Het HondenForum

kan me alleen van onze laatste hond(bij mijn ouders) en mijn kat nog herinneren..

bij beide ging dat heel rustig..
Zonder gepiep enzo..

Charlotte* schreef:
Caro. schreef:
Ik vond het juist weel heel 'fijn' (vreemd woord gezien de omstandigheden, maar je snapt wel wat ik bedoel) om Moritz weer mee terug te nemen.
Bij Nouschka had ik dit niet gedaan en haar achterlaten vond ik vreselijk moeilijk.
Moritz ging mee, in zijn eigen dekentje, weer mee naar huis.

Bij het crematorium, waar we hem zelf gebracht hebben, moesten we hem uiteraard wel achterlaten en dat punt vind ik dus echt afschuwelijk

Dit gedeelte zou ik, als het even kan, nooit meer anders doen: zelf mijn hond weer meenemen en wegbrengen.
Voor mij is het een belangrijk stuk verwerking, maar uiteraard is alles hier omheen ontzettend persoonlijk en moet iedereen het doen zoals het het beste voelt.
Ik heb het ook zo gedaan met Yildah, ik kon haar echt niet bij de DA achterlaten. Ik heb haar nog twee uur thuis gehad voordat ik naar het crematorium ging. En inderdaad, het achterlaten bij het crematorium staat nog op mijn netvlies gebrand. Het besef dat dat het aller aller laatste moment is dat je je hond nog ziet en kan aanraken.....krijg er nog steeds tranen van in mijn ogen.

Erg is dat he?

En dan kom je een paar dagen later terug en krijg je een doosje met de as..... en op dat moment kan je helemaal door de grond zakken.... dat is je lieverd dan

Wat een afschuwlijke verhalen!

Gelukkig zijn mijn honden en paard rustig en zonder (extra) pijn ingeslapen.

Alle honden zijn met een onderhuidse injectie in een roes gebracht en daarna met een overdosis narcose ge-euthaniseerd.

Mijn paard is ook ingeslapen met een overdosis narcose en was al dood op het moment dat ze viel.

Zover ik het ervaren heb, hebben ze niet meer gevoeld dan bij een normale vaccinatie.

flatcoat schreef:En als jij je hond thuis wilt laten inslapen is een infuus ook niet voorhanden en bovendien moet er dan ook geprikt worden.
Denk dat er veel aan de tegenstand van de hond ligt en m.s. ook wel de vaardigheid van de d.a.

Chester hebben wij thuis inlaten slapen omdat we nog een hond hebben. Hij had nog een infuus van de operatie maar de dierenarts koos er toch voor een een anaalspuit te geven. Chester was op dat moment nog onder de morfine maar jankte behoorlijk en de dierenarts moest deze zelfs 2x plaatsen. Toen viel hij in slaap en konden we afscheid nemen. daarna was er geklier met het infuus waar het laatste spulletje door moest.
ik ben nog steeds kwaad over de anaalspuit waarom moet een hond die onder de morfine zit toch nog pijn lijden !!

Charlotte* schreef:
Caro. schreef:
Ik vond het juist weel heel 'fijn' (vreemd woord gezien de omstandigheden, maar je snapt wel wat ik bedoel) om Moritz weer mee terug te nemen.
Bij Nouschka had ik dit niet gedaan en haar achterlaten vond ik vreselijk moeilijk.
Moritz ging mee, in zijn eigen dekentje, weer mee naar huis.

Bij het crematorium, waar we hem zelf gebracht hebben, moesten we hem uiteraard wel achterlaten en dat punt vind ik dus echt afschuwelijk

Dit gedeelte zou ik, als het even kan, nooit meer anders doen: zelf mijn hond weer meenemen en wegbrengen.
Voor mij is het een belangrijk stuk verwerking, maar uiteraard is alles hier omheen ontzettend persoonlijk en moet iedereen het doen zoals het het beste voelt.
Ik heb het ook zo gedaan met Yildah, ik kon haar echt niet bij de DA achterlaten. Ik heb haar nog twee uur thuis gehad voordat ik naar het crematorium ging. En inderdaad, het achterlaten bij het crematorium staat nog op mijn netvlies gebrand. Het besef dat dat het aller aller laatste moment is dat je je hond nog ziet en kan aanraken.....krijg er nog steeds tranen van in mijn ogen.

heel herkenbaar wij hebben Chester zelf naar het inslapen naar het crematorium gebracht. was allemaal erg raar mede omdat we ook niet verwacht hadden dat we daar zouden staan hij zou gewoon na de operatie weer thuis zijn.

