Het HondenForum

kooi schreef:Ook vandaag zijn we onvermijdelijk wakker geworden.

Ik op een matras op de grond. Jorla ligt er naast. Ik begin haar te knuffelen en te besnuffelen. Dag hond, heerlijke hond van mij.
Wat lig je hier lekker ontspannen niets aan de hand-achtig.
Dus het kan niet waar zijn dat dit lieve lijf straks verstilt, deze vertrouwde, troostrijke, zuchtende ademhaling stopt. Wat liggen we hier te genieten van het aanbreken van deze dag. Natuurlijk ga ik zo de dierenarts afbellen en het crematorium. Opgelucht, nu het allemaal weer in de lift lijkt te zitten zoals gewoonlijk met jouw crises.

Ik sta op.
Zet de tuindeur open, water op om te koken. Doe de deur open van de kast met daarin jouw voer. Vul een beker, strooi het op de grond om te voorkomen dat je het te snel opslokt, maar, jij blijft liggen.
En daar blijf je als ik naar de w.c. ga. Als ik mijn thee afmaak en met mijn beker in de tuin ga zitten. De brokken op de grond een stille getuige à decharge: zie hier het bewijs edelachtbare....het bewijs van onze verslagenheid.

Ik ga naar de keuken om een pak van die paté voor je open te maken en ook nu reageer je niet. Dus roep ik je, enthousiasmeer ik je.
Je aarzelt, richt je kop op, doet een poging om op te staan die mislukt en dan sta je op je poten. En passant eet je wat van de brokken en vervolgens in de keuken je paté. Dat gaat er ouderwets makkelijk in. Je drinkt wat en volgt mij dan naar de tuin voor een plas. Daar drink ik mijn thee op en ga je naast mijn stoel liggen. Zometeen, als je Metacam goed gaat werken pak ik je riem voor je allerlaatste wandeling. Voor de hitte uit.
En dan gaan we samen wachten op die niet afgebelde dierenarts.
Kanniewaarzijn...