetje meer, gewoon minder strak. Zijn ogen glinsteren nog dus wat betreft het doffe ogen verhaal, ben ik het er niet mee eens.
Zijn gedrag is ook wel veranderd. Hij was een echte gentlemen wat teven betreft. Hij bereed ze niet en was altijd onderdanig. Nu kunnen ze een snauw krijgen als iets hem niet bevalt. De meeste reuen moet hij nog steeds niet. Hier thuis heeft hij duidelijk de leiding overgenomen. Daarvoor hadden we het idee dat Jurek en Jelka redelijk op gelijke voet leefden.

Als het niet nodig was geweest, waren die ballen er nooit afgegaan. Mochten we in de toekomst ooit nog een reu krijgen, dan zal daar ook niet in geknipt worden als het niet nodig is. Al is het alleen al om de vacht in goede staat te behouden.

Zoek stok! schreef:Ik zit er iets genuanceerder in dan Marc, maar het gaat er bij mij ook niet in dat het castreren van een reu geen effect zou hebben behalve dan dat ene waarvoor hij gecastreerd is. Ik ken zat gecastreerde honden die slank en actief zijn. Denk bijv. aan Maxi van MJ. Maar ik denk dat ook Maxi anders zou zijn met ballen. Dat kunnen nuanceverschillen zijn. Het verschil kan ook enorm zijn. Ik ken een aantal honden in de buurt die zijn gecastreerd waarbij ik enorme verschillen zie ervoor en erna. Volgens mij kun je van tevoren niet voorspellen hoe groot het effect op de hond zal zijn.

Eens en daarom vind ik het ook zo'n vreselijk moeilijke keuze.

Ik denk dat je het voor een groot deel best zelf in de hand hebt, maar een deel ook niet. Bv de vacht verandering, karakter verandering en
reuk verandering (voor andere reuen). Je weet stomweg niet hoe het uit gaat pakken.
Ik ken zat dikke gecastreerde reuen, maar hierbij moet ik ook weer zeggen dat dit meestal van een type baasjes is die 10 minuten slenteren 3 x per dag wel voldoende vinden.

En ik kan er niks aan doen, maar ik vind die ballen zo mooi Heel mijn gevoel zegt 'je kan toch niet zomaar een paar ballen eraf jatsen?'
en toch ben ik (voor anderen) helemaal niet tegen castreren, mits natuurlijk niet om de eerste beste kul reden.
Maar voor mezelf... ik heb er slapeloze nachten van: wat als Puchu ineens veel socialer wordt en het zelf veel meer naar zijn zin krijgt? Buiten wellicht met andere honden kan spelen, veel meer rennen en rauzen.... Maar wat als hij dik wordt, wat als hij ook tegen teven lelijk gaat doen? en geen prachtige ballen meer en wat als hij in de narcose blijft, je kan me weggooien dan.
Pffff... Ik wou dat ik simpeler was.

Daarom zou ik sowieso eerst voor zo'n implantaat kiezen. Merk je dat het positieve effect heel minimaal is, dan laat je het gewoon weer uitwerken.

Zoek stok! schreef:Ik ken een aantal honden in de buurt die zijn gecastreerd waarbij ik enorme verschillen zie ervoor en erna.

Zoals?

Volgens mij kun je van tevoren niet voorspellen hoe groot het effect op de hond zal zijn.

Ik denk ook niet dat je dat kunt.Het karakter blijft gewoon het zelfde(pittig blijft pittig) maar gedragingen kunnen anders worden bijvoorbeeld.En dat bedoel ik in de zin van beter hanteerbaar worden.
Bij langharige honden krijg je vaak plofvachten,maar ik vind dat van minder belang als je geen fokplannen hebt.

marian* schreef:

Zoek stok! schreef:Ik ken een aantal honden in de buurt die zijn gecastreerd waarbij ik enorme verschillen zie ervoor en erna.

Zoals?

'Minder hond' zeg maar. Minder bespiering, slechte vacht, minder actief, minder pit. En ik ken er ook een aantal die altijd de lul is. Deze reuen waren eerst heel wat in hondenland en worden nu bereden en totaal niet serieus genomen.

