Het HondenForum

Gisteren hebben we de tweede puppytraining gehad. We bouwen het heel langzaam op, Ean is met zijn 10 weken bijna de oudste! De andere vier zijn allemaal nu 9 weken; drie labradors uit eenzelfde nest en volgens mij een Duitse Staande korthaar maar helemaal zeker weet ik het niet

We begonnen met een oefening die de voorbode is van het volgen. Het
volgen zelf doen we nog niet, het zijn meer aandachtsoefeningen in beweging en zonder commando. Doordat je zelf elke keer een andere kant op loopt en geluidjes/brokjes gebruikt moet de pup het leuk vinden om met je mee te lopen en te komen. Ean deed het hartstikke goed; prima geconcentreerd en volop aandacht voor mij zonder dat ik hem met een brokje moest lokken. Wel belonen natuurlijk maar niet met mijn brok als een tom-tom hem erachter aan laten lopen. Ging prima dus!

Daarna zit (1x commando, met een brokje etc.) en aandachtsoefeningen nu nog zonder commando; dus tegen de hond praten met een brokje onder je kin en kijken of je hem vijf seconden lang geboeid kunt houden. Omdat je er nog geen commando aan hebt gekoppeld kan er ook nog niets mis gaan. Als dat goed gaat, mag er een commando bij gegeven worden. Dat gaat bij Ean ook al heel lekker, al wel een tijdje met commando om heel eerlijk te zijn. Maar hij is heel geconcentreerd en zoekt elke keer oogcontact met me. Ook als er tijdens de les iets uitgelegd wordt en hij gaat liggen of kijkt naar me, geef ik hem daarvoor een beloning. De Flatcoated staat er nu eenmaal niet om bekend dat het een van de rustigste honden is en ik heb daar helaas met Charly meer dan voldoende ervaring in. Ik ben nu dus al heel erg bezig met het belonen van rust en concentratie, boven alles eigenlijk. En dat lijkt zijn vruchten al een klein beetje af te werpen (of ik heb gewoon een superpup )

Daarna komen op de fluit; nu komen ze allemaal nog als een speer, benieuwd hoe lang dat duurt
Daarna het leukste van allemaal (vind ik dan); het apporteren. Vorige week hadden we een pluche beestje meegekregen om te oefenen en we moesten even laten zien hoe dat nu ging. Ean neemt het wel mee, hij apporteert dus wel, maar ziet het nog wel echt als een spel. Weer laten vallen, oppakken en zo.
Daarom nu met een klein apportje. De trainster gooit het voor hem neer met prrrrr en dan moeten we er langs lopen. Als hij het oppakt gelijk belonen met de stem, als hij het laat vallen gewoon doorlopen (zonder te trekken natuurlijk maar wel doorgaan) zodat hij het apportje kwijt raakt en gemotiveerd raakt om het weer te gaan pakken. Dan weer terug lopen en als hij het goed vast heeft belonen en aanpakken. Dat gaan we deze week dan maar eens goed oefenen aan de lijn. Denk dat ik het afgelopen week teveel los gedaan heb en inderdaad op een iets te speelse manier nog. Nu gaat er ook nog niet echt druk op natuurlijk, maar er is wel een consequentie als hij het niet goed vastpakt; dan verliest hij zijn apportje en dat vindt hij toch wel jammer..

Als afsluiting nog even heel kort spelen, niet zozeer voor het spel maar wel voor het schot van het alarmpistool. Ean kan schrikkerig zijn voor harde geluiden (blaffen vindt ie eng , aandachtspunt bij de socialisatie!) maar gelukkig ging dit redelijk. Helemaal ontspannen was hij er niet bij, hij kwam wel even iets steun zoeken bij me,maar ik hoop en verwacht dat dit de volgende keer al wat beter gaat als we dit maar vaak genoeg nog doen.

Al met al weer een leuke les. Ben erg tevreden over de positieve opbouw en aanpak, ook al is het even zoeken geweest..

Leuk Monique om nu jouw training met Ean te lezen.
Toch weer ietsje anders dan van Ita

Hoe lang moet Ean lopen met het apportje?
Ik heb zelf in het begin eigenlijk maat twee stapjes terug gedaan als Ita het apportje van de grond oppakte (inderdaad aan de lijn ).
Dat werkte bij haar het beste.
Hoe doen jullie dat?

Hoe trainen jullie het komen op de fluit?
Vasthouden door de trainer of helper en dan zelf weglopen en daarna fluiten?

De aandachtoefening komt me bekend voor
Ik beloon Ita ook voor het oogcontact zoeken.
Zio doe ik hem ook (wordt bij ons op de training niet zo geleerd trouwens)

Inge O schreef:

ranetje schreef: Ik heb zelf in het begin eigenlijk maat twee stapjes terug gedaan als Ita het apportje van de grond oppakte

wat bedoel je daarmee, nettie ?

Het apportje ligt op de grond..................................
je loopt er met de aangelijnde pup naar toe.............................
als de pup oppakt juich je en je loopt twee stapjes achteruit om de pup naar je toe te lokken................................ (ik klap dan zachtjes in mijn handen en loop bij na op mijn hurken achteruit)
en dan neem je het apport aan, of je beloont de pup omdat hij het apport vlak voor je voeten laat vallen

Het in je handen afgeven kan je altijd nog apart oefenen als het nodig is.
Bij je brengen is nummer 1

Inge O schreef:

ranetje schreef:

Inge O schreef:

ranetje schreef: Ik heb zelf in het begin eigenlijk maat twee stapjes terug gedaan als Ita het apportje van de grond oppakte

wat bedoel je daarmee, nettie ?

