Het HondenForum

doe nou niet of je dat erg vindt .....

renee-uk schreef:doe nou niet of je dat erg vindt .....

Nou, lief vind ik het wel. Dat zal ik toegeven. Maar ik vind het zo sneu voor man

Fijn dat het zo goed gaat!!
Ik vind het ook erg leuk om het te lezen trouwens hoor, alleen reageer ik niet elke keer

HillieS schreef:Fijn dat het zo goed gaat!!
Ik vind het ook erg leuk om het te lezen trouwens hoor, alleen reageer ik niet elke keer

Dat hoeft ook niet
Ik vind het gewoon al leuk om over hem te schrijven

Dag zes, en ik heb toch wel een minpuntje gevonden.
In het bos doet hij volkomen autistisch zijn eigen ding. Hij 'checkt niet in', hij kijkt niet, hij gaat zijn eigen goddelijke gang. Gisteren ging meneer 'hij jaagt echt niet' zelfs lopen jagen
En je kunt in het bos roepen wat je wil, komen doet hij alvast niet.

Hmmm.

Gisteren heb ik hem maar opgehaald en aangelijnd. Maar dat kan natuurlijk niet zo blijven.
Miranda is lui. Die vindt het gemakkelijk om de hondjes los te laten lopen

Vandaag weer het bos in. En ik besloot om net te doen alsof het een pup is.
Gewapend met snoepjes voor intervalbeloning en een shitload aan knuffels riep ik hem telkens even. En dan kreeg hij óf een snoepje, of een knuffel, of allebei, als hij kwam. De eerste paar keren keek hij alleen maar, maar toen hij zag dat Skadi (die wel braaf kwam) knuffels kreeg, wou hij ook wel
Aan het eind van de wandeling waren we zover dat hij telkens even uit zichzelf kijkt En dat hij komt als ik hem roep
En op het moment dat hij besluit om het bos in te dwalen is hij terug te roepen, als ik dat maar ferm genoeg doe

Het zit er nog niet rotsvast in natuurlijk, maar ik verwacht met een aantal weken dit regime volgen toch een hele grote verbetering.

Knap ding is het

Leuk
En.........











Pups?

Suske schreef:Leuk
En.........











Pups?

Wat, met die Belg van jou?

Mag niet
Met die witte natuurlijk

Ik moet er niet aan dénken

Miranda schreef:Ik moet er niet aan dénken

Lafaard

Suske schreef:

Miranda schreef:Ik moet er niet aan dénken

Lafaard

Neen, ik ben gewoon geen puppenmens.
Leuk hoor, pups. Bij een ander.

'Over de takketeef en de vuile smiecht', oftewel 'eten is een DING'.

Gisteren heb ik de kong van Skadi (zo'n grote zwarte) en die spiksplinternieuwe kong van Cayuga een beetje aangesmeerd met pindakaas en in volledige harmonie verstrekt. Cayuga kende het duidelijk niet, maar hij had het snel door. Oh, dát is wel lekker!

Het samen eten en samen snaaien gaat echt goed. Eten doen ze op twee meter afstand van elkaar, en ze blijven bij elkaar uit de buurt tót de ander duidelijk wegloopt bij de bak of de plek waar het botwerk is verorberd. Dan mogen ze elkaars bakken nog even nalikken, en dat gaat perfect. Nog even de grond nasnuffen en aflikken, stel je voor dat de ander iets heeft gemist. Helemaal relaxt allemaal.
Samen dingen uitlikken gaat ook al zo goed. Ik laat ze naast elkaar zitten en ze mogen om de beurt even lebberen. Volkomen ontspannen.

