Het is weer even geleden dat ik een update over Mozes plaatste.
Inmiddels is Mozes ruim een half jaar bij mij en mijn roedel en doet hij het nog steeds uitstekend.
We hebben vanaf 21 december tot half januari een hele moeilijke tijd gehad doordat Mozes panisch was voor vuurwerk. De eerste keer werden er aan de rand van het bos lawinepijlen afgestoken. In paniek is Mozes er toen vandoor gegaan. Na drie veel te spannende uren had ik hem weer terug, omdat een man zo vriendelijk was hem te vangen en Mozes zijn penning na te kijken. Mozes was hele grote en vooral drukke wegen (midden in de spits) overgestoken. Vanaf dat moment heb ik Mozes drie weken aan de lijn gehouden. Bij iedere knal dook hij in elkaar totdat hij op een gegeven moment niet eens meer de tuin laatstaan naar buiten wilde. Oud en nieuw was een hel.
Toen de rust weer een beetje terug kwam ben ik wat gaan oefenen met gekke geluiden, want hij vindt lawaai helemaal niets als hij niet weet waar het vandaan komt. Verder ben ik een paar keer met hem naar het betreffende bos gelopen, zodat hij de weg naar huis kent. Daar hoeft hij gelukkig geen drukke wegen voor over te steken.
Inmiddels is Mozes weer helemaal de oude, loopt weer los en geniet weer. Als hij nu een harde knal hoort, blijft hij doodstil staan en scant de lucht af, maar loopt niet weg.
Het lijkt me dat Mozes nu wel gesettled is bij mij en mijn roedel. Ik heb nooit problemen met hem, hij is nog steeds vriendelijk naar mens en dier, kan los lopen, blijft bij me in de buurt, vecht niet en ga zo maar door. Nog steeds positief dus. Ik heb mijn grote knuffelbeer, want mijn uit de kluiten gewassen hond, geeft kopjes als een kat voor meer aaitjes. Toegegeven, hij is niet zo lichtvoetig als een kat... alhoewel, een leeuw valt ook onder de katachtigen en daar heeft hij warempel erg veel van weg. Zijn koosnaam is dan ook regelmatig "Clarence".
Ik krijg niet anders dan complimenten over wat een fantastisch mooie hond Mozes is en veel mensen vragen dan ook wat voor ras het is. Pertinent wil ik niet stimuleren dat een ieder zomaar aan een Kangal begint, maar ik wil wel duidelijk maken dat het niet onmogelijk is om zo'n prachthond te mogen hebben en verzorgen.
Voor Mozes is het wel wat lastiger om vriendjes te maken dan mijn andere honden omdat hij een enorme verschijning is, maar ook omdat hij behoorlijk wat lawaai (oergeluiden noem ik dat) maakt als hij wil spelen. Onwetende hondebaasjes denken minstens dat hun hond gevierendeeld gaat worden. Als ik in een goede bui ben, vertel ik de mensen dat Mozes al gegeten heeft. Dat Mozes zo lomp is als een olifant in een porceleinkast maakt het er niet veel beter op
Een half jaar later staat Mozes nog steeds onderaan de rangorde in mijn roedel. Bobbie, dat kleine venijnige gevalletje, hangt nog steeds in Mozes zijn nek als het hem niet aanstaat. En Mozes... ach, die sul die vindt het best. Twee tellen later liggen de grootste en de kleinste toch weer tegen elkaar aan te slapen, voor even helemaal gelijk!
Als Mozes rent is de aarde in beweging...
Mozes is gek op water... zolang hij nog grond onder zijn voeten voelt. Het liefste doet hij de grote laadruimte open en voldoet hij meteen even zijn behoefte om zijn dorst te lessen.
Heel af en toe is er toch een hond die het niet eng vindt om met Mozes te ravotten.
Eindelijk ook nog een goede stok gevonden!
Ik dacht dat ik wat zag bewegen tussen die takken...