Het apportje ligt op de grond..................................
je loopt er met de aangelijnde pup naar toe.............................
als de pup oppakt juich je en je loopt twee stapjes achteruit om de pup naar je toe te lokken................................ (ik klap dan zachtjes in mijn handen en loop bij na op mijn hurken achteruit)
en dan neem je het apport aan, of je beloont de pup omdat hij het apport vlak voor je voeten laat vallen

Het in je handen afgeven kan je altijd nog apart oefenen als het nodig is.
Bij je brengen is nummer 1

ha, oké .

maar wat doe je in dit scenario als de pup geen interesse heeft in het apportje?

Dan leg ik het apportje weg













En dan ga ik later eerst het apportje interessant maken door het snel heen en weer te bewegen voor de neus van de pup en tussen mijn voeten laten cirkelen, of in de lucht gooien (verzin het maar ) tot ze belangstelling krijgt.
Als dat niet lukt gebruik ik voorlopig alleen een speeltje dat de pup erg leuk vind.
Bij Ita was dat bij 9 weken haar todje
En een paar dagen later apporteerde ze puppydummy, bal, opgerold stukje tapijt, klein pluche beertje enz.

Inge O schreef:

ranetje schreef:Dan leg ik het apportje weg

En dan ga ik later eerst het apportje interessant maken door het snel heen en weer te bewegen voor de neus van de pup en tussen mijn voeten laten cirkelen, of in de lucht gooien (verzin het maar ) tot ze belangstelling krijgt.
Als dat niet lukt gebruik ik voorlopig alleen een speeltje dat de pup erg leuk vind.
Bij Ita was dat bij 9 weken haar todje
En een paar dagen later apporteerde ze puppydummy, bal, opgerold stukje tapijt, klein pluche beertje enz.

crunch apporteert ook al zowat alles, maar alleen als ze in de mood is. ik doe het om die reden alleen nog maar als spel, ik heb (met mijn honden) de ervaring dat alleen al het feit dat ze weten dat er een apportje verwacht wordt kilo's teveel druk is - de lol is er dan meteen af.

denk wel dat de meeste staande jachthonden (en al helemaal de retrievers) daar een stuk makkelijker in zijn .

Als het om te grote druk gaat zou ik ook alleen als spel wat doen op het moment dat de hond zin heeft in een lolletje
En dat geldt ook nog steeds voor Ita trouwens.
Ik leg er geen druk op.
Ita vindt het gewoon leuk om te doen.
Rana had dat een stuk minder het eerste jaar :N:
Staande honden kan je geloof ik over het algemeen niet direct beschuldigen van grote apporteerdrift.
Al zullen ze het gemiddeld misschien gemakkelijker doen dan Crunchjes en aanverwante types.

Moniek B. schreef:Gisteren hebben we de tweede puppytraining gehad. We bouwen het heel langzaam op, Ean is met zijn 10 weken bijna de oudste! De andere vier zijn allemaal nu 9 weken; drie labradors uit eenzelfde nest en volgens mij een Duitse Staande korthaar maar helemaal zeker weet ik het niet

We begonnen met een oefening die de voorbode is van het volgen. Het
volgen zelf doen we nog niet, het zijn meer aandachtsoefeningen in beweging en zonder commando. Doordat je zelf elke keer een andere kant op loopt en geluidjes/brokjes gebruikt moet de pup het leuk vinden om met je mee te lopen en te komen. Ean deed het hartstikke goed; prima geconcentreerd en volop aandacht voor mij zonder dat ik hem met een brokje moest lokken. Wel belonen natuurlijk maar niet met mijn brok als een tom-tom hem erachter aan laten lopen. Ging prima dus!

Daarna zit (1x commando, met een brokje etc.) en aandachtsoefeningen nu nog zonder commando; dus tegen de hond praten met een brokje onder je kin en kijken of je hem vijf seconden lang geboeid kunt houden. Omdat je er nog geen commando aan hebt gekoppeld kan er ook nog niets mis gaan. Als dat goed gaat, mag er een commando bij gegeven worden. Dat gaat bij Ean ook al heel lekker, al wel een tijdje met commando om heel eerlijk te zijn. Maar hij is heel geconcentreerd en zoekt elke keer oogcontact met me. Ook als er tijdens de les iets uitgelegd wordt en hij gaat liggen of kijkt naar me, geef ik hem daarvoor een beloning. De Flatcoated staat er nu eenmaal niet om bekend dat het een van de rustigste honden is en ik heb daar helaas met Charly meer dan voldoende ervaring in. Ik ben nu dus al heel erg bezig met het belonen van rust en concentratie, boven alles eigenlijk. En dat lijkt zijn vruchten al een klein beetje af te werpen (of ik heb gewoon een superpup )

Daarna komen op de fluit; nu komen ze allemaal nog als een speer, benieuwd hoe lang dat duurt
Daarna het leukste van allemaal (vind ik dan); het apporteren. Vorige week hadden we een pluche beestje meegekregen om te oefenen en we moesten even laten zien hoe dat nu ging. Ean neemt het wel mee, hij apporteert dus wel, maar ziet het nog wel echt als een spel. Weer laten vallen, oppakken en zo.
Daarom nu met een klein apportje. De trainster gooit het voor hem neer met prrrrr en dan moeten we er langs lopen. Als hij het oppakt gelijk belonen met de stem, als hij het laat vallen gewoon doorlopen (zonder te trekken natuurlijk maar wel doorgaan) zodat hij het apportje kwijt raakt en gemotiveerd raakt om het weer te gaan pakken. Dan weer terug lopen en als hij het goed vast heeft belonen en aanpakken. Dat gaan we deze week dan maar eens goed oefenen aan de lijn. Denk dat ik het afgelopen week teveel los gedaan heb en inderdaad op een iets te speelse manier nog. Nu gaat er ook nog niet echt druk op natuurlijk, maar er is wel een consequentie als hij het niet goed vastpakt; dan verliest hij zijn apportje en dat vindt hij toch wel jammer..