Goed, die kongs dus. Het ging echt goed. Skadi lag op haar kleedje te snaaien, en Cayuga rommelde er wat mee bij de eettafel. Bon. Mamma mot even piesen.
Een minuut later kom ik terug. Skadi ligt op haar kleedje te snaaien en Cayuga...euh...die keek wat beteuterd. Huh? Ik zoeken naar zijn kong, misschien ergens onder gerold? Maar nee.
Toen kreeg ik een helder moment. Ik loop naar Skadi, die - inderdaad, de takketeef - Cayuga's kong uit loopt te lebberen. Haar eigen kong pal naast haar
Dat heb ik maar even rechtgezet. Zo doen we dat niet, madame

En toen gisteravond later. Ik ga naar buiten om te roken, en de hondjes lopen mee.
Na een minuutje had Cayuga het buiten wel gezien, en gaf hij aan weer naar binnen te willen. Dat vond ik wel knap van hem. Ik vond het een teken dat hij wat meer op eigen pootjes begon te staan (jaja, verstand van honden, hè ). Dus ik laat hem naar binnen en kijk vertederd door het keukenraam wat hij gaat doen.
Nouhou....in één streep door naar de voerbak van de katten dus. Die staat hoog, ze kunnen er niet bij, maar toch...*snufsnufsnuf* en tegen de tafel op gaan staan
Vuile smiecht

Eten is echt een DING voor Cayuga. Zo neem ik mijn medicijnen een uur voor het eten. Vanaf dát moment is hij zenuwachtig. Hij koppelt de sequentie van gebeurtenissen duidelijk aan elkaar (medicijnen, wachten, koken, eten, hondjes eten). Het is een slim ding.
Maar gelukkig heeft hij geen baknijd, en is nog steeds tamelijk ontspannen over voer. Dat had ook héél anders gekund, dus ik prijs me nog steeds een gelukkig mens.

Het enige wat ik dus hoef te doen is mijn sluitspier trainen als ik zaken als kongs verstrek

Slim ding!
En top dat het zo goed gaat zeg!!!

wat leuk geschreven allemaal, Miranda !

wat betreft eten wisselen van de ander (of inpikken ), dat doen ze hier ook. de suffe reuen pikken ook alles van een teefje
af en toe zet ik het ook weer recht, ook omdat luca de kleine hussel is (teefje) en die anders een veel te dikke buik krijgt.

ik kan er wel om lachen, ook begraven ze hier in de tuin soms hun kluif, terwijl de ander er pal erachter staat te kijken, en dan nog verbaasd staat, als die ander dan het bot/kluifje weer weg pakt

Miranda schreef:
Dag zes, en ik heb toch wel een minpuntje gevonden.
In het bos doet hij volkomen autistisch zijn eigen ding. Hij 'checkt niet in', hij kijkt niet, hij gaat zijn eigen goddelijke gang. Gisteren ging meneer 'hij jaagt echt niet' zelfs lopen jagen
En je kunt in het bos roepen wat je wil, komen doet hij alvast niet.

Gisteren heb ik hem maar opgehaald en aangelijnd.

Vandaag weer het bos in. En ik besloot om net te doen alsof het een pup is. Gewapend met snoepjes voor intervalbeloning en een shitload aan knuffels riep ik hem telkens even. En dan kreeg hij óf een snoepje, of een knuffel, of allebei, als hij kwam.

Super om je updates over Cayuga te lezen. Doet de beginnende hondenbaas goed. Sproet is nu bijna een week bij mij, dus alles is nog super spannend en nieuw voor ons beide. Ze gedraagt zich hetzelfde als Cayuga in het bos; bananen in dr oren en alles is leuk en snuffelwaardig. Niet gek ook als je nog maar een paar dagen ergens woont. Dus ook ik oefen nu met intervalbeloning en de clicker om haar aandacht te krijgen. Maar ik durf het nog niet los te proberen, dus ze zit aan een lange lijn. Gooi jij Caguya gewoon los met licht klotsende oksels en de begeleidende hulp van Skadi wanneer hij niet luistert of reageert op de snoepjes? Is dit een stapje in de hond/baas relatie dat je het gewoon moet doen op hoop van zegen inclusief menig schietgebed?