Intracardiac or intraperitoneal injection
When intravenous injection is not possible, euthanasia drugs such as pentobarbital can be injected directly into a heart chamber or body cavity.

While intraperitoneal injection is fully acceptable (although it may take up to 15 minutes in dogs and cats[4]), an intracardiac (IC) injection may only be performed on an unconscious or deeply sedated animal. In California, IC injection on a fully conscious animal is a crime.[5]

Moet je nagaan, hier is het zelf illegaal in bepaalde states in de US..

Inge O schreef:
Caro. schreef:
Casey schreef:
thom schreef: Kun je mij dan vertellen, waarom Buddy, onze ruim 4 jarige rui, na de 1e spuit, er nog 3 nodig had.......??
De ene hond heeft -helaas- meer nodig dan de andere. Dat is vervelend maar als je de catheter netjes laat zitten verder geen probleem. Omdat de catheter er al zit doet het ook niet extra pijn voor de hond. Bijspuiten is in mijn ogen onvergelijkbaar met in het hart of in de nieren spuiten. Daar is nooit een medische noodzaak toe. Daar reageerde ik op, niet op het feit dat er soms bijgespoten moet worden.

Kees
veel honden krijgen als voorspuit veteranquil toegediend,daarna de defintieve injectie welke tot de dood lijdt...wordt de euthesaat direct in de ader gespoten,geeft dit vaak zeer heftige reacties,dit is vaak niet zichtbaar voor de eigenaar omdat dit middel een directe verlamming veroortzaakt,maar de hond heeft wel degelijk een innerlijke strijd!

Ik snap het dus ook niet.

Eerste spuit.. hond wordt rustig en valt in slaap.
Dan merkt de hond toch sowieso niks meer? (mits hem geen ernstig pijn wordt gedaan natuurlijk). Dan kan toch in alle rust een ader gevonden worden en het definitieve middel toegediend worden?
Klopt het hart nog, dan spuit je bij.

Godzijdank zijn mijn twee honden dus rustig heengegaan, maar onze hond vroeger thuis daar duurde het ook enorm lang bij.
Die was 17 jaar en had zelfs een hartkwaal..... maar hij heeft geen injecties in zijn hart gekregen, volgens mij werd er bijgespoten.

(overigens is deze reactie absoluut geen verwijt naar wie dan ook toe, maar ik snap dus niet waarom de injecties rechtsstreeks in het hart nodig zijn).
dat die eerste spuit pijnlijk zou moeten zijn snap ik dus ook niet (dan moeten ze maar een ander middel gebruiken lijkt me) - maar het intraveneus (in de ader) toedienen van de finale spuit is gewoon niet altijd onproblematisch, jammer genoeg. de bloedsomloop kan zo danig slecht zijn dat het moeilijk is om netjes in de ader te komen (is bij sommige aders sowieso al moeilijker, ook bij mensen, ook gezonde). dan kan het in uitzonderlijke gevallen soms minder toestanden geven om rechtstreeks in het hart te spuiten (en als je eerste verdovingsspuit zwaar genoeg was hoeft dat geen nare taferelen/pijnlijke toestanden te geven).

oeps,verkeerd gepost

fayckalynn schreef:oeps,verkeerd gepost

Zeker verkeerd gepost, en je smile is niet echt van toepassing.
Mensen vertellen hier hun meest pijnlijke/verdrietige vehalen..........

Binnen nu en een paar maanden zullen we voor Charly ook dit proces gaan doormaken

En ik moet zeggen; ik schrik wel van al deze verhalen maar het maakt me ook heel goed bewust naar waar ik om moet vragen bij mijn dierenarts.

Het inslapen van Murphy 8 jaar geleden is voor mij een grote waas. Ik weet alleen nog dat het allemaal heel rustig gegaan is.. Heb er dus ook nooit over nagedacht dat het heel anders kan.

We zijn er al wel over uit dat we Charly in huis laten inslapen. Hij is vreselijk gestresst bij de DA.. Ik was in de veronderstelling dat het hetzelfde zou gaan als bij een narcose maar dan inderdaad alleen teveel middel extra, maar dat ga ik navragen. Ik weet dat je het niet altijd kunt voorkomen, maar ik realiseer me nu wel heel goed dat het ook heel anders kan gaan. Ik gruwel overigens van spuiten in hart en nieren.. Dat zal echt de allerlaatste optie zijn, als het echt niet anders kan.