Als afsluiting nog even heel kort spelen, niet zozeer voor het spel maar wel voor het schot van het alarmpistool. Ean kan schrikkerig zijn voor harde geluiden (blaffen vindt ie eng , aandachtspunt bij de socialisatie!) maar gelukkig ging dit redelijk. Helemaal ontspannen was hij er niet bij, hij kwam wel even iets steun zoeken bij me,maar ik hoop en verwacht dat dit de volgende keer al wat beter gaat als we dit maar vaak genoeg nog doen.

Al met al weer een leuke les. Ben erg tevreden over de positieve opbouw en aanpak, ook al is het even zoeken geweest..

Wat vreselijk leuk om te lezen zo

Dan baal ik wel dat ik geen auto heb want zoiets zou ik best heel graag met Vera willen doen

Heel leuk om zo over Ean's puppytraining te lezen.

ranetje schreef:Hoe lang moet Ean lopen met het apportje?
Ik heb zelf in het begin eigenlijk maat twee stapjes terug gedaan als Ita het apportje van de grond oppakte (inderdaad aan de lijn ).
Dat werkte bij haar het beste.
Hoe doen jullie dat?

Dat doen wij anders; we moeten vooruit lopen. Er zo over nadenkend denk ik dat het er mee te maken heeft dat de honden eerst moeten leren om iets vast te houden. Dan hoeven ze het nog niet eens te brengen (en aangelijnd voorkom je dat hij er mee weg kan en dat dus leert). Als de hond het apportje niet vasthoudt, is hij het kwijt en het wordt dus een gewild object gemaakt door verder te lopen. Want wat je niet kunt krijgen is altijd leuker he? Werkte wel moet ik zeggen.

ranetje schreef:Hoe trainen jullie het komen op de fluit?
Vasthouden door de trainer of helper en dan zelf weglopen en daarna fluiten?

Ja, zo! Maar is in feite niet zo heel erg veel aan want de fokker heeft altijd al op de fluit geblazen voordat hij ging voeren. Dus Ean's kontje gaat heeeel hard heen en weer als hij de fluit hoort en hij weet niet hoe snel hij moet komen

Inge O schreef:mijn engelse setters daarentegen apporteerden niks

Aah.. heb jij Engelse Setters gehad? Die vind ik zo geweldig om te zien, we waren ons een beetje in het karakter aan het verdiepen voor als Belle er niet meer zou zijn, als derde hond bij Charly en Aïsha. Maar ja... Toen Charly wegviel moest er weer een Flatje komen want zonder Flat kan niet Maar ik verwacht dat er ooit wel een Engelse Setter komt hier.. Maar dat zal nu wel een hele tijd duren verwacht ik.

Moos schreef:Dan baal ik wel dat ik geen auto heb want zoiets zou ik best heel graag met Vera willen doen

Om eerlijk te zijn; je mist inderdaad wel iets vind ik hoor... Ik vind het leuk om te doen maar nog belangrijker; ik zie nu al aan Ean en eerder ook aan Aïsha (die zeker geen top-jachthond is want we zijn na 1 training door omstandigheden gestopt) dat ze het erg leuk vinden om te doen. Mits je de goede training gevonden hebt.. Niets te regelen met iemand in de buurt of zo, die je een keer per week wil brengen?
Je zult toch wel eerst moeten afwachten totdat Vera gewisseld heeft, is ze al zo ver?

Moniek B. schreef: Om eerlijk te zijn; je mist inderdaad wel iets vind ik hoor... Ik vind het leuk om te doen maar nog belangrijker; ik zie nu al aan Ean en eerder ook aan Aïsha (die zeker geen top-jachthond is want we zijn na 1 training door omstandigheden gestopt) dat ze het erg leuk vinden om te doen. Mits je de goede training gevonden hebt.. Niets te regelen met iemand in de buurt of zo, die je een keer per week wil brengen?
Je zult toch wel eerst moeten afwachten totdat Vera gewisseld heeft, is ze al zo ver?

Helemaal missen doet ze het dan weer niet omdat ik zelf wel met haar bezig ben met apporteren en de dummy ook Wat ik dan wel zo goed mogelijk probeer te doen....als leek.
Ze is nu 13 weken dus wisselen duurt nog wel een paar weekjes als het goed is.
Iemand die me zou willen brengen zonder zelf te gaan kan ik niet vinden denk ik Ik hou mijn oren open mocht ik mensen met hond in de buurt hebben die gaan, je weet het nooit...

Nu we het toch over wisselen hebben. Als Vera gaat wisselen moet ik dan helemaal stoppen met apporteren?

