Het HondenForum

Maar de consequenties zijn voor Ria toch minder heftig dan voor thom. Want zij is van huis en wordt dan niet continu geconfronteerd met de afwezigheid van hun hond. En hij wel.

Ik heb je hele verhaal gevolgd. Woon in Naarden, dus als je het fijn vindt om een stukje te wandelen of een uurtje op te passen, mijn pb-box staat open...

iones schreef:Maar de consequenties zijn voor Ria toch minder heftig dan voor thom. Want zij is van huis en wordt dan niet continu geconfronteerd met de afwezigheid van hun hond. En hij wel.

Vergis je niet in het feit dat zij ooggetuige is geweest van het hele drama hè?... Dat krijg je niet zomaar van je netvlies door naar je werk te gaan...

iones schreef:Maar de consequenties zijn voor Ria toch minder heftig dan voor thom. Want zij is van huis en wordt dan niet continu geconfronteerd met de afwezigheid van hun hond. En hij wel.

Ik heb geen zin om in dit topic woorden te krijgen maar wat je nu zegt is wat onzinnig he? Volgens mij stond Ria op de 1e rang toen het gebeurde met Yla, voor haar zijn er ook heel heftige consequenties. Mocht je hier op door willen gaan doe dan even per pb, hoeven we dit topic niet verder te vervuilen.

thom schreef:Poeh, wat is het toch verdomde moeilijk.
Ria heeft een bedrijfsuitje en pas vanavond laat thuis. Die stilte/leegte maakt me gek.
Ik zit al een hele dag tegen een hond te praten die er niet meer is, maar nog zo diep in mij zit.

Ik kan me dat zó goed voorstellen; de 10 hondloze dagen na Max' dood waren niet leuk.
Sterkte

Verwerken, rouwen, is een werkwoord, dat kost heel veel pijn woede, en alle andere emoties daar moet je doorheen, en dat kost heel veel moeite en verdriet, Thom het spijt me.

LongFields schreef:

iones schreef:Maar de consequenties zijn voor Ria toch minder heftig dan voor thom. Want zij is van huis en wordt dan niet continu geconfronteerd met de afwezigheid van hun hond. En hij wel.

Vergis je niet in het feit dat zij ooggetuige is geweest van het hele drama hè?... Dat krijg je niet zomaar van je netvlies door naar je werk te gaan...

Dat staat los van het feit dat ze niet thuis is waar ze in haar eentje zit, en zonder hond.
Ik twijfel er niet aan dat de ervaring voor haar traumatiserend geweest moet zijn. Zelf zou ik denk ik vrij hysterisch zijn geweest in een dergelijke situatie.

thom schreef:Poeh, wat is het toch verdomde moeilijk.
Ria heeft een bedrijfsuitje en pas vanavond laat thuis. Die stilte/leegte maakt me gek.
Ik zit al een hele dag tegen een hond te praten die er niet meer is, maar nog zo diep in mij zit.

heel herkenbaar thom, als je een uitje wilt heb ik nog wel 2 losgeslagen herders (of 1) waar je van kunt 'genieten', ik rol zo de hei over en dan ben ik er Ik zit niet ver weg en anders gaan we aan de koffie ergens oid. Laat maar weten

Pepper en Lucy schreef:Thom het is ook heel begrijpelijk dat de leegte niet te doen is. Je mag ook hier langskomen om te praten.
Misschien is beter om een heel goed gesprek met Ria om over een nieuwe hond(je) te hebben. Die leegte is niet goed voor je.
Je mag als je alleen even een luisterend oor ook even bellen

Laat maar weten
En is een hondje voor overdag niet wat voor je als oppashondje?

iones schreef: Dat staat los van het feit dat ze niet thuis is waar ze in haar eentje zit, en zonder hond.

Dat is jóuw mening. Je hoeft niet persé alleen thuis te zitten om je eenzaam en ontzettend rot te voelen hoor.
Maar goed, dit hoort denk ik niet erg thuis in dit topic dus ik houd het hier bij.

iones schreef:Maar de consequenties zijn voor Ria toch minder heftig dan voor thom. Want zij is van huis en wordt dan niet continu geconfronteerd met de afwezigheid van hun hond. En hij wel.

Iones. Ria is degene die het avondrondje deed. Die is degene die het op haar netvlies heeft staan. Die is degene die haar hond heeft moeten lostrekken.
Me dunkt dat zij op dit moment een iets grotere stem heeft dan Thom, sorry hoor. Gelukkig vind Thom dat volgens mij ook.

En nee. Ik vind het beslist niet gepast om nu asiel-hondjes te gaan opzoeken voor ze. Dat kunnen ze echt samen wel als de tijd daar rijp voor is. Voor beiden, wel te verstaan.

Thom, ga er op uit! Ga de Hilversumse hei op. Misschien kom je Eebje wel tegen, of Prado. Of gewoon de normale mensen die je als je Yla uit liet, wel eens sprak. Ik spreek uit ervaring dat een klein gesprekje met dat soort mensen je heel goed doen!