Kirry schreef:

Miranda schreef:
Dag zes, en ik heb toch wel een minpuntje gevonden.
In het bos doet hij volkomen autistisch zijn eigen ding. Hij 'checkt niet in', hij kijkt niet, hij gaat zijn eigen goddelijke gang. Gisteren ging meneer 'hij jaagt echt niet' zelfs lopen jagen
En je kunt in het bos roepen wat je wil, komen doet hij alvast niet.

Gisteren heb ik hem maar opgehaald en aangelijnd.

Vandaag weer het bos in. En ik besloot om net te doen alsof het een pup is. Gewapend met snoepjes voor intervalbeloning en een shitload aan knuffels riep ik hem telkens even. En dan kreeg hij óf een snoepje, of een knuffel, of allebei, als hij kwam.

Super om je updates over Cayuga te lezen. Doet de beginnende hondenbaas goed. Sproet is nu bijna een week bij mij, dus alles is nog super spannend en nieuw voor ons beide. Ze gedraagt zich hetzelfde als Cayuga in het bos; bananen in dr oren en alles is leuk en snuffelwaardig. Niet gek ook als je nog maar een paar dagen ergens woont. Dus ook ik oefen nu met intervalbeloning en de clicker om haar aandacht te krijgen. Maar ik durf het nog niet los te proberen, dus ze zit aan een lange lijn. Gooi jij Caguya gewoon los met licht klotsende oksels en de begeleidende hulp van Skadi wanneer hij niet luistert of reageert op de snoepjes? Is dit een stapje in de hond/baas relatie dat je het gewoon moet doen op hoop van zegen inclusief menig schietgebed?

Nou, als mijn oksels écht zouden klotsen deed ik het niet

Maar Cayuga reageert altijd op voer. ALTIJD. En ik heb Skadi bij me, die ik kan vertellen een hond op te halen
Daarnaast hangt hij echt heel erg aan me (herder in een onzekere situatie, dat gaat hangen aan degene die lief is, met hem optrekt, aaimachine is en voer verstrekt). Dus ik gok er op dat hij me niet écht wil kwijtraken. Dat zijn al drie dingen bij elkaar, waardoor ik het aandurf.
En ja, dat is een kwestie van ervaring, denk ik. Ik kan denk ik aardig inschatten hoe een hond zal gaan reageren.

Met Sproet zou ik een band op gaan bouwen. Dus, trek zoveel mogelijk met hem op. Laat hem bij jou slapen. Geef ruimhartig knuffels en laat hem steun zoeken indien nodig. Laat hem zijn voer met jou associeren. Door het te verstrekken en door te zorgen dat jouw geur aan het eten zit (even met de handjes erdoor). Jij moet zijn veilige haven worden.

En voor wat betreft het hier komen in het bos: Bij jou komen is het aller- allerleukste wat er is! Feest! Knuffels! Hoge piepstem en een blije mamma Snoepjes! Wat maakt het jou uit dat je voor lul staat in het bos
Het gaat om jou en de hond.
Die clicker zou ik persoonlijk achterwege laten. 'Hier komen' is geen trainingstruukje. 'Hier komen' is feest.
Als je het echt eng vindt, dan zou ik het loslopen gaan oefenen op omheinde stukken. Dan heb je iig de zekerheid dat hij er niet in gestrekte draf vandoor gaat. Want jouw zenuwen pikt een hond haarfijn op.