Als je toch nog enig stuur over een inspringende hond wilt hebben is dit ook wel handig trouwens, niet ter correctie maar om gehannes met lijnen en dus concentratie verstoring te voorkomen.
http://www.hund-und-freizeit.com/cgi-bi ... ort=0&all=

Inge O schreef:

Moniek B. schreef:Aah.. heb jij Engelse Setters gehad? Die vind ik zo geweldig om te zien, we waren ons een beetje in het karakter aan het verdiepen voor als Belle er niet meer zou zijn, als derde hond bij Charly en Aïsha. Maar ja... Toen Charly wegviel moest er weer een Flatje komen want zonder Flat kan niet Maar ik verwacht dat er ooit wel een Engelse Setter komt hier.. Maar dat zal nu wel een hele tijd duren verwacht ik.

ja, het is wel al jaren geleden en ze waren eerder van het werktype dan van het showtype (het huidige showtype met overdreven lip en vacht vind ik qua uiterlijk maar niks). moeder en dochter waren ze en moeder trojka was één van mijn twee superhonden ever. ik ben dus nog steeds heel erg verliefd op engelse setters .

Was nog niet eens zover dat ik me al in het verdiepen was in verschil show- en werk maar vond ze zo op het eerste gezicht gewoonweg geweldig..

Inge O schreef:

moniek schreef: Je zult toch wel eerst moeten afwachten totdat Vera gewisseld heeft, is ze al zo ver?

maar dat is ean toch ook nog niet ?

Nee, klopt! Maar ze raden bij ons aan te beginnen met de pupcursus als de honden 8 weken zijn en dan doortrainen tot ongeveer 16 weken, in elk geval het moment van wisselen. Dan inderdaad helemaal niet meer laten apporteren totdat het moment dat ze volledig uitgewisseld zijn...

Jaap* schreef:Als je toch nog enig stuur over een inspringende hond wilt hebben is dit ook wel handig trouwens, niet ter correctie maar om gehannes met lijnen en dus concentratie verstoring te voorkomen.
http://www.hund-und-freizeit.com/cgi-bi ... ort=0&all=

Krijg alleen de algemene pagina!

Inge O schreef:

Moos schreef:Nu we het toch over wisselen hebben. Als Vera gaat wisselen moet ik dan helemaal stoppen met apporteren?

ik denk het niet hoor . hooguit heel voorzichtig zijn met trekspelletjes (liever niet doen) en het apporteren gewoon op een rustige manier doen en wat op een lager pitje zetten.

En misschien even niet met de dummy ook? Maar wel af en toe met dat waterspeeltje bijvoorbeeld?

Oh, nouja dan moet je in de linkerkolom "hundetraining" kiezen, en daarna Anke Bogaerts. Dan zie je Anke's handel en daar staan linksboven van die hele korte dunne soortement van showlijntjes die je tijdens het apporteren gewoon kunt laten zitten zonder dat de hond er last van heeft en tijdens het wachten kun je het lijntje stiekem vasthouden

Inge O schreef:
ik heb er eerlijk gezegd nog nooit iets speciaals voor gedaan of gelaten, behalve wel voorzichtig gedaan met trekspelletjes (waar ze hier dan weer helemaal gek van zijn).

maar als ik dan zie hoe (wisselende) crunch loopt te sleuren en te trekken aan een speeltje waar haar moeder aan 100 per uur mee verder scheurt denk ik dat het allemaal nog wel meevalt met die gevoeligheid .

de dummy zou je in die periode misschien beter weg kunnen laten zodat ze een eventueel pijnmomentje niet met 'het supervoorwerp' verbindt .

Sjorren is niet in het bijzonder Vera's ding, eventjes vindt ze wel leuk maar heel hard en wild hoeft het ook niet van d'r, dus dat scheelt

Dan laat ik tijdens het wisselen de dummy wel even voor wat het is, maar neem ik dat waterspeeltje wel af en toe gewoon mee.

Moniek B. schreef:

Jaap* schreef:Als je toch nog enig stuur over een inspringende hond wilt hebben is dit ook wel handig trouwens, niet ter correctie maar om gehannes met lijnen en dus concentratie verstoring te voorkomen.
http://www.hund-und-freizeit.com/cgi-bi ... ort=0&all=

Krijg alleen de algemene pagina!

Ik denk dat Jaap doelt op het boek "De Drie karakters" en het trainingsspel van Anke Bogaerts

Maar waarom verwijs je naar een Duitse site Jaap?
edit: zie dat het om het lijntje gaat sorry

Moos schreef:

Inge O schreef:
ik heb er eerlijk gezegd nog nooit iets speciaals voor gedaan of gelaten, behalve wel voorzichtig gedaan met trekspelletjes (waar ze hier dan weer helemaal gek van zijn).

maar als ik dan zie hoe (wisselende) crunch loopt te sleuren en te trekken aan een speeltje waar haar moeder aan 100 per uur mee verder scheurt denk ik dat het allemaal nog wel meevalt met die gevoeligheid .

de dummy zou je in die periode misschien beter weg kunnen laten zodat ze een eventueel pijnmomentje niet met 'het supervoorwerp' verbindt .

Sjorren is niet in het bijzonder Vera's ding, eventjes vindt ze wel leuk maar heel hard en wild hoeft het ook niet van d'r, dus dat scheelt

Dan laat ik tijdens het wisselen de dummy wel even voor wat het is, maar neem ik dat waterspeeltje wel af en toe gewoon mee.

