Het HondenForum

Ik zou even met de dierenarts overleggen over een lagere dosering en kijken hoe ze daarop reageert.

Ja, ze kreeg 40 mg. Vervangend DA had het over 1 tablet per dag, maar ik bouw liever langzamer op dan. Ik heb haar nu 1/4 tablet gegeven, vanavond nog 1/4. Het zou het wat draaglijker kunnen maken als blijkt dat de lymfeklierkanker die blokkade van de AV-knoop in het hart veroorzaakt. Maar met hoe ik haar het weekend zag, heb ik me echt afgevraagd hoe zinvol die prednison is.

Een te grote dosering lijkt me niks, maar een kleine dosering voor net dat beetje pep kan wel iets ten goede uitmaken.
Je kunt ook een beetje om de dag geven.

En als je merkt dat het bij haar geen positieve invloed heeft geef je het niet.

Onze Ginny* moest starten met 2x daags 30mg pred, zij woog 22 kilo. Ook zij is enorm ziek geweest van de pred. Omdat we niet wisten wat ze mankeerde en hoopten dat ze hierdoor kon genezen zijn we er niet mee gestopt. Maar zij kon door de pred amper lopen, was enorm depressief, ze 'tripte' als het ware op de pred. en het was geen goede trip. [CRYING FACE] Toen we af mochten gaan bouwen zagen we eigenlijk pas echt verbetering toen ze op 2x daags 10mg stond, maar ze had nog steeds vervelende bijwerkingen. Bij 1x daags 5mg waren de bijwerkingen pas helemaal weg.

Als ze er echt mee was genezen was het het allemaal waard geweest, maar nu vraag ik me soms wel af wat ik haar eigenlijk heb aangedaan.

Als Jet net even wat extra kwaliteit van leven kan krijgen door een lage dosering pred dan zou ik het zeker doen, maar zo'n hoge dosis zou mijn keuze ook niet zijn.

Heel veel sterkte met je meisje!

Wat een trieste diagnose.
Heel veel sterkte gewenst.
Ik hoop dat je met haar nog veel mooie momenten mag beleven.

Femmel schreef:Onze Ginny* moest starten met 2x daags 30mg pred, zij woog 22 kilo. Ook zij is enorm ziek geweest van de pred. Omdat we niet wisten wat ze mankeerde en hoopten dat ze hierdoor kon genezen zijn we er niet mee gestopt. Maar zij kon door de pred amper lopen, was enorm depressief, ze 'tripte' als het ware op de pred. en het was geen goede trip. [CRYING FACE] Toen we af mochten gaan bouwen zagen we eigenlijk pas echt verbetering toen ze op 2x daags 10mg stond, maar ze had nog steeds vervelende bijwerkingen. Bij 1x daags 5mg waren de bijwerkingen pas helemaal weg.

Als ze er echt mee was genezen was het het allemaal waard geweest, maar nu vraag ik me soms wel af wat ik haar eigenlijk heb aangedaan.

Als Jet net even wat extra kwaliteit van leven kan krijgen door een lage dosering pred dan zou ik het zeker doen, maar zo'n hoge dosis zou mijn keuze ook niet zijn.

Heel veel sterkte met je meisje!

Jeetje ook al zo'n hoge dosering... Ik snap niet waarom die DA's dat doen, beginnen met z'n hoge dosering en dan afbouwen naar een dosering die goed uitpakt

[Sandra] schreef:

Femmel schreef:Onze Ginny* moest starten met 2x daags 30mg pred, zij woog 22 kilo. Ook zij is enorm ziek geweest van de pred. Omdat we niet wisten wat ze mankeerde en hoopten dat ze hierdoor kon genezen zijn we er niet mee gestopt. Maar zij kon door de pred amper lopen, was enorm depressief, ze 'tripte' als het ware op de pred. en het was geen goede trip. [CRYING FACE] Toen we af mochten gaan bouwen zagen we eigenlijk pas echt verbetering toen ze op 2x daags 10mg stond, maar ze had nog steeds vervelende bijwerkingen. Bij 1x daags 5mg waren de bijwerkingen pas helemaal weg.