Selene schreef:

thom schreef:Poeh, wat is het toch verdomde moeilijk.
Ria heeft een bedrijfsuitje en pas vanavond laat thuis. Die stilte/leegte maakt me gek.
Ik zit al een hele dag tegen een hond te praten die er niet meer is, maar nog zo diep in mij zit.

heel herkenbaar thom, als je een uitje wilt heb ik nog wel 2 losgeslagen herders (of 1) waar je van kunt 'genieten', ik rol zo de hei over en dan ben ik er Ik zit niet ver weg en anders gaan we aan de koffie ergens oid. Laat maar weten

Ooooooooo, wat erg! Ik noemde Prado, maar ik doelde op jouw huidige honden

Ik vind het vreselijk zo zonder hond in huis.
Maar wat Ria die kloterige zaterdagnacht heeft moeten meemaken, dat half uur kan ik me niet eens voorstellen, dat moet echt eerst helen. Wanneer hier een andere hond komt, dat laat ik in dit geval toch echt van Ria afhangen.
Natuurlijk is Ria overdag naar haar werk, maar dat wil niet zeggen dat ze haar trauma/verdriet niet meeneemt. Nee, we gaan echt samen voor een andere hond.
Bedankt weer voor de lieve woorden.

thom schreef:Ik vind het vreselijk zo zonder hond in huis.
Maar wat Ria die kloterige zaterdagnacht heeft moeten meemaken, dat half uur kan ik me niet eens voorstellen, dat moet echt eerst helen. Wanneer hier een andere hond komt, dat laat ik in dit geval toch echt van Ria afhangen.
Natuurlijk is Ria overdag naar haar werk, maar dat wil niet zeggen dat ze haar trauma/verdriet niet meeneemt. Nee, we gaan echt samen voor een andere hond.
Bedankt weer voor de lieve woorden.

Heel goed Thom! En nogmaals, rondje lopen en je "oude" bekenden tegenkomen is dat geen goed idee? Ik zag 2 weken geleden Loeki in de supermarkt (hun Golden Roxy was een maand ouder dan Saar, en hebben ze vorig jaar laten inslapen). En ik vond het erg fijn om haar te zien. Om te praten over Saar, haar dood, en een beetje te mijmeren over wat we samen met Roxy en Saar hadden meegemaakt onderweg.
Alleen thuis is ook maar alleen thuis

Marion. schreef:

Selene schreef:

thom schreef:Poeh, wat is het toch verdomde moeilijk.
Ria heeft een bedrijfsuitje en pas vanavond laat thuis. Die stilte/leegte maakt me gek.
Ik zit al een hele dag tegen een hond te praten die er niet meer is, maar nog zo diep in mij zit.

heel herkenbaar thom, als je een uitje wilt heb ik nog wel 2 losgeslagen herders (of 1) waar je van kunt 'genieten', ik rol zo de hei over en dan ben ik er Ik zit niet ver weg en anders gaan we aan de koffie ergens oid. Laat maar weten

Ooooooooo, wat erg! Ik noemde Prado, maar ik doelde op jouw huidige honden

geeft niet marion ergens wel fijn dat hij er nog bijhoort

Wat afschuwelijk wat er met jullie hond gebeurd is. Veel sterkte!

Ria heeft vandaag op haar werk heel veel mensen gesproken, waaronder een aantal juridisch medewerkers, toen ze thuiskwam ook wat buren die in de hal stonden te praten, allemaal adviseren ze om toch vooral aangifte te doen, gisteren was ik al zover, nu Ria ook, dus we gaan deze week aangifte doen.

dat vind ik echt goed van jullie. niet om te pesten, maar om de veiligheid van andere mensen/honden. hopelijk krijgen ze de hond niet meer terug. lijkt me vreselijk als jullie steeds met dat beest geconfronteerd worden. die hond ging echt voor de kill als ik het zo lees. veel sterkte in dit alles toegewenst.

Mijn aanbod blijft gewoon geldig he Thom.
Je weet me te vinden.

Dat stille huis, dat is helemaal niks, probeer wat afleiding te zoeken.

Thom en Ria ik wens jullie veel sterkte met de aangifte van de hond en ook met alles. Hij ging helaas voor de kill.
En m'n aanbod blijft altijd geldig als je de stilte wilt doorbreken.
De confrontatie met de hond is heel vreselijk.

thom schreef:Ria heeft vandaag op haar werk heel veel mensen gesproken, waaronder een aantal juridisch medewerkers, toen ze thuiskwam ook wat buren die in de hal stonden te praten, allemaal adviseren ze om toch vooral aangifte te doen, gisteren was ik al zover, nu Ria ook, dus we gaan deze week aangifte doen.

Ik denk dat aangifte eigenlijk vanzelfsprekend is, zonder aanzien des persoons, want jullie buren/de eigenaren van de hond hebben zich juist heel betrokken opgesteld, maar om de hond. Ik denk dat het om de hond echt meer dan gerechtvaardigd is om aangifte te doen. Het is zo'n naar verhaal, met alleen maar verliezers

Goed dat jullie toch aangifte gaan doen. En jullie komen er vast saampjes wel uit wanneer je aan een nieuwe hond toe bent. Als je ziets voor je ogen ziet gebeuren is horror.....