Ik verbaas me er eigenlijk over dat ik de verschillen moet uitleggen. Je gaat toch niet beweren dat het geen klap uitmaakt of een reu ballen heeft of niet, dan zou het merendeel van de reuen gewoon intact blijven lijkt me Maar hoe en in welke mate de reu verandert, dat verschilt erg. En dat heeft echt niet alleen met de baas te maken. Een hond waarbij ik het verschil heel groot vind (en Bram ook), is een labrador waarvan de bazen veel met de hond doen. Dus echt niet alleen de 10-minuten-lopen-honden.

MARC_S schreef:Ik vind een puspiemel ook normaal. Welke reu heeft dat nou niet zo nu en dan? Dapper had dat ook wel eens en hij had echt nergens last van hoor. Beetje schoonlikken. Ik heb liever een reu met een puspiemel dan een reu met een ingevallen kop en een andere manier van doen. Ik hou van hanige trotse honden en dus ook van reuen. En ik vind een gecastreerde reu gewoon niet zo leuk. Dan neem ik wel een sierlijk en mooi teefje als ik dat wil.

Een hengst is ook geen ruin en een reu is dus geen gecastreerde reu. Zelfde effect alleen letten veel mensen niet zo op het gedrag en uiterlijk van een hond dat dat echt van belang is. Ik vind het voor mezelf wel echt van belang. Dat is persoonlijk maar ik vind het dus wel larie om mij te gaan overtuigen van het feit dat dit niks uitmaakt. Alsof een Spaanse hengst in dressuur hetzelfde gedrag en plaatje geeft als een ruin? Alsof een hengstenkeuring er hetzelfde uitziet als een ruinenkeuring? Als je op mijn manier naar honden kijkt is het verschil tussen een reu en een gecastreerde reu ook zo groot. De reu is de hengst en de castraat is de ruin. Weg show en weg pit. Erg jammer en niets kan mij overtuigen van het tegendeel aangezien ik zelf ogen en opmerkvermogen bezit

Ik begrijp geloof ik wel wat je bedoeld qua uitstraling (op die ingevallen kop na dan, dat is me nog nooit opgevallen bij gecastreerde reuen), maar wordt de hond er ongelukkiger van als hij minder hanig/trots/fier is of een ingevallen kop heeft? Een hond denkt toch niet 'vroeger, toen was ik nog een echte kerel en zag iedereen van verre aan mij dat ik ballen had'.
Ik had Boy echt niet laten castreren als hij geen prostaatproblemen had maar dit zijn wel de laatste qua nadelen waar ik me zorgen om kan maken, ondanks dat ik Boy een prachtige reu vind om te zien.
Dan vind ik nadelen zoals de mogelijkheid om lekker te gaan ruiken voor andere reuen of de kans om sneller dik te worden veel meer iets om bij stil te staan als castratie overwogen wordt.

ik ken er vele waarbij al die vreselijke dingen niet het geval is

ik ben niet vóor castratie, maar ik ben ook niet zo anti, zoals jullie ( linda, Marc) zijn.

ik stoor me er enorm aan, dat jullie castraten als gehandicapten kunnen omschrijven, mensen die hun reuen laten castreren geen reuen liefhebbers zijn, of zelfs geen ras liefhebbers.

prima dat jullie ( nu) anders denken, maar maak iemand anders zijn of haar keuze niet tot iets vreselijks aub.

Nou ja, ik geef Caro. zelfs de tip om een implantaat te proberen

is dat een reactie op mijn stukje ?

oke, dat deed je idd, maar daarnaast ben je wel erg veroordelend en negatief over castraten of mensen die dat doen.

ik vind het van de zotte dat ik mijzelf moet verantwoorden over een keuze, iets in tienvoud moet uitleggen en dat het dan misschien wel oke bevonden wordt, ik kan een topic van laatst nog goed herinneren, ik wilde even mijn ei kwijt en wat tips, gut zeg, het werd een weet ik veel hoeveel pagina's tellend topic over castratie en de verdoemenis ervan.
ik kan hier nauwelijks meer iets vragen over schrijven over Ollie of Mandu, want direct BAM.. die ballen he...

Zoek stok! schreef:Daarom zou ik sowieso eerst voor zo'n implantaat kiezen. Merk je dat het positieve effect heel minimaal is, dan laat je het gewoon weer uitwerken.