Wij zitten nog met een ander dilemma..
De oncoloog heeft ons gevraagd of hij sectie mag verrichten op Charly na zijn overlijden, allemaal in het kader van het onderzoek dat gedaan wordt naar kanker bij Flatcoateds. Dat was wel even slikken, maar we gaan het waarschijnlijk wel laten doen.
Ik heb altijd gezegd; als een wezen (of het nu hond of mens is, maakt voor mij niet uit) dood is, is het lichaam alleen nog maar een omhulsel. Zijn geest leeft in mijn beleving nog verder, los van het lichaam. Als het andere honden kan helpen, vind ik dus dat we die sectie moeten laten doen.
Maar.... we willen zwart op wit dat hij daarna weer netjes dichtgemaakt wordt en naar een crematorium gebracht wordt. Kan de oncoloog ons dat niet beloven, dan doen we het gewoonweg niet. Want ook al is het een omhulsel na zijn dood, daar moet wel met respect mee omgegaan worden...

Hoi Monique, dat is inderdaad moeilijk om te beslissen..maar fijn joh dat de DA bij je thuis kan komen om het laatste te doen voor Charley..
De sektie is een hele persoonlijke beslissing..moeilijk maar zoals je al zei ook, als het andere honden kan helpen....maar toch..ik denk dat het meer de emotionele kant is ook, daar ligt je maatje, ja hij is dan wel overleden..( vul de rest maar in).
Maar moeilijk joh..
Ik hoop echt dat je het een plaatsje kan geven voor die tijd..Marion

Moniek B. schreef: Maar.... we willen zwart op wit dat hij daarna weer netjes dichtgemaakt wordt en naar een crematorium gebracht wordt. Kan de oncoloog ons dat niet beloven, dan doen we het gewoonweg niet. Want ook al is het een omhulsel na zijn dood, daar moet wel met respect mee omgegaan worden...

de honden die van ons naar utrecht zijn gegaan voor sektie zijn allemaal weer mooi dicht gemaakt , en daarna naar het crematorium gebracht .Vanuit het crematorium werden we dan gebeld of we nog afscheid wilde nemen en dat zij/hij er heel mooi bij lag . Ik denk eigenlijk dat ze dat overal wel zo doen.

Ik denk, ( makkelijk praten hoor van me, omdat ik er niet nu mee te maken heb) dat ik alleen een sektie zou doen, als het een zeldame ziekte/afwijking zou zijn..
Vooral als er andere honden mee geholpen konden worden.
Fijn dat ze het netjes afregelen en dat je toch je prive tijd hebt kunnen hebben om afscheid te nemen..Neemt nooit weg natuurlijk hoe moeilijk het is..
Marion

Dutchie63 schreef: Ik denk, ( makkelijk praten hoor van me, omdat ik er niet nu mee te maken heb) dat ik alleen een sektie zou doen, als het een zeldame ziekte/afwijking zou zijn..
Marion

ik denk dat als je honden fokt , je het ook wel moet doen , vooral als er geen duidelijke doods oorzaak gevonden is , je wilt het dan toch weten.

Ja, dat ben ik helemaal met je eens..Marion

De 'nette' manier om een dier in te laten slapen: prik aCepromazine (kalmeermiddel) in de bil (intramusculair) dan even wachten tot het dier rustig is, dan catheter aanleggen (in de arm, of in de halsader- of willekeureig welke andere ader, wat het makkelijkst is-) dan via de ader pentobarbital inspuiten. Pentobarbital is een middel dat vroeger ook wel als anestesia gebruikt werd. Nu sobredoseer je dus.
Het kan zijn dat de patient er wat langer over doet om in te slapen: daarom laat je de catheter zitten. Bijspuiten kan dan.

In hart, of -erger nog- in nieren spuiten??? Dat slaat dus absoluut nergens op. Voor de patient erg pijnlijk en nooit nodig

En nu even in de praktijk.
Je krijgt een hond die wel eens een epileptiforme toeval heeft gehad. Dan ga jij m hopelijk geen ACP geven maar, bij voorkeur, domitor. Wat krijg je dan? Juist: platte adertjes. Bovendien zijn ze van de domitor vaak niet helemaal weg, dus dan zit jij op die kleine adertjes te prutsen (want het zijn dan natuurlijk altijd kleine hondjes met kromme poten of katten) terwijl de eigenaar steeds ongeruster wordt. Als jij langer dan 5 min. zit te klooien met een infuus kan ik je op een briefje geven dat een eigenaar dat niet leuk vindt, hoe veterinair verantwoord dan ook.