Het gaat er vooral om dat je de hond in de wissel periode geen apporteer opdrachten geeft.
Als ze zelf iets vastpakken en het bij je komen brengen is dat geen probleem hoor.
Als de hond tijdens het wisselen een grote kauw behoefte heeft en hij krijgt de kans om op de dummy te kauwen heb je ook een probleem als je later verder wil in de apporteersport.
Daarom is het beter om die dingen eventjes weg te bergen

Training Ita les 11 (en verdere ervaringen )
Op de training hebben Ita en ik gister avond niet veel gedaan.
Volgen, vooruit sturen, voor roepen en over water.
Vanwege voetbal was de les een uur eerder begonnen en het was voor mij onmogelijk om een uur eerder te komen. Dus we hebben maar een halve les mee gedaan.
Het ging allemaal prima
Ik had wel een klein discussie punt met de trainer.
Bij het vooruit sturen stond er steeds een bakje met een brokje waar je de hond dus naar toe stuurde.
Gisteren zouden de honden (in feite) richting trainer gestuurd worden, want het bakje was niet meer aanwezig.
"want op een proef staat er ook geen bakje o.i.d."

Aangezien Ita nog niet toe is aan een proef oefen ik voorlopig lekker verder met iets om op te richten.
Ik heb voor Ita een tennisballetje neer laten leggen, haar daarop gericht (mijn commando is dan "look straight" met een hand boven de kop voor de richting) en vooruit gestuurd.
Dat ging prima en ze kwam met het balletje keurig meteen op de fluit terug.
Ik vind die hele oefening van de C proef (KNJV) een beetje onzinnig, maar als het moet, vooruit dan maar.
Die oefening zat vroeger ook in de G&G 1, maar die is er door Cynophilia doelbewust uitgehaald omdat ze het een onzinnige oefening vonden
Om dit mijn hond te leren heb ik afwisselend een bakje met lekkers, een vooruitstuur paaltje, een balletje, een dummy en in de loop van de tijd komt daar ook nog de riem bij (als "plaats" oefening).
De eis op de proef is 30 meter, dus ik ga geleidelijk (nu nog niet!!) de afstand vergroten tot 50 meter en af en toe roep ik dan terug voor ze bij het object is aangekomen.
Mijn ervaring is, dat dat voldoende is om de proef netjes voldoende te halen en dat is voor mij genoeg.
Ik heb er met Rana zelfs wel eens een 10 voor gehaald
(leg ik het een beetje duidelijk uit zo? )


Afgelopen maandag heb ik Ita meegenomen toen ik met Rana ging trainen samen met een trainingsmaatje.
Rana en de andere hond kregen een verloren zoek opdracht en brachten beiden de dummy terug uit het bos.
Daarna legde ik voor Ita vrij dicht bij een puppydummy weg.
Ik stuurde haar op zoek............................. Ita verdween in het bos waar Rana en de andere hond een dummy hadden gevonden .................................. en ze kwam al zoekend terug en vond haar puppydummy dus op 10 meter van mij vandaan
Kortom.................................. je zoekt niet op 10 meter als de andere honden minstens 50 meter weg zijn geweest

Ook even een oefeningetje "markeren" gedaan.
Mijn trainingsmaatje gooide de puppydummy-in-witte-sok op (met een prrrtje vooraf), op ongeveer 10 meter.
Ita ging kaarsrecht naar de dummy en apporteerde. Daarna werd op dezelfde plek nog een keer opgegooid, maar was ik zelf met Ita verder weg gaan staan.
Ook dat ging goed.
In de loop van de tijd ga ik de afstand opvoeren tot 80 meter met de witte dummy en vervolgens van voren af aan met een gewone dummy(maar dan is Ita al bijna een jaar denk ik ).

Vanmorgen was ik met haar in het parkje.
Ze speelde met een Stabij.
Toen ik haar riep kwam ze en de Stabij kwam mee
Uiteindelijk ging die Stabij weg achter zijn eigen baasjes aan en ik deed een klein volgoefeningetje met wat grapjes tussendoor met Ita.
Daarna had ik ongezien haar dummy in een bosje weggegooid (had geen idee meer waar precies ) en stuurde haar het bosje in om te zoeken.
In datzelfde bosje bleken toen twee kleine kindertjes verstoppertje aan het spelen te zijn en die Stabij dwarrelde daar ook tussendoor
Dus ik vreesde voor een volledig mislukte opdracht en de moed zonk me in de schoenen want hoe vind ik die kleine dummy terug? ............................ Ita was in het bosje verdwenen en bleek op dat moment totaal geen boodschap te hebben aan kleine kindertjes en aan andere hondjes .........................................want................

Na korte tijd kwam ze heel triomfantelijk met haar dummy naar me toe!

Ze heeft de jackpot gekregen

Wat ontzettend knap van Ita

Leuk om te lezen dat jullie trainingen zo goed gaan. Het enthousiasme spat van het scherm af. Krijg dan zelf ook zin om te beginnen. Wie weet met Taro. Gaan nu eerst een introductiecursus speuren en aporteren volgen. Dus wie weet als we samen enthousiast worden, gaan we ons ook opgeven voor jachttraining.

Inge O schreef:phoe hee, dat is echt een toppertje zeg !

Ze is voor mij steeds weer een verrassing.
Ik heb wel eerder een pup gehad met zeer goede aanleg voor zijn werk (Teckel), maar dit heb ik nog niet meegemaakt.
Rana was een totaal ander verhaal als pup.
Die deed dit absoluut nog niet.