Als we ertoe over zouden gaan, dan gaan we dit sowieso natuurlijk eerst proberen.
Uiteraard

Maar goed, ook hierbij zit ik met tig vragen en bedenkingen: ballen die krimpen ( ), hormonen die toegediend worden en het produkt is nog maar kort op de markt. De lange termijn gevolgen zijn niet bekend.

Dus het is niet zo dat ik denk 'ik gooi er even een implantaatje in'.
Als ik alles afweeg, dan lijkt me dat natuurlijk wel een veel betere keuze dan direct castreren.

yamie schreef:
ik stoor me er enorm aan, dat jullie castraten als gehandicapten kunnen omschrijven,

Ja , ik moet zeggen dit met Noor eens te zijn. Er wordt vaak negatief hier over gecastreerde reuen gesproken. In zijn algemeenheid, niet alleen door Marc en Linda. ( en ik zal dan wel een blinde vlek hebben maar als ik dan naar mijn honden kijk zie ik niet wat er geschreven wordt.)
Ook ik ben niet ontzettend voor of ontzettend tegen castratie.
Medisch is al helemaal geen twijfel en bij gedrag wat zo de spuigaten uitloopt ( en dan bedoel ik niet 3 nachtjes piepen of 2 dagen niet eten ) en je niet weg krijgt met trainen ,trainen en nog eens trainen, goed over nagedacht en alles in ogenschouw genomen te hebben en er geheel achter staan...en er wordt dan een beslissing genomen..ook daar kan ik inkomen.
Maar geen van mijn honden nu die gecastreerd zijn ( en ook Bassie ,ja Bassie op het eind door de Cushing, en Liam ) waren lui, vadsig of hadden een doffe blik in de ogen.
Tuurlijk zal er misschien heus te zien dat zij gecastreerd zijn , wellicht waren ze anders qua gedrag geweest waren ze nog volle reu geweest maar de manier hoe erover geschreven wordt geeft mij ook wat irritatie.

yamie schreef:is dat een reactie op mijn stukje ?

oke, dat deed je idd, maar daarnaast ben je wel erg veroordelend en negatief over castraten of mensen die dat doen.

ik vind het van de zotte dat ik mijzelf moet verantwoorden over een keuze, iets in tienvoud moet uitleggen en dat het dan misschien wel oke bevonden wordt, ik kan een topic van laatst nog goed herinneren, ik wilde even mijn ei kwijt en wat tips, gut zeg, het werd een weet ik veel hoeveel pagina's tellend topic over castratie en de verdoemenis ervan.
ik kan hier nauwelijks meer iets vragen over schrijven over Ollie of Mandu, want direct BAM.. die ballen he...

O dat zal best, dat ik ook erg ongenuanceerd over kan komen in een discussie. Dat ik pertinend tegen castratie ben en de mensen die dat doen maar eikels vind. In werkelijkheid ben ik genuanceerder. Waar mij de haren van rechtop gaan staan, is voordoen alsof castratie geen enkele invloed op een reu heeft. Geen idee waarom ik daar zo sterk op reageer. En waar ik ook de balen van heb, is willens en wetens een bepaald ras in huis nemen en dan klagen over de specifieke kenmerken van het ras. En de oplossing is dan ballen eraf. Ik doel met name op Kooikers, omdat ik daar nogal wat castratieverhalen over heb gehoord en gelezen. En dan nog prima he, als je castreert omdat je je verkeken hebt op het korte lontje. Kan gebeuren. Maar dan een jaar later gewoon weer een Kooikerreu erbij nemen. Daar zakt m’n broek echt vanaf.

Maar nee, ik ben niet pertinent tegen castratie. Als de hond beter hanteerbaar wordt voor de eigenaar, wie ben ik dan om dat te veroordelen. Het zou alleen wel goed zijn als mensen zich realiseren dat reuen bepaalde kenmerken hebben. Als je al schrikt van een paar dagen piepen, patsen en op een andere hond rijden….tsja dan reageer ik daar wel op met de opmerking dat dit normaal reuengedrag is en dat de persoon in kwestie geen reuenmens is. Overigens kan ik me niet herinneren dat ik jouw keuze heb veroordeeld.

yamie schreef: ik stoor me er enorm aan, dat jullie castraten als gehandicapten kunnen omschrijven, mensen die hun reuen laten castreren geen reuen liefhebbers zijn, of zelfs geen ras liefhebbers.

ik ook hoor , als je kijkt naar Flirt en Eagle dan is die kleine Flirt meer reu in zijn gedrag dan een Eagle met ballen.