Als ze er echt mee was genezen was het het allemaal waard geweest, maar nu vraag ik me soms wel af wat ik haar eigenlijk heb aangedaan.

Als Jet net even wat extra kwaliteit van leven kan krijgen door een lage dosering pred dan zou ik het zeker doen, maar zo'n hoge dosis zou mijn keuze ook niet zijn.

Heel veel sterkte met je meisje!

Jeetje ook al zo'n hoge dosering... Ik snap niet waarom die DA's dat doen, beginnen met z'n hoge dosering en dan afbouwen naar een dosering die goed uitpakt

Dat is een zgn 'stootkuur', vrij normaal wel bij prednison. Het moet door de hoge dosering dus een flinke 'stoot' geven en daarna
een lagere dosering.
Dus op zich is dat niet vreemd, dit wordt bij mensen ook zo gedaan. Alleen als er zo'n vreselijke reactie op is, dan lijkt me dat het niet
waard, want genezen doet het niet meer.

Zie hier bijvoorbeeld. Weliswaar voor mensen, maar voor dieren
geldt hetzelfde.

Diem heeft lang aan de prednison gezeten. Hij was er ook tammetjes door, op het depressieve af. Plus idd enorme honger en dorst, hij ging zelfs poep eten en moest elke uur een grote plas. Maar hij had ook een relatief hoge dosering. Je kan prednison idd ook om de dag geven als elke dag niet werkt. Er zijn ook meerdere soorten. Bij Diem ging het op een gegeven moment beter op een andere variant.
Denk er wel om dat als je het langer dan 3 dagen aan 1 stuk geeft, je niet in 1 keer mag stoppen.

Sterkte verder Hopelijk kunnen jullie er nog een mooie tijd aan vastknopen

Ginny* kreeg zo'n hoge dosering omdat ze verdacht werd van aseptische meningitis (= steriele hersenvliesontsteking). De behandeling met Prednison had haar leven kunnen redden, in haar geval heeft het haar dood 8 maanden uitgesteld.

Had ik toen geweten wat ik nu weet dan had ik het niet gedaan, maar je weet helaas (gelukkig?) niet alles van tevoren.

Ze heeft nu twee dagen een halve tablet per dag en dat gaat goed. Ik weet eigenlijk niet of di werkelijk iets doet of dat ik de dosering zou moeten opvoeren. Ik wil niet dat ze zich een dweil voelt

Wel merk ik dat ze in losloopgebied onzekerder is. Aan de lijn is ze iets zekerder en met Otto erbij is het bijna of er niks aan de hand is.

Goed om te lezen dat je een acceptabele dosering voor de prednison hebt gevonden.
Ik hoop dat je nog een tijdje met Jet door kunt.
Sterkte gewenst.

Hoe gaat het met Jet?

EstherK schreef:Hoe gaat het met Jet?

Lief dat je het vraagt. Eigenlijk wel goed, binnen haar grenzen dan. Ze is vrolijk, alert, met Otto erbij loopt ze buiten wat zelfverzekerder, als ik haar alleen meeneem, is ze wat rustiger en loopt ze langzamer. Ik geef haar nu twee kwarttabletjes prednison, ik denk dat er er een kwartje bij ga geven, ik heb wel de indruk dat dat op een of andere manier werkt. Maar voorlopig gaat het prima.
Morgen gaan we naar Lets have fun, even speleklooien met Rufus en we hebben een afspraak staan met Judith en zus Dana.

Wat ik me afvroeg, lymfeklieren kunnen makkelijk ook om andere redenen vergroot zijn, hoe zeker is het eigenlijk dat het gaat om lymfeklierkanker?
Ik weet namelijk destijds met onze golden dat ze ook hele dikke lymfeklieren had (zeker 5cm of groter) en daar is toen eerst een behandeling aan voorafgegaan om uit te sluiten dat het ging om een infectie ergens anders in het lichaam.