Oh. Ik zie nu dat het een Spaanse herplaatser is.
Laat die lange lijn er nog maar even aan

Miranda schreef:Oh. Ik zie nu dat het een Spaanse herplaatser is.
Laat die lange lijn er nog maar even aan

Mijn zus heeft een Spaanse herplaatser. Die zit inderdaad nog een poosje aan de lijn. (Even mn profiel gewijzigd om verwarring te voorkomen.)
Dank je voor je reactie. Vooral de kleine tips zijn hulpzaam; lekker met de handen door de Smuldier, haha! Ook komt ze al lekker naast mij liggen op de bank en dan die kop op mijn heupen.
Ik merk wel dat Sproet nog aardig onzeker is. (niet gek na een weekje), ze blaft dan ook naar honden die iets te dichtbij komen, dus ik zal beter opletten hoe zij die steun zoekt en hier beter op inspelen. Over belonen; ik ben inderdaad aan het oefenen in hoge stemmetjes, blij huppelen en juigen wanneer zij met een blije bek terug komt rennen. Ook krijg ze dan een snoepje. Ik besloot het -en eerst eens te oefenen op een leeg strand. Ik las daarnet de 'Jaap-methode' over voerdummies. Misschien is dat ook een idee. Anyhoo, dank je!

ps; sorry voor offtopic gaan.

Oh, ik moet mijn profiel ook nog aanpassen, zie ik

op een leeg strand kunnen ze erg ver weg
heb je niks omheinds in de buurt?

klinkt goed miran, heerlijk dat skadi je helpt.
is ook goed voor haar op dit moment lijkt me, want het is niet niks om de aandacht, die tot nu toe altijd voor haar was, te moeten delen.
maar door haar te laten helpen heeft ze er weer een taak bij

Miranda schreef:'Over de takketeef en de vuile smiecht', oftewel 'eten is een DING'.

Gisteren heb ik de kong van Skadi (zo'n grote zwarte) en die spiksplinternieuwe kong van Cayuga een beetje aangesmeerd met pindakaas en in volledige harmonie verstrekt. Cayuga kende het duidelijk niet, maar hij had het snel door. Oh, dát is wel lekker!

Het samen eten en samen snaaien gaat echt goed. Eten doen ze op twee meter afstand van elkaar, en ze blijven bij elkaar uit de buurt tót de ander duidelijk wegloopt bij de bak of de plek waar het botwerk is verorberd. Dan mogen ze elkaars bakken nog even nalikken, en dat gaat perfect. Nog even de grond nasnuffen en aflikken, stel je voor dat de ander iets heeft gemist. Helemaal relaxt allemaal.
Samen dingen uitlikken gaat ook al zo goed. Ik laat ze naast elkaar zitten en ze mogen om de beurt even lebberen. Volkomen ontspannen.

Goed, die kongs dus. Het ging echt goed. Skadi lag op haar kleedje te snaaien, en Cayuga rommelde er wat mee bij de eettafel. Bon. Mamma mot even piesen.
Een minuut later kom ik terug. Skadi ligt op haar kleedje te snaaien en Cayuga...euh...die keek wat beteuterd. Huh? Ik zoeken naar zijn kong, misschien ergens onder gerold? Maar nee.
Toen kreeg ik een helder moment. Ik loop naar Skadi, die - inderdaad, de takketeef - Cayuga's kong uit loopt te lebberen. Haar eigen kong pal naast haar
Dat heb ik maar even rechtgezet. Zo doen we dat niet, madame

En toen gisteravond later. Ik ga naar buiten om te roken, en de hondjes lopen mee.
Na een minuutje had Cayuga het buiten wel gezien, en gaf hij aan weer naar binnen te willen. Dat vond ik wel knap van hem. Ik vond het een teken dat hij wat meer op eigen pootjes begon te staan (jaja, verstand van honden, hè ). Dus ik laat hem naar binnen en kijk vertederd door het keukenraam wat hij gaat doen.
Nouhou....in één streep door naar de voerbak van de katten dus. Die staat hoog, ze kunnen er niet bij, maar toch...*snufsnufsnuf* en tegen de tafel op gaan staan
Vuile smiecht

Eten is echt een DING voor Cayuga. Zo neem ik mijn medicijnen een uur voor het eten. Vanaf dát moment is hij zenuwachtig. Hij koppelt de sequentie van gebeurtenissen duidelijk aan elkaar (medicijnen, wachten, koken, eten, hondjes eten). Het is een slim ding.
Maar gelukkig heeft hij geen baknijd, en is nog steeds tamelijk ontspannen over voer. Dat had ook héél anders gekund, dus ik prijs me nog steeds een gelukkig mens.