Overigens. Als dit nog gaat over de doggy discussie. Ik had al in dat topic uitgelegd dat ik zo heftig reageerde op die castratie omdat ik niet snap waarom er nou juist een intacte terrier in huis moest komen. Daarbij kun je er toch wel vanuit gaan dat je daar niet de allermakkelijkste reu aan hebt. Dat blijkt inderdaad en dan moet de hond razendsnel aangepast worden door een operatie.

In topics waar de eigenaar serieus met gedrag aan de gang is geweest en dan besluit om te castreren, reageer ik heel anders. Bij Tobi van Githa was ik bijvoorbeeld groot voorstander van het implantaat. Omdat ik dacht dat het zou kunnen helpen om bepaald gedrag in goede banen te leiden. Het effect blijkt echter minimaal qua gedrag, dat vind ik heel jammer voor haar.

Ik erger me ook wel eens aan de ongenuanceerde uitlatingen over gecastreerde reuen. Ik zie ook wel eens dikke, vadsige, luie lodderhonden (meestal labjes of gr's) en ja, die zijn gecastreerd.
Maar dat ligt dan in mijn ogen zeker meer aan het niet fatsoenlijk uitlaten dan aan het ontbreken van een paar ballen.
Wat betreft veranderingen in de hond na castratie: wat mij betreft alleen maar positieve veranderingen. En uiteindelijk in Cody's geval zal het voor hem ook alleen maar positief zijn. Namelijk dat hij nu vrij kan lopen, minder gecorrigeerd wordt, een betere band met mij heeft, etc.
't Lijkt me voor een hond ook niet prettig om altijd en eeuwig in een soortement fysieke en geestelijke houdgreep te moeten worden gehouden.
Bovendien ben ik heel eerlijk: als ik Cody niet had laten castreren had ik hem denk ik niet kunnen houden. Dan was het herplaatsing geworden. En wie wil nou zo'n collie? Laten we eerlijk zijn: de mensen die voor dit ras kiezen, willen geen Cody. Dus was het waarschijnlijk een lijdensweg voor hem geworden, met naar alle waarschijnlijkheid de roze spuit als eindstation.
Nu heeft hij rust in de kop en in zijn lijf (relatief dan, want het blijft niet de makkelijkste collie ), we hebben eindelijk een band samen (eerlijk gezegd had ik bijna een hekel aan hem gekregen in zijn ballentijdperk) en hij past in de roedel.
De meiden hebben geduld met zijn fratsen, met zoonlief durf ik hem eindelijk samen te laten, ik hoef hem nooit meer weg te sluiten als er vriendjes komen spelen en hij probeert de katten niet meer om zeep te helpen.
Er wordt nooit op hem gereden door andere reuen en hij heeft nog steeds een heilig ontzag voor teefjes. Zelfs formaat chihuahua. En hij kan met de meeste reuen tegenwoordig overweg in die zin dat hij er niet meer zomaar opklapt en, zolang ze hem met rust laten, hij hen ook met rust laat.

Ik propageer echt niet dat iedere reu moet worden gecastreerd. Zeker niet. Net zoals ik er op tegen ben om zomaar een teef te castreren (wat uiteindelijk een veel grotere ingreep is!). Tuurlijk niet. Maar soms kan het voor alle partijen wel de beste oplossing zijn.
Een beetje grijs denken kan geen kwaad.

Laat ik overigens nog even vermelden dat ik sowieso nooit meer een collie uit deze lijn wil hebben en ook nooit meer een reu. Blijkt dat ik toch een tevenmens bij uitstek blijk te zijn.

