Zo, mijn excuses voor de lange stilte! Maar ik heb het echt waanzinnig druk en ik heb geen tijd gehad om een update te geven. Nu ook niet maar vooruit, dan maar even tijd maken
Om maar even op de zaken vooruit te lopen, Mandy heeft verschrikkelijk geleden
Nog weer even een linkje naar de foto van dag 1 (niet klikken als je niet tegen nare beelden kunt):
http://s42.photobucket.com/user/Mexicas ... c.jpg.html
DISCLAIMER: De volgende fotos plaats ik niet achter een linkje, maar als je echt helemaal niet tegen verwondingen kunt maar niet verder kijken.
Mandibulín heeft dus een snuitje omgekregen (de eerste dagen even geknutseld, daarna gewoon een zwart nylon snuitje) en een voedingsbuis in haar slokdarm, in de hoop dat de onderkaakhelften vanzelf weer aan elkaar zouden groeien en ze een functioneel bekkie zou overhouden aan het avontuur.
Hier wordt ze zwáár mishandeld door een meisje van de middelbare school die op beroepsorientatiebezoek is. Pup op de rug gooien, wie dóet dat nog tegenwoordig

Als pup zo in een stimulatie-arme omgeving opgroeien, het ís wat
Hier wordt ze gevoerd, en is dus te zien dat ze geen duct-tape aan haar lijf geplakt gekregen heeft
Na zo'n anderhalve weer snuitje afgedaan, puppie verdoofd en bekkie bekeken:

de kaak voelde al stabiel aan, en het grootste deel van het openliggende bot is al overdekt door granulatieweefsel. De rottende lucht is helemaal verdwenen, de infectie is dus onder controle.
Ook meteen een röntgenfoto gemaakt:

Het afgebeten deel van de kaak ligt redelijk op de anatomisch correcte plaats en er is al botvorming.
Na nog zo'n tien dagen besloot Mandy dat het genoeg was geweest en ze heeft zelf de voedingsbuis verwijderd. Was redelijk qua planning dus ook snuitje maar even afgedaan. Oordeel zelf:

Laat je vooral niet van de wijs brengen door deze foto, zie hoe op de achtergrond een andere pup (met een neurologisch probleem nota bene) mishandeld wordt door een intern...
Als we het bekkie open doen zien we nog een klein beetje open bot, verder veel granulatieweefsel. De gok gewaagd en pup voor het eerst in 3 weken zelfstandig laten eten (papje, uiteraard). Dat gaat zo:
Je zou denken eind goed al goed, maar er moest natuurlijk nog wraak genomen worden op de co-assistente die teveel tape gebruikt had bij het aanleggen van het infuus. Dat ziet er zo uit:
48 uur na het verwijderen van de buis een nieuwe foto en wat schetst onze verbazing:

Inderdaad, totaal geen openliggend bot meer
Dus is Mandy klaar voor haar nieuwe huis. Ze is geadopteerd door mensen die al een kat van ons gekregen hebben. Dit is de dag van vertrek...
Tja wat kan ik zeggen, deze wordt gemist

maar ik ben blij dat we de gok gewaagd hebben, de uitkomst was uiteraard onzeker dus toen ik eraan begon wist ik ook niet of het niet uiteindelijk tot inslapen zou komen. Maar terug naar de oude eigenaars was geen optie en inslapen... tja vaak ontkom je er niet aan en dat is de realiteit maar als ik niet zo heel af en toe iets irrationeels kan doen, gewoon omdat het klikt met een dier en omdat ik het gevoel heb dat het een kans van slagen heeft dan wordt ik gillend gek. Dat loopt natuurlijk heus niet altijd goed af maar deze keer gelukkig wel en dáár doen we het voor. En ja, om eerlijk te zijn, dit is uiteraard een ervaring waar ik weer iets aan heb, ook in praktische zin.
edit: filmpjes gecorrigeerd