Toen Rana ongeveer 1,5 jaar oud was kwam er lijn in en was ze nogal spectaculair in een nazoek.
Maar ze vond toen wel alles
Ita is meer van het gedegen rustige werk.
Het zou wel eens kunnen zijn dat dat ook haar aard is.
Als ze "vrij"is, en dat is ze vaak, ook in het bos, dan rent ze de benen uit haar lijf :N:
Maar als ze werkt lijkt het net of ze nadenkt.

Die dummy-in-witte-sok kwam mij weer in herinnering dankzij een opmerking van jou na een van mijn vorige verslagen, waar ik over het "markeren' op de training vertelde.
Dus dank je wel Inge
Het werkt weer goed, net als indertijd bij Rana

Sita schreef:Wat ontzettend knap van Ita

Leuk om te lezen dat jullie trainingen zo goed gaan. Het enthousiasme spat van het scherm af. Krijg dan zelf ook zin om te beginnen. Wie weet met Taro. Gaan nu eerst een introductiecursus speuren en aporteren volgen. Dus wie weet als we samen enthousiast worden, gaan we ons ook opgeven voor jachttraining.

Speuren en een apporteercursus zijn ook heel erg leuk
Als jouw hond daar plezier in heeft (en jij ook ) kan je daar heel fijn samen mee aan het werk zijn.
Plezier, daar gaat het om

Inge O schreef:

ranetje schreef:Die dummy-in-witte-sok kwam mij weer in herinnering dankzij een opmerking van jou na een van mijn vorige verslagen, waar ik over het "markeren' op de training vertelde.
Dus dank je wel Inge
Het werkt weer goed, net als indertijd bij Rana

als je nog eens niet aan iets denkt moet je me maar vragen of ik je er nog eens wil aan herinneren hoor .

Dat is goed hoor

Het is altijd triest om een heel jonge hond al te moeten verliezen (ik bedoel op een heel andere manier triest dan bij het verlies van een vertouwde ouwe vriend(hond) )
Hoe oud is die DS geworden?

Inge O schreef:

ranetje schreef:
Het is altijd triest om een heel jonge hond al te moeten verliezen (ik bedoel op een heel andere manier triest dan bij het verlies van een vertouwde ouwe vriend(hond) )
Hoe oud is die DS geworden?

niet eens een jaar . ondanks dat ze gevaccineerd was heeft ze toch een hondenziektebesmetting opgelopen (was toen nog veel frequenter aanwezig), stom genoeg dan nog door haar te willen afhelpen van een angst : als pup was ze eens zo erg geschrokken van een blaffende hond dat ze er echt een blaffobie aan had overgehouden (gek, want anders was ze wel een vrij stabiele hond) - ze ging echt rennen als ze waar dan ook maar een hond hoorde blaffen .
ik had er toen niet beter op gevonden dan om haar om die reden een weekje naar een asiel/pension te brengen (bestonden vroeger alleen in de gecombineerde versie), om haar de link te laten leggen tussen honden en blaffen (want vreemd genoeg was ze dus helemaal niet bang van honden, alleen van het geblaf).

'therapie' had prima geholpen, maar een maandje later was ze dood (inclusief zware epileptiforme aanvallen en alles erop en eraan)

Zoiets blijf je jezelf eeuwig verwijten....

Ranetje schreef:

Aangezien Ita nog niet toe is aan een proef oefen ik voorlopig lekker verder met iets om op te richten.
Ik heb voor Ita een tennisballetje neer laten leggen, haar daarop gericht (mijn commando is dan "look straight" met een hand boven de kop voor de richting) en vooruit gestuurd.
Dat ging prima en ze kwam met het balletje keurig meteen op de fluit terug.
Ik vind die hele oefening van de C proef (KNJV) een beetje onzinnig, maar als het moet, vooruit dan maar.

Ik zou met liefde dat ()*(^&*^ apporteren op het GG terug ruilen voor deze oefening.
Hier heb ik nou werkelijk nog nooit moeite mee gehad, kost alleen een beetje tijd. En inderdaad aanleren op 50 meter dan is die 20 van het examen zo gehaald.

Het is maar goed dat we geen inspraak op de inhoud van die examens hebben, zou een mooie kakofonie worden.

Ennath schreef:Ranetje schreef:

Aangezien Ita nog niet toe is aan een proef oefen ik voorlopig lekker verder met iets om op te richten.
Ik heb voor Ita een tennisballetje neer laten leggen, haar daarop gericht (mijn commando is dan "look straight" met een hand boven de kop voor de richting) en vooruit gestuurd.
Dat ging prima en ze kwam met het balletje keurig meteen op de fluit terug.
Ik vind die hele oefening van de C proef (KNJV) een beetje onzinnig, maar als het moet, vooruit dan maar.

Ik zou met liefde dat ()*(^&*^ apporteren op het GG terug ruilen voor deze oefening.
Hier heb ik nou werkelijk nog nooit moeite mee gehad, kost alleen een beetje tijd. En inderdaad aanleren op 50 meter dan is die 20 van het examen zo gehaald.

Het is maar goed dat we geen inspraak op de inhoud van die examens hebben, zou een mooie kakofonie worden.

Jij zou het apporteren met liefde inruilen en ik vindt het een waardeloze oefening.
Wat heeft het (officiële) "vrij" uitzenden en dan vanuit die "vrijheid" terugroepen, in vredesnaam te maken met appèl?
Het is een kunstje dat je de hond leert op een trainingsveld.
En door de volgorde maar netjes te blijven oefenen zal hij het op een proef ook wel doen.
Maar daar heb je alles mee gezegd.
Het heeft niets, maar dan ook helemaal niets met terugroepen vanuit "vrijheid" te maken.