Zoek stok! schreef:

yamie schreef:is dat een reactie op mijn stukje ?

oke, dat deed je idd, maar daarnaast ben je wel erg veroordelend en negatief over castraten of mensen die dat doen.

ik vind het van de zotte dat ik mijzelf moet verantwoorden over een keuze, iets in tienvoud moet uitleggen en dat het dan misschien wel oke bevonden wordt, ik kan een topic van laatst nog goed herinneren, ik wilde even mijn ei kwijt en wat tips, gut zeg, het werd een weet ik veel hoeveel pagina's tellend topic over castratie en de verdoemenis ervan.
ik kan hier nauwelijks meer iets vragen over schrijven over Ollie of Mandu, want direct BAM.. die ballen he...

O dat zal best, dat ik ook erg ongenuanceerd over kan komen in een discussie. Dat ik pertinend tegen castratie ben en de mensen die dat doen maar eikels vind. In werkelijkheid ben ik genuanceerder. Waar mij de haren van rechtop gaan staan, is voordoen alsof castratie geen enkele invloed op een reu heeft. Geen idee waarom ik daar zo sterk op reageer. En waar ik ook de balen van heb, is willens en wetens een bepaald ras in huis nemen en dan klagen over de specifieke kenmerken van het ras. En de oplossing is dan ballen eraf. Ik doel met name op Kooikers, omdat ik daar nogal wat castratieverhalen over heb gehoord en gelezen. En dan nog prima he, als je castreert omdat je je verkeken hebt op het korte lontje. Kan gebeuren. Maar dan een jaar later gewoon weer een Kooikerreu erbij nemen. Daar zakt m’n broek echt vanaf.

Maar nee, ik ben niet pertinent tegen castratie. Als de hond beter hanteerbaar wordt voor de eigenaar, wie ben ik dan om dat te veroordelen. Het zou alleen wel goed zijn als mensen zich realiseren dat reuen bepaalde kenmerken hebben. Als je al schrikt van een paar dagen piepen, patsen en op een andere hond rijden….tsja dan reageer ik daar wel op met de opmerking dat dit normaal reuengedrag is en dat de persoon in kwestie geen reuenmens is. Overigens kan ik me niet herinneren dat ik jouw keuze heb veroordeeld.

ik snap je wel hoor, ik reageer ook wel zo, op iemand die castratie als oplossing ziet voor alles, en die die snel beslist tot.

in mijn geval 2 reuen, beide buiten hun "puber" leeftijd, dus met volwassen worden had het niks te maken, Bo had prima reu kunnen blijven, alleen kon dat toen gewoon niet.
Ollie heeft jaren lang mijn huis onder gepist, ik heb en had dat ook geaccepteerd , dat is Ol, als Ol ook als reu "dienst" kon doen? dan waren zijn ballen er niet af geweest. dat was niet het geval, waarom mag ik dan niet kiezen of gokken op een iets makkelijker leven samen?
en dat is in mijn ogen dus echt niet, omdat ik niet van reuen hou, maar ik leef hier wel met een roedel, teven die niet gelijk loops zijn, Ollie hoeft nu nooit meer gescheiden te leven van zijn meiden ( Thica is zijn grootste vriendin en toen ollie gecastreerd werd, wist ik nog niet dat nu ook Thica nooit meer loops word)
de nadelen zullen hier reuze meevallen, dat weet ik zeker.

en zijn ze er wel? nou ja.. so be it, ik weet alleen wel, dat zowel Bo als Ollie geen gehandicapte honden zijn en dat ik helemaal niet makkelijk denk.

yamie schreef:ik weet alleen wel, dat zowel Bo als Ollie geen gehandicapte honden zijn en dat ik helemaal niet makkelijk denk.

Dat denk ik ook niet en zeg ik nergens. Als ik heftig reageer op iemand die z'n hond laat castreren, wil dat niet zeggen dat ik die lijn naar iedereen doortrek. De opmerkingen naar doggy zijn dus niet bedoeld voor iedereen die de keuze heeft gemaakt. Sterker nog, er zijn best gevallen – buiten de medische – waarbij ik castratie heel goed snap. Ik weet ook dat ik in zekere zin makkelijk praten heb met een reu die gewoon reu is en geen extreme dingen laat zien in gedrag. Maar ik heb ook heel hard gewerkt om bepaalde dingen voor elkaar te krijgen. Ik ben wel eens huilend van het trainingsveld gelopen omdat ik totaal geen contact met Bram kreeg vanwege een loopse teef. Het is dus echt niet zo dat ik helemaal niet weet hoe vervelend een reu kan zijn Het is hetzelfde met het benchverhaal. Als ik daar kritisch op reageer, wil dat niet zeggen dat ik iedereen die een bench in huis heeft veroordeel. Wel wil ik graag een tegengeluid laten horen, dat het ook zonder kan