Een intraperitoneale of intracardiale injectie kan echt niet bij een wakker dier. Als je echter een dier goed onder narcose brengt voelt hij echt niks meer van de intracardiale prik. En dan kan het in sommige gevallen beter zijn om, als in een vat spuiten niet lukt, inplaats van eindeloos door te klooien dan maar in het hart te spuiten.
Ik heb voor een euthanasie de patientenkaart doorgenomen en heb dus een protocol klaar liggen. Dat loop ik stap voor stap door met de eigenaar en ik vertel wat er allemaal kan gebeuren (bijv. de hond kan urine laten lopen, de ogen blijven open etc.). Bij de definitieve prik leg ik dus ook uit dat ik probeer in een vat de spuiten, maar als dat niet lukt door een slechte bloedsomloop dat het dan nodig kan zijn een prik in het hart te geven, maar dat de hond daar niks meer van voelt omdat hij in diepe narcose is.
Ik vind het wel heel erg apart van jou dat jij denkt dat op ieder dier een standaard protocol bruikbaar is. Het zijn geen machines hoor, voor elk dier apart zul je weer moeten nadenken. Ik ben trouwens ook heel benieuwd hoe jij katten euthanaseert?

Vandaag mijn eerste inslaping mee gemaakt *slik*.
rottweiler dame van 8 jaar. Bij vorige eigenaar altijd te dik geweest en laatste 3 jaar woonde zij bij een oudere man die haar prima verzorgde.
Ze kwam de praktijk (DA stage loop ik nu) en ze kon amperaan staan. Ze ging liggen, kop tussen der poten. Zo is ze blijven liggen.
Ze is dus vredig ingeslapen, wel heeft ze 2 extra spuiten gehad.

Ook werd er een cavia ingeslapen, die piepte even met de 1e spuit, maar ik moet zeggen dat ik cavia;s snel vind piepen :N:

Wel heftig hoor om dit mee te maken, vond het zo sneu voor beessie, ik zag dat ze der laatste adem uitblies

verder werd er een hond van 10, 8 (de rottie) en eentje van 6 ingeslapen. allemaal waren ze op. die van 10 was een labrador met groot gezwel en die van 6 was een berner die ook al op was.

Pfff en dan te bedenken dat Nanni ook niet lang op zich laat wachten denk ik

Bij de definitieve prik leg ik dus ook uit dat ik probeer in een vat de spuiten, maar als dat niet lukt door een slechte bloedsomloop dat het dan nodig kan zijn een prik in het hart te geven, maar dat de hond daar niks meer van voelt omdat hij in diepe narcose is

nou dat is dus the magic trick..Als alle DA dat nou deden, ( ik zeg niet dat ze het niet doen) dan denk ik dat er geen problemen zouden zijn van de eigenaars..
Als mijn beste maatje maar niet onnodig hoeft te lijden..
Marion

ellebel schreef: Ik vind het wel heel erg apart van jou dat jij denkt dat op ieder dier een standaard protocol bruikbaar is. Het zijn geen machines hoor, voor elk dier apart zul je weer moeten nadenken. Ik ben trouwens ook heel benieuwd hoe jij katten euthanaseert?

Ga eens in de bibliotheek kijken, staat vast een boek met de titel 'Best practice in Veterinary Medicine' oid. Staat vol met protocollen. Als je niet steeds het wiel opnieuw uit hoeft te vinden voorkom je vierkante en driehoekige wielen

Nadenken moet altijd, maar na het nadenken kun je gelukkig leunen op de ervaring van honderden jaren diergeneeskunde, allemaal opgeslagen in protocollen

Kat inslapen: Hals scheren, watje met alcohol erover zodat de halsader duidelijker zichtbaar wordt, spuit zetten, klaar. Dat lukte meteen de eerste keer (zonder eigenaars erbij, was een straatkat). Laatst moesten we (vriendin + ik, vriendin heeft tig jaar ervaring) een stokoude kat inslapen die op sterven na dood was. Ook toen lukte het haar meteen om de halsader te vinden.

Een nee, mijn vriendin heeft in tig jaar nog nooit een intercardiale spuit hoeven zetten. Ook niet bij katten.
Correctie: na lang nadenken toch 1 keer. Bij een 7 dagen oude moederloze kitten. Eigenar had geprobeerd de kitten met formulemelk op te laten groeien, maar die kwam volledig uitgedroogd de kliniek binnen. Bij dat wurmpje was het dus idd onmogelijk de halsader te vinden.