Sterkte in ieder geval Niet fijn allemaal

Dat klinkt als allemaal leuke uitjes! Goedzo!!
Hou je taai!

Apple schreef:Wat ik me afvroeg, lymfeklieren kunnen makkelijk ook om andere redenen vergroot zijn, hoe zeker is het eigenlijk dat het gaat om lymfeklierkanker?
Ik weet namelijk destijds met onze golden dat ze ook hele dikke lymfeklieren had (zeker 5cm of groter) en daar is toen eerst een behandeling aan voorafgegaan om uit te sluiten dat het ging om een infectie ergens anders in het lichaam.

Sterkte in ieder geval Niet fijn allemaal

Wat voor behandeling dan?

De DA was er vrij stellig in. Hij zei dat hij het nog wel wilde aanprikken, dan wisten we het zeker. Hij was ondertussen al twee uren bezig geweest met bloedonderzoek, hartfilmpje, echo. Toen hij over het aanprikken begon, heb ik hem gevraagd of dit allemaal nog binnen de 120 euro viel van de eerste intake en toen was het: Oja, ik had u iets beter over de kosten kunnen informeren. Daarover had hij namelijk met nog geen woord gerept.

Toen heb ik gezegd: Hou het hier maar even bij. Ik was al uitgegaan van slecht nieuws, de trage hartslag kwam niet door de schildklier of door kalium, het ging om een blokkade van de AV-knoop. Dat zou een pacemaker inhouden en dat gaat me te ver. Maar feitelijk is het dus onzeker of die vergrote lymfeklieren door kanker komen. Ik wist niet dat dat ook andere oorzaken kan hebben.

[Sandra] schreef:

Apple schreef:Wat ik me afvroeg, lymfeklieren kunnen makkelijk ook om andere redenen vergroot zijn, hoe zeker is het eigenlijk dat het gaat om lymfeklierkanker?
Ik weet namelijk destijds met onze golden dat ze ook hele dikke lymfeklieren had (zeker 5cm of groter) en daar is toen eerst een behandeling aan voorafgegaan om uit te sluiten dat het ging om een infectie ergens anders in het lichaam.

Sterkte in ieder geval Niet fijn allemaal

Wat voor behandeling dan?

De DA was er vrij stellig in. Hij zei dat hij het nog wel wilde aanprikken, dan wisten we het zeker. Hij was ondertussen al twee uren bezig geweest met bloedonderzoek, hartfilmpje, echo. Toen hij over het aanprikken begon, heb ik hem gevraagd of dit allemaal nog binnen de 120 euro viel van de eerste intake en toen was het: Oja, ik had u iets beter over de kosten kunnen informeren. Daarover had hij namelijk met nog geen woord gerept.

Toen heb ik gezegd: Hou het hier maar even bij. Ik was al uitgegaan van slecht nieuws, de trage hartslag kwam niet door de schildklier of door kalium, het ging om een blokkade van de AV-knoop. Dat zou een pacemaker inhouden en dat gaat me te ver. Maar feitelijk is het dus onzeker of die vergrote lymfeklieren door kanker komen. Ik wist niet dat dat ook andere oorzaken kan hebben.

Dan zou het dus kunnen dat je nu pred geeft om iets wat helemaal niet speelt?

LongFields schreef:

[Sandra] schreef:

Apple schreef:Wat ik me afvroeg, lymfeklieren kunnen makkelijk ook om andere redenen vergroot zijn, hoe zeker is het eigenlijk dat het gaat om lymfeklierkanker?
Ik weet namelijk destijds met onze golden dat ze ook hele dikke lymfeklieren had (zeker 5cm of groter) en daar is toen eerst een behandeling aan voorafgegaan om uit te sluiten dat het ging om een infectie ergens anders in het lichaam.

Sterkte in ieder geval Niet fijn allemaal

Wat voor behandeling dan?