Thom, ik begrijp het geweldige gemis en de afschuwelijke leegte.

Mijn eerste hondje, Gina, is ingeslapen op 5 februari 2013. Ze was oud (12,5 jaar) en volledig op.
Toch had het verlies van Gina op mij (en mijn man) een geweldige inpact. We hadden het op dat moment ontzettend druk omdat we midden in een verhuizing zaten. Waren 's avonds zo gigantisch moe dat we als een blok in slaap vielen.
De dag dat we voor het eerst in ons nieuwe huis sliepen hebben we het urntje van Gina opgehaald zodat we weer samen waren.
Maar toen we eenmaal gesetteld waren kwam het gemis keihard aan. Ik heb nog afleiding door mijn werk, maar mijn man was ook de hele dagen met Gina thuis. Hij miste haar verschrikkelijk. Heb mijn man nog nooit zien huilen, maar toen wel.
Wij dachten dat Gina nooit te vervangen zou zijn. Maar het was zo verschrikkelijk koud en kil en stil in huis. We zijn toen langzaamaan rond gaan kijken naar weer een hondje. Keer op bezoek bij een goede fokker. Zo kwam uiteindelijk eind augustus onze Timka in ons leven. We hebben haar vanaf de geboorte kunnen volgen en dikwijls bezocht. Een heerlijke pup. Totaal anders dan Gina, maar dat is alleen maar beter.
Kan er nu ook vrede mee hebben, al denk ik nog elke dag aan Gina. Het was mijn "once in a lifetime" hondje.
Ik snap je gevoelens en verdriet (en ook van Ria) volkomen. Maar geloof me maar, ooit komt er een tijd dat jullie allebei weer klaar zijn om een nieuw hond(je) een heerlijk thuis te geven.

Wil jullie heel veel sterkte wensen. Het is ook niet niks wat jullie is overkomen.

Het is wel een wijs besluit om aangifte te doen.

Célie schreef:

thom schreef:Ruim een half uur geleden had ik onze DA aan de telefoon, hij vindt het zo verschrikkelijk voor ons, en hoopt dat de hond ondertussen dood is. Naar zijn idee, kan die hond na zijn fatale aanval niet meer functioneren in onze maatschappij.
Hij had zo met ons te doen, we zijn hondenliefhebbers pur sang volgens hem.
Ook vertelde hij, dat we echt wel weer een hond tegenkomen die bij ons hoort. Afgelopen week belde hij verschillende keren, maar wij waren natuurlijk even weg.
Ik heb zo mijn best gedaan, mijn emoties een beetje in toom te houden, maar na het gesprek, ging ik werkelijk helemaal los, kan me niet herinneren, dat ik zo hard gehuild heb.

Is het geen idee om zelf nog eens bij de buren langs te gaan zodat Ria en jij er nog eens over kunnen praten, dan hoor je ook meteen hoe het nu verder met de hond gaat?

Misschien een goed idee, maar daar hebben we nu even geen behoefte aan.

Ik denk ook echt dat het wijs is om hiervan aangifte te doen Thom.
Dat is moeilijk als hondenliefhebber zijnde, maar dit is te ernstig geweest om geen aangifte te doen.

Caro. schreef:Ik denk ook echt dat het wijs is om hiervan aangifte te doen Thom.
Dat is moeilijk als hondenliefhebber zijnde, maar dit is te ernstig geweest om geen aangifte te doen.

Tot die conclusie zijn we na lang nadenken ook gekomen.

Ik reed Maandag nog door Bussum en moest steeds aan jullie denken. Als je eens een rondje wil lopen neem ik de honden een keer mee?
Aangifte lijkt me een uitstekend plan! Zo'n hond kan toch niet.

thom schreef:

Caro. schreef:Ik denk ook echt dat het wijs is om hiervan aangifte te doen Thom.
Dat is moeilijk als hondenliefhebber zijnde, maar dit is te ernstig geweest om geen aangifte te doen.

Tot die conclusie zijn we na lang nadenken ook gekomen.

echt een heel verstandig besluit. Persoonlijk zou ik aangifte gaan doen en dan de buren dat daarna ook gaan vertellen. Zij nemen immers hun verantwoordelijkheid voor alles wat er is gebeurd en begrijpen vast wel dat dit gedrag van hun hond echt niet kan. Zij hebben mogelijk niet eens ingeschat dat hun hond tot zoiets in staat was. Allemaal verliezers in deze situatie. Dit mag gewoon nooit meer opnieuw kunnen gebeuren. Heel veel sterkte voor jullie
En ik denk dat dit goed is in de verwerking van alles. Pas dan durven jullie weer veilig met een eventueel andere hond naar buiten om hem lekker uit te kunnen laten. En ook pas wanneer dit alles is afgerond ben je toe aan het leven met een eventueel nieuw hondje.

Ik heb 4 honden in de aanbieding Thom, dus als je eens wilt wandelen...