Zoek stok! schreef:Nou ja, ik geef Caro. zelfs de tip om een implantaat te proberen

Ik vind dat blijven horen onder het kopje "chemische castratie" en zoals heel vaak te lezen is heeft dat vaak effecten die met een chirurgische castratie lang niet altijd gebeuren.
Wat ik althans over chemische castraties heb gelezen en gezien komt toaal niet overeen met wat ik van een chrirugische ken.
Het is en blijft namaak

lieke schreef:Ik erger me ook wel eens aan de ongenuanceerde uitlatingen over gecastreerde reuen. Ik zie ook wel eens dikke, vadsige, luie lodderhonden (meestal labjes of gr's) en ja, die zijn gecastreerd.
Maar dat ligt dan in mijn ogen zeker meer aan het niet fatsoenlijk uitlaten dan aan het ontbreken van een paar ballen.
Wat betreft veranderingen in de hond na castratie: wat mij betreft alleen maar positieve veranderingen. En uiteindelijk in Cody's geval zal het voor hem ook alleen maar positief zijn. Namelijk dat hij nu vrij kan lopen, minder gecorrigeerd wordt, een betere band met mij heeft, etc.
't Lijkt me voor een hond ook niet prettig om altijd en eeuwig in een soortement fysieke en geestelijke houdgreep te moeten worden gehouden.
Bovendien ben ik heel eerlijk: als ik Cody niet had laten castreren had ik hem denk ik niet kunnen houden. Dan was het herplaatsing geworden. En wie wil nou zo'n collie? Laten we eerlijk zijn: de mensen die voor dit ras kiezen, willen geen Cody. Dus was het waarschijnlijk een lijdensweg voor hem geworden, met naar alle waarschijnlijkheid de roze spuit als eindstation.
Nu heeft hij rust in de kop en in zijn lijf (relatief dan, want het blijft niet de makkelijkste collie ), we hebben eindelijk een band samen (eerlijk gezegd had ik bijna een hekel aan hem gekregen in zijn ballentijdperk) en hij past in de roedel.
De meiden hebben geduld met zijn fratsen, met zoonlief durf ik hem eindelijk samen te laten, ik hoef hem nooit meer weg te sluiten als er vriendjes komen spelen en hij probeert de katten niet meer om zeep te helpen.
Er wordt nooit op hem gereden door andere reuen en hij heeft nog steeds een heilig ontzag voor teefjes. Zelfs formaat chihuahua. En hij kan met de meeste reuen tegenwoordig overweg in die zin dat hij er niet meer zomaar opklapt en, zolang ze hem met rust laten, hij hen ook met rust laat.

Ik propageer echt niet dat iedere reu moet worden gecastreerd. Zeker niet. Net zoals ik er op tegen ben om zomaar een teef te castreren (wat uiteindelijk een veel grotere ingreep is!). Tuurlijk niet. Maar soms kan het voor alle partijen wel de beste oplossing zijn.
Een beetje grijs denken kan geen kwaad.

Laat ik overigens nog even vermelden dat ik sowieso nooit meer een collie uit deze lijn wil hebben en ook nooit meer een reu. Blijkt dat ik toch een tevenmens bij uitstek blijk te zijn.

Ik heb even een zin vet gemaakt en dat is precies ook waar ik mee zit.
Natuurlijk vind ik het zelf ook leuker als mijn reu niet iedere andere reu als een groot tegenstander ziet en ik makkelijker kan lopen, maar als ik zie hoe enorm gestressed Puchu de laatste dagen is geweest, dan moet dat ook een kleine ramp voor hemzelf zijn.
Wat ik eraan zie, is in ieder geval echt geen gelukkig relaxte hond.
Natuurlijk snap ik dat dit ook niet altijd zo kan zijn en blijft het bij een paar dagen in het jaar, dan is het allemaal wel overkomelijk.
Maar als een hond, of in mijn geval Puch, constant zo hevig zou reageren, dan lijkt het me voor het beestje zelf ook geen doen.