Het enige wat ik dus hoef te doen is mijn sluitspier trainen als ik zaken als kongs verstrek

Of eerst gaan plassen en dan kongs verstrekken, met het risico dat Cayuga elke keer dat jij naar het toilet gaat een nieuwe kong verwacht .
Hij klinkt geweldig,

renee-uk schreef:klinkt goed miran, heerlijk dat skadi je helpt.
is ook goed voor haar op dit moment lijkt me, want het is niet niks om de aandacht, die tot nu toe altijd voor haar was, te moeten delen.
maar door haar te laten helpen heeft ze er weer een taak bij

Precies. Ze had er best moeite mee, hoor.
Maar inmiddels went ze behoorlijk, en het helpt idd dat ze een taak heeft. Niet alleen omdat ik het zeg, ze heeft het ook op zich genomen om Cayuga een beetje wegwijs te maken. En Cayuga trekt zich behoorlijk aan haar op.

Gisteravond drong ineens tot me door dat Skadi de hele dag nog niet tegen hem gegromd had. Ze komt er wel

renee-uk schreef:op een leeg strand kunnen ze erg ver weg
heb je niks omheinds in de buurt?

Niet echt; enkel bos, strand en akkerland. Ik heb ook enkel een balkon. Geen park of basketbal- of voetbalveldjes in de buurt. Daarom is die stap ook best eng om te nemen. Terwijl ik dit typ bedenk ik mij dat ik de tuin van zwagerlief wel eens kan proberen; die is 40 meter diep en omringd, dus dat zou goed oefengebied kunnen zijn. Op het strand zit ze trouwens aan de lange lijn. Ik ben wel sportief, maar weet niet zeker wie het sprintje zal winnen, haha.

Kirry schreef:

renee-uk schreef:op een leeg strand kunnen ze erg ver weg
heb je niks omheinds in de buurt?

Niet echt; enkel bos, strand en akkerland. Ik heb ook enkel een balkon. Geen park of basketbal- of voetbalveldjes in de buurt. Daarom is die stap ook best eng om te nemen. Terwijl ik dit typ bedenk ik mij dat ik de tuin van zwagerlief wel eens kan proberen; die is 40 meter diep en omringd, dus dat zou goed oefengebied kunnen zijn. Op het strand zit ze trouwens aan de lange lijn. Ik ben wel sportief, maar weet niet zeker wie het sprintje zal winnen, haha.

Lange lijn er aan?

dagmar88 schreef: Lange lijn er aan?

Yup. Ik loop constant met een lange lijn, behalve in de bebouwde kom. We hebben vandaag een rondje gedaan over de dijk zonder teveel prikkels. Soms staan springen en klappen, juigen en zingen, haha. Werkte heel goed. Snoepje erin en verder. Ik denk maar aan Miranda's mantra: "Gewoon voor lul staan, kan jou het schelen."

Even ontopic. Miranda, hoe is het vandaag met Cayuga.

Helemaal gemist, maar wat een leukerd!

Kirry schreef:Even ontopic. Miranda, hoe is het vandaag met Cayuga.

Nou, eigenlijk doet hij het wel goed

Vandaag op een plek gewandeld waar ik normaal gesproken eerst ga ballen met Skadi. Ze wordt altijd zo opgewonden van die plek dat ik het verstandig vind om eerst wat energie te lozen. Ik besloot eens te kijken hoe dat vandaag met Cayuga erbij zou gaan.
In de eerste instantie rende daar dus een bloedfanatiek witje achter de bal aan, en een lulletje rozenwater die vrolijk meerende....al wist hij niet helemaal zeker waarom
Na drie keer lossen van Skadi had hij het door. Oh! Die bal moet je zo snel mogelijk naar mama brengen en dan is ze blij. Niemand weet waarom, maar een blije mama is altijd goed. En toen werd hij ineens fanatiek.