De DA was er vrij stellig in. Hij zei dat hij het nog wel wilde aanprikken, dan wisten we het zeker. Hij was ondertussen al twee uren bezig geweest met bloedonderzoek, hartfilmpje, echo. Toen hij over het aanprikken begon, heb ik hem gevraagd of dit allemaal nog binnen de 120 euro viel van de eerste intake en toen was het: Oja, ik had u iets beter over de kosten kunnen informeren. Daarover had hij namelijk met nog geen woord gerept.

Toen heb ik gezegd: Hou het hier maar even bij. Ik was al uitgegaan van slecht nieuws, de trage hartslag kwam niet door de schildklier of door kalium, het ging om een blokkade van de AV-knoop. Dat zou een pacemaker inhouden en dat gaat me te ver. Maar feitelijk is het dus onzeker of die vergrote lymfeklieren door kanker komen. Ik wist niet dat dat ook andere oorzaken kan hebben.

Dan zou het dus kunnen dat je nu pred geeft om iets wat helemaal niet speelt?

Ik heb de indruk dat de pred wel wat verlichting geeft (hart).

Ik heb het verslag van de DA er nog even bij gepakt:

Hartecho: Langs de linker boezem is een kleine verdikking van 1 cm te zien, dit is een dubieuze plek
maar ik kan hier niet met 10% een hartebasistumor van maken. Verder beeld van excentrische
hypertrofie en duidelijk beeld van hartritme stoornis.
Echo abdomen: achter de lever liggen drie grote, echoarme, zeer onregelmatige structuren, eentje met
echodens vet erom heen. Deze structuren gaan uit van lymfeknopen. Beeld van maligne lymfoom
(lymfeklierkanker).
Conclusie: De sloomheid bij Jet wordt veroorzaakt door een idioventriculair hartritme. Dit hartritme is
waarschijnlijk secundair aan maligne lymfoom.
Ik heb aangegeven dat voor een uiteindelijke diagnose en juiste therapie cytologie van de afwijkende
lymfeklieren nodig is. Therapie is in het geval van maligne lymfoom chemotherapie of, in geval van een
laaggradige tumor, prednison. Voor het hart is, als er geen reactie op prednison optreed, een pacemaker
geindiceerd.

[Sandra] schreef:

Apple schreef:Wat ik me afvroeg, lymfeklieren kunnen makkelijk ook om andere redenen vergroot zijn, hoe zeker is het eigenlijk dat het gaat om lymfeklierkanker?
Ik weet namelijk destijds met onze golden dat ze ook hele dikke lymfeklieren had (zeker 5cm of groter) en daar is toen eerst een behandeling aan voorafgegaan om uit te sluiten dat het ging om een infectie ergens anders in het lichaam.

Sterkte in ieder geval Niet fijn allemaal

Wat voor behandeling dan?

De DA was er vrij stellig in. Hij zei dat hij het nog wel wilde aanprikken, dan wisten we het zeker. Hij was ondertussen al twee uren bezig geweest met bloedonderzoek, hartfilmpje, echo. Toen hij over het aanprikken begon, heb ik hem gevraagd of dit allemaal nog binnen de 120 euro viel van de eerste intake en toen was het: Oja, ik had u iets beter over de kosten kunnen informeren. Daarover had hij namelijk met nog geen woord gerept.

Toen heb ik gezegd: Hou het hier maar even bij. Ik was al uitgegaan van slecht nieuws, de trage hartslag kwam niet door de schildklier of door kalium, het ging om een blokkade van de AV-knoop. Dat zou een pacemaker inhouden en dat gaat me te ver. Maar feitelijk is het dus onzeker of die vergrote lymfeklieren door kanker komen. Ik wist niet dat dat ook andere oorzaken kan hebben.

Een antibiotica kuur (om een bacteriële infectie uit te sluiten)
Ik zou dus eerlijk gezegd wel willen weten of het nou gaat om een probleem door de lymfeklieren, DA geeft dat zoals ik het lees ook aan in de diagnose.
Wat bij onze golden in ieder geval zo was dat de AB niet aansloeg, en de lymfeklieren overal in het lijf enorm in grootte toenamen. Uiteindelijk was dat dusdanig erg dat het in een paar uur tijd bepaalde zenuwen in de beknelling bracht, en ook de luchtpijp.
Toen dat het geval was hebben we haar direct in laten slapen.
Niet om een horrorscenario te schetsen hoor! Absoluut niet, maar lymfeklierkanker is wel erg serieus, en die zorg er bij naast het hart is niet fijn. Mocht het dus niet door de lymfeklieren komen is het denk ik wel een fijn idee om nog vooruit te kunnen kijken, eventueel met prednison.