Ik vind het in ieder geval een draak van een beslissing

marian* schreef:

Zoek stok! schreef:Nou ja, ik geef Caro. zelfs de tip om een implantaat te proberen

Ik vind dat blijven horen onder het kopje "chemische castratie" en zoals heel vaak te lezen is heeft dat vaak effecten die met een chirurgische castratie lang niet altijd gebeuren.
Wat ik althans over chemische castraties heb gelezen en gezien komt toaal niet overeen met wat ik van een chrirugische ken.
Het is en blijft namaak

Ik heb wel begrepen dat als chemische castratie echt een positieve invloed heeft, een definitieve castratie dit zeer waarschijnlijk ook zal hebben.
Echter, als het geen invloed heeft, zegt dit lang weer niet alles over een definitieve castratie.

Het kán een indicatie zijn en that's it.

Dat is om het allemaal nog iets moeilijker te maken

Zoek stok! schreef:

yamie schreef:ik weet alleen wel, dat zowel Bo als Ollie geen gehandicapte honden zijn en dat ik helemaal niet makkelijk denk.

Dat denk ik ook niet en zeg ik nergens. Als ik heftig reageer op iemand die z'n hond laat castreren, wil dat niet zeggen dat ik die lijn naar iedereen doortrek. De opmerkingen naar doggy zijn dus niet bedoeld voor iedereen die de keuze heeft gemaakt. Sterker nog, er zijn best gevallen – buiten de medische – waarbij ik castratie heel goed snap. Ik weet ook dat ik in zekere zin makkelijk praten heb met een reu die gewoon reu is en geen extreme dingen laat zien in gedrag. Maar ik heb ook heel hard gewerkt om bepaalde dingen voor elkaar te krijgen. Ik ben wel eens huilend van het trainingsveld gelopen omdat ik totaal geen contact met Bram kreeg vanwege een loopse teef. Het is dus echt niet zo dat ik helemaal niet weet hoe vervelend een reu kan zijn Het is hetzelfde met het benchverhaal. Als ik daar kritisch op reageer, wil dat niet zeggen dat ik iedereen die een bench in huis heeft veroordeel. Wel wil ik graag een tegengeluid laten horen, dat het ook zonder kan

Dat huilend van het trainingsveld lopen, heb ik dus gehad met Puch en andere reuen... geen contact, niks nada, wat ik ook probeerde.
Ik heb me verrot getraind en wat een schat en goed luisterende hond is hij, zolang er geen andere reu in de buurt is en op dat moment verlies ik eigenlijk alle controle over hem. Onbereikbaar.
Ik heb met mijn handen echt in het haar gezeten, hoe kon het in hemelsnaam zo zijn dat ik niet tot hem door kon dringen?
Ik heb potverdorie jaren met een Rottweiler getraind bij niet de eerste de beste werkgroep :M:

Nu is hij nog altijd een kleine ramp met reuen, maar ik het het grotendeels laten varen.... bij mij was de koek op en ik vond het best; dan valt hij potverdorie maar uit, kan mij het ook schelen.
En die relaxte houding van mij, heeft hem relaxter gemaakt. Nog lang niet kan ik met een rustige Puchu langs een reu lopen, maar het complete doordraaien van hem is wel een stuk minder geworden en heel soms is hij een klein beetje rustig of krijg ik hem op afstand er wel rustig langs.
2,5 jaar trainen..... ik kan letterlijk zeggen bloed, zweet en tranen.

En het klinkt soms zo rot, want het is net of hij helemaal niet leuk is, maar dat is hij wél.
Hij is absoluut een geweldige hond, luistert goed, nooit enige agressie tegen mensen, wij kunnen alles met hem doen en hij is een grote knuffelkont.
Hij moet alleen geen reu zien, want dan gaat het licht uit bij hem.