En zo gebeurde het dat Skadi tot haar verbijstering zag dat ze ingehaald werd, en dat een ánder er met De!Bal! vandoor ging. Ik maakte me even licht zorgen om haar reactie, maar waar ze elke andere hond een kopje kleiner gemaakt zou hebben, liet ze dit gewoon gaan. Zo had ik het ook ingeschat, maar proof of the pudding is in the eating. De volgende keer gooien werd ze weer voorbijgestreefd. En de keer daarop probeerde ze het niet eens meer. Dus de keer daarop heb ik Cayuga laten zitten, en weer voor Skadi gegooid. Zo een beetje afgewisseld tot de allerergste scherpte eraf was en we konden gaan wandelen.
"Skadi, bij mij. Cayuga, náást."
Zo, we konden de weg oversteken. Cayuga nog steeds aan de riem hoor, die vertrouw ik vlak bij een weg nog niet.
De eerste helft van de wandeling deed hij het perfect! Af en toe kijken, en elke keer als ik riep kwam hij bij me voor een knuffel. De laatste helft begon hij het moeilijker te vinden. Hij werd wat jagerig in de kop. Op z'n tenen trippelen, de bosjes inkijken, je kent het wel. Ik denk dat hij gewoon doodmoe was en dat zijn zelfbeheersing niet zo goed meer werkte, dus ik heb hem maar aangelijnd.

Vanavond hebben we geBBQ'd. Vonden de hondjes ook gezellig.
Na het eten had Ska nog een botje over, en toen dat naar haar zin afgekloven was, ging ze lopen klieren in het badje (zo'n blauwe schelp). Cayuga moet daar he-le-maal niks van weten (Water, BAH!), maar dat botje van d'r...dát vond hij wel interessant. Ik hield het strak in de gaten.
Skadi was druk aan het graven in het water *spetterspetterspetter* en Cayuga wandelt terloops naar haar botje. Als hij had kunnen fluiten, zou hij het gedaan hebben
Ska werpt een blik opzij. Cayuga duwt wat met zijn neus tegen het botje.
Ska werpt een wat langere blik opzij maar gaat doorspelen in het water.
Cayuga pakt het botje eens op. Mwah, wat dáár nou aan is, dacht hij, en legde het weer neer.
Hij gaat zitten kijken naar Skadi. Die nog steeds in het water aan het spelen is.
Uiteindelijk is Skadi uitgespeeld. Ze loopt naar haar botje, kijkt eens zo naar Cayuga.....
......En loopt er bij weg

Waarop Cayuga vrolijk achter d'r aanhuppelde en het botje straal negeerde waarop ik het oppakte en weggooide. Dat leverde me dan weer een verbijsterde blik van Skadi op. Wie gooit er nou botjes weg!

Maar al met al wordt er over en weer héél veel aan elkaar gegund. En dat voor twee nógal claimerige tiepjes. Ik vind het nogal wat!

Bij nalezen staat het er wat vreemd, maar dat botje van Skadi was uiteraard rauw en geen overblijfsel van onze BBQ. Als wij BBQ-en, krijgen de hondjes ook wat extra lekkers. Vandaag had Skadi een schenkel met been (dat merg doet ze een moord voor!) en wat kippevleugeltjes. Rauw uiteraard. En Cayuga had wat kippevleugeltjes (ging perfect!) en rauw gehakt.
Het been van de schenkel - dat vond ik wat te gevorderd voor Cayuga - is het botje in bovenstaand verhaal.

Wat ontzettend leuk om te lezen, Miranda!

geweldig miran, wat gaat het goed en wat geniet je