Apple schreef:

[Sandra] schreef:

Apple schreef:Wat ik me afvroeg, lymfeklieren kunnen makkelijk ook om andere redenen vergroot zijn, hoe zeker is het eigenlijk dat het gaat om lymfeklierkanker?
Ik weet namelijk destijds met onze golden dat ze ook hele dikke lymfeklieren had (zeker 5cm of groter) en daar is toen eerst een behandeling aan voorafgegaan om uit te sluiten dat het ging om een infectie ergens anders in het lichaam.

Sterkte in ieder geval Niet fijn allemaal

Wat voor behandeling dan?

De DA was er vrij stellig in. Hij zei dat hij het nog wel wilde aanprikken, dan wisten we het zeker. Hij was ondertussen al twee uren bezig geweest met bloedonderzoek, hartfilmpje, echo. Toen hij over het aanprikken begon, heb ik hem gevraagd of dit allemaal nog binnen de 120 euro viel van de eerste intake en toen was het: Oja, ik had u iets beter over de kosten kunnen informeren. Daarover had hij namelijk met nog geen woord gerept.

Toen heb ik gezegd: Hou het hier maar even bij. Ik was al uitgegaan van slecht nieuws, de trage hartslag kwam niet door de schildklier of door kalium, het ging om een blokkade van de AV-knoop. Dat zou een pacemaker inhouden en dat gaat me te ver. Maar feitelijk is het dus onzeker of die vergrote lymfeklieren door kanker komen. Ik wist niet dat dat ook andere oorzaken kan hebben.

Een antibiotica kuur (om een bacteriële infectie uit te sluiten)
Ik zou dus eerlijk gezegd wel willen weten of het nou gaat om een probleem door de lymfeklieren, DA geeft dat zoals ik het lees ook aan in de diagnose.
Wat bij onze golden in ieder geval zo was dat de AB niet aansloeg, en de lymfeklieren overal in het lijf enorm in grootte toenamen. Uiteindelijk was dat dusdanig erg dat het in een paar uur tijd bepaalde zenuwen in de beknelling bracht, en ook de luchtpijp.
Toen dat het geval was hebben we haar direct in laten slapen.
Niet om een horrorscenario te schetsen hoor! Absoluut niet, maar lymfeklierkanker is wel erg serieus, en die zorg er bij naast het hart is niet fijn. Mocht het dus niet door de lymfeklieren komen is het denk ik wel een fijn idee om nog vooruit te kunnen kijken, eventueel met prednison.

Jouw verhaal brengt me wel wat aan het twijfelen, hoor. Ik ben even gaan zoeken naar mogelijke oorzaken van vergrote lymfeklieren, en ik begrijp dat vaker een infectie de oorzaak is dan kanker. Het bloedonderzoek wijst in elk geval geen infectie uit, het bloedbeeld ziet er keurig uit, alles binnen de normale waarden. Ik denk dat daarom de DA uitgaat van kanker, en dat het dan alleen nog de vraag is hoe agressief het is.

Is er in het bloed iets van bezinking (BSE) of CRP geprikt? Dat zijn ontstekingswaarden en die zouden dan verhoogd moeten zijn. Bij een infectie zie je vaak een hoger aantal leukocyten.

Bij een ontsteking zie je vaak wel veel meer lymfeklieren gezwollen, zeker als ze zoveel klachten heeft. Maar het kan en ik zou wel even nagaan bij de DA of het dat niet kan zijn. Maar gezien de echo en de hartklachten vrees ik [DISAPPOINTED FACE]


Verzonden vanaf mijn iPhone met Tapatalk

Eilfy schreef:Is er in het bloed iets van bezinking (BSE) of CRP geprikt? Dat zijn ontstekingswaarden en die zouden dan verhoogd moeten zijn. Bij een infectie zie je vaak een hoger aantal leukocyten.