Waar ik benieuwd naar ben: wat doe jij met een patient in shock (=diezelfde platte aders)? Ga me niet vertellen dat je dan meer dan 5 minuten bezig bent om een geschikte ader te vinden en een infuus aan te leggen of medicijnen toe te dienen? Waarom moet het bij een euthanasie dan wel zo lang duren?

Kees

Bij een dier in shock waarbij ik geen vat kan vinden zet ik een beenmergnaald. Zijn dan toch kleine beestjes en dan gaat dat prima. Heb op de IC gewerkt dus ik kan echt wel prikken hoor, komt ook heel weinig voor dat het niet lukt maar ik vind het nogal arrogant te roepen "dat gebeurt mij nooit". Beter van tevoren voorbereid zijn zodat ALS het je eens gebeurt, je weet wat te doen.
En protocollen, ik weet dat dat hip is, maar ik pas ze voor iedere patient toch echt zelf aan. In zo'n boek staat keurig beschreven wat je in theorie het beste kunt doen, maar in praktijk heb je niet alleen te maken met het dier en je fantastisch uitgeruste kliniek met alle mogelijkheden (als je mazzel hebt) maar ook nog eens met een eigenaar met bijbehorende financiele en sociale uitdagingen. Iemand die net na een lange lijdensweg zijn vrouw aan kanker heeft verloren en die nu langs komt met zijn hond met maligne lymfoom, daar kun je niet even een protocol op loslaten hoor. Die meneer zit echt niet te wachten op een verhaal over chemo, die trekt dat niet. Ik zou nou zo blij zijn als dierenartsen eens leren dat hun vak vooral ook een sociaal vak is.... en dat wat in de boekjes staat niet altijd ook echt in de praktijk werkt. Als weinig geld heeft, dan ga je daar ook creatief mee om en ga je niet domweg aan je protocol beginnen en halverwege zonder enige kans op diagnose stoppen met de mededeling "ik heb het protocol doorlopen, maar nu is het geld op, dus houdt het op

" Dan zoek je naar de best mogelijke opwerking waarbij je grote kans hebt op succes.

Overigens, ik heb geen boek met protocollen nodig hoor, die zitten in mijn hoofd. Daar heb ik 6 jaar voor gestudeerd namelijk.

Maar we dwalen een beetje af van het onderwerp, zullen we de discussie anders via PB verder voortzetten?

Neuhhh....
Ik vind die discussie veel te interessant.
Vervolg die maar gewoon via het forum, kunnen wij eigenaren ook nog iets opsteken over de achtergronden van medisch handelen.

Ennath schreef:Neuhhh....
Ik vind die discussie veel te interessant.
Vervolg die maar gewoon via het forum, kunnen wij eigenaren ook nog iets opsteken over de achtergronden van medisch handelen.

Mee eens, heel interessant.
Enne ellebel, ben benieuwd of je een eigen praktijk hebt, oid ? Je lijkt me - wat ik er zo van lees - best een da waar ik het mee zou kunnen vinden.

ellebel schreef: En protocollen, ik weet dat dat hip is, maar ik pas ze voor iedere patient toch echt zelf aan. In zo'n boek staat keurig beschreven wat je in theorie het beste kunt doen, maar in praktijk heb je niet alleen te maken met het dier en je fantastisch uitgeruste kliniek met alle mogelijkheden (als je mazzel hebt) maar ook nog eens met een eigenaar met bijbehorende financiele en sociale uitdagingen. Iemand die net na een lange lijdensweg zijn vrouw aan kanker heeft verloren en die nu langs komt met zijn hond met maligne lymfoom, daar kun je niet even een protocol op loslaten hoor. Die meneer zit echt niet te wachten op een verhaal over chemo, die trekt dat niet. Ik zou nou zo blij zijn als dierenartsen eens leren dat hun vak vooral ook een sociaal vak is.... en dat wat in de boekjes staat niet altijd ook echt in de praktijk werkt. Als weinig geld heeft, dan ga je daar ook creatief mee om en ga je niet domweg aan je protocol beginnen en halverwege zonder enige kans op diagnose stoppen met de mededeling "ik heb het protocol doorlopen, maar nu is het geld op, dus houdt het op " Dan zoek je naar de best mogelijke opwerking waarbij je grote kans hebt op succes.