Als ik Rana (en Ita ook ) kan terug fluiten als ze in het bos lekker aan het rondstruinen zijn, kan je zeggen dat ik mijn honden vrij goed onder appèl heb.
Dat kunstje dat ik ze leer voor een proef heeft daar totaal NIETS mee te maken.
En ik blijf voor mezelf vasthouden aan de functie van een oefening in de praktijk. Het dagelijkse leven dus.
Niet of ik er een gericht en op een afgesloten veld, examen mee kan halen
Ik ben dus waarschijnlijk redelijk geschift
Maar daar voel ik me goed bij

Inge O schreef:

ranetje schreef:
Het is altijd triest om een heel jonge hond al te moeten verliezen (ik bedoel op een heel andere manier triest dan bij het verlies van een vertouwde ouwe vriend(hond) )
Hoe oud is die DS geworden?

niet eens een jaar . ondanks dat ze gevaccineerd was heeft ze toch een hondenziektebesmetting opgelopen (was toen nog veel frequenter aanwezig), stom genoeg dan nog door haar te willen afhelpen van een angst : als pup was ze eens zo erg geschrokken van een blaffende hond dat ze er echt een blaffobie aan had overgehouden (gek, want anders was ze wel een vrij stabiele hond) - ze ging echt rennen als ze waar dan ook maar een hond hoorde blaffen .
ik had er toen niet beter op gevonden dan om haar om die reden een weekje naar een asiel/pension te brengen (bestonden vroeger alleen in de gecombineerde versie), om haar de link te laten leggen tussen honden en blaffen (want vreemd genoeg was ze dus helemaal niet bang van honden, alleen van het geblaf).

'therapie' had prima geholpen, maar een maandje later was ze dood (inclusief zware epileptiforme aanvallen en alles erop en eraan) .

Dit is de grootste verschrikking die je kan bedenken :N:
Moet lang geleden zijn (?), maar zoiets vergeet je je leven niet
Je hebt het beste gedaan voor de hond wat je kon doen en het resultaat is dat je de hond verliest

ranetje schreef:

Ennath schreef:Ranetje schreef:

Aangezien Ita nog niet toe is aan een proef oefen ik voorlopig lekker verder met iets om op te richten.
Ik heb voor Ita een tennisballetje neer laten leggen, haar daarop gericht (mijn commando is dan "look straight" met een hand boven de kop voor de richting) en vooruit gestuurd.
Dat ging prima en ze kwam met het balletje keurig meteen op de fluit terug.
Ik vind die hele oefening van de C proef (KNJV) een beetje onzinnig, maar als het moet, vooruit dan maar.

Ik zou met liefde dat ()*(^&*^ apporteren op het GG terug ruilen voor deze oefening.
Hier heb ik nou werkelijk nog nooit moeite mee gehad, kost alleen een beetje tijd. En inderdaad aanleren op 50 meter dan is die 20 van het examen zo gehaald.


Het is maar goed dat we geen inspraak op de inhoud van die examens hebben, zou een mooie kakofonie worden.

Jij zou het apporteren met liefde inruilen en ik vindt het een waardeloze oefening.
Wat heeft het (officiële) "vrij" uitzenden en dan vanuit die "vrijheid" terugroepen, in vredesnaam te maken met appèl?
Het is een kunstje dat je de hond leert op een trainingsveld.
En door de volgorde maar netjes te blijven oefenen zal hij het op een proef ook wel doen.
Maar daar heb je alles mee gezegd.
Het heeft niets, maar dan ook helemaal niets met terugroepen vanuit "vrijheid" te maken.

Als ik Rana (en Ita ook ) kan terug fluiten als ze in het bos lekker aan het rondstruinen zijn, kan je zeggen dat ik mijn honden vrij goed onder appèl heb.
Dat kunstje dat ik ze leer voor een proef heeft daar totaal NIETS mee te maken.
En ik blijf voor mezelf vasthouden aan de functie van een oefening in de praktijk. Het dagelijkse leven dus.
Niet of ik er een gericht en op een afgesloten veld, examen mee kan halen
Ik ben dus waarschijnlijk redelijk geschift
Maar daar voel ik me goed bij

Ik vind dat apporteren redelijk geschift. Ik gebruik die oefening nooit in de praktijk, mijn honden mogen voorwerpen wel verwijzen (door er rustig naast te gaan liggen) maar nooit oppakken.
Daar zouden ze sporen mee kunnen vernietigen
Daarentegen stuur ik ook in vrijheid honden wel vooruit, overigens meestal zonder ze terug te roepen
Ik vind het in sommige situaties prettig om de hond van me af te kunnen sturen, bijvoorbeeld omdat de omgeving instabiel dus gevaarlijk is/kan zijn.
En appél op het veld is altijd een kunstje, in de praktijk laat ik mijn hond ook nooit volgen (en ik roep ze nooit voor, en ik laat ze nooit staan, en het interesseert me in de praktijk geen biet of ze scheef of recht zitten). Maar deze oefeningen horen nou eenmaal bij het spelletje G&G en ik speel dat appél spelletje met verve. En dat ik klaag over dat apporteren betekent niet dat ik vind dat het daarom maar opgedoekt moet worden. Ik vind zit en blijf ook een monstrum, maar mijn mede trainingsgenoten zijn blij dat het op het A examen een zit is, en geen af.
G&G heeft echter wat mij betreft geen biet met praktijk te maken.

