Het HondenForum

He bah, het wordt er niet leuker op dus.
Lijkt me erg vervelend als je dan niet op een lijn zit met elkaar.
Veel sterkte en wijsheid gewenst.

Sterkte Gonnie wat een rotscenario

Nee, ik heb nog niks gehoord. Gerard heeft net gebeld maar de dierenartsen waren allemaal druk bezig, ze bellen zodra het kan.

Net belde de dierenarts die haar gisteren zag, die zei dat we haar ook daar konden brengen dan hoeven we alleen de medicijnen te betalen. Ze zei dat als ze stabiel is gebleven dat ze dan na twee dagen wel opgeknapt is.
Maar ik weet niet hoor, hoe gaat het vervoer, kijk gisteren lag ze in coma dan gaat het vervoer makkelijk.
En Gerard voelt er natuurlijk weer voor, die vindt het nu ineens niet zo erg dat er niemand is.
Hij zei dat ze nou niet meer bloed. En dat hij dan wel vraagt of hij er s'nachts mag blijven.

Ik wacht wel eerst af wat de dierenarts uit Dordrecht zegt.

Als ze vooruit is gegaan is het natuurlijk wel erg moeilijk om de beslissing te nemen.

Maar ik beslis wel als ik daar ben.

gonnie schreef:Maar ik beslis wel als ik daar ben.

Sterkte met de beslissing. Zelf zou ik niet meer met haar gaan slepen naar een andere dierenartsenpraktijk. Of naar huis als dat kan of de moeilijke beslissing maken.

Gonnie, mij valt op dat je telkens de rust van je andere honden benoemd. Heb je ergens het idee dat de andere honden misschien haar al hebben afgeschreven, sorry voor de botte manier van neerzetten.

blondie schreef:

gonnie schreef:Maar ik beslis wel als ik daar ben.

Sterkte met de beslissing. Zelf zou ik niet meer met haar gaan slepen naar een andere dierenartsenpraktijk. Of naar huis als dat kan of de moeilijke beslissing maken.

Gonnie, mij valt op dat je telkens de rust van je andere honden benoemd. Heb je ergens het idee dat de andere honden misschien haar al hebben afgeschreven, sorry voor de botte manier van neerzetten.

Wat ik begreep is het al lang niet erg harmonieus en heeft Tama daar een vrij groot aandeel in?

blondie schreef:

gonnie schreef:Maar ik beslis wel als ik daar ben.

Sterkte met de beslissing. Zelf zou ik niet meer met haar gaan slepen naar een andere dierenartsenpraktijk. Of naar huis als dat kan of de moeilijke beslissing maken.

Gonnie, mij valt op dat je telkens de rust van je andere honden benoemd. Heb je ergens het idee dat de andere honden misschien haar al hebben afgeschreven, sorry voor de botte manier van neerzetten.

Nou, dat idee had ik wel eerst. Maar dat was maar tijdelijk Nikkie is weer aan het grommen als Jarah te dichtbij komt. Ze zullen eerst wel een beetje onder de indruk zijn geweest van alle spanningen.

Ik weet nog niet of ze zelf al wilt eten of drinken, kijk als ze dat niet wilt dat kan ze zeker niet naar huis.

Vind het niet bot hoor. Zo gek zou dat niet zijn, honden merken meer op dan mensen.

Wat een ellende Gonnie. Heel veel sterkte.

Sterkte met je keuze. Verplaatsen zou ik ook niet meer doen. Of opgeknapt genoeg naar huis of daar behandelen of er een einde aan breien.

Verdorie. Waarom is die man toch zo eigenwijs.
Sterkte, Gonnie.

Tjeetje wat erg , heel veel sterkte.

We hebben gebeld en de waarden zijn ineens gestegen, en de dierenarts is positief. Dus we laten haar in ieder geval nog daar tot morgen, ze heeft twee pijnstillers en ze ziet het goed in, het is van vijftien naar 20 gestegen.
Gerard had het er over om haar naar de korte Akkeren te vervoeren maar dat vond ze geen goed idee.
Morgen worden we gebeld in de loop van de ochtend.