Ik ben met je eens dat een DA ook een sociale functie heeft, maar ga niet mee met je uitleg daarvan. Een DA kan niet voor de patient of de eigenaren besluiten wat er gedaan moet worden. Mischien wil die meneer met zijn hond met lymfoom er juist wel alles aan doen om nog zo lang mogelijk van zijn dier te genieten. Ik vind dus dat je moraal verplicht bent om de eigenaar alle opties aan te geven: van inslapen of alleen prednison tot de alleringewikkeldste chemokuur. De verantwoordelijke kan dan zelf, als zelfstandig persoon, de beslissing nemen.

Over geld: hier kun en mag je niet over oordelen, alleen de verantwoordelijken zelf. Ik zal je een voorbeeld geven dat ik kortgeleden heb meegemaakt.
Een Rottweiler van 70 kg, 8 jr oud en een osteosarcoma in zijn radius. De hond heeft erg veel pijn, kan niet meer lopen. Amputatie is geen optie (hond is te zwaar). De familie kwam in een taxi aan bij de kliniek: alle reden om te veronderstellen dat het financieel niet ruim zit daar (taxis zijn het vervoer voor de mensen die geen eigen auto kunnen betalen hier, en dat was aan die mensen ook te zien). Wat zijn de opties? Inslapen omdat men toch geen geld zal hebben voor alle andere mogelijkheden?
Uiteindelijk bleek dus dat deze familie verzot is op de hond. Ondanks dat het duidelijk uitgelegd is dat de hond waarschijnlijk maximaal 6 maanden te gaan heeft, heeft men besloten het aangetaste stuk bot te verwijderen, en een plaat te implanteren. Hiervoor is bovendien de allerbeste (en duurste) orthopeed van Mexico ingehuurd. De operatie heeft duizenden dollars gekost, en de chemo gaat dat ook kosten. Ikzelf zou in die situatie wellicht besloten hebben om mijn hond in te laten slapen. Maar ik kan en mag die beslissing niet nemen voor een ander.

Overigens, ik heb geen boek met protocollen nodig hoor, die zitten in mijn hoofd. Daar heb ik 6 jaar voor gestudeerd namelijk.

Weer niet eens

Mijn vriendin heeft bijna 8 jaar gestudeerd (is specialiste interne geneeskunde en zachte weefsel chirurgie bij honden en katten). Maar als het kan kijkt ze nog steeds even de literatuur door voor aan een operatie te beginnen (uitzonderingen zijn de standaarddingetjes natuurlijk). Verder worden weet ik hoeveel congressen bezocht. Behandelingsmethoden veranderen namelijk met de dag, zes jaar studeren (of acht jaar, zoals mijn vriendin) is geen garantie dat je op de hoogte bent van de laagste ontwikkelingen. Bovendien, hoeveel ervaring je ook hebt, je kunt nooit alles uit je hoofd weten.
Dat is ook te zien helaas. Mijn vriendin werkt bij een van de duurdere klinieken. Vaak komen mensen daar dus als hun eigen DA er al een zooitje van gemaakt heeft. Je zou dan willen de DA's voor ergens aan te beginnen eerst even de literatuur er op na zouden slaan

En nee, in Nederland is dat niet anders, helaas

Groetjes,

Kees

(die nu weer hard aan de studie gaat, ik heb nog minstens ruim vier jaar te gaan namelijk

)

Casey schreef:Ik vind dus dat je moraal verplicht bent om de eigenaar alle opties aan te geven: van inslapen of alleen prednison tot de alleringewikkeldste chemokuur. De verantwoordelijke kan dan zelf, als zelfstandig persoon, de beslissing nemen.

Hier ben ik het zo vreselijk hartgrondig mee eens!!!

Toen wij een week of vier geleden met Charly naar de da gingen om naar de bobbel (die dus uiteindelijk een histiocytair sarcoom bleek te zijn) te laten kijken, gaf de da helemaal geen opties. Toen ik vroeg naar potentiele behandelingen zei hij zoiets dat chemo bestaat maar dat dat alleen maar veel geld kost en dat de hond er heeel erg ziek van wordt. Ik quote "alleen maar mensen in het westen doen dat" op een toon die aangaf dat je toch wel heel mesjogge bent als je dat doet....