Caro. schreef:

Maar voor mezelf... ik heb er slapeloze nachten van: wat als Puchu ineens veel socialer wordt en het zelf veel meer naar zijn zin krijgt? Buiten wellicht met andere honden kan spelen, veel meer rennen en rauzen.... Maar wat als hij dik wordt, wat als hij ook tegen teven lelijk gaat doen? en geen prachtige ballen meer en wat als hij in de narcose blijft, je kan me weggooien dan.
Pffff... Ik wou dat ik simpeler was.

Het blijft een risico Caro, ik heb staan janken toen de d.a. zei dat Fangio echt gecastreerd moest worden ivm een tumor.. en je weet dat hij niet socialer is geworden, wel met aanleg tot vatsigheid en zeker spierafname, zijn kop is wel slanker geworden en hij is niet minder gaan bewegen. Hij was wel ernstig 'depressief' (als je dat zo kan en mag noemen) geworden zo erg dat toen zelfs gesproken is in de kliniek, want ook zij erkende het probleem, over injecties om hem weer daaruit te krijgen, uiteindelijk is het opzoeken van macho reuen de oplossing geweest, daardoor werd er iets aangewakkerd waardoor hij weer een beetje uit het dal klom.
En ja ik ken ook situaties waarbij ik een reu zeker wel van zijn ballen zou laten ontdoen, want op elke regel is een uitzondering te vinden.
Wel is het zo dat er over het algemeen wel heel makkelijk over castreren gedacht wordt.

cloris schreef:

Caro. schreef:

Maar voor mezelf... ik heb er slapeloze nachten van: wat als Puchu ineens veel socialer wordt en het zelf veel meer naar zijn zin krijgt? Buiten wellicht met andere honden kan spelen, veel meer rennen en rauzen.... Maar wat als hij dik wordt, wat als hij ook tegen teven lelijk gaat doen? en geen prachtige ballen meer en wat als hij in de narcose blijft, je kan me weggooien dan.
Pffff... Ik wou dat ik simpeler was.

Het blijft een risico Caro, ik heb staan janken toen de d.a. zei dat Fangio echt gecastreerd moest worden ivm een tumor.. en je weet dat hij niet socialer is geworden, wel met aanleg tot vatsigheid en zeker spierafname, zijn kop is wel slanker geworden en hij is niet minder gaan bewegen. Hij was wel ernstig 'depressief' (als je dat zo kan en mag noemen) geworden zo erg dat toen zelfs gesproken is in de kliniek, want ook zij erkende het probleem, over injecties om hem weer daaruit te krijgen, uiteindelijk is het opzoeken van macho reuen de oplossing geweest, daardoor werd er iets aangewakkerd waardoor hij weer een beetje uit het dal klom.
En ja ik ken ook situaties waarbij ik een reu zeker wel van zijn ballen zou laten ontdoen, want op elke regel is een uitzondering te vinden.
Wel is het zo dat er over het algemeen wel heel makkelijk over castreren gedacht wordt.

Precies Cloor en jouw verhaal staat mij ook zeer goed voor ogen als ik alles afweeg tegen elkaar.
Hier in de buurt hoor ik regelmatig 'bij mij waren die ballen er allang af geweest' of Pieter die er toch makkelijker over denkt dan ik en hij krijgt dan ook jouw verhaal weer te horen en de vraag wat hij ervan denkt als Puch ook fel gaat doen tegen teven en niet alleen tegen reuen?

Het is niet zo simpel allemaal. Puchu wordt over een paar dagen pas (of al) 3 jaar. Gedrag zit er al een beetje ingesleten, maar aan de andere kant wordt hij nu juist wat stabieler en echt volwassen en is juist nu misschien veel meer te bereiken bij hem dan eerder het geval was.

Dat hij niet met reuen kan, vind ik jammer, maar niet onoverkomelijk. Alleen hoe hij de afgelopen dagen is geweest, dat was wel heel erg.
Als dat met grote regelmaat terug zou komen, dan zou ik het implantaat wel overwegen. Een definitieve castratie is op dit moment absoluut geen overweging.

Het is ook waardeloos dat gedrag, ik heb het vaak genoeg vervloekt hoor, Napoleon kan tot nu toe overweg met alles maar het zit er wel in bij hem hoor maar zijn ballen gaan er zeker niet af.
Maar goed ik heb ook 2 hengsten lopen