Dus het gaat de goede kant op.

Lijk wel of ik in de python zit.

Fijn!

Ook fijn voor haar dat ze daar verder mag herstellen ipv dat ze weer verplaatst moet worden.

Het is in ieder geval een goed dieet. Heb sinds dinsdag amper wat gegeten.

Fijn om te lezen dat er wat verbetering is

Maar wel eten hoor

Gelukkig dat het weer wat beter gaat.

ppfftt, wat zenuwslopen moet dit zijn zeg, sterkte!

zeker fijn.

Gerard beseft nu wel dat hij niet zo goede beslissing heeft genomen.

Al zal hij dat vast weer vergeten als Tama weer thuis is.

Gelukkig dat het beter gaat nu! Komt vast goed allemaal. Nu zelf ook maar weer even wat gaan eten dan.

Hopelijk heeft je man er van geleerd en zal hij daar in het vervolg naar handelen. Ik heb er zelf wel wat van geleerd. Ik heb nooit geweten dat dit zulk zware operaties waren. Dus ik doe het bij mijn honden in ieder geval niet.

Gelukkig lijkt het nu weer wat beter te gaan.

Ik heb er in ieder ook van geleerd. ik zou het dus ook niet bij mijn honden doen.

Ik heb al tegen Gerard gezegd dat ik het bij Nikkie echt niet meer laat doen. Die heeft ook nog aan een kant een gedeelte. Maar die heeft nog geen mammatumoren terug gekregen. En bij Jarah is alles in een keer verwijderd, maar dat is zo zieltje zonder zorgen die vond het erger dat ze in de bench moest zitten dan dat ze een grote ritssluiting van voor tot achter had. En Jarah vindt het gewoon heel erg leuk om naar de dierenarts te gaan.

Oh gelukkig , dat is een positieve update, Hoop dat je nu wat kunt eten . Maar wat een rollercoaster inderdaad moet dit zijn .

Ja, heb net wat patat gegeten.

Toch fijn dat het iets beter gaat

Veel sterkte. Ik kan me goed voorstellen dat het heel akelig is met een zieke hond en een man die van ongerustheid ook niet zo goed meer weet wat hij juist niet moet doen...

Ja, hopen dat het doorzet. Als ze zelfstandig gaat eten kan ze naar huis. Als ze gaat eten voelt ze zich sowieso weer beter.
Tama eet altijd slecht als ze zich niet fijn voelt. Drinken doet ze al heel lang slecht. Maar goed in smuldier zit vast genoeg vocht want ze heeft legt altijd aardig grote plassen neer.

Jemig Gonnie wat een heftige emoties in een paar dagen

Ik ga duimen dat ze opknapt en weer lekker haarzelf kan zijn. Knuffel

Dank je.

Heb tranen met tuiten gejankt. Normaal heb ik er nooit last van. Toen Bijou overleed heb ik alleen gehuild toen ik bij de dierenarts was met haar.

Dacht dat ik er nuchter tegenaan keek, maar Tama is wel echt mijn hondje. Ze wilt ook alleen maar met mij mee naar buiten.
Ik voelde me zo schuldig dat ik mijn poot niet stijf heb gehouden.

gonnie schreef:Dank je.

Heb tranen met tuiten gejankt. Normaal heb ik er nooit last van. Toen Bijou overleed heb ik alleen gehuild toen ik bij de dierenarts was met haar.

Dacht dat ik er nuchter tegenaan keek, maar Tama is wel echt mijn hondje. Ze wilt ook alleen maar met mij mee naar buiten.
Ik voelde me zo schuldig dat ik mijn poot niet stijf heb gehouden.

Dat is achteraf gepraat.
Nu vooruit kijken.
Hopelijk gaat het nu verder gewoon goed.