Het HondenForum

Bedankt voor al jullie lieve woorden.
Dat is een enorme steun!

Heb vandaag ook een rouwkaartje gekregen van de dierenarts.Dat vond ik wel erg mooi,en ook emotioneel.

Ook heel veel hartverwarmende berichten gehad.dat was erg emotioneel maar wel goed om ook daarom te mogen en kunnen huilen.Het helpt me.

Het is nu een beetje raar allemaal.
Ben zo gewent aan thuis zijn voor Dydo dat ik eigenlijk nog steeds het zelfde doe.
Hij lag de laatste tijd alleen maar in de mand dus liep hij niet veel rond,soms denk ik dat hij gewoon ergens in de kamer ligt.

Ben nu ook bezig om Vlinder beter te leren kennen,en haar te laten wennen aan de omgeving.Wat ze erg spannend vind.

Vandaag met haar naar de winkel geweest en dat deed ze erg goed.
Ik kwam gelukkig niet te veel mensen tegen die van alles gingen vragen.Dat vind ik nog moeilijk en ik was bang dat ik dan in huilen uit zou barsten en dan nog de winkel in moest.

Andere dingen gaan dan verder zoals de kinderen en het huishouden,dat gaat vrij normaal en dan opeens komt er weer een moment van besef.Ook wel dat het goed is zo maar ook van missen.

Dan ben je even blij ergens om en voel je je haast schuldig.

Ach,het heeft tijd nodig dat weet ik.
Ik weet ook dat ik het uiteindelijk kan accepteren omdat het niet langer kon,hij gaf zelf aan dat het klaar was.Ben blij dat hij rust heeft en het "misschien als" etc. dat heeft geen zin omdat dat zo niet zou zijn geweest.

Ik moet verder met ons gezin en Vlinder.En moet mijn draai daar in gaan vinden.
Ik kan meer dingen gaan doen maar weet nog even niet wat en hoe.Ik blijf denk ik nog even automatisch in de veilige haven waar Dydo altijd was.Ik had me zo`n beetje terug getrokken van de buiten wereld omdat ik bij hem was.Ik kwam alleen nog maar in de winkel de laatste maanden.

Ik weet nog niet hoe ik het allemaal ga doen.
Ik ga maar eens beginnen met Vlinder te laten wennen aan mee op de fiets,dan even een doel uit zoeken waar ik heen wil fietsen.
Misschien een paar honderd meter met de bus proberen en dan opbouwen.

En nog veel oefenen met wandelen om haar angst te over winnen.

ik moet daarnaast niet vergeten om ook wat leuks te gaan doen......maar wat..?

Nou ja,zo gaat het op dit moment zeg maar.......

Wat een enorme overgang na alle zorg voor Dydo. Je vindt vast wel snel je nieuwe draai als eenmaal het verdriet is weggeëbd en je met Vlinder opnieuw de wereld gaat verkennen

Dank je,dat heb je mooi gezegd.

Ja dat is het,een hele overgang.

Moet inderdaad mijn draai daar straks in vinden.

Heel veel sterkte..

Dydo zou vandaag jarig zijn en 11 zijn geworden.

nathalie71 schreef:Dydo zou vandaag jarig zijn en 11 zijn geworden.

Sterkte ermee. Zeker op een dag als vandaag is het ongelooflijk moeilijk allemaal.