Het HondenForum

bah, wat naar en vervelend voor jou en moosie.
Ik ga duimen, en hopelijk is er snel uitslag en kan e rsnel wat egdaan worden

Arme Moos, vind het zo rot!!!

Hè bah wat een ongerustheid allemaal

Ik hoop dat je snel de uitslag hebt zodat er hopelijk iets aan gedaan kan worden en Moos zich snel weer beter voelt en ook stabieler blijft.

Sterkte Marloes

erg naar Marloes ...

Hè bah, net nu je even een vrolijker periode had . Wat rot nu weer...
Ik hoop zo dat de uitslag nu niet lang meer op zich laat wachten (en dat er iets tegen te doen is natuurlijk!). Sterkte Marloes, het is waardeloos allemaal..

Bah Marloes
Ontzettend kl*te weer.

Sterkte en voor jullie allebei een

Hij is de hele ochtend/middag erg onrustig geweest, wilde naar buiten maar ging daar alleen maar wat staan, wilde kluiven maar toch weer niet, kon geen lekkere plek vinden om te liggen. Ik moest 2 opstellen van 4 kantjes eruit stampen dus hij kon ook even niet op schoot liggen. Nu ligt hij na een kort rondje lekker op schoot te slapen

wat een rottoestand marloes, ik hoop dat je snel duidelijkheid krijgt over het hoe en waarom van dat smekken en die onrust.
Sterkte meid, en een knuffel voor jullie alledrie..

Dikke knuffel meis, voor jou en Moosie...

Wat een toestand toch, sterkte voor jou en Moos.

He bah Marloes het gaat dus nog steeds niet helemaal lekker met hem

Ik hoop dat je iig snel uitslag krijgt en dat je hem dan gericht kunt gaan behandelen!

Wat een ellende zeg, denk je dat het wat beter gaat begint het weer.
Heel veel sterkte. En nu ook maar hopen dat de uitslag niet lang op zich laat wachten.

Nog steeds geen berichten Marloes?
Hoe gaat het met Moos inmiddels?

Caro. schreef:Nog steeds geen berichten Marloes?
Hoe gaat het met Moos inmiddels?

Nee En ondertussen breekt het zweet me uit elke keer als de telefoon gaat, maar niks....

Lief dat je het vraagt

Moos heeft vandaag een hele rustige dag omdat ik zo hoop(te) dat de neuroloog vandaag zou bellen dat we een wandel rustdagje in hebben gelast om zo min mogelijk van huis te zijn. Saar wordt daar wat onrustig van; ligt wel, maar er hoeft maar een kat langs te rennen of ze sjeest erachteraan.
Moos slaapt, en slaapt, en slaapt. Hij is rustiger dan gisteren toen we wel gewoon normaal gewandeld hadden. Of dat er iets mee te maken heeft (met zijn spieren) weet je natuurlijik ook nooit zeker...het contast met Saar, die maar 2 jaar jonger is, is alleen zo schril.
Gisteren heeft hij ook vrij veel in zijn wagentje gezeten trouwens; ik vind hem de laatste dagen niet mooi lopen, loopt veel achter me aan. Hij rent eigenlijk alleen als hij een bekende in het bos ziet om die te begroeten. Maar uit zichzelf is het alleen hobbelen, achter me aan. Het is ook niet dat je zegt "die hond loopt kreupel", maar hij loopt gewoon niet zoals het hoort.
Een vreemde zou het alleen niet eens zien.

Moos schreef:

Caro. schreef:Nog steeds geen berichten Marloes?
Hoe gaat het met Moos inmiddels?

Nee En ondertussen breekt het zweet me uit elke keer als de telefoon gaat, maar niks....

Lief dat je het vraagt

Moos heeft vandaag een hele rustige dag omdat ik zo hoop(te) dat de neuroloog vandaag zou bellen dat we een wandel rustdagje in hebben gelast om zo min mogelijk van huis te zijn. Saar wordt daar wat onrustig van; ligt wel, maar er hoeft maar een kat langs te rennen of ze sjeest erachteraan.
Moos slaapt, en slaapt, en slaapt. Hij is rustiger dan gisteren toen we wel gewoon normaal gewandeld hadden. Of dat er iets mee te maken heeft (met zijn spieren) weet je natuurlijik ook nooit zeker...het contast met Saar, die maar 2 jaar jonger is, is alleen zo schril.
Gisteren heeft hij ook vrij veel in zijn wagentje gezeten trouwens; ik vind hem de laatste dagen niet mooi lopen, loopt veel achter me aan. Hij rent eigenlijk alleen als hij een bekende in het bos ziet om die te begroeten. Maar uit zichzelf is het alleen hobbelen, achter me aan. Het is ook niet dat je zegt "die hond loopt kreupel", maar hij loopt gewoon niet zoals het hoort.
Een vreemde zou het alleen niet eens zien.