Bij een ontsteking zie je vaak wel veel meer lymfeklieren gezwollen, zeker als ze zoveel klachten heeft. Maar het kan en ik zou wel even nagaan bij de DA of het dat niet kan zijn. Maar gezien de echo en de hartklachten vrees ik [DISAPPOINTED FACE]


Verzonden vanaf mijn iPhone met Tapatalk

Bloedonderzoek niet afwijkend, schreef hij, geen aanwijzing voor ziekte van Addison en geen aanwijzing voor ontsteking. Alle bloedwaarden vallen ook netjes binnen de normen.

En wat betreft het hart:

ECG: beeld van idioventriculair ritme. dit wil zeggen dat er geen samenspel meer is tussen de atria
(boezems) en de ventrikels (kamers). De atria knijpen 200 keer per minuut samen en de ventrikels 34
keer per minuut. Het hartritme is hierdoor compleet regelmatig maar gaat veel te langzaam.

Dit is dus het beeld van tiktiktiktiktiktik... kaboem. Een heleboel kleine tikjes en dan de hartslag. het hart trekt dan flink samen.

Ik zou zeker de pred een kans geven.
Er zijn me best veel gevallen bekend waarin een ernstig zieke hond toch nog een flinke poos langer prettig kon blijven leven.
Jorla hier, slikt nu al twee jaar 4 mg Moderin, een zwaarder type pred. voor haar auto-immuunziekte.
Zonder de pred gaat ze dood.
Nu ze het al zo'n poos slikt merk ik bijna niets meer van ziekte bij haar. Ze is ook niet meer sloom.
Gewoon een blije senior.
Je wil dat hondje niet tegen beter weten in bij je houden, dat is duidelijk. Maar het proberen is toch de moeite waard?
Ook voor jou om aan het idee van afscheid te wennen.
Ik wens je veel sterkte en nog een intense tijd met Jet toe.

Morgen voer ik de prednison op naar 3/4 tablet. Als dat ook goed gaat, ga ik door naar 1 tablet.

Vanmiddag leuk gewandeld met Lets have fun met Rufus en Floor. Jet vond Rufus wat opdringerig maar het ging prima.

Heftig joh! Sterkte!

[Sandra] schreef:

Eilfy schreef:Is er in het bloed iets van bezinking (BSE) of CRP geprikt? Dat zijn ontstekingswaarden en die zouden dan verhoogd moeten zijn. Bij een infectie zie je vaak een hoger aantal leukocyten.

Bij een ontsteking zie je vaak wel veel meer lymfeklieren gezwollen, zeker als ze zoveel klachten heeft. Maar het kan en ik zou wel even nagaan bij de DA of het dat niet kan zijn. Maar gezien de echo en de hartklachten vrees ik [DISAPPOINTED FACE]


Verzonden vanaf mijn iPhone met Tapatalk

Bloedonderzoek niet afwijkend, schreef hij, geen aanwijzing voor ziekte van Addison en geen aanwijzing voor ontsteking. Alle bloedwaarden vallen ook netjes binnen de normen.

En wat betreft het hart:

ECG: beeld van idioventriculair ritme. dit wil zeggen dat er geen samenspel meer is tussen de atria
(boezems) en de ventrikels (kamers). De atria knijpen 200 keer per minuut samen en de ventrikels 34
keer per minuut. Het hartritme is hierdoor compleet regelmatig maar gaat veel te langzaam.

Dit is dus het beeld van tiktiktiktiktiktik... kaboem. Een heleboel kleine tikjes en dan de hartslag. het hart trekt dan flink samen.

Als het bloed geen ontstekingsbeeld laat zien en er een aantal lymfeklieren maar gezwollen zijn + een 'doorbreking' van de normale geleiding van het hart dan is inderdaad de meest waarschijnlijke diagnose maligne lymfoom De kans dat zoiets nog bij een fikse ontsteking zou passen is heel erg klein

Hopelijk helpt het ophogen van de prednison!