Casey schreef:Over geld: hier kun en mag je niet over oordelen, alleen de verantwoordelijken zelf. Ik zal je een voorbeeld geven dat ik kortgeleden heb meegemaakt.
Een Rottweiler van 70 kg, 8 jr oud en een osteosarcoma in zijn radius. De hond heeft erg veel pijn, kan niet meer lopen. Amputatie is geen optie (hond is te zwaar). De familie kwam in een taxi aan bij de kliniek: alle reden om te veronderstellen dat het financieel niet ruim zit daar (taxis zijn het vervoer voor de mensen die geen eigen auto kunnen betalen hier, en dat was aan die mensen ook te zien). Wat zijn de opties? Inslapen omdat men toch geen geld zal hebben voor alle andere mogelijkheden?
Uiteindelijk bleek dus dat deze familie verzot is op de hond. Ondanks dat het duidelijk uitgelegd is dat de hond waarschijnlijk maximaal 6 maanden te gaan heeft, heeft men besloten het aangetaste stuk bot te verwijderen, en een plaat te implanteren. Hiervoor is bovendien de allerbeste (en duurste) orthopeed van Mexico ingehuurd. De operatie heeft duizenden dollars gekost, en de chemo gaat dat ook kosten. Ikzelf zou in die situatie wellicht besloten hebben om mijn hond in te laten slapen. Maar ik kan en mag die beslissing niet nemen voor een ander.

Opnieuw helemaal eens! Ik was na het bezoek met Charly ook heel erg kwaad; wie denkt die DA wel dat hij is! Hij kan niet in mijn portemonnee kijken en dan nog...

Wij zijn zo 'bijdehand' geweest en hebben meer informatie gezocht, uiteindelijk bij de oncoloog terecht gekomen voor een second opinion. Helaas blijken we Charly met niets anders te kunnen helpen dan pijnstilling en nog veel leuke dingen laten doen maar als de mogelijkheid zou bestaan zou ik er leningen voor afsluiten om hem te kunnen helpen. En wij hebben in elk geval het gevoel dat we alles voor hem hebben gedaan wat we kunnen, en dat zou heeeeel anders geweest zijn als ik na het bezoek aan de 1e da naar huis gegaan was en gewacht had totdat het niet meer kon.

Natuurlijk moet je mensen alle opties geven. Maar dat betekent dat je niet alleen noemt wat er in je boeken staat als de beste optie. Ik ken genoeg praktijken waar er alleen de beste behandeling of euthanasie mogelijk is, geen tussenweg omdat dat niet is zoals het hoort. Daar zit het misverstand tussen ons hier: ik zou de meneer met de hond met lymfoom ook wel de optie van chemo geven, maar er zeker niet over doordrammen omdat dat nou eenmaal "de" behandeling is. Je kunt mensen niet de beste behandeling opdringen, maar dat bedoel jij denk ik ook niet. Ik zie dat echter wel vaak gebeuren, dat mensen bijna een schuldgevoel wordt aangepraat als ze niet de optimale behandeling kiezen, en dat vind ik niet altij eerlijk.

Over het naslaan van literatuur: ik heb het natuurlijk over standaard protocollen. Natuurlijk zoek ik ook wel eens wat op. Maar ik kijk niet voor iedere patient in mijn boeken, dat weet ik heus wel.
Wel grappig dat je bij jullie in 8 jaar specialist bent, hier is het 6 jaar + 1 jaar roulant + 4 jaar SIO = 11 jaar. Hoe lang duurt de basis studie dan?

Ik ben het wel met je eens (goh

) dat er een hoop gerommeld wordt hier in Nederland. Bovenstaand verhaal van Moniek B is wel een behoorlijk stuitend voorbeeld. Maar eerlijk gezegd? Ik heb liever dat iemand gewoon zegt: "ik heb hier geen verstand van, ik stuur door" dan dat hij zijn boeken er bij pakt en zelf los gaat. Ik krijg tamelijk veel doorverwijzers die epilepsie hebben, en ik heb liever een patient die nog helemaal niet is opgewerkt dan eentje waarbij de dierenarts zonder al te veel structuur alles heeft gedaan wat hij in de boeken kon vinden en er uiteindelijk toch niet uit komt. Uiteindelijk heeft iedereen zijn eigen manier van werken en zijn eigen ervaringen, en komt daarmee tot de beste resultaten. Ieder boek wat je naslaat zal toch net iets anders zeggen, en dat komt omdat zo'n boek ook is geschreven door een dierenarts met zijn eigen ervaringen en voorkeuren.
Bijvoorbeeld: wat mijn collega een geweldige anaesthesie vindt, vind ik verschrikkelijk. En hij kan weer niet werken met de mijne. Dat betekent niet dat de ene beter is dan de andere, ze zullen beide wel in een boek beschreven staan als een goede anaesthesie. Maar dat betekent nog niet dat het vor mij ook goed is om mee te werken, je moet er ervaring mee hebben, weten wat je kunt verwachten en het moet je liggen.