Ik kan het me voorstellen dat je op de toppen van je zenuwen loopt inmiddels
Dat wachten is ook slopend.

Sneu hoor dat Moos zo stilletjes en rustig is. Je weet dat hij wat heeft en je kan verdorie nog helemaal niets doen

Sterkte maar weer met het wachten... en dikke knufs aan lieve Moos

Caro. schreef:
Ik kan het me voorstellen dat je op de toppen van je zenuwen loopt inmiddels
Dat wachten is ook slopend.

Sneu hoor dat Moos zo stilletjes en rustig is. Je weet dat hij wat heeft en je kan verdorie nog helemaal niets doen

Sterkte maar weer met het wachten... en dikke knufs aan lieve Moos

Ja, je wordt er lichtelijk gestoord van

Voor het schrille contast. Ik zit op de bank met de laptop, Saar op de poef voor me, Moos op de bank naast me.
Als ik opsta van de bank en mijn lijf en blik tot de hondjes richt is dit Saars reactie:



En dit die van Moos:



Dan hebben we dus in totaal vandaag 15 min aangelijnd gewandeld. Vandaar ook Saars reactie van "gaan we wat doen???"
Alleen als er bezoek komt dan gaat hij gewoon uit zijn dak net zoals altijd. Ik hoor dus ook constant "ik zie niks mis met hem hoor".
Knuffel is ie weer erg blij mee

Op die manier ziet bezoek ook niet dat er wat mis is
Moosje heeft kennelijk wel belangstelling als er actie is
Dan vergeet hij misschien eventjes hoe hij zicht voelt.
Niet vreemd hoor.
Dat overkomt de meeste honden (als ze ziek zijn).

Als het nog erg lang duurt zou je dan zelf nog een keer kunnen bellen om te vragen of de uitslag al binnen is?
Thuis je nagels op eten van de spanning snapt de dokter misschien niet eens

ranetje schreef:Op die manier ziet bezoek ook niet dat er wat mis is
Moosje heeft kennelijk wel belangstelling als er actie is
Dan vergeet hij misschien eventjes hoe hij zicht voelt.
Niet vreemd hoor.
Dat overkomt de meeste honden (als ze ziek zijn).

Nee klopt hoor, ik neem het mensen ook niet kwalijk
Moosje is een op en top mensenhond; altijd al geweest. Eten en mensen daar leeft hij voor. Nadat de biopten waren afgenomen kreeg ik hem meteen op schoot om bij te komen van de narcose. Duffer dan duf, want hij was echt 2 min. eerder dichtgenaaid. Maar als iemand hem over zijn koppie aaide ging toch dat staartje wild heen en weer. Hij leeft echt voor knuffels en aandacht. Lekker ding

Als het nog erg lang duurt zou je dan zelf nog een keer kunnen bellen om te vragen of de uitslag al binnen is?
Thuis je nagels op eten van de spanning snapt de dokter misschien niet eens

Ik neem toch eigenlijk wel aan dat er gebeld wordt zodra de uitslag binnen is. Dat ze niet na 5 dagen denken "oh ja, shit, die moesten we nog bellen".
En het is nog geen twee weken natuurlijk, en zo lang duurde dat bloedonderzoek al...

Pfffffffffffffff, dat wachten is kl*te Marloes.

ik vind 2 weken op een uitslag wachten lang hoor.

ik zelf zou aan de telefoon hangen.

WACHTEN IS GEWOON KNUDDE

lonneke schreef:ik vind 2 weken op een uitslag wachten lang hoor.

ik zelf zou aan de telefoon hangen.

Het is opgestuurd naar Amerika. De neuroloog heeft zijn best gedaan het zo enorm in te pakken dat de duane er hopenlijk vanaf blijft zei hij. Maar het kan ook nog zo zijn dat ze bij de duane het pakketje open gaan lopen maken wat ook weer voor vertraging zorgt (vind ik trouwens ook wel een achterlijk idee; snijden we eerst mijn hond open en vervolgens kan de duane zomaar even met dat pakketje gaan zitten frutten ). Daarnaast is zo'n pakketje niet altijd even snel in Amerika. Het heeft ook nog wat voeten in de aarde om weefsel op te sturen. Ik moest wat tekenen dat mijn hond geen infectie had, en de neuroloog moest ook in 8-voud dingen tekenen. Daarna moet het op een ongelooflijk ingewikkelde manier ingepakt worden. En eenmaal daar moet het dus nog bekeken worden, volgens mij gaat dat o.a met bepaalde vloeistoffen die er vast ook wel even in zullen moeten zitten. Denk ik

Pfff, dat is dodelijk vermoeiend dat wachten hé.....
Sterkte hoor...

