Het HondenForum

Senna1 schreef:

Scooby schreef:Ach, Danny wat een verdriet... Het verhaal van Senna nu klinkt exact hetzelfde als de laatste dagen van onze Lana 1,5 jaar geleden... Ook zij wilde bij vlagen niet meer eten, was sterk vermagerd en op een gegeven moment braakte ook zij alles weer uit wat ze gegeten had, maar ook zij had kleine oplevingen, waardoor je je aan de laatste strohalm hoop vastklampt... En dan die ogen inderdaad...

Je kent je eigen hond het beste en als je diep in zijn ogen kijkt, weet je wanneer het moment gekomen is. Senna zal je dat vertellen...
Heel erg veel sterkte vanavond. Geef Senna nog een knuffel van me.

Inderdaad, die kleine oplevingen... je wilt persé verbetering zien, je wilt dolgraag zien dat je de beslissing toch te vroeg hebt gemaakt, dat er nog een kans is...

Net, toen ik hem z'n eten gaf ging hij heel braaf zitten ( zoals hem geleerd is en hij altijd moest doen omdat hij je anders omver zou lopen om bij z'n brokken te komen ) en als ik dan dat koppie zie, "zie eens hoe braaf ik wacht op m'n brokken ", dan zou je in tranen uitbarsten. Je wilt verbetering zien maar zoals je ook zegt, ik zie aan hem dat het op is...

Senna1 schreef:Helaas...
Met hopeloze frustratie, machteloosheid en intens verdriet moet ik schrijven dat het ophoudt voor onze lieve Senna.
Alles wat hij gisteren gegeten heeft, veel minder dan dat hij normaal eet, is er zo'n beetje direct weer uitgekomen.
Ook z'n pillen tegen het overgeven en z'n verkoudheid dus. Ik kan met geen mogelijkheid meer zeggen welke pillen hij nu wel en niet gehad heeft maar eigenlijk maakt het ook niet meer uit.

Hij is op... Hij heeft moeite met ademhalen, rilt en trilt de hele tijd, wil niets meer behalve tegen je aanhangen zodat je heel duidelijk voelt dat z'n hart veel te snel te keer gaat. Zijn ogen staan op stil verdriet en als hij kon praten zou hij alleen nog zeggen dat het genoeg geweest is denk ik...

Na een onrustig nacht bleek hij alles, echt alles, wederom te hebben uitgebraakt en vanochtend toen hij weer moest overgeven zat er zelfs bloed bij. Hij houdt niets meer binnen en omdat hij al zo vermagerd is gaat hij dat niet lang rekken.
Drinken doet hij wel, gelukkig, nog maar het is duidelijk dat dit niet meer kan. Ik kan mijn vriend dit niet langer aan doen.

De afspraak met m'n DA is gemaakt voor vanavond zolang er niets ernstigs in zijn toestand veranderd. Ik zou het nog een dag, misschien twee, kunnen uitstellen maar ik kan het niet meer over m'n hart verkrijgen.. het zou oneerlijk zijn tegen over hem.

Verdomme... diep van binnen weet je dat het een keer komt maar wat doet het dan toch een pijn....