Is dit nog een beetje een samenhangend verhaal

? Ben net wakker

Een paar maanden geleden ook mijn kat laten inslapen , hij was al voor onderzoek bij de DA , dus na het horen van de uitslag wat je niet hoopt te krijgen het besluit genoemen. Dat na een periode van veel pijn en ellende het genoeg was geweest.
Had er totaal geen ervaring mee hoe of wat , maar DA heeft de tijd genoemen om het uit te leggen, Na inderdaad I.M. injectie is hij rustig in mijn armen in slaap gevallen , voor me gevoel duurde dat erg lang, werkelijkheid weet ik niet mee , heeft erna een injectie in het hartje gekregen, maar daar heeft hij volgens mij niets meer van gemerkt, hij was al zo ver weg... En ja het zag er niet prettig uit , maar het ging allemaal zo rustig en kalm.

Even een vraagje aan de mensen die er verstand van hebben.
Q hebben we gisteren laten inslapen.
Eerst een prik in de bil waarna hij heel snel in diepe slaap ging. Daarna in een ader in zijn poot de welbekende roze spuit. De DA spoot deze heel erg langzaam in. Echt heel erg langzaam. Wat is de reden daarvoor? Wat kan er gebeuren als je deze spuit in 1x snel leeg spuit in een ader?
Het is allemaal vlekkeloos verlopen. Een mooiere dood hadden wij ons niet kunnen wensen.

Cleo schreef:Even een vraagje aan de mensen die er verstand van hebben.
Q hebben we gisteren laten inslapen.
Eerst een prik in de bil waarna hij heel snel in diepe slaap ging. Daarna in een ader in zijn poot de welbekende roze spuit. De DA spoot deze heel erg langzaam in. Echt heel erg langzaam. Wat is de reden daarvoor? Wat kan er gebeuren als je deze spuit in 1x snel leeg spuit in een ader?
Het is allemaal vlekkeloos verlopen. Een mooiere dood hadden wij ons niet kunnen wensen.

Fijn dat alles -naar omstandigheden- goed verlopen is

Over dat langzame inspuiten: volgens mij is dat niet perse nodig. Hoewel je er wel rekening mee moet houden dat de gebruikte spuiten vaak erg groot zijn (om meteen een grote overdosis toe te dienen). Zelfs als je langzaam sluit gaat er dus nog steeds aardig wat vloeistof tegelijk de ader in. Wat volgens mij dus niet zo erg zou zijn, maar waarschijnlijk heb je gewoon een aardige dierenarts die zo rustig en voorzichtig mogelijk je hond in heeft laten slapen

Kees

Cleo schreef:Even een vraagje aan de mensen die er verstand van hebben.
Q hebben we gisteren laten inslapen.
Eerst een prik in de bil waarna hij heel snel in diepe slaap ging. Daarna in een ader in zijn poot de welbekende roze spuit. De DA spoot deze heel erg langzaam in. Echt heel erg langzaam. Wat is de reden daarvoor? Wat kan er gebeuren als je deze spuit in 1x snel leeg spuit in een ader?
Het is allemaal vlekkeloos verlopen. Een mooiere dood hadden wij ons niet kunnen wensen.

Lieve Cleo,

Sommige vloeistoffen doen gewoon heel veel pijn, daarom moet je het langzaam inspuiten. Geeft geen pijn dan, en wel resultaat.....
"gelukkig", dat het met Q pijnloos is gegaan......................

thom schreef:
Cleo schreef:Even een vraagje aan de mensen die er verstand van hebben.
Q hebben we gisteren laten inslapen.
Eerst een prik in de bil waarna hij heel snel in diepe slaap ging. Daarna in een ader in zijn poot de welbekende roze spuit. De DA spoot deze heel erg langzaam in. Echt heel erg langzaam. Wat is de reden daarvoor? Wat kan er gebeuren als je deze spuit in 1x snel leeg spuit in een ader?
Het is allemaal vlekkeloos verlopen. Een mooiere dood hadden wij ons niet kunnen wensen.
Lieve Cleo,

Sommige vloeistoffen doen gewoon heel veel pijn, daarom moet je het langzaam inspuiten. Geeft geen pijn dan, en wel resultaat.....
"gelukkig", dat het met Q pijnloos is gegaan......................

dit is niet waar hoor... want juist al zou een vloeistof pijn doen.. dan is zo snel mogelijk nog steeds het beste.

casey heeft het al mooi gezegd.

een Da die het met rust en eerbied doet, maar er zit geen wetenschappelijke reden achter.

Het HondenForum

Pijnlijke euthanasie?