Terugroepen als ze aan de wandel zijn doe ik natuurlijk wél.
Dat is een hele belangrijke oefening....

Ennath schreef:

ranetje schreef:

Ennath schreef:Ranetje schreef:

Aangezien Ita nog niet toe is aan een proef oefen ik voorlopig lekker verder met iets om op te richten.
Ik heb voor Ita een tennisballetje neer laten leggen, haar daarop gericht (mijn commando is dan "look straight" met een hand boven de kop voor de richting) en vooruit gestuurd.
Dat ging prima en ze kwam met het balletje keurig meteen op de fluit terug.
Ik vind die hele oefening van de C proef (KNJV) een beetje onzinnig, maar als het moet, vooruit dan maar.

Ik zou met liefde dat ()*(^&*^ apporteren op het GG terug ruilen voor deze oefening.
Hier heb ik nou werkelijk nog nooit moeite mee gehad, kost alleen een beetje tijd. En inderdaad aanleren op 50 meter dan is die 20 van het examen zo gehaald.


Het is maar goed dat we geen inspraak op de inhoud van die examens hebben, zou een mooie kakofonie worden.

Jij zou het apporteren met liefde inruilen en ik vindt het een waardeloze oefening.
Wat heeft het (officiële) "vrij" uitzenden en dan vanuit die "vrijheid" terugroepen, in vredesnaam te maken met appèl?
Het is een kunstje dat je de hond leert op een trainingsveld.
En door de volgorde maar netjes te blijven oefenen zal hij het op een proef ook wel doen.
Maar daar heb je alles mee gezegd.
Het heeft niets, maar dan ook helemaal niets met terugroepen vanuit "vrijheid" te maken.

Als ik Rana (en Ita ook ) kan terug fluiten als ze in het bos lekker aan het rondstruinen zijn, kan je zeggen dat ik mijn honden vrij goed onder appèl heb.
Dat kunstje dat ik ze leer voor een proef heeft daar totaal NIETS mee te maken.
En ik blijf voor mezelf vasthouden aan de functie van een oefening in de praktijk. Het dagelijkse leven dus.
Niet of ik er een gericht en op een afgesloten veld, examen mee kan halen
Ik ben dus waarschijnlijk redelijk geschift
Maar daar voel ik me goed bij

Ik vind dat apporteren redelijk geschift. Ik gebruik die oefening nooit in de praktijk, mijn honden mogen voorwerpen wel verwijzen (door er rustig naast te gaan liggen) maar nooit oppakken.
Daar zouden ze sporen mee kunnen vernietigen
Daarentegen stuur ik ook in vrijheid honden wel vooruit, overigens meestal zonder ze terug te roepen
Ik vind het in sommige situaties prettig om de hond van me af te kunnen sturen, bijvoorbeeld omdat de omgeving instabiel dus gevaarlijk is/kan zijn.
En appél op het veld is altijd een kunstje, in de praktijk laat ik mijn hond ook nooit volgen (en ik roep ze nooit voor, en ik laat ze nooit staan, en het interesseert me in de praktijk geen biet of ze scheef of recht zitten). Maar deze oefeningen horen nou eenmaal bij het spelletje G&G en ik speel dat appél spelletje met verve. En dat ik klaag over dat apporteren betekent niet dat ik vind dat het daarom maar opgedoekt moet worden. Ik vind zit en blijf ook een monstrum, maar mijn mede trainingsgenoten zijn blij dat het op het A examen een zit is, en geen af.
G&G heeft echter wat mij betreft geen biet met praktijk te maken.

Terugroepen als ze aan de wandel zijn doe ik natuurlijk wél.
Dat is een hele belangrijke oefening....

En die oefening wordt heel vaak vergeten
Omdat je hem op een trainingsveld niet kan oefenen.
Dat is iets dat ik mijn cursisten bij voortduring uit leg.
Oefen als je met de hond wandelt. Want daar heb je wat aan dat appèl.
Veel meer dan tijdens een lesje op het trainingsveld.
Helaas komt het niet over.
De hond slaagt met prima punten op de club, maar buiten in het bos of zo kan de baas hem niet loslaten

Trouwens, ik heb mijn Teckel in het verleden nog wel uit moeten sturen bij G&G 1.
Op dat moment vielen er een paar eenden in, op het veld naast het trainingsveld en mijn Teckel had er zo naar toe gekund.
Hij stond klaar voor de duik onder het hek door , maar met enig aandringen kon ik hem toch bij me terug krijgen..............................
Punten voor de G&G? NUL
Terwijl ik denk, dat was nou toevallig een praktijkvoorbeeld en dat werd niet beloond.
Het zij zo.
Ik zit verkeerd in elkaar om me gewoon te conformeren aan de eisen van de G&G denk ik en ik vrees dat dat met elke nagespeelde, niet echt praktijkgerichte oefening zo is.

Inge O schreef:

ranetje schreef:Ik zit verkeerd in elkaar om me gewoon te conformeren aan de eisen van de G&G denk ik en ik vrees dat dat met elke nagespeelde, niet echt praktijkgerichte oefening zo is.

ik hoor mezelf praten (lees mezelf schrijven ) .

Of te wel:
Ik haal je de woorden uit het klavier

Ik had al zo'n vermoeden Inge, dat jij daar ook een "probleem" mee had

Inge O schreef:

ranetje schreef: Ik had al zo'n vermoeden Inge, dat jij daar ook een "probleem" mee had

oh, is it that obvious ?

Helemaal niet