Morgen moet ik voor het eerst sinds de uitslag kan komen weer lang weg, en nou ging ik er eigenlijk vanuit dat hij de voicemail in zou spreken als ik er niet ben. Werkt dat zo? Weet iemand dat?
Ik kan de telefoon ook doorschakelen naar bijv mijn vader, maar het is vast ook niet de bedoeling dat hij eerst mijn vader spreekt, en dan vervolgens mij ook nog moet gaan bellen want hij zal met mij verdere stappen moeten bespreken natuurlijk...

Mijn mobiele nummer hebben ze niet, maar dat schiet ook niet op aangezien ik die toch niet aan kan hebben tijdens colleges en op mijn werk.

Het lijkt mij van wel hoor dat ze inspreken. MIsschien niet de uitslag, maar wel dat ze gebeld hebben.

Caro. schreef:Het lijkt mij van wel hoor dat ze inspreken. MIsschien niet de uitslag, maar wel dat ze gebeld hebben.

Ja he? Dat dacht ik ook wel. De meeste mensen zitten natuurlijk geen hele dagen thuis zodat ze er altijd zijn als er gebeld wordt lijkt me En mobieltjes kunnen ook lang niet altijd aan. Bovendien, uitslagen zoals deze wil ik zelf ook helemaal niet in een volle spitstrein horen.

Je kan allicht even met een 'quasi-smoes' bellen... Dat je een paar dagen moeilijk bereikbaar was, maar toch even wil weten of er niet toevallig al een uitslag binnen is. Staat niet opdringerig en je weet weer even waar je aan toe bent.

Sterke met wachten M'loes

je kunt best even bellen hoor, die ongerustheid begrijpen ze echt wel, en als er geen nieuws is dan weet je dat ook direct....
Kun je gelijk even melden dat je slecht bereikbaar bent, en of ze a.u.b de voicemail inspreken...

Geer schreef:Je kan allicht even met een 'quasi-smoes' bellen... Dat je een paar dagen moeilijk bereikbaar was, maar toch even wil weten of er niet toevallig al een uitslag binnen is. Staat niet opdringerig en je weet weer even waar je aan toe bent.

Sterke met wachten M'loes

Dat vind ik wel een goede, want de komende 3 dagen is dat ook zo
Maar goed, vorige keer duurde het ook twee weken en daar ging ik nu ook wel ongeveer vanuit. Dus tot het weekend is het nou niet direct dat het te lang duurt zeg maar.

Ik vind het soms wel heel moelijk om in te schatten of hij nou echt achteruit gaat, of echt pijn/last heeft, of dat ik op een gegeven moment ook te erg op hem let....
Vanochtend hebben we 2 uur in het bos doorgebracht, Saar gelopen, Moos zo'n 45 min gelopen en de rest in zijn wagentje. Omdat ik weg moest vanmiddag ben ik aan het begin van de middag nog een klein rondje duin gaan doen, van zo'n 25 minuten.
Wagentje niet mee, want 25 minuten moet kunnen. En toch....dan rent hij eerst stukjes, is echt heel erg vrolijk en blij en huppelt, en dan na een minuut of 15 zie je hem bijna 'on the spot' inzakken qua energie. Hij ging hijgen (Moos hijgde voordat dit allemaal ging spelen echt vrijwel nooit, misschien 2 keer per jaar als het echt 25 graden was, verder nooit), en achter mee aansloffen. Ik heb hem toen even gedragen en bij het zandduin mocht hij weer lopen. Dan sjeest hij naar beneden, en weer een stukje omhoog, en weer naar beneden. Niks aan de hand zo lijkt het.
Maar dan lopen we naar huis, en dan gaat hij zo langzaam lopen dat ik hem het laatste stukje maar gedragen heb. Binnen gaat hij op de bank liggen en dan vind ik hem gewoon niet 'fijn' kijken. Gewoon een blik in zijn ogen die me niet bevalt, en hij ligt dan ook meteen knock-out, terwijl Saar nog druk met de katten aan het spelen was.

Ik vind het heel lastig inschatten allemaal, heel moelijk...