Ik had me er al bij neergelegd... Het zij niet anders.

Jeetje Sandra, ik heb dit helemaal gemist.
Wat een verschrikkelijk nieuws Heel veel sterkte.

Ze doet het goed. Verbazend goed, moet ik zeggen. Ze wil op katten af, ze vliegt naar de buurvrouw toe, ze vliegt naar de postbezorgster aan de overkant van de straat. Ik zal haar hartslag nog eens opnemen, al denk ik dat het nog steeds zo tussen de 30 en 40 zit.
Thuis ligt ze veel. Nu zo 's avonds laat bij mij, wat ze sinds kort doet. Ik heb haar weer op 3/4 prednison, ik had haar op een hele, maar vraag het me niet, gevoelsmatig, het leek aan de grens. Ze is met name 's morgens vitaler op 3/4 dan op een hele.
Ze neemt genoegen met een wandelingetje (met Otto) 's morgens en 's avonds, tussendoor een plas.
Echt, die gaat de 4 jaar wel halen hoor, begin juni.
Mensen hebben me gevraagd of ik geen prognose had, maar dat wil ik niet. Ik wil ook niet weten hoe ver die kanker is. Dan ga je zo zitten aftellen en dat wil ik niet.

Van de week neem ik haar mee naar Muppet, dat zijn vrienden van me die een paar katten hebben en die dol op haar zijn. Otto is er wel een beetje bij in geschoten, de laatste weken Ook door het weer, het waaide te hard om naar het bos te gaan. Dus werden het veel slowmotion-wandelingetjes met Jet. Hij past zich helemaal aan, dan wacht hij even tot we bij zijn, de lieverd. Dus sleep ik hem binnenkort ook mee naar Muppet. Ik weet zeker dat we dat vaste rondje in mijn vorige woonplaats weer lopen en dat hij precies voor hun deur blijft staan, omdat we daar nu eenmaal altijd regelmatig op visite gingen.

Hoe raar ook met die instelling moet je er in gaan Sandra. Mijn hond had dan wel geen kanker, maar met 5 jaar was er ook een diagnose gesteld waarvan je niet kon zeggen of het lang of kort zou duren voor hij te veel last zou krijgen.
Ik moest na de diagnose echt wel behoorlijk wat tranen wegslikken, maar heb ook openlijk veel gehuild omdat ik dacht hem heel snel te verliezen/moeten laten gaan. Mensen zagen niets aan hem, maar ik wist wat er mankeerde aan hem. En als hij dan slechte dagen had dacht ik, oh nee, is het nu echt zo ver, is dit het moment? En telkens krabbelde hij weer op zonder al te veel moeite.
Weten dat je dier iets heeft maakt het spannend, je weet dat alles betrekkelijk is. Geniet gewoon van alles wat gaat, en waar jullie van genieten. Ik heb het na een jaar ook naast me neergelegd, de diagnose, en nogmaals hij had geen kanker, dus ergens geen vergelijk.
Maar geniet van alles en als ze moe is laat je haar wat meer rusten, wil ze mee en dollen, lekker laten dollen.
Vergeet inderdaad Otto niet, ik moet bekennen dat ik op het eind veel met mijn zieke hond bezig was, en de gezonde hond schikte zich daarin, maar achteraf denk ik dat ik niet geheel eerlijk ben geweest.
ik hoop dat Jet je versteld doet staan, net als mijn hond. Die is nog te vroeg gegaan, maar eerlijkheidshalve, de prognose met vijf jaar was niet echt gunstig. Dat hij elf jaar heeft mogen worden was dus een cadeautje
Maar ik ben dus niet heel erg gaan inperken op wat hij leuk vond, en wat niet goed zou zijn voor hem. Ik wist waar hij lol in had, dat wilde ik hem niet ontnemen.
genieten moet voorop blijven staan voor hond en baas.